शब्दचित्रे आवडली. -- मागील महिन्यात भिमाशंकरला खांडस गावातून गेलो होतो. तिथल्या गावातील एका दुकानात तर चक्क बॅगपायपरचे खंबे विकत मिळत होते. व स्वत:ला ट्रेकर/हायकर म्हणवून घेणारे लोक ते विकत ही घेत होते.

खत्रा लिवलंय

जबरदस्त लिहिलंस रे. अनुभवांतून आलेलं सखोल चित्रण. तुझ्याइतका जर नाहीच पण काही प्रमाणात तरी सह्याद्रीत फिरलेलो असल्याने सर्वच मनाला भिडत आहे.

भारी शब्दचित्रे ! बारीक निरिक्षणाने भरलेली, सहृदयतेने अनुभवलेले क्षण त्यांच्या शब्दाशब्दातून दिसत आहेत ! अजून वाचायला जरूर आवडेल.

चांगलं लिहिलंय.

अफलातून लिहीलय. हेच सगळे अनुभवले असल्याने सगळे डोळ्यासमोर आले.घरुन निघताना कितीही तयारी केली तरी काहीतरी विसरलेले असतेच, अशावेळी सह्याद्रीतील हिच दुकाने उपयोगी पडतात. खुपच सुंदर लिखाण, थेट मनाला भिडले. घरातील व्यक्तिचित्रेही भावली. पुढचा भाग लवकर येउ द्या.

खेड्यात अशा वृद्ध माणसांची स्थिती केविलवाणी असते. वैद्यकीय उपचारांसाठी पैसा नसतोच. कारण जसे वय होत जाते तसे झिजलेले शरीर टिकवण्यासाठी जास्तीत जास्त पैसे लागतात. अशा खेड्यातून आलेले कर्करोगाच्या शेवटच्या पायरीपर्यंत पोचलेले अनेक रुग्ण मी पाहत आलो आहे. स्तनांचा कर्करोग स्तन पोखरून पार छातीच्या पिंजऱ्यापर्यंत जाऊन बरगड्या खाल्ल्या गेलेली ५५ वर्षांची स्त्री पाहून आतून उन्मळून जायला झाले होते. पोटात कर्करोग पसरून पाण्याने पोटाचा नगारा झालेले रुग्ण पाहून फार वाईट वाटतं. अशा ठिकाणी काम केल्यावर नको ते सेवाभावी काम असेच वाटू लागते. स्वतः जगात असलेल्या सुखासीन आयुष्याबद्दल खंत आणि अशा लोकांबद्दल कणव आणि आपण फार काही करू शकत नाही याबद्दल चीड आणि हतबलता अशी संमिश्र भावना येत राहते. सुदैवाची किंवा दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे हि माणसं बरीच दैववादी/ देवभोळी असल्याने त्यांना अशा रोगांना सामोरे जाताना फारसे मानसिक त्रास होत नसावेत. (त्यांनी प्राप्त परिस्थिती नाईलाजाने/ गरिबीने देवाची इच्छा/ नशीब म्हणून स्वीकारली आहे म्हणून असेल). मुंबई पासून केवळ ८० -९० किमी वर असणारे असे रुग्ण टाटाला पाठवायचे( उपचार फुकट होणार असले) तरी त्या पायी होणारी यातायात आणि मुलाचा बुडणारा रोजगार आणि तेथे राहण्या जेवण खाण्याचा येणारा खर्च हा खरंच त्यांना परवडणारा नसतो. हृदयविकार रक्तदाब याचे रुग्ण पाहिले तरी त्याबद्दल काही करणे शक्य नसते. कारण नायर के इ एम मध्ये पाठवले तरी उपचाराचा (बायपासचा) खर्च लाखभर होतो. रुग्ण पाठवल्यास एक खेप मारून एकंदर न परवडणारी स्थिती पाहून परत येतात. आहे त्या स्थितीत " डॉक्टर तुम्ही औषध द्या तुमच्या औषधाचा गुण चांगला येतो" सांगतात, ते परवडत नाही म्हणून कि खरंच तुमच्यावर श्रद्धा आहे म्हणून. अशा अश्राप जीवन खोटा आधार देताना खरं तर फार लाज वाटत राहते अत्यंत अगतिक स्थिती असल्यामुळे आताशा अशा सेवा शिबिरांना जावेसे वाटत नाही.

प्रतीसादाबद्दल सर्वांचे धन्यवाद.

ट्रेक संपताना आणि परतीच्या येस्टीची वाट बघताना अशा ठिकाणी मिळालेला अमृत तुल्य चहा, आणि ईतर काहीबाही आठवत राहिले लेख वाचताना. पण असे पाहुणे म्हणुन जाउन तिथली व्यथा समजणे कठीण आहे . वर डॉ. खरे यानी लिहिल्याप्रमाणे ती पण एक दुखरी बाजु आहेच. शिवाय लवासा ,सहारा सिटी वगैरे चा दट्ट्या (पजेरो/फॉर्च्युनर/एन्डेव्हर वगैरे) आहेच. आपल्या मुला बाळांकरता हा सह्याद्री असाच राहिल का अशी शंका वाटते.

किराणा भुसार (हा शब्द कसा निर्माण झाला असेल ह्याचे एक मला कोडेच आहे :) )

हा एक जोडशब्द आहे. किराणा आणि भुसार भुसार म्हणज एधान्य किराणा असे म्हणजे असे धान्य / वस्तु की जे तयार करताना त्यावरील टरफलामुळे भुसा/ भुसकट निर्मान होते. उदा : गहू , डाळी ,जिरे ,ज्वारी , बाजरी व्गैरे. किराणा म्हणजे असे भुसकट निर्माण होत नाहे असे पदार्थ म्हणते तेलबीया , मसाले ( लवंग वेलदोडा मिरची ई.) असे सर्व.

शब्दचित्रे आवडली. -- मागील महिन्यात भिमाशंकरला खांडस गावातून गेलो होतो. तिथल्या गावातील एका दुकानात तर चक्क बॅगपायपरचे खंबे विकत मिळत होते. व स्वत:ला ट्रेकर/हायकर म्हणवून घेणारे लोक ते विकत ही घेत होते.

खत्रा लिवलंय

जबरदस्त लिहिलंस रे. अनुभवांतून आलेलं सखोल चित्रण. तुझ्याइतका जर नाहीच पण काही प्रमाणात तरी सह्याद्रीत फिरलेलो असल्याने सर्वच मनाला भिडत आहे.

भारी शब्दचित्रे ! बारीक निरिक्षणाने भरलेली, सहृदयतेने अनुभवलेले क्षण त्यांच्या शब्दाशब्दातून दिसत आहेत ! अजून वाचायला जरूर आवडेल.

चांगलं लिहिलंय.

अफलातून लिहीलय. हेच सगळे अनुभवले असल्याने सगळे डोळ्यासमोर आले.घरुन निघताना कितीही तयारी केली तरी काहीतरी विसरलेले असतेच, अशावेळी सह्याद्रीतील हिच दुकाने उपयोगी पडतात. खुपच सुंदर लिखाण, थेट मनाला भिडले. घरातील व्यक्तिचित्रेही भावली. पुढचा भाग लवकर येउ द्या.

खेड्यात अशा वृद्ध माणसांची स्थिती केविलवाणी असते. वैद्यकीय उपचारांसाठी पैसा नसतोच. कारण जसे वय होत जाते तसे झिजलेले शरीर टिकवण्यासाठी जास्तीत जास्त पैसे लागतात. अशा खेड्यातून आलेले कर्करोगाच्या शेवटच्या पायरीपर्यंत पोचलेले अनेक रुग्ण मी पाहत आलो आहे. स्तनांचा कर्करोग स्तन पोखरून पार छातीच्या पिंजऱ्यापर्यंत जाऊन बरगड्या खाल्ल्या गेलेली ५५ वर्षांची स्त्री पाहून आतून उन्मळून जायला झाले होते. पोटात कर्करोग पसरून पाण्याने पोटाचा नगारा झालेले रुग्ण पाहून फार वाईट वाटतं. अशा ठिकाणी काम केल्यावर नको ते सेवाभावी काम असेच वाटू लागते. स्वतः जगात असलेल्या सुखासीन आयुष्याबद्दल खंत आणि अशा लोकांबद्दल कणव आणि आपण फार काही करू शकत नाही याबद्दल चीड आणि हतबलता अशी संमिश्र भावना येत राहते. सुदैवाची किंवा दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे हि माणसं बरीच दैववादी/ देवभोळी असल्याने त्यांना अशा रोगांना सामोरे जाताना फारसे मानसिक त्रास होत नसावेत. (त्यांनी प्राप्त परिस्थिती नाईलाजाने/ गरिबीने देवाची इच्छा/ नशीब म्हणून स्वीकारली आहे म्हणून असेल). मुंबई पासून केवळ ८० -९० किमी वर असणारे असे रुग्ण टाटाला पाठवायचे( उपचार फुकट होणार असले) तरी त्या पायी होणारी यातायात आणि मुलाचा बुडणारा रोजगार आणि तेथे राहण्या जेवण खाण्याचा येणारा खर्च हा खरंच त्यांना परवडणारा नसतो. हृदयविकार रक्तदाब याचे रुग्ण पाहिले तरी त्याबद्दल काही करणे शक्य नसते. कारण नायर के इ एम मध्ये पाठवले तरी उपचाराचा (बायपासचा) खर्च लाखभर होतो. रुग्ण पाठवल्यास एक खेप मारून एकंदर न परवडणारी स्थिती पाहून परत येतात. आहे त्या स्थितीत " डॉक्टर तुम्ही औषध द्या तुमच्या औषधाचा गुण चांगला येतो" सांगतात, ते परवडत नाही म्हणून कि खरंच तुमच्यावर श्रद्धा आहे म्हणून. अशा अश्राप जीवन खोटा आधार देताना खरं तर फार लाज वाटत राहते अत्यंत अगतिक स्थिती असल्यामुळे आताशा अशा सेवा शिबिरांना जावेसे वाटत नाही.

प्रतीसादाबद्दल सर्वांचे धन्यवाद.

ट्रेक संपताना आणि परतीच्या येस्टीची वाट बघताना अशा ठिकाणी मिळालेला अमृत तुल्य चहा, आणि ईतर काहीबाही आठवत राहिले लेख वाचताना. पण असे पाहुणे म्हणुन जाउन तिथली व्यथा समजणे कठीण आहे . वर डॉ. खरे यानी लिहिल्याप्रमाणे ती पण एक दुखरी बाजु आहेच. शिवाय लवासा ,सहारा सिटी वगैरे चा दट्ट्या (पजेरो/फॉर्च्युनर/एन्डेव्हर वगैरे) आहेच. आपल्या मुला बाळांकरता हा सह्याद्री असाच राहिल का अशी शंका वाटते.

किराणा भुसार (हा शब्द कसा निर्माण झाला असेल ह्याचे एक मला कोडेच आहे :) )

हा एक जोडशब्द आहे. किराणा आणि भुसार भुसार म्हणज एधान्य किराणा असे म्हणजे असे धान्य / वस्तु की जे तयार करताना त्यावरील टरफलामुळे भुसा/ भुसकट निर्मान होते. उदा : गहू , डाळी ,जिरे ,ज्वारी , बाजरी व्गैरे. किराणा म्हणजे असे भुसकट निर्माण होत नाहे असे पदार्थ म्हणते तेलबीया , मसाले ( लवंग वेलदोडा मिरची ई.) असे सर्व.