स्थिरचित्र

बॉलिवूडमधील प्रतिष्ठित निर्माते - दिग्दर्शक आणि छोट्या पडद्यावर महाकाव्य ' महाभारत ' साकारणारे बलदेव राज चोप्रा, उर्फ बी.आर.चोप्रा यांचं आज प्रदीर्घ आजारानं निधन झालं. ते ९५ वर्षांचे होते.

आज सकाळी जुहू येथे राहत्या घरी त्यांची प्राणज्योत मालवली. संध्याकाळी त्यांच्यावर अंत्यसंस्कार करण्यात येणार आहेत. बी. आर. चोप्रा यांच्या निधनानं संपूर्ण सिनेसृष्टी हळहळली. चोप्रा यांच्या मागे, मुलगा निर्माते रवी चोप्रा आणि दोन मुली शशी आणि नीना असा परिवार आहे. सध्याचे आघाडीचे निर्माते यश चोप्रा हे बी. आर. चोप्रा यांचे भाऊ आहेत. सिनेसृष्टीला दिलेल्या अमूल्य योगदानाबद्दल त्यांनी सर्वोच्च दादासाहेब फाळके पुरस्कारानं सन्मानित करण्यात आलं होतं.

बी.आर.चोप्रा

या ऊन्हाळ्याच्या शेवटाला आमच्या घरापासून जवळच असलेल्या "बिग सर" पॅसिफिक सामुद्रिक Scenic Highway ला गेलो होतो.
मस्त प्रकरण आहे हे ! अतिविशाल पॅसिफिक समुद्र, क्यालिफोर्नियाची नयनरम्य coastline आणि उत्कृष्ट हवामान.
त्यातलेच काही फोटू.... कॅमेरा-- सोनी DSC100 (आपला साधा डिजिटल).

सर्वांना दीपावलीच्या अनेकानेक शुभेच्छा !!!!

--बबलु

माझ्या सर्व मिपाकर मित्रांना नवरात्रीच्या हार्दीक शुभेच्छा !!

करविर निवासिनी आई अंबाबाई.

सिनेमा पॅराडिसो ... इटालियन फ़िल्म... १९९० चे बेस्ट फॉरीन फ़िल्मचे ऑस्कर घेतले या फ़िल्मने...
अप्रतिम सिनेमा आहे.
जरूर बघा...
या फ़िल्मचे काही कॅप्चर्स मी काढले आहेत आणि मी स्वतः मिक्स करून काही फोटो तयार केले आहेत ते इथे डकवतोय....त्यामुळे हा धागा कलादालनात टाकला आहे ...

साल्वाटोर नावाचा इटलीतला मोठा सिनेदिग्दर्शक .....३० वर्षांनी तो गावात पुन्हा परतला आहे...

त्याच्या लहानपणाची, सिनेमा शिकण्याची, घडण्याची फ़्लॆशबॆक तंत्राने सांगितलेली ही गोष्ट आहे... हा आहे लहान टोटो...याला सिनेमाचं प्रचंड आकर्षण...
प्रोजेक्शन रूम मधून पडद्याच्या दिशेने येणारा तो प्रकाश आणि त्याकडे भारावून पाहणारा टोटो.

इटलीच्या ग्युआनकाल्डो नावाच्या छोट्या शहरात ही गोष्ट घडते...शहरातल्या मुख्य चौकातल्या एका थिएटरचे नाव आहे, सिनेमा पॆराडिसो.

या थिएटरमध्ये आल्फ़्रेडो प्रोजेक्शनिस्ट म्हणून काम करतो आणि टोटो नेहमी त्याच्याबरोबर असतो आणि फ़िल्म्सबद्दल सतत प्रश्न विचारत राहतो आणि आल्फ़्रेडोकडून शिकत राहतो.

दुसर्‍या महायुद्धाच्या काळात या छोट्या गावातला प्रीस्ट सिनेमे आधी पाहून सेन्सॉर करतो आणि ते साठलेले फ़िल्मचे तुकडे टोटोला हवे आहेत.

पण अलफ़्रेडो त्याला सांगतो की तू मोठा झालास की मी तुला जरूर देईन ह्या फ़िल्म्स.

अल्फ़्रेडोची इच्छा आहे की टोटोने मोठा माणूस बनण्यासाठी रोमला जावे आणि पुन्हा गावात परत येऊ नये...
त्याची इच्छा टोटो पाळतो आणि थेट ३० वर्षांनी आल्फ़्रेडोच्या अंत्यसंस्कारासाठी गावात पोचतो.... आता थिएटर अत्यंत जुने झाले आहे आणि ते पाडणार आहेत. टोटोच्या सार्‍या आठवणी त्या भग्न जुन्यापुराण्या वास्तूशी निगडीत आहेत....

या दोघांच्या दोस्तीची , एका वेगळ्याच बापलेकासारख्या नात्याची ही गोष्ट...

आणि आल्फ़्रेडोने टोटोला दिलेले वचन पाळले आहे....
सिनेमाच्या शेवटी पाणावलेल्या डोळ्यांनी बालपणाच्या आठवणीत रमलेला साल्वाटोर

कोणते ते वचन? जाणून घेण्यासाठी जरूर पहा, सिनेमा पॆराडिसो.

विविध रंगात उमललेल्या या फुलांकडे पाहून कॅमेरा हातात नाही घेतला तरच नवल !

Dutch Iris च्या निरनिराळ्या उपजातींची ही फुले वर्षातून जेमतेम २ आठवड्यांसाठी हा असा आपला पिसारा फुलवतात. या फुलाच्या पाकळ्या अतिशय तरल व मुलायम अशा असतात. निसर्गाने केलेली रंगांची ही उधळण डोळ्यांना दिलासा देऊन जाते.

पेश है ...

आपल्या सकारात्मक / टीकात्मक प्रतिक्रियांच्या प्रतीक्षेत -

- दिपोटी

झाडांबद्दल मराठीत शेकडो लेख, कविता आल्या असाव्यात. बोरकरांच्या किंवा अलीकडे द. भा. धामणस्करांच्या कविता वाचताना, घासून गुळगुळीत झालेल्या ह्या रूपकालाही नवीन रूपडं कसं बहाल करता येतं, हे जाणवतं. सगळं आयुष्य शहरात गेल्यामुळे असेल, पण 'वृक्षवल्ली आम्हां सोयरे' वगैरे आतून मला कधीच वाटलं नव्हतं. पण गेल्या काही महिन्यांत झाडांची वेगवेगळी रूपं पाहिली. इतकी भिन्न, इतकी वेधक की अगदी अट्टल शहरी माणसालाही त्यांच्यात रस निर्माण व्हावा. त्यांच्याबद्दल लिहून, त्यांना न्याय द्यायचा तर तेवढीच अलौकिक प्रतिभा हवी. तिचा अभाव असला, तरी पूर्वसुरींनी जे काम करून ठेवलंय ते अधूनमधून आठवत होतं. ही कदाचित - लाईफ इमिटेटिंग आर्ट, आर्ट इमिटेटिंग लाईफ सारखी आस्वादाची दुहेरी प्रक्रिया असावी. म्हणजे क्वचित कधी सरत्या संध्याकाळी जसं 'कहीं दूर जब दिन ढल जाये' आठवतं किंवा पावसात 'ओ सजना'/'रिमझिम गिरे सावन' डोक्यात प्ले होऊ लागतं; त्याच्या उलट सारे प्रवासी घडीचे किंवा शंकर पाटलांच्या कथा वाचताना आपला गाव आठवतो किंवा लंपन वाचताना आपणही लहानपणी असाच बर्‍याचदा मॅडसारखा विचार करायचो असं वाटत राहतं. रोजच्या जगण्यात अचानक एखाद्या कलाकृतीची आठवण व्हावी आणि कधी काही वाचताना, ऐकताना 'स्मरणाचा उत्सव जागून' विसरलेलं काही पुन्हा आठवावं - ही जोडी तशी रंजक आहे.

अर्थातच, हे नेहमी होणे नाही. तसं झालं तर त्यातली उत्स्फूर्तता, मजा निघून जाईल. त्यामुळे झाडं पाहून आठवलेल्या त्या एक-दोन कविताच फक्त लिहिण्यापेक्षा एकंदरीतच सापडलेले झाडांचे उल्लेख एका लेखात लिहावेत असं जेव्हा प्रथम डोक्यात आलं; तेव्हा हे कृत्रिम तर होणार नाही ना, ही शंकाही जोडीनेच आली. पण त्या एखाद-दोन क्षणांचा कल्पनाविस्तार केला तर इतरांनाही कदाचित त्यात काही ओळखीचं सापडेल, असंही वाटलं. त्यामुळेच हे - 'बरेच काही उगवून आलेले...'

...

दहिसरचं मुंबईकरण होण्यापूर्वी अनेक वेगवेगळी झाडं पहायला मिळायची. शाळेला जायच्या रस्त्यावर पांगारा आणि अमलताश होते. ग्रीष्मात अनुक्रमे लाल आणि पिवळ्या रंगांत फुलून यायचे. ठिकठिकाणचे गुलमोहर, देवळाकडचं पार असलेलं पिंपळाचं झाड, गुंजाची - बदामाची झाडं, सुबाभूळ, अशोक आणि कितीतरी नाव माहीत नसलेली फुलझाडं - दहिसरचं दहा वस्त्यांचं गाव हे वर्णन सार्थ ठरवत.

शाळेच्या इमारतीतून मैदानापलीकडचं खाचर दिसायचं. गडद पावसाळी दिवसांत अंधारून येऊन पाऊस पडायला लागला की तिथली झाडं अक्षरशः झोडपून निघायची. क्वचित बाईही मग शिकवणं थांबवायच्या. अंधारल्या वर्गात बसून ढगांच्या गडगडाटात, डोळेभरुन ती गदगदणारी झाडं मग सगळे पाहत राहत. पण शाळा म्हटली की, प्राथमिक शाळेच्या जवळचं एक झाड आठवतं. त्याच्या अंगाखांद्यावर 'रम्य बाल्य ते जिथे खेळले' पासून त्या तरूतळी 'तसव्वुर-ए-जानाँ किये हुए' करत बसून राहण्यापर्यंतची सर्वांची प्रगती, तशी त्याच्याच जोडीने झाली. मित्राने एक अतिशय जुना फोटो पाठवल्यावर या सगळ्या आठवणी ताज्या झाल्या. यंदाच्या फेरीत हे झाड दिसलं नाही, पण त्याच्या नसण्याने काही विशेष वाटलंही नाही. जुनी इमारतच मोडकळीला आल्याने वर्गही नवीन जागेत भरू लागले होते. तेव्हापासून त्याचं प्रयोजनच संपलं असावं.

ग्रँटरोडच्या चिखलवाडीच्या चाळीत मात्र झाडांचं इतकं कौतुक करायला कुणाला सवड नसे. नाही म्हणायला नानाचौकाकडून चौपाटीकडे जाताना मणीभवनच्या गल्लीत हिरवीगच्च झाडे दिसत. त्या रस्त्याचे नावही रसिकतेने लॅबर्नम रोड, म्हणजे बहावा/अमलताश मार्ग ठेवलेलं. मागे जसं फोर्टमधल्या टॅमरिंड लेनचं 'मुदण्णा शेट्टी मार्ग'(!) म्हणून नामकरण झालं; तसंच लॅबर्नम हे कुण्या इंग्रजाचं नाव असल्याने (बापूंच्या वास्तव्याने पुनीत इ. झालेल्या) मणीभवनकडच्या त्या रस्त्याचं नावही बदलण्याचा घाट मुंबई महापालिकेने घातला होता. सुदैवाने तो बेत तेव्हा तडीस गेला नाही.

झाडांबद्दल लिहित असताना कोकणातल्या झाडांचा उल्लेख होणार नाही, हे अशक्यच. लेकुरवाळा फणस. काजूची बुटकबैंगण झाडं, करवंदीच्या जाळ्या, रातांबे नि जामाची झाडं. हापूस-पायरी-रायवळ-माणकुराद आंब्यांची कैक झाडं. आंबा पिकून जाळीत पडल्याचा आवाज आल्यावर, भावंडांबरोबर शर्यत लावायची आणि ज्याला प्रथम सापडेल त्याने तो खायचा. 'आठवणींच्या चिंचा गाभुळ' ऐकलं की चिंचांऐवजी, त्या आंब्यांचीच चव आठवते. फुलझाडांची तर गणतीच नाही. पण तळकोकणात काय किंवा गोव्यात काय; ज्याला व्यवच्छेदक म्हणावं असं झाड म्हणजे नारळाचं. हिरवं मोकळं खाचर आणि त्याच्या कडेला असलेली माडाची झाडं काय सुरेख दिसतात. पाच-सहा झाडांतलं एक उगाच तिरपं, जमिनीशी अधिक सलगी साधत वाढलेलं असतं. एखाद्या फॅमिली फोटोसाठी प्रौढ मंडळी गंभीरपणे उभी आहेत, आणि मध्येच एखादा गोटू गंमतीने जरा वाकड्याच पोझमध्ये उभा राहला आहे, असं ते पाहून वाटत राहतं. मंगेशी-शांतादुर्गेच्या देवळाबाहेरच्या तळ्यांवर हिरवी सावली धरणारे माड मात्र तसे गंभीर. अर्थात, हे झाड खरे पहावे ते किनार्‍याजवळ. माडांशिवाय कुठल्याही किनार्‍याला शोभा नाही, हे पुलंचं मत इकडचे भुंडे किनारे पाहिले की पटतं. रेड्डीच्या महागणपतीकडे जाणारा रस्ता सुंदर आहेच, पण तितकाच देवळापाठचा किनाराही. लाल माती, हिरवी झाडी आणि समोरची निळाई.

...

इथल्या प्रवासांत वेगवेगळी झाडं पहायला मिळाली. आधी अनोळखी, अपरिचित वाटणारी. हळूहळू सवयीने मग थोडीफार ओळखीची झालेली. शिकागोला दोन वर्षांपूर्वी भर थँक्सगिव्हिंगच्या (नोव्हेंबरचा शेवटचा आठवडा) गेलो होतो. तपमान शून्याच्या बरंच खाली. नुकताच बर्फ पडून गेलेला. भणाणत्या वार्‍यामुळे आणि अपुरे गरम कपडे आणल्याने गोठलेला मी. अशा वेळी चालताना एक वळण घेतलं, आणि अनपेक्षितपणे दिव्यांनी मढवलेली निष्पर्ण तरुंची राई समोर आली.

पुढे कधीतरी जेव्हा पु. शि. रेग्यांची 'गंधरेखा' वाचली, तेव्हा - एक आहे झाड माझे, रांठ ज्याच्या जीर्ण शाखा; साठीषण्मासी परंतु लाख ज्या येती शलाका - या ओळीवर अडखळून हीच झाडं पुन्हा डोळ्यासमोर उभी राहिली.

एक आहे झाड माझें रांठ ज्याच्या जीर्ण शाखा;
साठिषण्मासीं परंतु लाख येती ज्या शलाका

एक, ज्याला जाणिवेच्या लांच्छनाच्या गंधरेखा;
पाहतों मी ज्यात माझें झाड, माझ्या आणभाका

ग्रेसच्या बर्‍याच कवितांसारखाच या कवितेचा अर्थ बिनचूकपणे सांगणे अशक्य आहे. पण हट्टाने बंड करुन, जगाशी सारे संबंध तोडून आपल्या कोशात राहिलेल्या - वेळोवेळी ती आग्रही लाल पानांची तुसडेपणाकडे झुकणारी बंडखोरी मिरवणार्‍या; एखाद्या वठलेल्या खोडासारख्या माणसाला काही कारणाने, अवचितपणे 'आज फारा दिवसांनी कोंभ मुसळाला आले' सारखी पालवी फुटावी (नेणतां ये एक ज्याला शुभ्र काही जीवघेणें) आणि ती हवीहवीशी वाटली तरी इतक्या वर्षांच्या सवयीने त्या गंधरेखेबद्दल थोडी शरम वाटावी, असं काहीसं. थोडक्यात 'ऍज गुड ऍज इट गेट्स' मधली जॅक निकल्सनची तुसड्या, विक्षिप्त लेखकाची ऑस्करविजेती भूमिका. झाडांवर झालेल्या मानव्याच्या आरोपाबद्दल (चेतनागुणोक्ती अलंकार) पुढे लिहीनच, पण 'पाहतों मी ज्यात माझें', असं हे रेग्यांचं झाड त्याचं उत्तम उदाहरण ठरावं.

...

शिकागोतल्या या झाडांसारखी इतर अनेक झाडं भटकंतीत सापडत गेली. स्मोकी माऊंटन नॅशनल पार्कमधलं वार्‍या-पावसात करकरणारं 'कराल' झाड. सॅन फ्रान्सिस्कोजवळचं प्रसिद्ध 'द लोन सायप्रस' आणि त्याच्या शेजारी दुर्लक्षलेलं 'देहा फुटले वारा फांटे, अंगावरचे पिकले कांटे, आभाळांत खुपसून बोटें' उभं असणारं 'घोस्ट ट्री'. ब्राईस कॅन्यनमध्ये 'खडकावरील अंकुरा'सारखं उगवून आलेलं एकुलतं एक झाड. रेडवूडमधली गाढ हिरवी शांतता, सिकोयामधले प्रचंड घेराचे प्राचीन वृक्ष. 'शिशिरऋतुच्या पुनरागमे, एकेक पान गळावयां' होण्यापूर्वी बॉस्टनजवळ झाडांवर पाहिलेला रंगांचा उत्सव. स्वप्नात केलेला प्रवास वाटावा, अशा कोलोरॅडोतल्या एका रेल्वेप्रवासात दोन्हीकडे पिवळ्या-लाल रंगांच्या पानांच्या झाडांनी भरून गेलेले डोंगर. पेट्रिफाईड नॅशनल फोरेस्टमधली 'माझ्या मना बन दगड' म्हणून चक्क दगड बनलेली झाडं. प्रत्येकाची तर्‍हा वेगळी.

पण या सर्वांत विलक्षण असेल तर ते आर्चेस नॅशनल पार्कमध्ये पाहिलेलं एक झाड. यूटाहमधल्या या अप्रतिम राष्ट्रीय उद्यानात 'फिएरी फर्नेस' म्हणून एक रेंजर-गायडेड, अर्थात उद्यान अधिकार्‍याच्या नेतृत्वाखालीच होणारा ट्रेक आहे. त्या ट्रेकदरम्यान रेंजरने एक झाड दाखवलं होतं. काही वर्षांपूर्वी त्याच्या खोडाच्या मध्यावर वीज पडून त्याच्या जळून जवळपास चिरफळ्या उडाल्या होत्या. पण जगण्याची इच्छा इतकी चिवट असते, की मृतप्राय झालेल्या त्या खोडालाही पुन्हा पालवी फुटली.

एकाच या जन्मी, फिरुनि नवे जन्मलेल्या; पोटात वीज थिजवून उभ्या असलेल्या, जागेपण गिळून उभे असेपर्यंत वाढणार्‍या ह्या गूढ, जायबंदी झाडाला बोरकरांची ही कविताच न्याय देऊ शकते.

झाड गूढ झाड गूढ, ओल्या प्रकाशाची चूड
गार गार पारा गाळी, स्वप्नरंगांचे गारुड

वेडे झोपेत चालते, अर्ध्या स्वप्नांत बोलते
गिळोनिया जागेपण, उभे आहे तो वाढते

...

(अखेरचा भाग या गुरूवारी)
[हाच लेख येथेही वाचता येईल.]

गुवाहाटी ते कलकत्ता विमानप्रवासात काढलेला फोटो.
कलकत्त्याला पोचतानाच सूर्यास्त होत होता. मी पूर्वेकडे होते त्यामुळे मला सूर्यबिंब दिसत नव्हतं. पण ती केशरी किरणे विमानावर पडलेली होती आणि चमकत होती. बाजूला गंगेचा प्रवाह पण आहे.
कॅमेरा सेटिंग्ज सीन वर होती. बाकी काही लक्षात नाही.

मी काय सकाळी लवकर उठणार्‍या मंडळींपैकी नाही... पण त्या १९ मार्चला ग्रहण दिसणार आणि सूर्य उगवतानाच ग्रहण लागलेले असणार असे काहीसे आदल्या दिवशी वाचलेले होते... लवकर जाग आली आणि खिडकीपुढे जाऊन उभा होतो, सूर्य उगवायचा होता अजून ... आता परत झोपावे की काय अशा विचारात थोडा वेळ आकाशाकडे दुर्लक्ष झालं आणि वर बघतो तो असा तुकडा चावलेला सूर्य दिसला... मला अंदाजच नव्हता की इतका छान आणि ( शीतल..थोडा वेळ का होईना) दिसणार आहे सूर्य ... काही सेकंद डोळे भरून ते दृष्य पाहिलं आणि कॅमेरा आणायला धावलो...
हा पहिला फोटो... ( थोडा काय , एक्साईटमेंटमध्ये भरपूर हललाय, पण टायमिंग बेष्ट आहे, पुन्हा किती कष्ट केले तरी असा फोटो मिळेल की नाही शंकाच आहे) कॅमेरा साधा निकॉन कूलपिक्स पी २ ...

हा जरा बरा आहे...

हे एक मजेदार समीपचित्र

सूर्य जसा जसा भराभर वर यायला लागला तसा फोटो काढणं अवघड व्हायला लागलं..

मग खिडकीच्या काळ्या काचा सरकवून त्यातून एक शेवटचा फोटो काढला...

एक होतं आटपाट नगर. त्यात होता एक शिंपी. त्यानं नुकताच बापाचा व्यवसाय सांभाळला होता.आणी हळुहळु शिंपी काम सुरु केलं होतं.
जीवन त्याचं कसं छान चाललं होतं. नवनवीन,वेगवेगळे कपडे तो शिवत होता. आणि चरितार्थही व्यवस्थित चालत होता.
पण एवढ्यात झालं काय की त्याला टोचली एक सुइ. त्याच्या हाताखाली काम करणारी एक छोटिशी सुइ.
झालं . तो भडकला.एवढिशी सुइ, वाकड्यात जातेच कशी?
त्यानं दरडावलं सुइला..झापलं मस्त धरुन.
पण सुइ म्हणली "मी तर पडले सरळ-सोट्.बोलुन चालुन एक सरळ्-टोकदार सुइ. मी कशाला जाउ वाकड्यात?
तुम्ही शिवता तिथं पोचणं, टाके मारणं इतकच तर माझं काम."
पण शिंपी काही ऐकेना. त्यानं ठरवलं "देउ हिला हाकलुन. घेउ दुसरी एखादी मस्त एक छानशी, आज्ञाधारक बाहेरुन."
तसा त्यानं दिलं तिला काढुन्,आणि तडक गेला सुयांच्या राणीला भेटायला सुयांच्या राज्यात.

राणीनं त्याचं छानसं आगत्-स्वागत केलं. येण्याचं कारण विचारलं.
तसं त्यानं आधिच्या सुइची तक्रार केली; तिच्या राज्यातल्या एखाद्या नवीन कामसु सुइची मागणी केली.
राणी सुज्ञ होती. ती मनाशीच हसली. आधिच्या सुइला तिनं ठेउन घेतलं दुसर्‍या कामासाठी. आणि दुसरी आणखी एक
नावाजलेली सुइ दिली पाठवुन शिंप्यासोबत.

शिंपी झाला कामावर रुजु, नवीन,दुसर्‍या सुइसोबत्. मस्त छान जीवन्-क्रम सुरु झाला त्याचा.
रोज नवीन कपडें नवीन रचना,डिझाइन्स. आता त्याचं आणखी कौतुक होउ लागलं.
आधिच्या सुइ पेक्षा हिनं जवळ जवळ दुप्पट दिवस,दोनेक वर्ष काम केलं होतं.
त्याचा सराव दुप्पट झाला होता.
काही दिवस नीट गेले. पण छट.....
ही सुइ सुद्धा टोचलिच एक दिवस.त्याच्या हाताखाली काम करणारी एक छोटिशी सुइ.
झालं . तो भडकला.एवढिशी सुइ, वाकड्यात जातेच कशी?
त्यानं दरडावलं सुइला..झापलं मस्त धरुन.
सुइनं काही बोलायच्या आतच त्यानं ह्या सुइला सुद्धा काढुन टाकायचं ठरवलं.
तसा त्यानं दिलं तिला काढुन्,आणि तडक गेला सुयांच्या राणीला भेटायला सुयांच्या राज्यात.
जाताना त्याला एक वाटलं "चला एक बरं झालं. निदान हिनं पहिल्या सुइ पेक्षा जरा चांगलच काम केलय.
थोडे जास्त दिवस आहे ती. तिचं स्किल बरं होतं पहिलीपेक्षा."

राणीनं त्याचं पुन्हा छानसं आगत्-स्वागत केलं. येण्याचं कारण विचारलं.
तसं त्यानं दुसर्‍या सुइची तक्रार केली; तिच्या राज्यातल्या एखाद्या नवीन अधिक कामसु सुइची मागणी केली.
राणी सुज्ञ होती. ती मनाशीच हसली. दुसर्‍या सुइला तिनं ठेउन घेतलं दुसर्‍या कामासाठी. आणि तिसरी आणखी एक
नावाजलेली सुइ दिली पाठवुन शिंप्यासोबत.

शिंपी झाला कामावर रुजु, नवीन सुइसोबत.तिसर्‍या सुइ सोबत. मस्त छान जीवन-क्रम सुरु झाला त्याचा.
रोज नवीन कपडें नवीन रचना,डिझाइन्स. आता त्याचं आणखी कौतुक होउ लागलं.
पहिल्या सुइ पेक्षा हिनं जवळ जवळ दिवस तिप्पट दिवस,तीनेक वर्ष काम केलं होतं.
काही दिवस नीट गेले.
त्याचा एकुण सराव पाचेक वर्षांचा झाला होता.
पण छट.....
ही सुइ सुद्धा टोचलिच एक दिवस.त्याच्या हाताखाली काम करणारी एक छोटिशी सुइ.
झालं . तो भडकला.एवढिशी सुइ, वाकड्यात जातेच कशी?
त्यानं दरडावलं सुइला..झापलं मस्त धरुन.
सुइनं काही बोलायच्या आतच त्यानं ह्या,तिसर्‍या सुइला सुद्धा काढुन टाकायचं ठरवलं.
तसा त्यानं दिलं तिला काढुन्,आणि तडक गेला सुयांच्या राणीला भेटायला सुयांच्या राज्यात.
जाताना त्याला एक वाटलं "चला एक बरं झालं. निदान हिनं दुसर्‍या सुइ पेक्षा जरा चांगलच काम केलय.
थोडे जास्त दिवस आहे ती. तिचं स्किल बरं होतं दुसरीपेक्षा."

पुन्हा तोच प्रकार.
राणेनं ह्यावेळेस थोडासा गंभीर चेहरा केला.पण त्याला दिली आणखी एक नवी सुइ. चौथी सुइ.

पुन्हा एकदा छान काम सुरु. अधिक नवीन दिझाइन्स. अधिक सुबक शिवण.
ह्या सुइनं तर चक्क अगदि सुरुवातीला जी सुइ होती तिच्या चौपट दिवस, चारेक वर्ष काम केलं होतं.
सारं कसं छान झालं होतं.
त्याचा एकुण सराव नउ-एक वर्ष झाला होता.
शिंप्यानं खुश होउन सुयांच्या राणीला धन्यवाद म्हणण्यासाठी पत्र लिहिलं.
आणि दर वेळेस नवीन सुइचं स्किल अधिकाधिक जे वाढतय त्याबद्दल आभार व्यक्त केले.
जसं जसं काळ जात होता, तसं तसं त्या शिंप्याच्या मते त्या सुयांचं स्किल सुधारत होतं.
स्वतःच्या सुया हाताळाण्याबद्दल त्याला अफाट अभिमान वाटत होता.
प्रचंड खुश होता तो स्वतःच्या हाताळणीबद्दल.
सुयांची वागणुक सुधारतिये याबद्दल त्याला खुपच छान वाटत होतं.

काही फोटू अमेरीकेतल्या घरातले....

मोदक पण जबरी झाले होते. ताव मारला.