कविता

बाप्पा मोरया..
.

जाळी झाडली.. झाडली..
पुटं काढली.. काढली..
रंग दिला घरा नवा..
या चैतन्य भराया.. या
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

पाचोळा झाडला.. झाडला..
सडा घातला.. घातला..
रांगोळी घेतली काढायाला..
या रंग भराया.. या
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

तोरण लावलं.. लावलं..
घर सजलं.. सजलं..
घेतला उत्सव करायाला..
या आनंद भराया.. या
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

आसन मांडलं.. मांडलं..
आवतान धाडलं.. धाडलं..
मनी करतो सदा धावा..
या लेकरा बघायाला..
या आशीर्वाद द्याया.. या
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

फुल आणली.. आणली..
समयी तेवली.. तेवली..
पुजा घालतो तुझी देवा..
या मंगल कराया या..
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

पंचखाद्य मांडली.. मांडली..
पंचामृते जोडली.. जोडली..
नैवेद्य एकवीस मोदकांचा..
या गोडवा भराया या..
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

ताल धरला.. धरला..
नाद घुमला.. घुमला..
बोल बोबडा बालकाचा..
या गाणं म्हणाया या..
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

चित्ती भरला.. भरला..
क्षण भारला.. भारला..
भिजलो मायेत गणपित्या..
या छायेत घ्याया या..
या कौतुक कराया.. या
या.. बाप्पा मोरया.. या
बाप्पा मोरया..

गणपित्या बाप्पा मोरया..
बाप्पा मोरया..
बाप्पा मोरया..

====================
स्वाती फडणीस.......... ०८-०९-२००८

अनिरुद्ध अभ्यंकर 'दूर पळ दूर पण' सांगताना बघितले आणि आमच्या मनात आजूबाजूची वेगवेगळी चळिष्ट चित्रे साकारली!

खोकत खोकत
पहाता पहाता
उठते जेव्हा
एक कळ
मन माझे
म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

एरंडाचं पान माझ्या
टाळू वरुन ढळलं नाही
काशाची ती वाटी गं
उष्मा अंगचा सरला नाही
खिडकीमधे आज पुन्हा
दिसलं आहे 'मृगजळ'
मन माझे म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

समोरच्या घरामधे
अशी एक रात्र येईल
नजर तेव्हा माझी अगदी
पहा धुंद होऊन जाईल
वासनेच भूत नुसतं
शरिरात नाही बळ
मन माझे म्हणते तेव्हा
म्हातार चळ म्हातार चळ

चतुरंग

खोल खोल
आत आत
उठते जेव्हा
एक कळ
मन माझे
म्हणते तेव्हा
दूर पळ दूर पळ

ऍडम आणि ईव्हला
टाळू म्हणून टळलं नाही
तुझी माझी गत गं
त्यांच्याहून वेगळी नाही
झाडावरती आज पुन्हा
पिकलं आहे एक फळ
मन माझे म्हणते तेव्हा
दूर पळ दूर पळ

कधीसुद्धा संपू नये
अशी एक रात्र येईल
बुद्धी तेव्हा आपली सारी
गलितगात्र होईल
वासनेच भूत तेव्हा
भावनेला लावेल चळ
मन माझे म्हणते तेव्हा
दूर पळ दूर पळ

-अनिरुद्ध अभ्यंकर

(अनुवादीत. कवी--राजेंद्र्कृष्ण )

दुःखाच्या ह्या दरी मधे
रथ खुषीचा लोपला
प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे
डाव वेळेने साधला

कुणी समजावे प्रेमातल्या
ह्या नीष्ठूर संकटाना
दोन जीवाने इच्छीले ते
इतराना काही केल्या पटेना

हंसण्या आधीच प्रीतिला
का आवडे रडायला
प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे
डाव वेळेने साधला

नेत्रा समोर प्रीतिचा
पुरावा कोणत्या कारणा
म्हणावे जर ह्या जीवन
मग काय म्हणावे ह्या मरणा

प्रीतिचे दैव जाता निद्रे मधे
दाह दुःखाचा भोगला
प्रेमाच्या ह्या खेळा मधे
डाव वेळेने साधला

श्रीकृष्ण सामंत

कळलेच नाही मजला
जडला कसा जिव्हाळा
मन चिंब भिजवुनी हा
जणु कृष्णमेघ गेला

थेंबात प्रीत जागे
स्पर्शास ओढ लागे
कळले कधी न जुळले
आतुर मनांचे धागे

सर्वस्व ये फुलुनी
जणु केवडा फुलावा
हातात चांदण्यांचा
जणु ताटवा मिळावा

ओल्या मिठीत धुंद
तू सावळा मुकुंद
राधा तुझी मी झाले
तोडून सर्व बंध

(ही कविता (मनोगत) वाचणा-या सर्व कवी /कवयित्रीं नी --- स्वतःस 'सन्माननीय अपवाद' समजावे )

प्रदीप कुलकर्णींचे 'मारव्याचे सूर काही' ऐकले आणि एका वेगळ्याच रागाचे चित्र नजरेसमोरुन तरळले!

मारले वजनास, स्नायू फुगवले भरपूर काही!
जवळ येतानाच गेले, ढेर माझे दूर काही!

मी जरी कुथलो कितीही जोर ते मारायला पण....
होत नाही 'बेडकी'चा सांड तो मगरूर काही!

ओरडा कोणी कितीही - बाटल्या होती रिकाम्या
तोंड अमुचे सोडते मग दाटलेला धूर काही!

वाढते हे पोट माझे संथ, टप्प्याने परंतू
'वादळी' येऊन गेले आतमधुनी सूर काही !

रोज मी एकेक पळुनी फाडतो प्यांटीस माझ्या...
आरसा मग दोंद माझे दाखवी भेसूर काही!

पाहिलेली सर्व स्वप्ने का कधी साकार झाली?
अडकली 'काट्या'त काही... ! आणि 'चक्का' चूर काही !!

चांगले नक्कीच काही आज मी खाणार आहे...
वेगळा माझ्या भुकेचा आज आहे नूर काही!

सांजवेळी एकटा होईन मी अगदी भुकेला
ठेव तू माझ्यापुढे हे बोकडाचे खूर काही !

चतुरंग

वाढदिवस म्हणजे

वाढदिवस म्हणजे -
नाही फक्त्त वाढत्या वयाची जाणीव देणारा दिवस
आनंदाने , उमेदीने
नवे दिवस स्विकारण्याचा हा दिवस