बालकथा

लहानपणी वाचलेली एक सुंदर कथा जालावर सापडत नाही.

एक विंचू आणि वानर दोघे जीवाभावाचे मित्र होते. एकदा विंचवाला नदी पार करायची होती. त्याने वानराला नदी पार करण्याची विनंती केली. वानराने अर्थात ती तत्काळ मान्य केली. विंचू वानराच्या पाठीवर आरुढ झाला. पण अर्ध्या नदीपत्रात येताच काय झाले नकळे - विंचवाने वानरास कडकडून दंश केला.

मरता मरता वानराने एकच प्रश्न विचारला - तू असं का केलस? आता मी तर मरणारच पण तू देखील मरणार.

विंचू गटांगळ्या खात खात उत्तरला - मी काय करू रे? माझा स्वभावच तसा आहे. दंश न करणं हे माझ्या हातात नव्हतं.

आमची प्रेरणा :
सूचना: या लेखनातील परा याचा अर्थ पळूनजाणारा राजकुमार असा घ्यावा.
कोणत्याही हयात असलेल्या नसलेल्या डुप्लीकेट/अडुप्लीकेट सदस्याचा काही संबन्ध लावू नये.

कोण आहेस तु?
जीमेल वर असतोस्?
लॉग इन आयडी काय तुझे?
पिंग पण करणार नाही ?
माझ्याशी पण नाही ?
मी तुला परा म्हणेन !
चालेल?
तू ब्लॉक द सेंडर चे बटण दाबणार ?
नको रे... नाही करणार पिंग सारखे सारखे ... परा!

*
परा !
ये !
ये ना ! मी नेट उघडून बसलोय.
कर पिंग कर !
कनेक्ट हो ना !
असा का करकरतोस?
शनीवारातून सदाशिवात का जातोस !
विंडोवरून लिनक्स वर गेल्यासारखा
ये !
परा ! ये!

*

परा!
बोल ना माझ्याशी !
आज किती छान स्क्रीन सेव्हर आहे !
कधी घेतलास अपलोड केलास ?
मला सांगितले पण नाही!
परा ! तु कायमचा का नाही लॉग्ड इन रहात?
सारखा आलास की बीझी स्टेटस करतोस ?
कशात बिझी असतोस इतका इतका
प्रोजेक्टवर ?
सपोर्ट च्या की इंपइंप्लेमेंटेशनच्या ?
की मग डॉक्युमेन्टेशनच्या!
मी पण येईन !
नेशील मला?
सांग ना तुझ्या पी एम ला ?
परा?
बोल ना !
तु बोलत का नाहिस?
जी टॉक बॅन आहे का तुझ्या हापिसात?

*

बोल काय म्हणतोस परा?
काल का नाही लॉग इन झालास?
मी होते लॉग्ड इन दिवसभर !
हो .. गूगल टॉकवर , याहू चॅटवर , क्युपीड बे वर....
बेंचवरचे लोक दुसरे काय करणार !
आपले ठरले होते ना?
ऑफीस कम्युनिकेटरवर नाही पिंग करायचे म्हणून.
मग इथे कशाला पिंग केलस?
फॉल्स कॉल झाला?
बर बर केले आहेस पिंग तर जरा वेळ लॉग्ड इन रहा !
बोलत बसु..
आजपी एम नाहीये हापिसात...
फक्त तु आणि मी !

*

हो रे परा!
मी काल खुप कामात होतो!
बहुतेक प्रोजेक्ट मिळील असे वाटतेय.
किती दिवस बेंचवर बसणार
तु वाट पाहिलीस?
अरे खरेच ...
मी विसरलो नाही तुला !
कसा विसरेन बाबा !
मागच्या प्रोजेक्ट वरचे तू पी एम ला खुळे बनवून अर्धवट केलेले काम माझ्याच गळ्यात पडले होते...
क्लायंट इंटरव्ह्यू होता ना म्हणुन नाही आलो..
आपल्याला एक संस्थळ बनवायचे ना ? की ब्लॉग?
तिथे फक्त तु आणि मी?
दोघेच संपादक !
हो ना?
मग डुप्लिकेट आयडी नको घ्यायला?
आपल्या लेखावर प्रतिसाद कोण देणार
वेडा कुठला !

*

नको ना !
परा नको लॉग ऑट करूस...
मी पण करतो ...
हो ...
मी पण लॉग ऑट करतो तुझ्याबरोबर ...
जावु आपण तिकडे फेसबूक वर असलेल्या शेतात ...
स्ट्रॉबेरीचे घोस तोडत बसूया
थांब !
परा ! थांब !!
मला तिकडे लॉग इन होउ दे...
आलो मी ... परा... मी आलो...आलो ....आलो... पिंग !
पराऽऽऽ !!!
पराऽऽ !!
पराऽ !

*

'डॉक्टर.ऽऽऽ'

'बोला सिस्टर !'

'तो ५ नंबरच्या क्यूबीकलमधला लॅपटॉप सिरियस झाला आहे..'

'आलोच ऽऽ'

.
.
.

'सिस्टर, सर्टिफिकेट तयार करा ! एस एम पी एस फेल्यूअर.... हार्ड डिस्कवर अतिरिक्त ताण. '

'इथे नाही पण त्या जगात तरी त्याला नेटवर्क कनेक्षन मिळो

पुस्तकचे नाव - रेनबो क्रो
लेखिका - नॅन्सी वॅन लान
प्रकार - बालसाहित्य (कथा)

नॅन्सी वॅन लान या लेखिकेचं रेनबो क्रो हे प्रेमात 'सपशेल' पडावं असं लहान मुलांचं पुस्तक. वय वर्ष - ४ ते पुढे कितीही वयापर्यंत या पुस्तकाचा तुम्ही आस्वाद घेऊ शकता.
अत्यंत अद्भुत आणि मनोरंजक अशी ही कथा , चिटुकल्या "कॅची" अर्थात श्रवणीय कविता आणि रंगीत चित्रं असणारं हे पुस्तक लहानांबरोबर मोठ्यांनाही साक्षात पर्वणी आहे.
"नेटिव्ह अमेरीकन" लोकांमध्ये रूढ असलेली दंतकथा या पुस्तकात मस्त रंगवली आहे.
कथेचा आरखडा असा आहे - फार फार वर्षापूर्वी जेव्हा माणूसही अस्तित्वात नव्हता तेव्हा पशु-पक्षांना वाणीचे वरदान होते. कावळा तेव्हा सर्वात सुंदर, सप्तरंगी आणि मधुर वाणी लाभलेला असा भाग्यवान पक्षी होता. सगळं आलबेल होतं पण अचानक खूप बर्फ पडू लागला आणि तो थांबेचना. तेव्हा आकाश देवतेला प्रसन्न करण्यासाठी कावळ्यास पाठवण्यात आलं. कथेत पुढे असं रंगवलं आहे की कावळ्यानी संकटांना तोंड देत आकाश देवतेला कसं प्रसन्न करण्यात यश मिळवलं आणि तिच्याकडून अग्नीची कशी प्राप्ती करून घेतली. पण हा अग्नी पृथ्वीवर आणता आणता कावळ्याला कसं त्याच्या सौन्दर्याला, मधुर आवाजाला मुकावं लागलं, आणि जवळून पाहीले असता, अजूनही हे सप्तरंग त्याच्या पिसंवर कसे नाचताना दिसतात वगैरे वगैरे. कथेत शेवटी आपली सहनुभूती कावळा घेऊनच जातो, कावळ्यांकडे पहाण्याचा आपला दृष्टीकोनच बदलतो.
लहानग्यांना तर हे पुस्तक भारी आवडेल असं आहे. आपल्यालाही एका अद्भुत सृष्टीची सफर घडवतं.

कौतुक शिरोडकरांची बलुतं वाचुन एक हि & ही प्रयत्न टारझन रावांस अर्पण

तसा अनेकांनी प्रयत्न केला
त्याच्या बालिशपणाला आवर घालण्याचा,
फसलेल्या स्थळांचा पराक्रम करणार्‍या
दादाला सरळ करण्याचा,
षडरिपूंनी चढवलेल्या कल्पनांना
विडंबनरुपी विरजण घालण्याचा,
पण किडे वळवळणारा आणि हो उद्योग
जन्मसिद्ध अधिकार्‍यासारखाच...

या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी
ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही....

दहावीला असंख्य कल्पना पुजुनच
जन्माला आलाय तो...

गटण्यासारखाच...

म्हणून तर ....

किडे वळवळणारा आणि हो उद्योग
जन्मसिद्ध अधिकार्‍यासारखाच...

जसा पहिल्यांदा तसाच आताही..........

क्लायन्ट शी बोलताना
चेहेर्‍यावरचे उसने हसू
सांडत जाते.
वीकएंडचे
प्लॅनिंग गंडत जाते

तेवढ्यात ती बातमी येते.
कोणी एक आपल्यातलाच
रोजच्या पहाण्यातला
एक मेल धाडतो
तुमचे सहकार्य मिळाले म्हणूनच मी इथवर पोहोचलो.
अन्यथा होतोच काय मी? एक नेतका भटका
तुमचे ऋण आहेत अपरापार.
सोडताना कंपनी दु:ख अपरंपार
रहा इथेच म्हंटले तर केला
प्रतीप्रश्न आला ठेवलय काय इथे?
आहेत ते म्हणतात बरे झाले सुटलास.
आम्हीही घेऊ कधीतरी मोकळा श्वास.
नववधु ला विचारतात तसे विचारती त्यास
कसे आहे रे तिकडचे पॅकेज खास
तोही म्हणे मिळेल थोडी मोठी पैशाची रास.
अन दईल तिकडे ही त्रास
असाच खडूस तो तिकडचा बॉस

फोन येई तेवढ्यात कोणा
हॅलो...या .या ..स्पीकिंग.
सिन्स लास्ट ५ ईअर्स.
येस लूकिंग फॉर चेंज
वदे तो हास्य वदनाने.
नव्या सोमवारी त्याचेही मेल ये तसेच.
शब्द तसेच हास्य तसेच
वागणेही त्याचे कॉपी पेष्टच

एक येतो एक जातो
मॅनेजर धपडतो
प्रॉजेक्ट प्लॅन कोलमडतो
क्लायंट बिचारा चरफडतो

रविवार.....मस्त सुट्टीचा वार ..सकाळचे दहा-अकरावाजले होते. उनं उंडारायला चालू झाली होती.

बेडरूमची खिडकी उघडीच राहिली होती बहुतेक काल रात्री. त्यातूनच उनाचे कवडसे मला झोपेतून जागं करण्याचा प्रयत्न करत होते.

पडदाही फडफडत होता. हलकिशी हवा पडली होती.

माझ्या कानाजवळचं गजराचं घड्याळही (तिच्यायचं ते घड्याळ...बारावी पास झलो नसतो तर ते पण नसतं मिळालं) टिक-टिक-टिक-टिक-टिक करून माझ्या साखरझोपेचं (सकाळी दहा-अकरा वाजता ????...आणी ही सकाळ होय???) खोबरं (ओलं का सुकं ..माहीत नाही बुआ) करण्याच्या प्रयत्नात होते.

अचानक खनSSSSSन असा आवाज झाला. एका क्षणात झोप होत्याची नव्हती झाली.

काय नाय हो...काहीच झाल नव्हतं...आमच्या मातोश्रींनी माझ्या कानाखाली जाळ कढला होता..

"उठतोस का नाही रे मेल्या....उठ की...काल रात्री एक तर उशिरा आलास...उशिरा येणार म्हणून फोन पण केला नाही काही नाही..कुठं तोंड काळं करायला गेलं होतं कार्ट देव जाणे...उठतोयस का नाही आता???? "

आई स्वगत : " काय ही आजकालची पोरं..काही कशाचं भान नाही. इथं आई-बापाच्या जिवाला चिंता वाटते त्याचं काहीच नाही. "

तरीही आमची स्वारी ढिम्मच..शेवटचा उपाय म्हणून आईनी माठातल्या थंड पाण्याचा तांब्या माझ्या तोंडावर रिकामा केला.

झक मारून उठावच लागलं.

जागा तर झालो होतो पण आंथरूणातून उठायच मनच होईना. चादर दिली एका कोपर्‍यात फेकून आणी आंथरूणातच लोळत पडलो.

आई : "उठ रे आता, आवर आणी ये नास्टा करायला. दडपे पोहे करतेय मी"

दडपे पोहे तर मी दात न घासताच खाण्याच्या तयारीत होतो...आपले जीव की प्राण हो...

आई : "आधी तोंड धूवून ये , त्याशिवाय काही मिळणार नाही."

स्वरी गेली बेसिन वर...ब्रशवर पेस्ट लावली.....मान वर केली आरशात बघायला...

तर दिसतय काय????

स्वताचं प्रतिबिंब
(आरशात मग काय डोंबलं कतरीना दिसणारे का मंडळी??)

(आरशात कतरीना पाहण्यासाठी मंडळी ईथे टिचका.)

णमस्कार्स लोक्स ,
वाचताना घेवयाच्या खबरदार्‍या :
१. इनोंचं पोतं घेऊन बसा .. लेख वाचून आपली जळजळ अंमळ वाढू शकते.
२. विरामचिन्हे व्याकरण वगैरे आम्ही फाट्यावर मारतो .. आणि हो आपण हे, जाणताच
३. लेख वाचण्यासाठी प्रिरिक्विसाईट

माझ्या विडंबणांच्या रिओपनिंगच्या निमित्ताने माझ्या ब्लॉगवर लिहिलेला हा लेख.... जसाच्या तसा इथे

स्वतःची बाईक असावी अशी प्रत्येकाची इच्छा असती, माझीदेखील होती,त्यामुळे ११वीत गेल्यावर जेव्हा घरी सायकल आली तेव्हा बाईक कशी आणता येईल हाच विचार मनात होता. मात्र ,मी १६ वर्षाचा असल्याने आणि कमाईचा कोणताही मार्ग नसल्याने जे काही करायचे ते फु़कटच करावे लागणार होते. अशातच मग उकिरडे हुडकाहुडकी सुरु झाली, घराजवळचे एकून एक भंगाराचे स्पॉट्स, धुडआळले आणि एक बाईक सापडली ,मग काय माझ्या स्टंट्ससाठी बनवलेल्या प्रोफाईलमध्ये त्या बाईकचे दिमाखात आगमन झाले. लोकाना मी माझे स्टंट्स बघा असे ओरडुन ओरडुन सांगु लागलो, लोकांच्या घरांसमोर मी रात्री बेरात्री जाऊन ती सायलेंसर खराब झालेली बाईक मुद्दाम आवाज करत पिदडायचो .. एक-दोन नवविवाहित जोडप्यांनी मी नको त्या टायमाला रायडींग करत कॉलनी डोक्यावर घेतू म्हणून माझा कॉलनीत जाहिर अपमानही केला होता .... तेंव्हा "तुमच्यात कॉण्संट्रेशन नाही .. माझ्यावर कशाला फाजिल आरोप करता ? " असा सणसणीत टोला मी लगावलाही .. पण तो कोणीही ऐकून घेतला नाही. एव्हाना माझे ओव्हर ड्रायव्हिंगही सुरु झालेले होते, तेव्हा चारी बाजुनी मी या साईटवरचे स्टंट्स पाहुन गल्लीत डंका वाजवला आणि मग ते बळेच फेमस करायचा प्रयत्न केला. तर हा झाली माझ्या पहिल्या बाईकचा किस्सा.

पण नंतर लक्षात आले की अरे आपली बाईक तर फारच बाळबोध आहे, आणि आपले स्टंट्स तर त्याहून बकवास .. एकदा मी बाईकचे स्टंट्स करत होतो .. च्यामारी कोणी साधं वळून पहायला तयार नाही .. वैतागून बाईक पार्क केली .. एंव्हाना शरीरातल्या पाण्याची लेव्हल करायची वेळ झाली .. जरा आड गेलो तर एक कुत्रं सालं .. बाईकवर तंगडं वर करून आणि जिभ बाहेर काढून आरामात त्याच्या पाण्याची लेव्हल करत होतं .. नाही नाही .. एखादं रोडछाप कुत्र देखिल विज्जत काढतं म्हणजे काय ? नवीन काही केले पाहिजे, मग काय पुन्हा नवी साईट हुडका जिथे अजुन वेगळेवेगळे स्टंट्स मोफत पहाता येईल.. मोफत गोष्टींचा मला पहिल्यापासूनंच लळा .. काय सांगायचं घराच्याच बाजुला मंगलकार्यालय हो .. मंग काय "सारे भारतीय माझे बांधव आहेत" अशी प्रतिज्ञा रोज शाळेत घोकायचो की नाही ? असलं लग्न की हाण तिन टायमाचं घरच्यागत. झाले नवीन साईट सुरु ,इतके दिवस मला स्टंट्स मधले यडझवही माहित नव्हते त्यामुळे युट्यूब ,रेडट्यूब अबब चुकलं .. स्टंट्समॅनिया मधले पहायचे आणि स्वतःच्या बाईकवर ते ट्राय करत बसाय्चे , पुन्हा तोंड उचकून पृष्ठभागावर पडायचे .. आणि गल्लीत हसू करून घ्यायचे ..पुन्हा पुन्हा तेच चक्र,असे मी किती स्टंट्स ट्राय केल्या आणि कितीवेळा आपटून घेतली माझे मलाच माहित . दरवेळेला घसा खरडून जाहिरात करायची आणि पुन्हा काही चांगले बघितले कि जुने स्टंट्स बंद करुन नवीन ट्राय करायची, नेतवर बसले की तोच उद्योग ,त्यात माझी मोपेड बाईक होती त्यामुळे तोंड उचकून पडलो म्हणून कपडे खराब झाले म्हणून वर घरातल्यांच्या शिव्या,आणि हो नवीन काहितरी करायचे ही खाज मात्र प्रचंड त्यामुळे अगदी शारीरिक तसेच बौद्धिक दिवाळखोरीचा एक नवा उपक्रमही सुरु केला. अगदी सहजच कॉलनीवाल्या तुसड्या कंपुंपासुन सगळ्याना विनवनी अर्ज केला आणि सगळ्यानी मदतीचे हातही पुढे केले मात्र काही कारणानी ते सगळे तिथेच राहिले. आता मी यामाहा ची आर-१ मागायला लागलो होतो नां ? त्यांना वाटलं मी अपंगनिधीसाठी २ रुपये मागायला आलो की काय ? पुन्हा एकदा सगळ्यांनी इतिहासावर लाथ मारून हाकलले तर हाकलले वर नागरिकशास्त्राची नवी व्याख्याही ऐकवली. एव्हाना मी आता कागदावर केलेले (काय ? ते विचारू नये) बाईकवर उतरवयला लागलो होतो (कसे? ते विचारू नये) ,बर्‍यापैकी बाईकरही बनलो होत. मग सारखे तेच , बाईकवर जाऊन वाकडी तिकडी रपेटून किती नव्या हिट पोरी कॉलनीत आल्या ,कुणी आपल्यावर नवीन काही कॉमेंट पास केली का? सारखी धुकधुक . ती कडूंच्या आलकाचे कसे आणि किती वाढले एवढाच फक्त विचार मनात होता (शांत बसा चावट लोकांनी .. तिचं माझ्यावरील क्रश किती वाढलं ह्या बद्दल बोलतो मी ) . आणि एक गंमत झाली.

थोड्याच दिवसात मला थम्स अप च्या कुपना वर यामाहा-एफझेड१६ या बाईकचा शोध लागला आणि माझे स्टंट्स मी तिच्यावरंच करु लागली(ली?) तेथे ही गलथानपणा केला खरा पण लोकाना माझे स्टंट्स बरर्‍यापैकी आवडले (असं ते उच्चभ्रू लोक किमान तोंडावर तरी म्हणू लागले .. मागे बहुदा शिव्याच घालत असावेत .. मधे मी कॉलनी सोडून जाण्याचा एक लै भारी ड्रामा केला होता नं ? त्याचा परिणाम.. काही जळकूटे लोक मात्र अजुनही जळतात बुआ माझ्यावर .. तो कॅफेवाला परा तर काय समजतो काय ठाऊक स्वतःला ? एकदा स्टंट्स च्या नावाखाली त्याचे दोनचार कंप्युटर्स आणि कष्टंबरंच मोडतो.. मग बस्स म्हणा बोटं मोडत) ,मग काय्.. मला फक्त हवा मिळण्याची देरी ..,तिथे आणखी काही स्टंट्समेन भेटले (सखुबाई चटणे.. प्रतिदिनी .. तुम्हाघरीमन हे माझ्या पेक्षा अनुभवी आणि मोठे स्टंट्समेन मला भेटले) त्यानी त्याच्या बाईक्स किती भारी सजवला आहे ते पाहिले आणि आपणही तसेच करायच्या पाठिमागे लागलो... मंग आम्ही अचानक पाठलाग करतो म्हंटलं .. रोक सको तो रोक लो .. मग काय कोठेतरी जा नवीन स्टंटक्लिप्स डाऊनलोड कर. ते आवडले नाही तर पुन्हा तिसरे, त्यात व्हिल्ली-स्टॉपी मधले ओ का ठो कळत नव्हते त्यामुळे मग आणखीनच प्रॉब्लेम व्हायचा ,पण माझा आपला फालतू प्रयत्न चालुच होता, एव्हाना बजबजणारा स्टंट चालु करायचे पुन्हा डोक्यात आले होते आणि अशातच 6162byhands.com चा वापर करुन मी जुन्या रायडर्सचे व्हिडिओज एकत्र करायचा प्रयत्न चालु केला. तो बर्‍यापैकी चालला. पण जसे जसे माझे ज्ञान वाढत होते तसे तसे मला अधिकाधिक काही करावेसे वाटु लागले मग काय नवनवीन अ‍ॅक्सेसरिज हुडक किंवा मग नवीन बघे (ज्यांना आपण "पैसे देतो-टाळ्या वाजव" असे म्हणू) मिळवण्यासाठी माझ्या बाईक स्टंट्से फॅन व्हा असे जगाला ओरडुन सांगणे , हे सगळे करण्यासाठी मी किती बाईकचे आणि लोकांच्या डोक्याचे उट्टे काढले असतील ते मलादेखील माहित नाही. पण अगदी घरातल्याना सांगुन मीच बाईक बंद केल्यावर देखील माझे हे व्यसन जात न्हवते त्यामुळे मग मी यात पुढे जायचे ठरवले एकदा तर मी रात्री आमच्या ऐवजी पुढच्याच घरात निघून गेलो... तिथे तर आर्मीवाली फॅमिली रहायची .. तो माणूस तसा ६ महिन्यांनी घरी यायचा .. पण मी गेल्यावर आत कोणी वेगळाच होता .. जाऊ दे ना .. आपल्याला काय ? चला पुढे .. (पुढचे प्रसंग "बाईच्या कुषितले" ह्या प.रा.राजवाडेंच्या मासिकात) , आपले आपण स्टॅटिक बर्निंग शिकलो आणि स्टॉपी मारायला लागलो आणि मीच माझा प्रायोगीक दी रायडर बनत गेलो. काय चालले होते काही कळत नव्हते पण काहीतरी चांगले करत होतो इतके मात्र नक्की . आणि याच काळात मी अनेकाना भेटत गेलो माझ्या स्वतःच्यात अनेक वैचारीक बदल होत गेले मी चारीबाजुनी प्रगल्भ होत गेलो आजही होत आहे .. चौमीती मधे रहाणारा मी . मी लठ्ठ झालो होतो की काय ?..
आणि या सगळ्यात माझी एक सुप्त इच्छा होती की माझी अशी एक अ‍ॅकॅडमी हवी होती की ज्यात माझ्या सारख्या लोकाना सदस्य होता येईल आणि मलाही समाधान लाभेल म्हणून मी "फारसे फाटलेले" हे माझे जुन्या बाईकवरच्या स्टंट्सचे कथापुराण नव्या बाईकच्या नावाने खपवले आणि तेथे सद्स्यनोंदणी ची सोय घेतली ,पण हा मात्र माझा प्रयोग फसला (तसे किती प्रयोग फसले ह्याची गिणती मी आता बंद केली आहे ) आणि येथे मला काही प्रतिसाद (एवढे ओरडूनही) मिळाला नाही.. काय करावं बाबा ? सगळे स्टंट करून झाले .. पण दखल घ्यायला कोणीच तयार नाही यार . सांगायची गोष्ट म्हणजे प्रत्येक वेळी स्टंट्सचे प्रयोजन ,स्थळ ,बाईक डिझायनिंग सगळे माझे मीच करत होतो (आणि कशातही परफेक्ट नसल्यानं काहीही जमत नव्हतं ),आणि हो पण त्यात मला आनंददेखील मिळत होता आणि हो या सगळ्या वेळी माझे व्हिली हेच स्टंट्सप्रकार असायचे कारण इझीली केल्या जाणार्‍या स्टंट पैकी सर्वात सोपे तेच होते हे वेगळे सांगणे न लगे. आणि हो माझ्या अजुन काही गोष्टी लक्षात येऊ लागल्या त्या अशा की बाईक्स स्टंट्स अ‍ॅकॅडमी मधे एकही पुर्णवेळ ओपन क्लब नव्हता. मग काय हुडकली जागा आणि हो सुरु केला क्लब "स्टंट करा तोंडावर पडा" नावाचा आणि हो मध्ये सांगायचेच विसरलो डीसेंबर महिन्यात माझ्या घरी थंडरबर्ड आली होती त्यामुळे तसा प्रॉब्लेम नव्हता पण तिचं मशीन पण फॉल्टी त्यामुळे अजुन रंग मे भंग, पण या सगळ्यातुन मार्ग काढत मी अ‍ॅकॅडमी काढली . आणि हो याचे हळू हळू मेंबरही वाढत गेले १२ डिसेंबरला तुकाराम लाटणे जॉइन झाला त्याला लगेच अ‍ॅकॅडमीचा अध्यक्ष केला. जानेवारात प्रतिदिनी आणि पाठोपाठ तुम्हाघरीमन ही आला. त्सुस्तुत्सू हा जॅपनीज रायडर .. हा आल्यानं आमच्या अ‍ॅकॅडमीला चार चांदण्या लागल्या .. आणि आम्हाला चपला मिळाल्या .. त्या घालून आम्ही आता आणखी चेवाने कारणामे करतो. पण हा आकडा ८ च्या वर गेला नाही (मीच रूप बदलून ४ वेळा यायचो त्यामुळे माझेच चार वेळ सभासदत्व. असे झाले तरी या सगळ्या अ‍ॅकॅडमीसाठी मी केलेले श्रम आजही जसेच्या तसे मी जपुन ठेवलेले आहे आठवण म्हणून ते ही मनाचा कुपीत.

आणि अशातच मी एक मोठा निर्णय घेतला. माझ्या ऑफिसवर या स्टँट्स,अ‍ॅकॅडमी वगैरेचा चा मोठा परिणाम होऊ लागला. आणि ऑफिस ही माझी पहिली प्रायोरीटी होती त्यामुळे ३१ फेपुरवारी रोजी मी पुर्णपणे स्टंटसन्यास घेतला. माझे स्टंट्स बिंट्स बंड केले. अ‍ॅकॅडमीलाही सुरूंग लावला आणि उडवली आणि बाईक्स लोकांच्या स्वाधीन करुन टाकल्या. अर्थातच कंप्युटरवर गेम्स मधे स्टंट्स करणे चालु होतेच. मग मी महिन्यातुन एखादा स्टंट करून कॉलनीमधे मिरवू लागलो आणि त्याचवेळी वेगवेगळ्या कॉलन्यातू पक्षी पाहु लागलो खुप खुप पडलो धडलो आणि ९ महिन्यांच्या गॅप नंतर पहिल्यांदा मी माझी नवीन मॉदिफाईद बाईक www.haatgaadi.dk सुरु केली . त्याची जास्त पब्लिसिटी केली नाही.. छे बुवा .. तुम्हाला काही कळतं का ? अशा गोष्टींची जाहिरात करायला मी काय गोत्र-बित्र प्रोफाईल मधे लिहिणारा आणि कंपनीसाठी खुप काम करणारा वाटलो का ? पण ज्यानी ते पाहिले त्याना ती प्रचंड आवडले (नाही आवडून सांगतील कोणाला? जोवर आवडले म्हणत नाही तोवर त्यांच्या घरा समोर मी फाटलेल्या सायलेंसर वाली बाईक घेऊन रात्री अपरात्री स्टंट्स करायचो म्हंटलं) आणि मग मी माझी अ‍ॅकॅडमी "आपटलेल्या तोंडातले" जुने नाव टाकुन देऊन व्हाय टु पिस ऑफ या नव्या नावाने सुरु केला आणि पुन्हा काही प्रमाणात टारझन झालो.

आणि हो मी कुबड्या खविस अस्थिदंत विमा एजन्सी तर्फे लोकांना विमे देतो हे तर तुम्हाला माहितच आहे (बोला आहे की नाही माहिती ? नाही ? देऊ का विमा काढून मग ? ) ,आणि हो त्यामुळेच मी पुर्ण दंतकर्मी झालेलो आहे ,अशातच साधारण जुलै महिन्यात ओव्हरड्राईव्ह मॅगझिनात माझ्या स्टंट्सवर काही फोरम आले (लेख वाचा वाचू नका .. पण एवढं वाक्य लक्षात ठेवा .. समजले काय ?) . आणि नेहमीप्रमाणे ते डर्टरोड किंवा ड्रिफ्ट-स्प्रिंट्स हे स्टंट्स केंद्रबिंदु धरुन लिहिलेले होते ,अर्थात त्याला मी खणखणीत उत्तर पाठवले पण ते छापुन आले नाही (हॅहॅहॅहॅ .. बहुदा ते सणसणीत फक्त मलाच वाटले ) .आणि यातुनच आमच्या काही जेष्ठ लोकांच्या मनात स्टंट्सवर एखादी अकादमी का असु नये अशी कल्पना आली , आणि त्यांनी मध्यंतरी झालेल्या एका कार्यक्रमात ती सांगितल्यावर सुरु कराच असे अनेक लोकानी सांगितले अर्थातच आमच्या गृपमध्ये अकादमी काढायला जमणारा मी एकटाच त्यामुळे मी ते इंद्रधनुष्य उचलले , आणी कॉलनीत जाहिरात करायचे ठरवले आणि मग वेगवेगळी गॅरेजं धुंडाळुन मॉडिफाइद पार्ट बनवून .थोडेफार stunts शिकुअन एक एकाअदमी बनवली www.haatagaadi.com अर्थातच यावेळी अ‍ॅकॅडमी पुर्ण प्रोफेशनल असल्याने आम्ही तोताराम वैद्य(www.amhi_amachya_nayanit_khush_ahot.com) यांच्या मदतीने अ‍ॅकॅडमीचे डोमेन सर्वर्स तर प्रतिदिनी यांच्या मदतीने अ‍ॅकॅडमीच्या जाहिरातीसाठी एक खास प्रतिदिनी छाप कवितांचा ऑडियो अल्बम तयार केला त्याला स्वरबासकर देवादिदेवांकडून उत्तम चाली लाऊन घेतल्या .. व एक उत्तम अ‍ॅकॅडमी जन्माला आली (असे आम्हीच म्हणतो) .

कळसाध्याय म्हणजे एका विशेष कार्यक्रमात डॉ. मोरिच भोक यानी त्या संस्थळाचे उद्घाटन केले आणि आज ते जोमात सुरु आहे (असे आम्हीच म्हणतो) . योगायोग असा की मला व्यासंगासासाठी अनेक बक्षिसे मिळाली.. पोलिस कंप्लेंटी झाल्या .. लोकांनी लग्न कॅन्सल केली .. काहींनी तर कॉलनीतून दुसरीकडे रहाणे पसंत केले. पण सांगली ग्रांप्रिं मधे चार जणांच्या रेस मधे चौथा आल्यावर मला पहिल्यांदा मोठ्या हस्तीकडुन बक्षीस मिळाले आणि ते होते डॉ. मोरिच भोक. आणि या अकादमीचे उद्घाटकही तेच. आता मी या अकादमीचा स्टंट ऍडव्हायजर म्हणून कम पाहत आहे. अर्थातच मेकॅनिक व प्रेक्षक सुद्धा दुसरे कोणी नाही मीच आहे . अशारीतीने माझा हा डी रायडिंग चा प्रवास मध्यावरच सुफळ झाला आहे. अजुन अनेक विषय डोक्यात आहेत पण ते काही दिवसानी ..मग खरा तो संपुर्ण होईल. पण शेवटी काही का होईना.... मी दी रायडर झालो...................

टारझन
www.haatgaadi.com (आपटेड)

नमस्कार मित्रांनो,

पुढील कथा मी कॉलेजमधे शिकत असताना लिहिली होती. त्या कथेत माफक बदल करुन मी ही कथा सर्व वाचकांच्या सेवेस सादर करत आहे, वाचकांना विनंती की आपले अभिप्राय जरुर द्यावेत.

- सागर
------------------------------------------------------------

शनिवारवाड्याचे रहस्य
-१-
रात्री मी "पोल्टरगिस्ट" चा शेवटचा शो पाहून निघालो होतो. एखादा हॉरर् चित्रपट पाहून रात्री बारा वाजता रस्त्यावरुन जाणे म्हणजे काय असते? हे सांगून कळणार नाही. मी चित्रपट पाहून जाम घाबरलो होतो...असली भुते-खेते बघायची वेळ आपल्यावर येऊ नये अशी मनोमन प्रार्थना करीत आणि मारुतीचे नाव घेत मी घरी निघालो होतो. "वेस्ट्-एन्ड" टॉकीजपासून मी निघालो. मी राहतो रास्ता पेठेत जाताना मला वाटले की थोडे वाकड्या वाटेने घरी जावे. म्हणून मी पॉवर हाऊसमार्गे के.ई.एम. हॉस्पिटलच्या समोरुन जायला निघालो. अचानक माझे लक्ष हॉस्पिटलच्या दरवाज्याकडे गेले. एक व्यक्ती धडपडत माझ्या दिशेने येताना दिसली. मला काहीच कल्पना नव्हती, अचानक तो माणूस माझ्या अंगावर जवळ जवळ कोसळलाच. त्याने लगेच माझ्या हातात एक कागदाचा बोळा कोंबला. प्रकाशात मला दिसले की त्याच्या पाठीत सुरा खुपसलेला होता. मी धोका ओळखला व बाजूच्या भिंतीकडे जाऊन एका झाडामागे लपलो. भीतीने माझी गाळणच उडाली होती. तरी मी धाडस करुन एक दगड उचलला आणि रस्त्यावरचा सार्वजनिक दिवा फोडून टाकला. तेवढ्या भागापुरता तरी अंधार पसरलेला होता. माझ्या हातात कागदाचा बोळा कोंबून धडपडत पुढे पळालेला गृहस्थ आता अंगातील त्राण संपल्यामुळे जमिनीवर निपचित पडलेला होता. तेवढ्यात एक माणूस के.ई.एम्.च्या आतून पळत आला व रस्त्यावर पडलेल्या माणसाची तपासणी करु लागला. पुढे हा काय करतो? हे पाहण्यापूर्वीच मी तेथून पलायन केले. न जाणो आपण याच्या हाती सापडलो तर? मी जवळ जवळ घर येईपर्यंत पळतच होतो. घरापाशी आल्यावरच मी थांबलो. घरी येऊन कपडेही न बदलता मी झोपून गेलो एवढा मी घाबरलो होतो.....

-२-
दुसर्‍या दिवशी मी उशीरा उठलो. रविवार असल्याने आईनेही मला नेहमीप्रमाणे उठवले नाही. उठल्यावर मला जाणवले की काल रात्री कपडे न बदलताच झोपलो होतो. लगेच काल रात्रीचा सर्व प्रसंग मला आठवला. आपसूकच अंगावर शहारा आला. नकळतच माझा हात खिशात गेला. त्या माणसाने माझ्या हातात दिलेला कागदाचा बोळा तसाच अजून खिशात होता. तो मी उलगडला, एका बाजूवर शनिवारवाड्यासंदर्भात काहितरी लिहीले होते व दुसर्‍या बाजूला एका नकाशावर काही चिन्हे होती. नंतर नीट पाहू असे ठरवून मी उठलो. सर्व आवरुन मी शनिवारवाड्यावर जाऊन बसलो. म्हटले ज्या वास्तूचा उल्लेख कागदावर आहे त्याच ठिकाणी जाऊन पाहिलेले बरे असा विचार करुनच मी शनिवारवाडा गाठला होता.

शनिवारवाड्याच्या प्रवेशद्वाराच्या वरच एक माडी आहे, ती माझी आवडती जागा आहे. तिथेच एका कोपर्‍यात बसून तो कागद मी वाचत होतो. त्या कागदाच्या पहिल्या पानावर (बहुतेक त्या माणसाने...) लिहिले होते की, "सन ११७६ मध्ये घडवलेली नटराजाची रत्नजडीत मूर्ती शनिवारवाड्यासमोरील बाजीरावाच्या पुतळ्याखाली आहे." मी बायनॉक्युलर (दूरदर्शी) आणला होता. त्यातून मी बाजीरावाच्या पुतळ्याकडे एक दृष्टीक्षेप टाकला. बाजीरावाची घॉड्यावरची मर्दानी मूर्ती पाहताच अस्सल मराठी माणसाच्या नसा फुगल्याशिवाय रहात नाही. बाजीराव खूप पराक्रमी होता यात काही संशय नाही. पण दुर्दैवाने पहिला बाजीराव हा त्याच्या पराक्रमापेक्षा मस्तानी नावाच्या यवनी नायकिणीच्या प्रेमासाठीच लोकांनी लक्षात ठेवला. शत्रू हातातून सुटू नये म्हणून उभ्या घोड्यावरच हातावर हुरडा भरडून पोट भरुन परत लढाईला कूच करणार्‍या पहिल्या बाजीरावाच्या या कथा केवळ दंतकथा म्हणूनच आता ओळखल्या जातात. बाकी ही मस्तानी होती खूप सुंदर म्हणूनच बाजीरावासारखा रांगडा गडी तिच्यावर भाळला की काय न कळे. पण मस्तानीचेही बाजीरावावर तेवढेच प्रेम होते हेही तितकेच खरे. असो, तर मी माडीवरच्या कोपर्‍यातून बाजीरावाच्या पुतळ्याकडे पाहिले पण तेथे मूर्ती काही दिसली नाही. थोडे डॉके चालवल्यावर कळाले की एवढी मूल्यवान मूर्ती उघड्यावर कोणी ठेवणार नाही. ती बरोबर पुतळ्याच्याच जागी जमिनीखाली असणार. मी पुढे वाचू लागलो -
" ही मूर्ती देशाची मालमत्ता आहे. त्यामुळे मी ही अनमोल मूर्ती पुरातत्त्व खात्याकडे सोपवायचा विचार करतोय. मूर्तीकडे जाण्याचा नकाशा मागे दिला आहे. मी तर ही मूर्ती काढणे अशक्यच आहे, म्हणून कोणातरी विश्वासू व्यक्तीलाच ही माहिती देण्याचा मनसुबा आहे."
- वीरेन्द्र प्रताप सातव
१२ ऑगस्ट १९९२.

मी विचार करु लागलो, ज्याअर्थी हे पत्र अशा पद्धतीने लिहिले आहे त्याअर्थी खून झालेली व्यक्ती दुसरीच असावी. मी लगेच खाली गेलो व तेथे बसलेल्या विक्रेत्याकडून "सकाळ" व "केसरी" ही पुण्यातील दोन अग्रणी वर्तमानपत्रे विकत घेऊन आलो.मी एवढ्या घाईत घरुन निघालो होतो की न्यूजपेपर वरुन नजर फिरवायची देखील सवड मिळाली नव्हती. पेपर घेऊन मी शनिवारवाड्याच्या माडीवर परत आलो. अगदी पहिल्याच पानावर खुनाची सविस्तर बातमी आलेली होती. मी मन लावून ती सर्व बातमी वाचून काढली. ज्याचा खून झाला होता त्या व्यक्तीचे नाव होते रामदास जाधव. खून करणारा त्याचा भाऊच होता - सीताराम. एका गुप्त आणि प्राचीन मूर्तीची माहिती असलेला नकाशा रामदासकडे होता, म्हणून सीतारामने हा खून केला होता. आपला लहान भाऊ मेला आहे हे कळाल्यावर सीताराम स्वतःहून पोलिसांच्या स्वाधीन झाला होता. त्यामुळे पोलिसांचे काम संपल्यात जमा होते. पण माझे काम संपले नव्हते, कारण त्या नकाशाचे उत्तरदायित्व आता माझ्याकडे होते. मला ती मूर्ती शोधून काढून सुखरुपपणे पुरातत्त्व खात्याकडे सुपुर्त करायची होती. खूनाचा साक्षिदार म्हणून मी जाणारच नव्हतो, आणि आता तशी गरजही नव्हती. मी घड्याळात पाहिले. नऊ वाजून चाळीस मिनिटे झाली होती. मी खाली उतरलो व शनिवारवाड्याच्या शेवटच्या बाजूस असणार्‍या बंद असलेल्या भुयाराच्या दरवाजाच्या जवळ जाऊन बसलो.

-३-
बरोबर दहा वाजता एक माणूस आला व भुयारात जाणार्‍या लोखंडी दरवाज्याचे कुलुप काढून आत गेला. तसे होणार हे मला माहित होते. कारण कॉलेज मधे असताना कॉलेजचे रटाळ तास बुडवुन आम्ही सगळे मित्र इथे शनिवारवाड्यातच येऊन अभ्यास करायचो. तेव्हा दररोज सकाळी १० वाजता एक माणूस भुयारातील पाण्याची मशीन चालू करायला यायचा. या माहितीचा आज अशा वेळी उपयोग होईन अशी मी स्वप्नातही कल्पना केली नव्हती. तर नेहमीप्रमाणेच आजही तो माणूस आला व भुयाराच्या जाळीच्या दरवाजाचे कुलुप उघडून आत गेला. आजूबाजूला पहात मी भुयाराजवळ आलो. कोणी आपल्याकडे पहात नाही याची खात्री करुन मी भुयाराच्या दारातून प्रवेश केला. आत प्रवेश केल्याबरोबर डाव्या बाजूला एक आणि उजव्या बाजूला एक असे दोन फाटे फुटतात. मशीन सुरु करायला तो माणूस डावीकडे वळाला होता. मला बाजीरावाच्या पुतळ्याखाली जायचे असल्यामुळे मला उजवीकडेच जायचे होते त्याप्रमाणे मी उजवीकडे वळालो. शनिवारवाड्याच्या भुयारांबद्दल एक आख्यायिका आहे. शनिवार वाड्यातून एक भुयार थेट पर्वतीपर्यंत जाते आणि दुसरे भुयार रास्ता पेठेतील रास्तेवाड्यात उघडते. सध्या रास्तेवाड्यात शाळा चालू आहे, तरी शाळेच्या पायर्‍यांपाशीच एक खूप मोठे लोखंडी दार आहे जे कायम कुलुपबंद असते. पर्वतीवरही कायम कुलुपबंद असलेले एक दार आहे. आज या दंतकथेवरील पडदा उघडणार का? असे अनेक विचार मनात येत होते. पुढे खूप अंधार होता. खालच्या बाजूला उतरत जाताना पुढे काय घडणार? हा प्रश्न माझ्या मनात उत्कंठाही निर्माण करत होता आणि भीती देखील.

मी नेहमी एक छोटासा कि-चेन टॉर्च जवळ बाळगायचो, कधीतरी उपयोगी पडेल म्हणून. आज तो छोटासा टॉर्च उपयोगाला आला होता. सुरुवातीचे अंतर मी दबकत दबकत टॉर्च न पेटवता चालत होतो कारण मशीन चालू करायला आलेल्या त्या माणसाला टॉर्च चा प्रकाश दिसण्याचा संभव होता. काही अंतर गेल्यावर मला थोड्या ओबडधोबड पायर्‍या पायाला लागल्या. तोल जाईन म्हणून मी टॉर्च पेटवला. पायर्‍या एकूण पाच होत्या. खाली उतरल्यावर एकदम माझ्या पायांना थंडगार पाण्याचा स्पर्श झाला. माझे दीड हजार रुपये किंमतीचे बूट पूर्णपणे बुडुन पाणी माझ्या घोट्याला लागले होते. मी टॉर्चचा प्रकाश इकडे तिकडे फेकत पुढे निघालो. अधून मधून नकाशाही पहात होतो. नकाशात असलेल्या खुणा टॉर्चच्या प्रकाशात शोधणं म्हणजे दिव्यच होतं. पहिली मुख्य खूण शनिवारवाड्याच्या दरवाज्यापाशी होती. त्यामुळे मला खूप पुढे जावे लागले. बर्‍याच वेळाने मला असे वाटले की मी आता शनिवारवाड्याच्या प्रासिद्ध पोलादी दरवाज्याखाली आहे. पहिली खूण सूर्याची होती.... " " अशी. टॉर्चच्या प्रकाशात मला ती खूण सापडायला थोडे कष्टच पडले. कारण ती खूण नेमकी माझ्या डोक्यावर होती व मी आजूबाजूला शोधत होतो. पुढे भुयाराने डावीकडे वळण घेतले होते.

पुढची खूण होती चंद्राची.. "". या दोन्ही खुणा शनिवारवाड्याच्या मुख्य दरवाजावर कोरलेल्या आहेत हे मला त्यावेळी आठवले.मी हळू हळू पुढे जात होतो. एकेक खुणा सापडत होत्या. हा नकाशा नसता तर शनिवारवाड्याच्या पोटात असलेल्या भुयारांच्या भुलभुलैय्यात मी कुठे हरवलो असतो कोण जाणे.

-४-
भुयारांतून वळणे घेत घेत मी शेवटच्या टप्प्यावर पोहोचलो. नकाशात एक खूण होती "". ही खूण दगडात अवघड जागी कोरलेली मला सापडली. नकाशातला रस्ता डावीकडे वळायचा संकेत देत होता व प्रत्यक्षात भुयाराचा मार्ग उजवीकडे जात होता. माझे डोके खजिना शोधाच्या साहसकथा वाचून बरेच सुपीक झाले होते त्यामुळे मी लगेच ओळखले की येथे गुप्त द्वार आहे. मी खुणेचे टॉर्चच्या अंधुक प्रकाशात नीट निरीक्षण केले व खुणेतील गोलाकार फुगीर असल्याचे जाणवले. तो फुगीर गोल भाग दाबताच समोरची भिंत आवाज करत मधोमध दुभंगली व माझ्यासाठी डाव्या बाजूने जायचा मार्ग मोकळा झाला. मी आत पहात हळूच प्रवेश केला. एव्हाना पाणी माझ्या गुडघ्यापर्यंत आले होते व माझी आवडती डेनिमची पॅन्टदेखील खराब झाली होती. मी आत प्रवेश केल्याकेल्या एक रिकामा चौथरा माझ्या दृष्टीस पडला. त्यावर मूर्ती नव्हती. आपल्याला यायला उशीर झाला की काय असे वाटून मी निराश झालो. कोणी घेतली असेन याचा विचार करत मी खिन्न होऊन बसलो होतो. मी एकदम माझ्या घड्याळाच्या आवडत्या ट्यूनने भानावर आलो. शेवटचा प्रयत्न म्हणून मी त्या चौथर्‍याची तपासणी करु लागलो. तपासणी करताना कोणती कळ दाबली गेली न कळे पण चौथर्‍याची फरशी आपोआप बाजूला झाली. त्या चौथर्‍याच्या आत टॉर्चचा प्रकाश न टाकताही ती रत्नजडीत मूर्ती मला लगेच दिसली कारण मूर्तीची सर्व रत्ने खूप चमकत होती. बहुतेक ते सर्व हिरे असावेत असे वाटले, कारण रत्न ओळखण्याइतपत ज्ञान मला नव्हते. फक्त हिरा अंधारात चमकतो एवढेच मला माहित होते. मी माझ्या पाठीवरची सॅक काढली. मी पोहायला चाललो आहे असे आईला सांगून बाहेर पडलो होतो. त्यामुळे सॅक मधे टॉवेलदेखील आणलेला होता मी. तर सोबतच्या टॉवेलात इतिहासातील तो अनमोल रत्नजडीत मूर्तीचा ठेवा काळजीपूर्वक गुंडाळला. मूर्ती सॅकमधे ठेवून मी घड्याळाकडे एक नजर टाकली. माझ्या घड्याळाचे रेडीयमचे काटे अंधारात ११.०५ ही वेळ दाखवत होते. मूर्ती जड होती व त्यात मला पाण्यातून चालायाचे असल्यामुळे थोडा त्रास झाला. पण मी सुखरुपपणे भुयाराच्या प्रवेशद्वारापर्यंत पोहोचलो .

-५-
दाराला परत कुलूप लागलेले होते. मला यायला थोडासा उशीर झाला होता. नेहमीप्रमाणे तो माणूस ११ वाजता कुलूप लावून निघून गेला होता. खिशातून काही मिळते का ते मी पाहू लागलो. हेरगिरीच्या व साहसे करण्याच्या स्वभावापायी मी अनेक वस्तू जमवून ठेवल्या होत्या त्यात अनेक चाव्यापण होत्या. खिशात काही नाही मिळाले पण माझ्या सॅकमधे हा चाव्यांचा जुडगा होता. दरवाजा जाळीचाच होता. त्यामुळे बाहेर हात घालून कुलुप उघडण्याचा प्रयत्न करणे सहज शक्य होते. मी कुलुपाचे निरिक्षण केले. ते छोटेसे व साधेच कुलूप होते. माझ्याकडच्या चाव्यांपैकी एका चावीने ते छोटेसे कुलूप जास्त कष्ट न करता माझ्या सुदैवाने सहजपणे उघडले गेले. बाहेर जाताना मुख्य दरवाजावरील कर्मचारी विचित्र व हेटाळणीच्या नजरेने पहात होता. बरोबर होते त्याचे. गुढग्यापर्यंत पॅन्ट पूर्णपणे भिजलेली, अंगावर असलेली माती, असा माझा अवतार पाहून कोणीही असेच पाहिले असते. तर मी शनिवारवाड्याबाहेर जाताच पहिल्यांदा पब्लिक टेलिफोन बूथ गाठला. सुदैवाने सुटी नाणी होती माझ्याकडे. मी सर्वप्रथम पुण्याच्या महापौरांना फोन केला व थोडक्यात माझा हा उद्योग कळवला आणि पुरातत्त्व खात्याच्या इमारतीत यायची विनंती केली.

मी भांडारकर रस्त्यावरील पुरातत्व खात्याच्या इमारतीत पोहोचेपर्यंत महापौरदेखील आलेले होते. मी येताच महापौरांनी मला जवळ घेऊन माझे खूप कौतुक केले. मूर्तीची माहिती समजताच सर्व वर्तमानपत्रांचे वार्ताहरही आलेले होते. ती रत्नजडीत मूर्ती पुरातत्त्व खात्याकडे सोपवायचा सोहळा निर्विघ्नपणे पार पडला. मी शांतपणे घरी परतलो. घरी येई पर्यंत संध्याकाळ झालेली होती. खूप थकलो असल्याने मी रात्री लवकर झोपलो...

दुसर्‍या दिवशी सकाळी पेपर मध्ये पहिल्या पानावर माझ्या पराक्रमाची सविस्तर हकिकत आलेली होती. अगदी ती रत्नजडीत मूर्ती व महापौर यांच्यासोबत काढलेल्या फोटोसकट. पेपर पाहूनच आईने मला साखरझोपेतून उठवले व म्हणाली- कार्ट्या असे उद्योग करायला उलथला होतास होय? पण गुणाचं ते माझं पोर"... म्हणून आईने मला जवळ घेतलं ...
एका रात्रीत मी सार्‍या पुण्यात फेमस झालो होतो. मला मात्र एका मोठ्या रहस्यावरचा पडदा उघडल्यावर सहजच एक डायलॉग आठवला. माय नेम इस बॉन्ड ... जेम्स बॉन्ड... हा हा...
-सागर

http://sagarkatha.blogspot.com/
(© १९९२ - २००९, सर्व हक्क लेखकाकडे सुरक्षित आहेत.या कथेतील कोणताही भाग किंवा कोणतीही कल्पना कोणत्याही कारणासाठी वापरण्यासाठी लेखकाची पूर्वपरवानगी घेणे आवश्यक आहे)

सर्व वाचक मित्रांना एक नम्र विनंती आहे की, माझ्या कथा तुम्ही तुमच्या सर्व मित्र-मैत्रीणींना पाठवू शकता वा तुमच्या संगणकावर साठवून ठेवू शकता. मात्र कोणत्याही व्यावसायिक कारणासाठी वा तत्सम व्यवहारासाठी माझी परवानगी आवश्यक आहे.
धन्यवाद ,
सागर

निश्र्चयाचा महामेरू, बहुतजनांसी आधारू, अखंडस्थितीचा निर्धारू, श्रीमंत योगी ।।

नरपती, हयपती, गजपती। गडपती, भूपती, जळपती।पुरंदर आणि शक्ति पृष्ठभागी।।

यशवंत, कीर्तीवंत, सामर्थ्यवंत। वरदवंत, पुण्यवंत, नीतीवंत। जाणता राजा ।।

आचरशील, विचारशील, दानशील। धर्मशील सर्वज्ञपणे सुशील। सकळाठाई ।।

धीर उदार गंभीर। शूर क्रियेसी तत्पर ।सावधपणे नृपवर तुच्छ केले।।

देवधर्म गोब्राह्मण, करावया संरक्षण।।

हृदयस्थ झाला नारायण, प्रेरणा केलीया भूमंडळाचे ठाई, धर्मरक्षी ऐसा नाही।

महाराष्ट्र धर्म राहिला काही, तुम्हा कारणी।।कित्येक दृष्ट संहारली।

कित्येकासी धाक सुटला ।कित्येकाला आश्रयो जाहला

।शिवकल्याण राजा। शिवकल्याण राजा।।शिवकल्याण राजा।।।

छत्रपती शिवाजीराजे भोसले

अधिकारकाळ जून ६, १६७४ - एप्रिल ३, १६८०

राज्याभिषेक जून ६, १६७४

राज्यव्याप्ती पश्चिम महाराष्ट्र, कोकण,सह्याद्री डॊंगररांगांपासून नागपूरपर्यंतआणिउत्तर महाराष्ट्र, खानदेशापासूनदक्षिण भारतात तंजावर पर्यंत

राजधानी
रायगड

पूर्ण नाव शिवाजीराजे शहाजीराजे भोसले

पदव्या गोब्राह्मणप्रतिपालक

जन्म फेब्रुवारी १९१, १६३० शिवनेरी किल्ला, पुणे

मृत्यू एप्रिल ३, १६८० रायगड

उत्तराधिकारी छत्रपती संभाजीराजे भोसले

वडील शहाजीराजे भोसले

आई जिजाबाई

पत्नी सईबाई,सोयराबाई,पुतळाबाई,काशीबाई,सकवारबाई

संतती छत्रपती संभाजीराजे भोसले,
छत्रपती राजारामराजे भोसले

राजघराणे भोसले

राजब्रीदवाक्य
'प्रतिपच्चंद्रलेखेव वर्धिष्णुर्विश्ववंदिता शाहसुनोः शिवस्यैषा मुद्रा भद्राय राजते।'

चलन होन, शिवराई (सुवर्ण होन, रुप्य होन??)
१ - जन्मदिनांकाच्या निश्चितीबद्दल मतमतांतरे आहेत.

माहितिचा स्त्रोत विकिपिडिया .कॉम

थोरल्या आबा साहेबांना मानाचा मुजरा!!!

डॉ. सूस -

आजचे गूगलचे मुखपृष्ठ पाहिले तेव्हा लक्षात आले की आज डॉ. सूस यांचा वाढदिवस. आज असते, तर ते १०५ वर्षांचे झाले असते. डॉ. सूस हे त्यांचे खरे नाव नव्हे, खरे नाव थिओडोर गीजल. सूस हे त्यांच्या आईचे लग्नापूर्वीचे आडनाव (तसेच त्यांचे मधले नाव) त्यांनी लहान मुलांच्या गोष्टी लिहीताना टोपणनाव म्हणून लावले.

डॉ. सूस यांच्या पुस्तकांशी माझी तोंडओळख इथे अमेरिकेत आले तेव्हा पुस्तकांच्या दुकानांच्या शेल्फांवरच्या त्यांच्या एकदोन पुस्तकांमुळे झाली. कोणाच्या लहान मुलांना भेट द्यायला पुस्तके शोधायला जाताना लहान मुलांचे एक पुस्तक, "वन फिश टू फिश.." हे मी कायम त्या शेल्फांवर पाहिले होते. पुस्तक बरेच पॉप्युलर असणार, असे वाटले होते, पण त्यापलिकडे वाचण्याचा प्रश्न आला नव्हता त्यामुळे असेल एक कोणी लेखक, एवढीच कल्पना झाली होती.

पण नंतर असेच कोणी मुलीला भेट दिलेले पुस्तक म्हणून डॉ. सूसचे कॅट इन दी हॅट हे पुस्तक आमच्याच घरी आले. पुस्तक लहानच होते, ते तिला खूप आवडले. त्यानंतर असेच कधीतरी इथल्या दुकानांतून एका खाण्याच्या सीरीयलच्या डब्याबरोबर या पुस्तकावर आधारित एक अर्ध्या तासाची सीडी आम्हाला सुदैवाने मिळाली. तेव्हा मुलगी चार वर्षांची असेल, नसेल. आम्ही असेच एकदा ती लावली आणि त्या सीडीने आम्हाला वेड लावायचे बाकी राहिले. इतकी भन्नाट गाणी मी कधीच ऐकली नव्हती. त्यात काही गंमत संगितकारांनी जशी आणली होती, तसेच लक्षात आले की मुळात डॉ. सूस यांनी मुलांची नस बरोबर ओळखली होती. गोष्टीचा गाभा अगदी सरळ म्हणजे पावसाच्या रिपरिपीमुळे घरात बसायला लागणारा एक मुलगा आणि त्याची बहिण यांना आई घरी ठेवून कामाला जाते. ती पोरे अर्थातच कंटाळतात पण घरात कोणी नसल्याने काय करावे ते त्यांना उमजत नाही. आणि मग घरात येतो एक "कॅट इन दी हॅट" म्हणजे एक उंच टोपी डोक्यावर ठेवलेला .
हा बोका
"I know it is wet
And the sun is not sunny.
But we can have
Lots of good fun that is funny!"

"I know some good games we could play,"
Said the cat.
"I know some new tricks,"
Said the Cat in the Hat.
"A lot of good tricks.
I will show them to you.
Your mother
Will not mind at all if I do."

म्हणत घरात जी काय धमाल करतो, आणि गाणी म्हणतो, की त्या पोरांची कळीच उमलते. ही सीडी पाहिली आणि त्यानंतर अधाशासारखी आम्ही डॉ. सूस यांची अनेक पुस्तके आणली. तेव्हा लक्षात आले की या लेखकाला एक प्रकारची दैवी देणगीच मिळालेली आहे, त्यांना शब्दांना नुसते खेळवताच येत नाही, तर एकंदरीतच आयुष्याबद्दलचे विचार अगदी सहजतेने लोकांपर्यंत पोचवता येतात.

"OH, THE PLACES YOU'LL GO!
THERE IS FUN TO BE DONE! THERE ARE
POINTS TO BE SCORED. THERE ARE GAMES TO BE WON."
माणसाच्या आयुष्याचेच एक प्रकारे वर्णन नाही का हे? आपण तरी आयुष्यभर वेगळे काय करीत असतो?

तुमच्या माझ्या जन्माच्याही कदाचित खूप आधीपासून ह्या अमेरिकन लेखकाने लहान मुलांच्या आणि त्यांच्या आईवडीलांनाही गोष्टी ऐकवून गुंगवले आहे. मॅसॅच्युसेटसमधल्या स्प्रिंगफील्ड नावाच्या म्हटले तर खेडेगावीच, हा मुलगा वाढला. लहानपण सुखात गेले, आपल्याकडे जसे पूर्वी आया मुलांना गोड गाणी, ओव्या म्हणून झोपवायच्या, तसेच त्यांची आई तिच्या लहानपणी शिकलेल्या यमके असलेल्या कविता/गाणी म्हणून त्याला झोपवायची. मोठेपणी आईच्या ह्याच देणगीचा लयबद्ध, रंजक गोष्टी लिहायला त्यांना उपयोग झाला. कार्टूनिस्ट, तेलाच्या जाहिराती लिहीणारा लेखक, लहान ऍनिमेशन चित्रपटाचा निर्माता, असे करत करत त्यांनी व्हायकिंग प्रेसने त्यांना एका मुलांच्या पुस्तकांमध्ये चित्रे काढण्यास आवतण दिले. पुस्तक विशेष खपले नसले, तरी त्यांचे नाव चांगले झाले आणि परिणामी त्यांनी लिहीलेले आणि सजावटही त्यांचीच असलेले एक "अँड टू थिंक दॅट आय सॉ इट ऑन मलबेरी स्ट्रीट" हे पुस्तक व्हॅनगार्ड प्रेस (हॉटन मिफ्लिन) या प्रकाशन संस्थेने छापले. पण ज्या पुस्तकाने त्यांना नाव मिळवून दिले ते मात्र "दी कॅट इन दी हॅट". या पुस्तकामागची प्रकाशनसंस्थेची कल्पना अशी होती की ते मुलांना सोपे इंग्रजी शब्द शिकवता येतील अशा पद्धतीचे असावे. त्यामुळे कॅट, हॅट यासारखे यमक असलेले शब्द गोळा करून त्यांनी ही लहानशी गोष्ट लिहीली. १९५७ साली लिहीलेले हे लहानसे पुस्तक आजच्याही पोरांना आवडते, हातोहात खपते. १९७१ मध्ये यावर आधारित एक टीव्ही ऍनिमेशन चित्रफीत बनवण्यात आली. त्यातले एक गाणे आधी ऐकले असले तर अजून एक गाणे इथे ऐका.

यानंतर डॉ. सूस यांनी मुलांसाठी अनेक पुस्तके लिहीली, ती देखील खूप खपली. हे एक पुस्तक मला असेच फार आवडते. मुलांना रमवत, मोठ्यांना विचार करायला लावत लिहीलेली ही पुस्तके म्हणजे एक प्रकारचा खजिना आहे. Bartholomew and the Oobleck ही एक अशीच कथा. या कथेत असे की एका गावच्या एका बालिश राजाला एकदा आकाशातून पडणारा पाऊस, ऊन, बर्फ काहीच नकोसे होते, त्याला काहीतरी वेगळे हवे असते. मग गावचे मांत्रिक त्याला असा एक पदार्थ तयार करून देतात, आणि मग खरेच चिकट हिरवा पदार्थ आकाशातून पडायला सुरूवात होते. राज्यात बिकट परिस्थती ओढवते. यातला लहानसा बेलबॉय "बार्थॉलॉम्यु कबिन्स" मात्र स्वतः किती लहान आहे याचा विचार न करता सतत राजाला शहाण्यासारखा सल्ला देत असतो, आणि या परिस्थितीतून लहान मोठ्या सर्वांना वाचवण्यासाठी, त्यांना सुरक्षित ठेवण्यासाठी जिवाचा आटापिटा करतो. कथेचा बाज न सोडता, शब्दांवर हुकुमत ठेवून अशी लहान-मोठ्यांना विचार करायला लावणारी, चांगली दिशा देणारी गोष्ट लिहीणे सोपे काम नाही. सध्या गाजत असलेले झपाट्याने होणार्‍या औद्योगिकीकरणामुळे तयार होणारे पर्यावरणाचे प्रश्न या लेखकाने "दी लोरॅक्स" या लहानशा पुस्तकातून १९७१ मध्येच समोर आणले होते.

त्यांच्या अनेक गोष्टींचा वरवर जाणवणारा अर्थ आणि त्याच्या तळाशी असलेला विचार यांची सांगड घालून लहान मुलांसाठीच्या लेखनाचा एक आदर्शच त्यांनी घालून दिला आहे म्हणायला हरकत नाही. आज एवढ्या वर्षांनंतरही या लेखकाच्या लिखाणाची मोहिनी, त्याने मुलांच्या मनावर केलेली जादू तशीच टिकून आहे यातच बरेच काही आले. आमच्या आयुष्यात अनेक हसरे क्षण आणणार्‍या या लेखकाला हा लहानसा लेख समर्पित.

संदर्भः काही माहिती येथून घेतली आहे: http://www.catinthehat.org/