मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

बालकथा

बुरा न मानो होली है! (एक Holy लेखण!)

अत्रुप्त आत्मा ·

गुरुजींकडे भरपूर अन्भव आहे, व्यवस्थित लिहिलं तर ते उत्तम लेखन पाडू शकतील. असं वल्लीसेठ, अनौपचारिक बैठकीत बोलल्याचं आठवतं. बाय द वे, लेखनाला उत्तम सुरुवात. येत राहा, लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

काय अर्थहीन आहे हे न सांगता आल्यामुळे तुमचंच नाव अर्थहीन झालं. स्वतःच स्वतःला उपेक्षित ठेवलत!

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

उपेक्षित 13/03/2020 - 17:27
सगळच अर्थहीन आहे, बालीशपणा आणि बळबळ इनोद निर्मितीचा केविलवाणा प्रयत्न, विशेष म्हणजे तुमचे काही धागे सोडले तर हा तुमचा बालीशपणा वारंवार दिसून येतो, पूर्वी कुणीतरी तुम्हाला तुमच्या त्या बालिश स्मायल्यान्बद्दल ठणकावले होते आणि ते सारखे सारखे स्पांडू-पांडू चा जप केल्याबद्दल पण कानपिचक्या दिल्या होत्या. असो वयक्तिक काहीही नाही पण अप्पाच्या मिसळीबद्दल लिहिणारा अतृप्त आत्मा जास्ती भावतो म्हणून बोललो. ;)

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

उपेक्षित 14/03/2020 - 17:13
वाटलंच होत आत्म्कुन्थान टाईप काहीतरी बालिश उत्तर येईल म्हणून कारण तुमच्याकडे उत्तर द्यायला काही नाही हे मला माहिती होत. :) असो तुमच्या धाग्याच्या एकंदर व्यक्तिमत्वाला साजेसेच आहे म्हणा ते पाचकळ आणि बालिश ;)

गामा पैलवान 14/03/2020 - 13:37
अत्रुप्त आत्मा, तुम्ही जिला टणाटण मेंदूफ्राय संघटना म्हणता तिने बरीच उपयुक्त पुस्तकं प्रकाशित केली आहेत. त्यापैकी हे एक : धर्माचे आचरण आणि रक्षण दुवा : https://sanatanshop.com/product/marathi-abiding-by-and-protection-of-dharma/ जमल्यास वाचा म्हणून सुचवेन. आ.न., -गा.पै.

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

संगणकनंद 16/03/2020 - 10:14
अंधश्रद्धायुक्त "गोष्टींना" आधुनिक काळातील गोष्टींचा मुलामा देऊन त्यालाच "सुधारणा" म्हणत उदरनिर्वाह करण्याची दांभिकता हे खरे "आत्मकुंथन" होय. तुमचा प्रतिसाद या लेखाशी आणि त्यावरील माझ्या प्रतिसादापुरता मर्यादीत ठेवला असता तर वरील ओळी खरडल्या नसत्या. मात्र तुम्ही तुमच्या कुवतीप्रमाणे तुमच्याच मेंदूतून निघालेला "आत्मकुंथन" शब्द वापरला त्यामुळे मला नाईलाजाने हे लिहावे लागले.

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

गामा पैलवान 16/03/2020 - 13:21
अत्रुप्त आत्मा, एक शंका आहे. हे आत्मकुंथन ही नेमकी काय भानगड आहे? नाय म्हणजे मला काय म्हणायचे आहे की, स्वत:चे स्वत:लाच कुंथावे लागते ना? मग आत्म हा उपसर्ग कशासाठी? कुंथण्याचे उपकंत्राट देण्यासंबंधी मी तरी कधी काही ऐकले नाही. तुम्हांस काही माहिती असल्यास कृपया विदित करावी. 'अत्रुप्त आत्मा' या तुमच्या सदस्यनामाचा आत्मकुंथनाशी काहीतरी संबंध असावा असे वाटते आहे. तेव्हा जिज्ञासूंचे शंकानिरसन कराच, ही प्रेमळ विनंती. आ.न., -गा.पै.

गुरुजींकडे भरपूर अन्भव आहे, व्यवस्थित लिहिलं तर ते उत्तम लेखन पाडू शकतील. असं वल्लीसेठ, अनौपचारिक बैठकीत बोलल्याचं आठवतं. बाय द वे, लेखनाला उत्तम सुरुवात. येत राहा, लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

काय अर्थहीन आहे हे न सांगता आल्यामुळे तुमचंच नाव अर्थहीन झालं. स्वतःच स्वतःला उपेक्षित ठेवलत!

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

उपेक्षित 13/03/2020 - 17:27
सगळच अर्थहीन आहे, बालीशपणा आणि बळबळ इनोद निर्मितीचा केविलवाणा प्रयत्न, विशेष म्हणजे तुमचे काही धागे सोडले तर हा तुमचा बालीशपणा वारंवार दिसून येतो, पूर्वी कुणीतरी तुम्हाला तुमच्या त्या बालिश स्मायल्यान्बद्दल ठणकावले होते आणि ते सारखे सारखे स्पांडू-पांडू चा जप केल्याबद्दल पण कानपिचक्या दिल्या होत्या. असो वयक्तिक काहीही नाही पण अप्पाच्या मिसळीबद्दल लिहिणारा अतृप्त आत्मा जास्ती भावतो म्हणून बोललो. ;)

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

उपेक्षित 14/03/2020 - 17:13
वाटलंच होत आत्म्कुन्थान टाईप काहीतरी बालिश उत्तर येईल म्हणून कारण तुमच्याकडे उत्तर द्यायला काही नाही हे मला माहिती होत. :) असो तुमच्या धाग्याच्या एकंदर व्यक्तिमत्वाला साजेसेच आहे म्हणा ते पाचकळ आणि बालिश ;)

गामा पैलवान 14/03/2020 - 13:37
अत्रुप्त आत्मा, तुम्ही जिला टणाटण मेंदूफ्राय संघटना म्हणता तिने बरीच उपयुक्त पुस्तकं प्रकाशित केली आहेत. त्यापैकी हे एक : धर्माचे आचरण आणि रक्षण दुवा : https://sanatanshop.com/product/marathi-abiding-by-and-protection-of-dharma/ जमल्यास वाचा म्हणून सुचवेन. आ.न., -गा.पै.

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

संगणकनंद 16/03/2020 - 10:14
अंधश्रद्धायुक्त "गोष्टींना" आधुनिक काळातील गोष्टींचा मुलामा देऊन त्यालाच "सुधारणा" म्हणत उदरनिर्वाह करण्याची दांभिकता हे खरे "आत्मकुंथन" होय. तुमचा प्रतिसाद या लेखाशी आणि त्यावरील माझ्या प्रतिसादापुरता मर्यादीत ठेवला असता तर वरील ओळी खरडल्या नसत्या. मात्र तुम्ही तुमच्या कुवतीप्रमाणे तुमच्याच मेंदूतून निघालेला "आत्मकुंथन" शब्द वापरला त्यामुळे मला नाईलाजाने हे लिहावे लागले.

In reply to by अत्रुप्त आत्मा

गामा पैलवान 16/03/2020 - 13:21
अत्रुप्त आत्मा, एक शंका आहे. हे आत्मकुंथन ही नेमकी काय भानगड आहे? नाय म्हणजे मला काय म्हणायचे आहे की, स्वत:चे स्वत:लाच कुंथावे लागते ना? मग आत्म हा उपसर्ग कशासाठी? कुंथण्याचे उपकंत्राट देण्यासंबंधी मी तरी कधी काही ऐकले नाही. तुम्हांस काही माहिती असल्यास कृपया विदित करावी. 'अत्रुप्त आत्मा' या तुमच्या सदस्यनामाचा आत्मकुंथनाशी काहीतरी संबंध असावा असे वाटते आहे. तेव्हा जिज्ञासूंचे शंकानिरसन कराच, ही प्रेमळ विनंती. आ.न., -गा.पै.
ढिश-क्लेमर:- वाचकांना शीघ्र फलप्राप्ती व्हावी म्हणून (व आज होळी असल्यामुळेही..) सदर प्र-संग थोडा रंगवून टाकलेला आहे,मूळ रंगासह! ह्याची दखल घ्यावी. त्या:- खुरुजीईईईईईई.. मी:- खाय? (आपलं ते हे..)काय? त्या:- तुमचा नंबर द्या ना...प्लल्लल्लीईईईईईईज!!! मी:- कृपया लाडीकपणे बोलू नका! त्या:- हही हही हही ही.. गुरुजी तुमचा नंबर मिळेल का? मी:- कशाला ? (ब्याद टळावी म्हणून!) आपण माझ्या क्लायंट नाही! त्या:- बरं! हितेच एक सांगाल का- (प्लिईईईईज!) मी:- विचारा! (प्लेड!) त्या:- माझ्या ना घरी एक इव्हेंट करायचाय(फुलटॉस!) मी:- काय मॅनेजमेंट करू? (सिक्स) त्या:- हु हु हु हु हु हु!

(कितनी राते....)

ज्ञानोबाचे पैजार ·
पेरणा अर्थात http://misalpav.com/node/46163

कितनी राते....

१. तू हलकट पणे म्हणालास, खुर्चीपेक्षा खालीच बसू की आरामात.. मी म्हणालो तूच बस भाड्या, तुला माहीत आहे, मला खाली बसता येत नाही! पण त्या वेळेला तुझी ती कुत्सित नजर बघून मला मन कित्ती आवरावं लागलं माहितीय तुला? म्हणे "आरामात बसू"! २. म्हातारा संन्यासीच होता ना की अजून काही? अख्खा खंबा संपवलास तू हावरटासारखा. (सत्य घटनेवर आधारीत..... शंका असेल त्यांनी आमंत्रण देऊन प्रत्यक्ष खात्री करून घ्यावी ) मला वाटलं कसला दळीद्री आहेस तू ... पण नंतर लक्षात आले की मागच्या पार्टीची वसूली करत होतास कुत्र्या! ३.

(डबा)

ज्ञानोबाचे पैजार ·

प्रचेतस 05/02/2020 - 12:40
=)) अआ गुरुजींच्या राखीव कुरणात शिरलात तुम्ही =))

बेक्कार... बेक्कार... महाबेक्कार डब्बा आणि डब्बेवाले पैजारबुवा. प्रचंड हस्लो =)) =)) प्रेरणेतच डबा मिळाल्यानंतर मग काय... तुफान फटकेबाजी! _______/\_______ सं दी प

प्रचेतस 05/02/2020 - 12:40
=)) अआ गुरुजींच्या राखीव कुरणात शिरलात तुम्ही =))

बेक्कार... बेक्कार... महाबेक्कार डब्बा आणि डब्बेवाले पैजारबुवा. प्रचंड हस्लो =)) =)) प्रेरणेतच डबा मिळाल्यानंतर मग काय... तुफान फटकेबाजी! _______/\_______ सं दी प
पेरणा अर्थातच

(डबा)

आज पहाटे तो लवकर उठला डबा उचलून धावत सूटला लायनीताल्या लोकांना ढकलून दिले दार जोराने बडवले आताल्याला लवकर बाहेर बोलावले जराही वेळ नाही असे सांगितले आतले प्रकरण कुल वाटले हालचालीच्या आवाजावरून मंद भासले मनोमन स्वप्न रचले वाटे आत गेल्यावर कोणी तरी म्हणावे "अरे बाबा सावकाश आवर , होल वावर इज आवर" आजची कथा अशी झाली ज्याची बीजे त्याने कालच पेरली काल त्याच्या खास मित्राने बढती मिळाल्याचे सांगितले बास ते एक कारणच झाले त्याच्याकडून पार्टी मागायचे दुपारचे जेवण बाहेर घ्यावे मस्तपैकी चिकन हाणावे

फेंगशुई,कासव आणि चिरंजीव

Cuty ·

कंजूस 19/01/2020 - 07:26
एकेका वस्तूत काय मजा लपलेली असते ते मोठ्यांना काही कळत नाही. --- दुसरे एक कासव(डिजिटल घड्याळ) आणि पिल्लू(रिमोट) मिळतात. पिल्लाची पाठ चेपली की मोठ्या कासवाचा ओडिओ चालू होतो आणि वेळ सांगते. नंतर ते बंद पडले तरी ती जोडी होती आकर्षक.

Cuty 19/01/2020 - 08:16
बरोबर आहे. आपण मोठे होतो अन लहानपणीच्या गमतीजमती विसरून जातो. मात्र आपल्या मुलांमुळे कधीकधी हे बालपण पुन्हा अनुभवायला मिळते.

फ़्यांगशुई, ताडे-तोडे, लिंबू, गंडेदोरे स्वयंपाकाच्या जागा, पाण्याच्या जागा, वगैरे बदलून पाहणे, करुन पाहणे अशा गोष्टींचा माणसांना मोह होतो. बदलांनी काही फ़रक पडतो का म्हणून अशा विविध गोष्टी करायला माणूस नावाच्या चंचल प्रवृत्तीला आवडते. अर्थात होत काही नसतं. मनाचं समाधान फ़क्त. आपण कासवाला योग्य जागी ठेवलं. :) लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

कंजूस 19/01/2020 - 07:26
एकेका वस्तूत काय मजा लपलेली असते ते मोठ्यांना काही कळत नाही. --- दुसरे एक कासव(डिजिटल घड्याळ) आणि पिल्लू(रिमोट) मिळतात. पिल्लाची पाठ चेपली की मोठ्या कासवाचा ओडिओ चालू होतो आणि वेळ सांगते. नंतर ते बंद पडले तरी ती जोडी होती आकर्षक.

Cuty 19/01/2020 - 08:16
बरोबर आहे. आपण मोठे होतो अन लहानपणीच्या गमतीजमती विसरून जातो. मात्र आपल्या मुलांमुळे कधीकधी हे बालपण पुन्हा अनुभवायला मिळते.

फ़्यांगशुई, ताडे-तोडे, लिंबू, गंडेदोरे स्वयंपाकाच्या जागा, पाण्याच्या जागा, वगैरे बदलून पाहणे, करुन पाहणे अशा गोष्टींचा माणसांना मोह होतो. बदलांनी काही फ़रक पडतो का म्हणून अशा विविध गोष्टी करायला माणूस नावाच्या चंचल प्रवृत्तीला आवडते. अर्थात होत काही नसतं. मनाचं समाधान फ़क्त. आपण कासवाला योग्य जागी ठेवलं. :) लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे
D mart मध्ये खरेदी करत असताना चिरंजीवांची भुणभुण सुरू होती. त्याला एक काचेचे पारदर्शक रंगाचे कासव आवडले होते. ते त्याला खेळायला हवे होते. मी पाहिले, त्या ठिकाणी फेंगशुईच्या अनेक वस्तू ठेवल्या होत्या. त्यातच ते कासवपण होते. मी नाक मुरडूनच तिथून पुढे निघून गेले. माझा अश्या गोष्टींवर विश्वास नाही मात्र नवरोबांचा आहे. घरी आल्यावर सामान भरून ठेवताना पाहते तो काय! चक्क ते कासव सामानाच्या पिशवीत दिसले. मग लक्षात आले,हा उद्योग चिरंजीव आणि त्याच्या पप्पांचा आहे. दोघांनी मला नकळत खरेदी करून ते घरी आणले होते. मग दोन दिवस ते कासव कुठे ठेवायचे यावर बापलेकांत वाद सुरू होता.

(पप्पूबाळा)

ज्ञानोबाचे पैजार ·

mrcoolguynice 21/12/2019 - 11:54
स्वतंत्र कविता म्हणूनही छान ! १+ असाच एक सुरेख लेख वाचनात आणला श्रीरंग यांनी ! या कवितेमुळे त्या लेखा ची महती पटली. https://m.marathi.thewire.in/article/wadiya-and-aladin/5304
अडाणीपणा, मूर्खपणा, वावदूकपणा हा काही देशांच्या पाचवीला पुजलेला आहे. तो तसा नेहमीच होता. बुद्धिप्रामाण्यवादाला विरोध करण्याची फॅशन आणि परंपरा इथे अनंतकाळापासून आहे आणि तिने देशाच्या सांस्कृतिक आणि राजकीय जडणघडणीत नेहमीच आपला सक्रीय सहभाग नोंदविलेला आहे. लोकशाही व्यवस्थेत प्रत्येकाला आपले मतप्रदर्शन करण्याचा अधिकार असल्याने हवी ती विधाने वा कृती करून आमचा अडाणीपणा, मूर्खपणा, वावदूकपणा हा तुमच्या ज्ञानाइतकाच महत्त्वाचा आहे अशा भ्रमात सध्याचे बहुसंख्याकवाद राजकारण सुरू आहे.

शशिकांत ओक 22/12/2019 - 23:52
कौतुक करावे तेवढे थोडेच आहे. पण त्यापेक्षा जास्त कौतुक त्यांच्या पक्षातील सदस्यांचे करावेसे वाटते. अहो रूपम् अहो ध्वनिम् या उक्तीप्रमाणे ते पप्पुगिरीला कव्वालीच्या तालावर साथ देतात!

mrcoolguynice 21/12/2019 - 11:54
स्वतंत्र कविता म्हणूनही छान ! १+ असाच एक सुरेख लेख वाचनात आणला श्रीरंग यांनी ! या कवितेमुळे त्या लेखा ची महती पटली. https://m.marathi.thewire.in/article/wadiya-and-aladin/5304
अडाणीपणा, मूर्खपणा, वावदूकपणा हा काही देशांच्या पाचवीला पुजलेला आहे. तो तसा नेहमीच होता. बुद्धिप्रामाण्यवादाला विरोध करण्याची फॅशन आणि परंपरा इथे अनंतकाळापासून आहे आणि तिने देशाच्या सांस्कृतिक आणि राजकीय जडणघडणीत नेहमीच आपला सक्रीय सहभाग नोंदविलेला आहे. लोकशाही व्यवस्थेत प्रत्येकाला आपले मतप्रदर्शन करण्याचा अधिकार असल्याने हवी ती विधाने वा कृती करून आमचा अडाणीपणा, मूर्खपणा, वावदूकपणा हा तुमच्या ज्ञानाइतकाच महत्त्वाचा आहे अशा भ्रमात सध्याचे बहुसंख्याकवाद राजकारण सुरू आहे.

शशिकांत ओक 22/12/2019 - 23:52
कौतुक करावे तेवढे थोडेच आहे. पण त्यापेक्षा जास्त कौतुक त्यांच्या पक्षातील सदस्यांचे करावेसे वाटते. अहो रूपम् अहो ध्वनिम् या उक्तीप्रमाणे ते पप्पुगिरीला कव्वालीच्या तालावर साथ देतात!
पेरणा अर्थातच स्वतःची अक्कल इवलीशी दुसऱ्याकडे ही असे थोडीशी हे मान्यच नाही तयासी काय म्हणावे या वृत्तीसी पप्पूबाळा मम्मा मॅडम मुग गिळीती बडवून कापाळास घेती पाहूनी तव मंदमती जी तुझ्या खानदानाची महती पप्पूबाळा कैसी खांग्रेसची प्रगती कैसा खांग्रेसचा नाश केवळ असे दैवदूर्विलास त्याचे दु:ख असे कोणास? पप्पूबाळा दुराग्रही,अहंकार ग्रस्त जनतेस करुनी त्रस्त ज्ञान स्वतःचे पाजळतोस का विदुषकासम वागतोस?

संदीपची हुषारी

पाषाणभेद ·

In reply to by श्वेता२४

पण ह्या कथेच्या जोडीला एखादे खुमासदार चित्र पण हवे होते. अर्थात , चांदोबा असेल तर, उघडाबंब चोर आणि त्याच्या उजव्या/डाव्या दंडाला बांधलेला चाकू मस्ट. ..

विजुभाऊ 03/12/2019 - 11:58
ते चित्र काळीमावशी च्या गोष्टीत शोभून दिसले असते. काळीमावशी अंथरुणातूनच बाथरुम च्या दरवाजात मिश्रीची पिंक टाकतेय हे दाखवता आले असते

In reply to by श्वेता२४

पण ह्या कथेच्या जोडीला एखादे खुमासदार चित्र पण हवे होते. अर्थात , चांदोबा असेल तर, उघडाबंब चोर आणि त्याच्या उजव्या/डाव्या दंडाला बांधलेला चाकू मस्ट. ..

विजुभाऊ 03/12/2019 - 11:58
ते चित्र काळीमावशी च्या गोष्टीत शोभून दिसले असते. काळीमावशी अंथरुणातूनच बाथरुम च्या दरवाजात मिश्रीची पिंक टाकतेय हे दाखवता आले असते
"राष्ट्रीय खो खो स्पर्धेसाठी विद्यानिकेतनत हायस्कूल मधील संदीप सर्जेराव कवडे या विद्यार्थ्याची निवड" अशी पेपरमधील बातमी वाचून सर्जेरावांना आपल्या मुलाचा अभिमान वाटला. "मी साखर कारखान्यावर जावून येतो ग. वेळ लागेल. जेवणाची वाट पाहू नको. गोविंदाला टॅक्टर घेवून डिझेल भरायला पाठवून दे. पैसे टेबलावर काढून ठेवलेत", सर्जेराव सकाळच्या कामाचे नियोजन करत आपल्या बायकोला सुचना देत होते. पिंपळदचे सर्जेराव कवडे मोठी आसामी होती. ते प्रतिथयश प्रयोगशील शेतकरी तर होतेच पण सोबतच त्यांचा तालूक्याच्या एमआयडीसीतल्या जागेत एक जॉबवर्कचा कारखानाही होता. सकाळपासून त्यांच्याकडे कामाची रीघ असे.

ना देवेंद्र देव इथे , ना उद्धव आहे साव

खिलजि ·

खिलजि 30/11/2019 - 15:41
@ मुविकाका धन्यवाद कविता वाचून प्रतिसाद दिल्याबद्दल दिलाय ओ .. असो आपला हा प्रतिसाद वाचून मला आपण जुन्याजाणत्या मिपाकराबरोबर संवाद साधल्यासारखं वाटलं .. हलकेच घ्या आणि परत प्रतिसाद नका .. हवंतर व्यनि करा .. @ यशोधरा ताई धन्यवाद

खिलजि 30/11/2019 - 15:41
@ मुविकाका धन्यवाद कविता वाचून प्रतिसाद दिल्याबद्दल दिलाय ओ .. असो आपला हा प्रतिसाद वाचून मला आपण जुन्याजाणत्या मिपाकराबरोबर संवाद साधल्यासारखं वाटलं .. हलकेच घ्या आणि परत प्रतिसाद नका .. हवंतर व्यनि करा .. @ यशोधरा ताई धन्यवाद
ना देवेंद्र देव इथे ना उद्धव आहे साव आजही बळीराजा भीक मागतो पण , त्याला काडीचा नाही भाव संगीत खुर्ची चालू झाली पवार वाजवतायत बिगुल हरेक पठ्ठ्या मग्रूर इथे पण आपलीच बत्ती गुल किती बघावं , काय बघावं कळत नाही काहीच जो तो आम्हाला नाग वाटतो आपला वाली कुणी नाहीच का लावला डाग नखाला ? डोक्याची झालीय भेळ कोण बसणार खुर्चीवरती यातच चाललाय वेळ लाज बाळगा जरा मनाची पुरे हि शोभायात्रा लोकप्रतिनिधी निवडून दिलेयत कि वेड्यांची भरलीय जत्रा कुणीही बसावे , काही करावे आता मेलेय माझे मन डाग पुन्हा कधी लावणार नाही हा करतोय आज मी पण सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

लहानांसाठी गोष्ट: पावसाचा ढग

पाषाणभेद ·
पावसाचा देव आहे इंद्र. इंद्राकडे पाऊस पाडणारे अनेक सरदार असतात. ते सरदार पृथ्वीवर पाऊस पाडत असतात. हे सरदार म्हणजे मोठे मोठे काळे ढग असतात. ते पाणी साठवतात आणि पाऊस पृथ्वीवर पाडतात. एकदा एका ढगाला इंद्राने पृथ्वीवर पाऊस पाडण्यासाठी पाठवले. पण तो ढग पाऊस न पाडता एका राज्याच्या मैदानावरील मुलांचा खेळ बघण्यात रमून गेला. ही गोष्ट इंद्राला समजल्यावर त्याने त्या ढगाला पाण्याचा ढग न राहण्याचा शाप दिला. आता त्या ढगात पाणी साठून राहू शकत नव्हते. तो ढग पाण्याविना पांढरा दिसू लागला. मग त्याला त्याच्या वागण्याचा पश्चाताप झाला. त्याने इंद्राची माफी मागीतली.

धो धो धो की भं भं भं ( भाग १)

राजे १०७ ·
राजपुत्र आणि प्रधानपुत्र खूप जिवलग मित्र असतात. दोघेही शूरवीर असतात. दोघांनाच दूर दूर जंगलात शिकारीला जाण्याचा छंद असतो. एकदा असेच ते दोघे अरण्यात शिकारीसाठी जातात, बरेच प्रयत्न करुनही शिकार मिळत नाही. ते असेच घनदाट जंगलात पुढे जात राहतात. शिकार केल्याशिवाय परत यायचं नाही म्हणून चार पाच दिवस झाले तरी तिकडेच मुक्काम करतात. झाडांची फळे खाऊन, झऱ्याचं पाणी पिऊन तहान भूक भागवतात. पाचव्या दिवशी ते एका तळ्याकाठी येतात. तळ्याकाठी त्यांना एक अतिशय सुंदर, लावण्यवती तरुणी दिसते. तिच्या हातात एक लाल असतो. त्या लालमधून लालसर प्रकाश बाहेर पडत होता.

वाई-मंत्र

मी_आहे_ना ·

चौकटराजा 19/07/2019 - 21:32
तुम्ही जोग कंत्राटदार यांची इंपाला म्हणत असाल तर ती मध्ये मी बसलेलो नाही . पण वाईत १९७६ तर १९८० या काळात एक डॉक्टर होते. एका मित्राची व त्यांची ओळख होती त्यामुळे मी त्या लाल इंपाला मधून गावभर फिरलो आहे. तुमची शाळा बोपर्डीकर यांचे वाड्याचे शेजारी होती का ? ( बाहेर शिंदे यांचे शिवण कामाचे दुकान ). बाकी माझ्या वाईबद्दल अगणित आठवणी आहेत .

In reply to by मी_आहे_ना

चौकटराजा 20/07/2019 - 08:46
मी राहत होतो ती खोली व शाळा यांच्यात जवळ जवळ अडथळा काहीच नव्हता . मी कपडे धुवायला बाहेर आलो की पोराचा वर्ग दिसत असे. पोरे फार मस्ती करीत. एकदा गंमत झाली .कुत्रयांचा " मौसम" असावा . एक कुत्री व तिच्या मागे लागलेले दहा बारा कुत्रे अशी वरात शाळेत घुसली . कुत्री पुढे कुत्रे पाठिमागे असे पोरांच्य मधून पाठलाग सुरू झाला. बाईना काय करावे कळेना . पोरे किंचाळू लागली. जराशाने कुणीतरी काठी आपटल्याने हा प्रकार थांबला शाळा सुरू झाली .

लेख आवडला.... शाळा ही फक्त चौथी पर्यंतच आवडली.... पाचवी नंतर पांजरपोळात भरती करण्यात आली... अजून पण वाईला जाता का?

In reply to by मी_आहे_ना

मग आता वाईच्या आसपासच्या परिसरातील प्रेक्षणीय स्थळांच्या बाबतीत पण काही लिहू शकता का? वाई मध्ये खाण्याची चंगळ आहे, (पुण्या पेक्षा नक्कीच जास्त) असे ऐकीवात आहे. विशेषतः घरगुती खानावळीत जेवण चांगले मिळते, असे ऐकले आहे. ..

जालिम लोशन 19/07/2019 - 23:39
तशी आमच्यावेळी ही शाळा अस्तित्वात नव्हती. फक्त द्रविड हायस्कुल, कन्याशाळा, शिंदे हायस्कुल आणी नगरपरिषदेच्या शाळा होत्या.

In reply to by जालिम लोशन

मी_आहे_ना 20/07/2019 - 07:57
बहुधा ही शाळा १९७५ते८० दरम्यान सुरु झाली. माध्यमिक शिक्षण द्रविड्मध्येच, तेव्हाच्या आठवणी "द्रविडायन" ह्या लेखमालेतून मांडल्या आहेत, लवकरच तीही डकवतो इथे.

अभ्या.. 20/07/2019 - 11:30
टिपिकल सरासरी चरित्र. इतके प्रेडिक्टेबल की पुढील वैकुंठापर्यंत ही लिहू शकेन. अर्थात वाई सातार्यातल्या पब्लिकला रिलेट होत असणार पण इतके सरळसोट वाचायचाही कंटाळा येतो. स्मरणशक्ती मात्र वाखाणण्याजोगी आहे.

In reply to by अभ्या..

मोठ्या कौतुकाने "शाळा" आणि "दुनियादारी" वाचायला घेतले आणि संपवले. शालेय आणि बर्याच काॅलेजमधील जीवन सामान्यतः सारखेच असते.

कंजूस 20/07/2019 - 18:57
धोम धरणामुळे कृष्णेचे पाणी वरच अडले, वाई गावातल्या नदी पात्रांची डबकी झाली. मजाच गेली. कृष्णेचा उत्सव होतो फेब्रुवारीत तो सप्टेंबरात केला पाहिजे नदीला पाणी असताना.

मी_आहे_ना 23/07/2019 - 09:30
सर्व प्रतिसादकर्त्यांचे आभार. पहिल्याच ओळीत सांगितल्याप्रमाणे हे लेखन माझ्यासोबत प्राथमिक शिक्षण घेतलेल्या मित्रसमूहासाठी केलेले असल्याने त्यात सार्वत्रिक भावना असण्याला मर्यादा नक्कीच होत्या. शिवाय वाई सारख्या (तत्कालीन) खेड्यात घडणार तरी किती अन काय! अर्थात असाच सरधोपट जीवनप्रवास वैकुंठापर्यंत झाला तर तिथेपर्यंतही अश्याच छोट्या छोट्या गोष्टींबद्दल उल्लेख करून जरूर लिहीन (ह.घ्या.) पण ह्यात कृत्रीमपणा काही वाटत असल्यास ते मात्र माझे अपयश समजतो कारण ह्यात वर्णन केलेले क्षण अन क्षण मी जगलेलो आहे!

चौकटराजा 19/07/2019 - 21:32
तुम्ही जोग कंत्राटदार यांची इंपाला म्हणत असाल तर ती मध्ये मी बसलेलो नाही . पण वाईत १९७६ तर १९८० या काळात एक डॉक्टर होते. एका मित्राची व त्यांची ओळख होती त्यामुळे मी त्या लाल इंपाला मधून गावभर फिरलो आहे. तुमची शाळा बोपर्डीकर यांचे वाड्याचे शेजारी होती का ? ( बाहेर शिंदे यांचे शिवण कामाचे दुकान ). बाकी माझ्या वाईबद्दल अगणित आठवणी आहेत .

In reply to by मी_आहे_ना

चौकटराजा 20/07/2019 - 08:46
मी राहत होतो ती खोली व शाळा यांच्यात जवळ जवळ अडथळा काहीच नव्हता . मी कपडे धुवायला बाहेर आलो की पोराचा वर्ग दिसत असे. पोरे फार मस्ती करीत. एकदा गंमत झाली .कुत्रयांचा " मौसम" असावा . एक कुत्री व तिच्या मागे लागलेले दहा बारा कुत्रे अशी वरात शाळेत घुसली . कुत्री पुढे कुत्रे पाठिमागे असे पोरांच्य मधून पाठलाग सुरू झाला. बाईना काय करावे कळेना . पोरे किंचाळू लागली. जराशाने कुणीतरी काठी आपटल्याने हा प्रकार थांबला शाळा सुरू झाली .

लेख आवडला.... शाळा ही फक्त चौथी पर्यंतच आवडली.... पाचवी नंतर पांजरपोळात भरती करण्यात आली... अजून पण वाईला जाता का?

In reply to by मी_आहे_ना

मग आता वाईच्या आसपासच्या परिसरातील प्रेक्षणीय स्थळांच्या बाबतीत पण काही लिहू शकता का? वाई मध्ये खाण्याची चंगळ आहे, (पुण्या पेक्षा नक्कीच जास्त) असे ऐकीवात आहे. विशेषतः घरगुती खानावळीत जेवण चांगले मिळते, असे ऐकले आहे. ..

जालिम लोशन 19/07/2019 - 23:39
तशी आमच्यावेळी ही शाळा अस्तित्वात नव्हती. फक्त द्रविड हायस्कुल, कन्याशाळा, शिंदे हायस्कुल आणी नगरपरिषदेच्या शाळा होत्या.

In reply to by जालिम लोशन

मी_आहे_ना 20/07/2019 - 07:57
बहुधा ही शाळा १९७५ते८० दरम्यान सुरु झाली. माध्यमिक शिक्षण द्रविड्मध्येच, तेव्हाच्या आठवणी "द्रविडायन" ह्या लेखमालेतून मांडल्या आहेत, लवकरच तीही डकवतो इथे.

अभ्या.. 20/07/2019 - 11:30
टिपिकल सरासरी चरित्र. इतके प्रेडिक्टेबल की पुढील वैकुंठापर्यंत ही लिहू शकेन. अर्थात वाई सातार्यातल्या पब्लिकला रिलेट होत असणार पण इतके सरळसोट वाचायचाही कंटाळा येतो. स्मरणशक्ती मात्र वाखाणण्याजोगी आहे.

In reply to by अभ्या..

मोठ्या कौतुकाने "शाळा" आणि "दुनियादारी" वाचायला घेतले आणि संपवले. शालेय आणि बर्याच काॅलेजमधील जीवन सामान्यतः सारखेच असते.

कंजूस 20/07/2019 - 18:57
धोम धरणामुळे कृष्णेचे पाणी वरच अडले, वाई गावातल्या नदी पात्रांची डबकी झाली. मजाच गेली. कृष्णेचा उत्सव होतो फेब्रुवारीत तो सप्टेंबरात केला पाहिजे नदीला पाणी असताना.

मी_आहे_ना 23/07/2019 - 09:30
सर्व प्रतिसादकर्त्यांचे आभार. पहिल्याच ओळीत सांगितल्याप्रमाणे हे लेखन माझ्यासोबत प्राथमिक शिक्षण घेतलेल्या मित्रसमूहासाठी केलेले असल्याने त्यात सार्वत्रिक भावना असण्याला मर्यादा नक्कीच होत्या. शिवाय वाई सारख्या (तत्कालीन) खेड्यात घडणार तरी किती अन काय! अर्थात असाच सरधोपट जीवनप्रवास वैकुंठापर्यंत झाला तर तिथेपर्यंतही अश्याच छोट्या छोट्या गोष्टींबद्दल उल्लेख करून जरूर लिहीन (ह.घ्या.) पण ह्यात कृत्रीमपणा काही वाटत असल्यास ते मात्र माझे अपयश समजतो कारण ह्यात वर्णन केलेले क्षण अन क्षण मी जगलेलो आहे!
(चेपुवर पूर्वप्रकाशित. सातारा जिल्ह्यातल्या वाई सारख्या टुमदार गावात गेलेलं बालपण शब्दांकित करण्याचा छोटासा प्रयत्न.) मंडळी , "वाईमंत्र" ही लेखमाला माझ्या आवाक्यातील आठवणींनुसार लिहिली आहे. आमच्या बालवाडी ते ४थीच्या शाळेचा व्हॉट्सअ‍ॅप गृप निमित्त ठरला आणि आठवणींची एक मालिकाच बनत गेली. ती एकत्र करुन इथे पोस्ट करतोय. कदाचित इतरांनाही त्यांच्या लहानपणीचा प्रवास आठवेल. वाईमंत्र-१ 'वाई' - हा शब्दच जणू एखाद्या मंत्रासारखा. आणि आपण सगळे भाग्यवान की आपल्याला कोणाला तो वेगळा शिकायची गरजच नाही, तो आपल्याला जन्मत:च येतो :) तर अश्या ह्या वाई मधलं १९८० चं दशक.