पेरणा
https://www.misalpav.com/poem/54130
तू सहजच घालून येशी
लाल सदरा लाल तुमान
मी मौनात घुसमटते अन्
शोधत राहते शब्द मात्र...
सहज खाशी कुठे कुठेही
अन विचारशी "खाशील का गं"?
मनपाखरू झेपावतं पण ...
हायजीन पाहून थिजते मात्र...
सहज गाशी गाणे तेव्हा
भेसूर रेकून जाशी
त्या गर्दभ रुदना मध्ये मी
डोके दाबत राहते मात्र ...
सहज फेकिशी कपडे
खुर्ची न पलंगावर
मी आवरत राहते सारे
घर दिसतच नाही मात्र...
अभंग भंगेल / ओवी ओठंगेल
मावळतीवर / केशर सांडते
तेव्हा झंकारते / आत काही
आत खोलवर / झंकारते तेव्हा
कोंडला पारवा / फडफडे
पारवा तोडतो / स्थळ-काळ पाश
घेतो अवकाश / पंखावर
पंखावर त्याच्या / झुले मुक्तछंद
अनाहत नाद / रोमरोमी
कल्लोळ उठती / रोमरोमी कैसे
केशर हे पिसे / लावतसे
झेपावे पारवा / मावळतीपार
सांडले केशर / काळवंडे
पूर्वी शिकारी शिकार करायला करात (हातात) असलेला बाण वापरत. त्यावरून करबाण, कुरबाण, कुर्बाण, कुर्बान, कुर्बानी असा शब्द बनत गेला आहे.
आपले पूर्वज किती पुढारलेले होते ते दिसते.
थोडक्यात कुर्बानी हा आपलाच प्रकार आहे.
प्राचीन अभंग बघा:-
"बाई बाई तुझ पे मेरी जान,
मेरी जान तुझ पे कुर्बान
कुर्बानी कुर्बानी कुर्बानी
अल्ला को प्यारी है कुर्बानी"
सदर अभंगात, संतकवी इंदीवर यांनी बाईला नजरेच्या बाणापेक्षा, करबाण किती आवडत असत याचा दाखला दिला आहे.
मिसळपाव