प्रेमकाव्य

रानवारा...

विशुमित's picture
विशुमित in जे न देखे रवी...
3 Apr 2018 - 5:06 pm

रानवारा...
माझ्या प्रीतीचा उबारा...!!

मन माझं सारखं कलकल करतंय,
चूक करून म्हणतंय सलतंय
फुंकर घालतो त्याच्यावर,
रानवारा...
माझ्या प्रीतीचा उबारा...!!

तुझ्यासाठी काहीही करायला तयार आहे,
धडपड जशी आत तशी बाहेर आहे,
आधार देतो त्याच्यासाठी,
रानवारा...
माझ्या प्रीतीचा उबारा...!!

अवघड किती मिलन तुझं आणि माझं,
आड येती दुनियेची रीति रिवाज,
जात धर्म मानत नाही,
रानवारा...
माझ्या प्रीतीचा उबारा...!!

प्रेमकाव्य

प्रेम रंग

तृप्ति २३'s picture
तृप्ति २३ in जे न देखे रवी...
12 Mar 2018 - 12:36 am

प्रेम रंग ही कविता  प्रेमाच्या विविध रंगांवर केली आहे . तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू  शकता.

कविताप्रेमकाव्यकविता माझीप्रेम कवितामाझी कविता

आठवण

सुमित_सौन्देकर's picture
सुमित_सौन्देकर in जे न देखे रवी...
8 Mar 2018 - 5:45 pm

सरसरत्या सरिनी
तुझी आठवण यावी
रिमझिम पावसात
माझ्या सवे तू भिजावी

हुरहुर काळजात
किती माझ्या ग मनाची
तगमग फार होई
कशी तुला कळवावी

हुरहुर काळजात
किती माझ्या ग मनाची
तगमग फार होई
कशी तुला कळवावी

कधी उगवतो दिस
तोहि मावळू पाहतो
तुला कुशीत ग घेण्या
जिव कासाविस होतो

झालो मायेला पारखा
तुझ्या माझ्या विरहाने
दोन शब्दाच्या प्रेमाला
आत्ता किती ग बहाने

कधी डोळे मिटताहि
स्वप्ने तुझीच का यावी
किलबीलती पहांट
तुझ्या सवेच दिसावी

प्रेमकाव्यप्रेम कविता

प्रपोज डे

अविनाशकुलकर्णी's picture
अविनाशकुलकर्णी in जे न देखे रवी...
11 Feb 2018 - 8:48 pm

प्रपोज डे
-------------
बेसावध,धुंद क्षणी मनात तिचा विचार आला
तिच्या आठवणी ने वेडा जीव व्याकुळ झाला
*
ताटातूट झालेली ,ती तिच्या मार्गाने ,मी माझ्या
वॉट्सपले भेटू यात का? संध्याकाळी एखाद्या
*
भेटणे तर असंभव होते मार्ग निराळे झालेले होते
ती मेसेजली भेटू यात संध्याकाळी एखाद्या
*
मी पण म्हणालो भेटू यात संध्याकाळी एखाद्या
माहीत होते, ना तिला वचन पाळणे शक्य होते, ना मला

प्रेमकाव्य

तुझी आठवण, साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली

खिलजि's picture
खिलजि in जे न देखे रवी...
8 Feb 2018 - 1:36 pm

तुझी आठवण, साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली

गंध मनाचा उडाला नभी

थेम्ब बनुनी खाली कोसळली

तुझी आठवण साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली

झिजूनी काय मिळवले, माउली ?

चूल मोकळीच राहिली

हात जरी असले मदतीस हजार

तुझी चव मात्र आतच राहिली

उत्तरे न मिळती कोड्याची

सर्व दडले या अंतरी

मनी साठले भंगार सारे

अंगार बनुनी जाळी जीवा

ज्वाला जिथे तिथे पोहोचली

तुझी आठवण, साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली

चूक घडली , क्षमा नाही , अक्षम्य अपराध हा

आम्ही काशी नाही दाविली

प्रेमकाव्य

सैल नसू दे मिठी जराही!

सत्यजित...'s picture
सत्यजित... in जे न देखे रवी...
1 Feb 2018 - 2:33 am

अंगांगाची झाली लाही...
सैल नसू दे मिठी जराही!

मेघामाजी उनाड तडिता
तू सागर मी अवखळ सरिता
मला वाहू दे तुझ्या प्रवाही...
सैल नसू दे मिठी जराही!

पदरामधुनी लबाड वारा
घिरट्या घालत फिरे भरारा
गंध तनुचा दिशांत दाही...
सैल नसू दे मिठी जराही!

कविताप्रेमकाव्यभावकविताशृंगार

अभिजात(चारोळी)

पराग देशमुख's picture
पराग देशमुख in जे न देखे रवी...
15 Jan 2018 - 8:14 pm

छंदात बांधण्याचे,
गेले सखे दिवस ते |
मज अभिजात जे उमजले,
ते मुक्त छंद होते....||

कविताचारोळ्याप्रेमकाव्यगझल

तो,ती आणि अबोल प्रेम

mr.pandit's picture
mr.pandit in जे न देखे रवी...
15 Jan 2018 - 6:42 pm

त्याने 'तुझ्यावर प्रेम आहे' म्हटल
तर ती खळखळुन हसते
हो किंवा नाही काहीही सांगत नाही
फक्त्त् थोडी अबोल होते

ती अबोल झाली की
त्याच्याही जीवाची तगमग होते
त्याची होणारी तगमग पाहुन
ती पुन्हा खळखळुन हसते.

त्याच्या या प्रेमापुढे नेहमी
अस्वस्थ् उदास होते ती
तिचही आहे त्याच्यावर प्रेम्
पण सांगत नाही ती

तिच्या अशा वागण्याने
तो ही हतबल निराश होतो
आता थांबायला हव आपण
अस वाटुनही पुन्हा अडकतो

कविताप्रेमकाव्यकविता माझी

तुझ्या नाजूक ओठांनी...

सत्यजित...'s picture
सत्यजित... in जे न देखे रवी...
9 Jan 2018 - 9:55 pm

अवेळी मोहरावे तू.. ऋतूंना साद घालावी
तुझ्या नाजूक ओठांनी कळ्यांची चुंबने घ्यावी!

फुले वेचून मी सारी तुझ्या हातात देताना
तुझ्या अलवार स्पर्शांनी मला आलिंगने द्यावी!

कविताप्रेमकाव्यगझलgajhalgazalमराठी गझलशृंगार

कवि बिल्हणाची 'चौरपंचाशिका' - एक शृंगाररसपूर्ण काव्य.

अरविंद कोल्हटकर's picture
अरविंद कोल्हटकर in जे न देखे रवी...
9 Dec 2017 - 9:33 am

११व्या शतकामध्ये होऊन गेलेल्या 'बिल्हण' ह्या काश्मीरी कवीच्या नावाने ओळखल्या जाणार्‍या 'चौरपंचाशिका' ह्या कमीअधिक ५० श्लोकांच्या काव्यामागची कथा अशी आहे. काव्याचा कर्ता एका राजकन्येचा शिक्षक म्हणून कार्यरत असतांना तरुण शिक्षक आणि त्याची शिष्या हे परस्परांवर अनुरक्त झाले आणि कवि गुप्ततेने रात्री आपल्या प्रियशिष्येच्या सहवासामध्ये प्रणयक्रीडा करण्यात घालवू लागला. अनेक रात्री ही गोष्ट गुप्त राहिली पण अखेरीस राजाच्या कानावर ही गोष्ट पडली. संतप्त राजाने अपराधी कवीस मृत्युदंडाची शिक्षा सुनावली.

संस्कृतीप्रेमकाव्य