मौजमजा

एक पाहुणी पोरगी
फॉर्म भरायला येते
आणि भलत्या अपेक्षेने
स्टुल कापसाचं होते

कसे न्याहाळती डोळे
कसे चिकटती हात
जणू अंधार राहतो
सौंदर्याच्या फुफाट्यात

ब्राउझरची खिडकी
उगा राईट क्लिकते
आणि पाहुण्या पोरीच्या
हाती स्पेलिंग चुकते

..सारा दिस कॅफेवर तरी भरे ना फारम
एक पाहुणी पोरगी गेली विसरून घर..

बहुगुणी, मघवेडा , मस्त कलंदर , चतुरंग, अदिती यांनी चालू ठेवलेल्या कानसेन मालिकेत नवे पुष्प गुंफत आहे. सर्वांनी भाग घ्यावा हे आग्रहाचे निमंत्रण..

अट इतकीच, की नुसतंच गाणं न ओळखता कमीत कमी वेळात त्या मूळ गाण्याची ध्वनीफीत आणि चित्रपटातील असेल (आणि उपलब्ध असेल) तर त्याची ध्वनीचित्रफीत या दोन्हींचे दुवेही द्यायचे आहेत. कृपया व्हिडीओ एंबेड नका करू.

मागील भाग

या भागात नवी गाणी आहेत... हो जाओ तय्यार..
कानसेन क्र १८१ साठी तुकडा - हिंदी , अंतरा

नुकतीच खरडवहीत डानरावांशी 'आधुनिक पुरुषांच्या केसांची निगा' या विषयावर चर्चा झडली. आपला केशसंभार कसा सांभाळावा, त्यासाठी कुठची उत्पादनं वापरावीत वगैरे खास पौरुषिण (स्त्रैण प्रमाणे) विषयांवर भाबडं हितगुज झालं. सध्याच्या पुरुषमनाची सुकुमार स्पंदनं त्यात प्रतीत झाली - कवितेला यापेक्षा अधिक राजस विषय तो कोणता मिळणार? मग आम्ही डॉनराव आपल्या केशकर्तन केंद्रात (जवळच्याच एखाद्या सायबर कॅफेमध्ये मेगाबायटी खरडी टाकून) गेले आहेत ही कल्पना केली. त्यांच्या न्हाव्याशी (कोणी केशकर्तनतज्ञ, तंतूकर्तनविशारद, स्टायलिस्ट, रचनाकार, किंवा नुसतंच कर्तक वगैरे म्हणेल...) जिव्हाळ्याच्या विषयावर होणाऱ्या चर्चेची झपूर्झा अवस्था पकडण्याचा हा क्षीण प्रयत्न. डॉनराव न्हाव्याला म्हणतात, अरे, माझ्या बटांना तसंच ठेव. त्यांना रंगवू नकोस - माझ्या अभिव्यक्तीस्वातंत्र्याच्या कल्पनेत रंगीत बटांना पुरेशी जागा नाही. जर कोणी अशा रंगलेल्या बटांचा फोटो काढला तर मी माझं तोंड आणि बट दोन्ही कुठे लपवू? आणि बट डोईजड होता कामा नये, शेवटी डोक्याने मी विचार करतो ना... बटांचा हव्यासही व त्यांना न रंगवण्याचा ध्यासही - ही खास पुरुषमनाची कुतरओढ चित्रित करणारी ही कविता. (घट डोईवर, घट कमरेवर या मूळ सुंदर कवितेला थोडी झुल्फं चढवून. [दुवा दिसत नसला तरी कवितेच्या नावावर क्लिक करा, तिथे तो आहे.])

बट डोईवरि बट झुलते तरि
सोडी बटांना, न्हावीलाला, न्हावीलाला रे

मुळी नको त्यां हायलायटी
नको चांदण्या ना रंगोटी
कसा पॅक् करू केसाला, न्हावीलाला रे

कुणितरी येईल फोटो काढिल
कलादालनी अवचित चढविल
कसा राखू मग लाजेला, न्हावीलाला रे

अभिव्यक्तीहून महान होते
बट तीमध्ये नाही बसते
हेच बरे वाटे मजला, न्हावीलाला रे

त्याने करतो विचार मी, बट*
डोईहुनही बट मम उत्कट
ठेव काहि मज शोभेला, न्हावीलाला रे

केले कर्तन, पुरे एवढे
घाव बटांवर दिले केवढे
दे राहू काही बटांना, न्हावीलाला रे

* इथे but या इंग्रजी शब्दाप्रमाणे, परंतु, पण या अर्थाने आलेला आहे. त्याच उच्चाराचा दुसरा इंग्रजी शब्द butt - नितंब, ढुंगण, पार्श्वभाग या अर्थाचा आहे. योग्य अर्थ वापरला जावा म्हणून ही तळटीप.

सोनी टि.व्ही वरची सी.आय.डी मालिका सध्या भलतीच फार्मात आहे त्यापेक्षा जास्त फार्मात आहे ती
सी.आय.डी शेरोशायरी .हल्ली अनेकांच्या मोबाईलवर सी.आय.डी शेरोशायरीचे पकाऊ शेर येतात.या शेरोशायरीमूळे भरपूर टाईमपास तर होतोच.आपणही या धाग्यातून जरा सी.आय.डी शेरोशायरी करु या .ए.सी.पी.प्रद्युम्न ,दया ,अभिजीत,डाँ.साळूंके अशी पात्र मालिके प्रमाणेच मोबाईल एस.एम.एस.वर प्रसिद्ध झाली आहेत.एस.एम.एस.वर सी.आय.डी शेरोशायरी धुडगूस घालत आहे.संता आणि बंता प्रमाणेच एस.एम.एस.वर प्रद्युम्न ,दया ,अभिजीत पाँप्युलर होतायत.
काही शेर .
१) ठंडे ठंडे पानी से नहाना चाहिए
ठंडे ठंडे पानी से नहाना चाहिए
ए.सी.पी.प्रद्युम्नने कहा
दया, हमे फिर उस जगह जाना चाहीए
२) एप्रिल के बाद आता है मे
मे के बाद जून
ए.सी.पी.प्रद्युम्नने कहा
दया ये खून है खून....
३) बाहर कितनी ठंड पडी है
अभिजीत ,लाश के हाथ में सोनेकी घडी है
४) सच्चाई की हमेशा होती है जीत
कातील को पकडो अभिजीत

जरा पकाऊच आहेत पण सद्या याची चलती आहे. पहा काही जमत का ते ?

सहज जाता जाता एक गम्मत सांगावीशी वाटली.

आपल्या मराठी लोकांबद्दल काय बोलले जाते हे सांगण्याकरता हे लिहिते आहे.

काल आम्ही इथे ओकलंड ,अमेरिका मध्ये शंकर एहसान लॉय यांच्या कॉन्सर्टला गेलो होतो. मला त्या कार्यक्रमाविषयी काही लिहायचे नाही आहे.एखादी कॉन्सर्ट जशी मस्त रंगते तशीच रंगली.

मजा वेगळीच आहे.

गाण्याच्या मध्येमध्ये निवेदक काही न काही गंमत करून वेळ भरून काढतात ना तसा तो निवेदक आला आणि .........

इथे किती गुजराथी श्रोते आले आहेत ?मग गुजराथी लोकांनी हात वर केले.मग त्यांच्यावर त्याने काही जोक्स केले.

असेच तो निवेदक मग किती साउथ इंडिअन आहेत,किती पंजाबी आहेत असे विचारात होता,आणि त्या त्या प्रत्येक लोकांवर तो एक एक जोक करत होता.

शेवटी तो आला महाराष्ट्रीयन लोकावर ? अरे किती मराठी लोक आले आहेत ?

आम्ही हात वर केले.अजून बर्याच लोकांनी हात वर केले.

मग तो म्हणाला......अरे वा! म्हणजे महाराष्ट्रातले लोक खर्च करू लागले आहेत तर!
मराठी लोक म्हणजे लोक खर्च करायचा आहे म्हटल्यावर म्हणतात त्यात काय पहायचय? TV वर पाहता येईल कि.

आता गाडी इतक्यावर च थांबली नाही. त्याने अजून एक जोक आपल्या मराठी लोकांवर केला.

हे मराठी लोक म्हणे हल्ली ज्याचे त्याचे मराठी मध्ये भाषांतर करू पाहतात.दिसला इंग्रजी शब्द कर भाषांतर.

मध्यंतरी मुंबई च्या समुद्रावर कोणते तरी हरिकेन टायफुन येणार होते म्हणे. पण ते आतमध्ये शिरूच शकले नाही. का तर...... मुंबई मधील लोक म्हणाले," त्याला जोवर मराठी नाव आम्हाला सापडत नाही तोवर त्याला आत येवू देणार नाही."

आमच्या नदीकाठाला लागून एक झोपडपट्टी आहे. आडवी तिडवी वाढलेली, कोणाची भीडभाड न ठेवणारी, आपल्याच मस्तीत जगणारी. याच वस्तीत एक 'अफलातून' जमात राहते. ह्या जमातीत पूर्णपणे स्त्रियांचं राज्य आहे, त्यांचीच हुकूमत चालते, त्या म्हणतील ती पूर्वदिशा मानली जाते. पुरुषाला दुय्यम लेखलं जातं. त्याच्यावर अधिकार गाजवला जातो!
घरातली म्हणजे झोपडीतली छोटी मोठी कामे तोच करतो. पोरं सांभाळणे, धान्य निवडणे, दळून आणणे, धुणी धुणे, भांडी घासणे, पोरांचं आवरणे (त्यात शी शू आलेच.) इ. इ. (स्वयंपाक तेवढाच काय तो स्त्रिया करतात.)
बाहेरचे आर्थिक व्यवहार स्त्रियांकडेच. त्या जर मध्यमवयीन किंवा वयस्कर असतील तर त्यांच्या कमरेला पैशांची हातभर लांबीची चंची असते. जर तरुण स्त्रिया असतील तर त्यांच्या कंचुकीत नोटांची तिजोरी असते. बिडीकाडीचं व्यसन सहसा पुरुषांना नसतं. चुकून असेल तर लाचारासारखे बायलीकडे व्यसनपूर्तिसाठी पैसे मागावे लागतात. त्याची बायको त्याला दुसऱ्‍या दिवसापर्यंत तंगवते. ज्यावेळी तो तिला हवं तसं वागेल, तिला पाहिजे ते पूर्ण करील तेव्हाच तो बक्षिसीचा हकदार बनू शकतो. त्या अक्षरशः नवऱ्‍याला राबवून घेतात. मटण मच्छीचा स्वयंपाक करायला लावतात. ते सामिषान्न पोटभर खाऊन आत्मा थंड झाला की त्या त्यांच्या तिजोरीतून नोटांची बंडले बाहेर काढतात. त्यातील दहा वीसची नोट नवऱ्‍याच्या अंगावर भिरकावतात.
इतकेच काय त्यांच्या हुकूमाची तामिली वेळेत झाली नाही तर प्रसंगी त्याला एखाद्या जाडसर सोट्याने यथेच्छ बदडून काढतात!
तुम्ही म्हणाल हे काय भलतंच सांगताय? परंतु हे सत्य आहे. कित्येक नवरोबांच्या डोक्यातील फाटलेल्या जखमा मी स्वतः रात्री उठून शिवलेल्या आहेत. असे पेशंट 'रात्रीच' का येतात या बद्दल माझी जिज्ञासा चाळवली. अनेक पेशंट्सकडून, जाणकारांकडून मोठ्या 'खुबीने' कारणांचा शोध घेतला असता वेगळेच विश्व समोर उभे ठाकले...
या जमातीच्या बायका विलक्षण बेफिकीर वृत्तीच्या, हुकूमशाही गाजवणाऱ्‍या, तितक्याच धष्टपुष्ट अशा. गुंड मवाली ज्याप्रमाणे वागतात अगदी तश्शाच या स्त्रियांच्या चालीरिती. ह्यांचा धंदाच दोन नंबरचा. म्हणजे गावठी दारू, गांजा, ताडी विकणे वगैरे. त्यामुळे गुंडाड लोकांचा झोपडीत सदासर्वकाळ वावर, नशेबाजांचा अविरत राबता. कधी कधी पोलिसांची अचानक रेड पडते तेव्हा माल लपविण्यासाठी प्रचंड यातायात करावी लागते. खूपच अंगावर बेतू लागलं की बायका पोरासोरांना घेऊन पळून जातात, पोलिसांच्या हाती लागतो तिचा बिचारा नवरा. महिना पंधरा दिवसांनी तो सुटतोही. परंतु बाईला त्याचं काही सोयरसूतक नसतं. एकूण काय तर त्यांच्या आयुष्यात त्यांनी नवऱ्‍याला केवळ शय्यासोबतीसाठी जवळ ठेवलेलं असतं. हे फार भयानक वाटणार वास्तव आहे. नवऱ्‍याच्या बायकोवरील अत्याचाराच्या अनेक बातम्या राकानेच्या रकाने भरून येत असतात. परंतु येथील पुरुष कोणाकडे दाद मागणार?
आपल्या भोवतीचे मवाली जसे शर्टची बटणे खुल्ली ठेऊन मग्रुरीत चालतात, त्याप्रमाणे ह्या बायकांचे पदर कधीच छाती झाकण्याकामी उपयोगी येत नाहीत. पदराची गुंडाळी करून ती टंच उरोजांच्या घळईतून खांद्यावर टाकण्यातच त्या धन्यता मानतात. अशी छाती पुढे काढून चालणे त्यांना कसे पटते कोणास ठाऊक?
काही बायका इतक्या व्यसनी की पहिल्या धारेचा माल चाखल्याशिवाय त्यांना गल्ल्यावर बसता येत नाही. काही बायका ताडीही पितात, काही अफू चरस गांजा यांच्या आहारी गेलेल्या आहेत. गांजाची सिगार ओढणे ही तर सर्रास आढळणारे व्यसन. सिगारीतली निम्मी अधिक तंबाखू काढून घेऊन त्यात गांजा भरून ओढला जातो. त्या धूराच्या दाट दमट दर्पानेच तो गांजा असल्याचे लक्षात येते. अशी नशा बायकांच्या डोक्याबाहेर गेली की त्यांचं टाळकं सरकतं अन् नवऱ्‍याचं रक्ताळतं. जणू काय ते त्यांचे गुलाम आहेत, अशी वागणूक नवरोबांना मिळत असते.
काही बाया जितक्या नखरेल तितक्याच चवचालही असतात. दारावर अनेक प्रकारची गिऱ्‍हाईकं 'रुंजी' घालत राहतात. त्यातील एखाद्याशी तिची यारी होते. दिवसाढवळ्या त्यांचे जमत जाते आणि त्यावेळी त्यांचे चाललेले ते खेळ उघड्या डोळ्यांनी पाहण्याचं दुर्भाग्य नवरा नामक प्राण्याच्या भाळी लिहिलेलं असतं...
( 'मिश्किली' मधून)

एका वृत्तपत्रातले कात्रण ई-मेल मधुन आले. त्यातील प्रश्न मलापण नेहमी पडतात.
उत्तरे मात्र मिळत नाहीत....
खालील काही मजेशीर प्रश्न तुमच्यासाठी:
१) मराठी पेपरच्या रद्दीचा भाव इंग्रजी पेपरपेक्षा कमी का? - (माझ्या पाहण्यात काही ठीकाणी सारखाच भाव आहे.)
२) उडप्याच्या हॉटेलात कांदाभजी का मिळत नाहित?
३) लहान बाळाशी बोलताना मोठी माणसं बोबडं का बोलतात?
४) 'मीचं म्हणून तुमच्याशी संसार केला' असं प्रत्येक बाई आपल्या नवर्‍याला का म्हणते? :?
५) आपण हॉटेलात बसल्याबरोबर तिथला पोरगा नेमका आपल्या बाकाखालची फरशी साफ करायला कसा काय येतो?
६) 'तुम्ही हा प्रश्न चांगला विचारलात' 8> असं मुलाखत देणारा प्रत्येक माणूस प्रश्नकर्त्याला का म्हणतो?
७) सिनेमा पहायला गेल्यावर, जर तिथे एखादा मित्र भेटला तर 'अरे सिनेमा पहायला आलास वाटतं?' असं का विचारतो?
८) हॉटेलात इडलीसांबराती शेवग्याची शेंग चमच्याने कशी खायची?
९) 'गॅसवर दूध ठेवलयं, जरा लक्ष द्या' म्हणून बायकोनं सांगितल्यावर आपली नजर चूकवून दूध उतू कसं जातं?
१०) दो शेजारणी 'खुप काम पडलीत बाई' असं म्हणत दारात उभं राहून अर्धा अर्धा तास का बोलतं असतात?
११) 'अज्ञानात सुख असतं' असं म्हणत असताना माणूस ज्ञान मिळवण्यासाठी कां धडपडतो?

या व्यतरिक्त तुम्हाला माहीती असलेले प्रश्न येउद्यात...............

जॅमर (पूर्वीचा सदैव भरवाडगे (पूर्वीचा जर्क))

चित्र जालावरून साभार