कविता

अनामिक

Rohini Mansukh's picture
Rohini Mansukh in जे न देखे रवी...
28 Jan 2020 - 10:14 am

भटक्यांना जसं
गाव नसतं
प्रत्येक नात्याला
नाव नसतं

ओळखदेख नसताना
आपण कुणाशीतरी हसतो
तीच तर पहिली पायरी
आपण तिथेच तर फसतो

कधीकधी एकमेकांशी
रंगतात गप्पा
हळूहळू व्यापू लागतो
मनातील कप्पा

बंधु, सखा, प्रियकर
नक्की कोण ते ठरत नसतं
आपल्याच भावनांचं आकलन
आपल्याला होत नसतं

समाजमान्य चौकटीत
ते बसणारं नसतं
म्हणूनच ते जास्त
फुलवायचंही नसतं

अचानक जुळून येतं
आणि अचानकच संपतं
एक आठवण बनून
फक्त मनामध्ये उरतं

कवितामुक्त कविता

एकदा तरी माती व्हावे

पाषाणभेद's picture
पाषाणभेद in जे न देखे रवी...
27 Jan 2020 - 9:57 pm

एकदा तरी माती व्हावे

कधीतरी इतरांच्या पायी जावे
एकदा तरी माती व्हावे

नको राग लोभ कशाचा
मी माझाच नाही आहे सर्वांचा
नको व्यर्थ माझे माझे करावे
एकदा तरी माती व्हावे

दैन्य इतरांचे पाहून
मग कळते मी किती सुखी ते
आपलेच सुख आपल्याला टोचावे
एकदा तरी माती व्हावे

चारी ठाव घरी खातसे
ताटात गरम पक्वाने
कागदावर अन्न केव्हातरी चाखावे
एकदा तरी माती व्हावे

वापरसी अंघोळीस पाणी मुबलक
फासशी साबण अंगास सुवासीक
शरीर सार्वजनीक स्नानास अनुकूल असावे
एकदा तरी माती व्हावे

कवितासमाजजीवनमानशांतरस

"शर"

परशु's picture
परशु in जे न देखे रवी...
24 Jan 2020 - 5:48 pm

माझ्या वडिलांची ५० वर्षांपूर्वीची कवितांची डायरी सांभाळून ठेवली आहे. वडील पत्रकार, कवी, संपादक होते. तरुण असतानाच गेले. त्या डायरीतील कविता खाली टंकत आहे. कवितेतला मला फारसा गंध नाही. मिपाकरांकडून जर काही रसग्रहण झाले वा प्रकाश पडला तर बरे ह्या उद्देशाने मिपावर टाकत आहे.

"शर"

माझ्या संज्ञेचा पारा....
पडलाय तुटून कुठंतरी
रडतय इथे मानवाचे चिरदुःख
हतभागी गुडघ्यात दुर्दैवी मान खुपसून
शतकानुशतके ...!

कविताफ्री स्टाइल

मास्तरा- जाशिल कधि परतून?

Sumant Juvekar's picture
Sumant Juvekar in जे न देखे रवी...
21 Jan 2020 - 11:17 pm

माझी ही एक कविता मी फार पूर्वी लिहिली होती. त्यानंतर काही मास्तर घरी येऊन मला फुकट गणित शिकवू लागले आणि ती संधी साधून या कवितेचा सूड म्हणून त्यांनी मला सडकून चोपले!!!

कविता

वणवा

चांदणशेला's picture
चांदणशेला in जे न देखे रवी...
21 Jan 2020 - 10:10 pm

गाव माझं सारं पेटलं
फुलांचं रान होरपळून गेलं

कुणी घातला हा विषारी विळखा
सोडूनी गेला कुठे दूर सखा
पापण्यांकाठी दु:ख ओलं थरथरलं

सुना झाला हा हिरवा मळा
जाळला कुणी माझा सुर्य कोवळा
डोळ्यांत आभाळ निळं गहिवरलं

केला तुझ्यासाठी प्राणाचा आडोसा
उरात भडकलेला वणवा विझवू कसा
देहात साऱ्या आठवणींचं जहर पांगलं

कविताप्रेम कविता

कुणी स्पेस देता का रे स्पेस?

अबोलघेवडा's picture
अबोलघेवडा in जे न देखे रवी...
21 Jan 2020 - 9:49 am

(वैयक्तिक सुखांपुढे इतर सगळं तुच्छ वाटणाऱ्या जोडप्यांना समर्पित)

सुखांची बिलकुल कमी नाही, मस्तच चाललंय आमचं
स्पेस मात्र मिळत नाही, काय बरं आता करायचं

येता जाता सिनेमे बघून, खुशालचेंडू जिणं जगतोय
महिन्याकाठी पोशाखांवर भरमसाठ खर्च करतोय
चंगळवादी मन झालंय, आयुष्य झालाय बाजार
स्पेस मात्र मिळत नाही, दाखल करू का तक्रार?

स्मार्टफोन हाती नसला की, जीव होतोय कासावीस
विकत घ्यायला जातो तेव्हा, करत नाही घासाघीस
ऐषारामात जगतोय आम्ही, माहीत नाही माघार
स्पेस मात्र मिळत नाही, दाखल करू का तक्रार?

कविताजीवनमान

वास्तव

Rohini Mansukh's picture
Rohini Mansukh in जे न देखे रवी...
21 Jan 2020 - 9:46 am

प्रियकरं प्रेयसींना
शिळेने साद घालत आहेत
पण गॅसवरील कुकरच्या
शिट्ट्याच शेवटी खऱ्या आहेत

ते म्हणतात हृदयरुपी
हिरे अमूल्य आहेत
पण बाजारात बटाटे
४० रुपये किलो आहेत

त्यांच्या ओठांवर कविता
अन् मनांत गाणी आहेत
पण घराघरांतून
महागाईची रडगाणी आहेत

त्यांच्यासाठी ललनांचे चेहरे
नभीचे चंद्र आहेत
पण तव्यावरील भाकऱ्याच
सर्वांची पोटं भरीत आहेत

तिच्या तनाच्या अत्तराचे
त्याच्या मनात सुवास आहेत
पण उतू जाणाऱ्या दुधांचे
वास हेच वास्तवात आहेत

- सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

कविताहास्य

चांदणं चाहूल

चांदणशेला's picture
चांदणशेला in जे न देखे रवी...
14 Jan 2020 - 7:09 pm

सांगू कशी मी खुळी प्रीत
मोडू कशी उभ्या जगाची रीत

तुझ्या वाटेवर धावते ही नजर
येशील का शोधीत माझे घर
अनोळखी सुरांचे उमलून आले गीत

लागली तुझीच रे काळीजओढ
ह्रदयाला झाला वेदनेचा स्पर्श गोड
चंद्रसावल्यांनी मोहरली काळोख्या मिठीत रात

हळूच आली तुझी चांदण चाहूल
स्वप्नातल्या पाखराची पडली वेडी भूल
दडवू कसे हसऱ्या ओठांतले गुपित

कविताप्रेम कविता

मला कुठे शोधशील ?

Rohini Mansukh's picture
Rohini Mansukh in जे न देखे रवी...
14 Jan 2020 - 8:38 am

वाहत असेल झरा संथ
त्याच्या काठाशी बघ
पाण्यात पाय बुडवून
बसले असेन स्तब्ध

बहरली असेल बाग
एखाद्या झाडापाशी बघ
फुलांशी हितगूज करत
पाहत असेन पाखरे स्वच्छंद

हिरवाळलेला डोंगर
त्याच्या माथ्यावर बघ
घोंघावता वारा अंगावर घेत
असेन स्वतःच्याच विचारात गर्क

जर कुठेच नसेन मी
होत नसेल माझ्या
अस्तित्वाचा बोध
तू मला माझ्याच
कवितांमध्ये शोध

- सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

कवितामुक्त कविता

हातचं राखून

Rohini Mansukh's picture
Rohini Mansukh in जे न देखे रवी...
8 Jan 2020 - 3:24 pm

दात नाही
यावे दिसून
हसतो आम्ही
हातचं राखून

सर्वांपासून
लपून छपून
रडतो आम्ही
हातचं राखून

वजनावर
डोळा ठेऊन
जेवतो आम्ही
हातचं राखून

पहाटेचा गजर
लावून
झोपतो आम्ही
हातचं राखून

करत नाही
मनापासून
मदत करतो
हातचं राखून

मित्रांनाही
तोलून मोलून
मैत्री करतो
हातचं राखून

भावनांना
आवर घालून
जगतोच आम्ही
हातचं राखून

- सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख

कवितामुक्त कविता