मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

(ठिपसे)

खेडूत ·
लेखनविषय:
कविता
विडंबन
काव्यरस
ghol
prayog
vidamban
डिस्क्लेमर: १. ठिपसे असे एक आडनाव असते. २. इथे केवळ मीटरमध्ये बसवायला आणि यमक जुळवण्यासाठी घेतले आहे. ३. त्यामुळे त्यावरून कृपया गैरसमजूत नको. ४. मूळ कविता आवडली आहेच, त्यामुळे कवींनी माफ करावे. प्रेरणा.. पालिकेतले कळकट ठिपसे काळ्या मळक्या फाईलींच्या ढीगात घुसूनि हरवण्याच्या थोडे आधी तिथून निघूया, पण ठिपश्यांच्या साहेबाला, खात्यापित्या ज्यूनियरांना सहकार्याचा कंठ फुटेतो जरा बसूया मग बोलूया, अन् ठिपश्यांची मंजुरीही पाकीट पाहून विकांताच्या थोडी आधी जलदगतीने नीट मिळू दे मग थांबूया

प्रोफाइलवरती बाई..!!

चलत मुसाफिर ·

सौंदाळा 26/02/2021 - 19:26
मस्तच जमली आहे. आता मिपावर पाशवी शक्तींचा वावर कमी झाला आहे त्यामुळे दंगा होणार नाही. झालाच आमची सिट रिझर्व करा. बाकी वासूंच्या (आपलं ते प्रतिसादाच्या) प्रतिक्षेत.

चित्रगुप्त 07/07/2023 - 21:21
शृङ्गारहास्य करुणरौद्रवीरभयानकाः। बीभत्साद्भुतं इत्यष्टौ रसाः शान्तस्तथा मत:॥ -- पण्डित विश्वनाथ कृत – साहित्य दर्पण (३.१८) या पारंपारिक नवरसांमधे आधुनिक काळात आणखी एक 'आचरट रस' सम्मिलित करावा, असे सुचवतो. मस्त आचरट कविता मुसाफिरभौ. कित्येक वर्षांपूर्वी वाचलेले भाऊ पाध्यांचे 'वासुनाका' आठवले. .
--- "अनाहितांची साष्टांग माफी मागून"
मिपावरून पूर्वीच्या सगळ्या 'अनाहिता' ऊर्फ 'मिपाबायका' कुठे गायबल्यात कुणास ठाऊक.

चलत मुसाफिर 08/07/2023 - 05:03
इतक्या दिवसांनी कविता वर आलेली पाहून सासरी गेलेली लेक वर्षानुवर्षांनंतर भेटल्याचा राख आनंद झाला हो. प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.

चलत मुसाफिर 08/07/2023 - 05:20
म्हणजे J1 jhal ka हा भावविव्हळ प्रश्न. कविता लिहिली तेव्हा तो मराठी समाजमाध्यमी व्यासपीठांवर सर्वज्ञात होता. आता तसा आहे का कल्पना नाही

तुषार काळभोर 08/07/2023 - 08:43
हा सार्वकालिक आईस ब्रेकर आणि संवाद स्टार्टर आहे. (तज्ञांनी एखादा एक्झॉटिक मराठी शब्द शोधावा.) अगदी स्मार्टफोनच्या आधीच्या काळात देखील एसेमेस आणि त्याही आधी फोनकॉल वर संवाद होत असे, तेव्हाही तो संवाद काय चाललंय? काही नाही. जेवण झालं का? नाही अजून, व्हायचंय/आताच झालं. तुझं? यानेच सुरू व्हायचा.

गवि 08/07/2023 - 09:45
अगदी अगदी.. आणखी खूप आगोदर विशेषत: लहान शहरांत बाईमाणसाला एकटीने घराबाहेर पडताना एक भाजीची रिकामी पिशवी हाती बाळगावी लागे. बाई नुसतीच फिरायला बाहेर पडलीय किंवा मैत्रिणीच्या घरी गप्पा मारायला निघालीय असे समाजाला पचत नसावे. कारण दिसणारी प्रत्येक इतर बाई / व्यक्ती "काय कुठे चाललात?" असे हटकून विचारत असे. त्यावर "भाजीला" / "भाजी आणायला" हे स्टँडर्ड उत्तर असे. किंबहुना हातात भाजीची पिशवी दिसली की मुळात हा प्रश्न येणेच कमी होत असे. :-))

गवि 08/07/2023 - 09:33
हा हा हा. मिस झाली होती ही धमाल कविता. त्या hmm मध्येही हुंकार ऐकू येऊन वासू अधिकच ताठ होत असतील. बाकी यावरून एक खूप जुने फॉरवर्ड किंवा जोक आठवला. Feeling sad असे मुलीने (उदा. स्टेटस किंवा कुठे) लिहिले तर. मुलगा १. What happened baby? मुलगा २. Hope you are safe. Please take care dear. मुलगा ३. I am coming to meet you immediately Feeling sad. असे मुलाने लिहिल्यावर. मुलगा १. अब क्या हुआ बे? मुलगा २. कौन मर गया? मुलगा ३. हमेशा रोते ही रहियो दुखभरी आत्मा..

चित्रगुप्त 10/07/2023 - 02:05
कविता लिहिली त्याला 2 वर्षे उलटून गेली. तिला हा पुनर्जन्म कसा काय लाभला कोण जाणे!
१. सातपाटील कुलवृत्तांताबद्दलचा लेख वाचून तो आवडणे. २. सदर लेखकाचे 'यांचे सर्व लेखन' बघणे. ३. त्यातले 'प्रोफाईलवरती बाई' हे शीर्षक आकर्षक वाटणे ४. ती कविता वाचल्यावर आवडून प्रतिसाद देण्यातून कवितेचे पुनरागमन. -- या निमित्ताने सदर लेखक आणि अन्य मिपाकरांना एक नम्र विनंती: आपापल्या प्रोफाईलावर अन्य काही नाही तरी निदान स्वतःच्या आवडीनिवडी, विशेषतः छंद इत्यादिंबद्दल जरूर लिहावे. बाकी माहिती उदा, निवसस्थान, वय वगैरेही दिल्यास चांगलेच . यातून समविचारांच्या अन्य मिपाकरांशी वैयक्तिक मैत्री होण्याची शक्यता दुणावते. मला असे काही चांगले मित्र लाभलेले आहे आणि अनेकांना लाभले असतील.

चलत मुसाफिर 10/07/2023 - 06:24
मनमोकळेपणाने दाद दिल्याबद्दल मनापासून धन्यवाद. मी लेखक कवी वगैरे काही नाही. गंमत म्हणून किंवा स्वतःच्या समाधानासाठी लिहीत असतो. मराठीपेक्षा इंग्रजीत लिहायला जास्त सोपे वाटते. एक प्रवासवर्णनाचा अनियमित ब्लॉग इंग्रजीत अनेक वर्षांपासून लिहीत आहे. http://www.chalatmusafir.wordpress.com/

चांदणे संदीप 10/07/2023 - 18:15
कविता आवडली. कशी काय मिस् झाली होती बुवा?
+१
नवीन प्रतिक्रियाही आवडल्या.
+१ सं - दी - प

सौंदाळा 26/02/2021 - 19:26
मस्तच जमली आहे. आता मिपावर पाशवी शक्तींचा वावर कमी झाला आहे त्यामुळे दंगा होणार नाही. झालाच आमची सिट रिझर्व करा. बाकी वासूंच्या (आपलं ते प्रतिसादाच्या) प्रतिक्षेत.

चित्रगुप्त 07/07/2023 - 21:21
शृङ्गारहास्य करुणरौद्रवीरभयानकाः। बीभत्साद्भुतं इत्यष्टौ रसाः शान्तस्तथा मत:॥ -- पण्डित विश्वनाथ कृत – साहित्य दर्पण (३.१८) या पारंपारिक नवरसांमधे आधुनिक काळात आणखी एक 'आचरट रस' सम्मिलित करावा, असे सुचवतो. मस्त आचरट कविता मुसाफिरभौ. कित्येक वर्षांपूर्वी वाचलेले भाऊ पाध्यांचे 'वासुनाका' आठवले. .
--- "अनाहितांची साष्टांग माफी मागून"
मिपावरून पूर्वीच्या सगळ्या 'अनाहिता' ऊर्फ 'मिपाबायका' कुठे गायबल्यात कुणास ठाऊक.

चलत मुसाफिर 08/07/2023 - 05:03
इतक्या दिवसांनी कविता वर आलेली पाहून सासरी गेलेली लेक वर्षानुवर्षांनंतर भेटल्याचा राख आनंद झाला हो. प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.

चलत मुसाफिर 08/07/2023 - 05:20
म्हणजे J1 jhal ka हा भावविव्हळ प्रश्न. कविता लिहिली तेव्हा तो मराठी समाजमाध्यमी व्यासपीठांवर सर्वज्ञात होता. आता तसा आहे का कल्पना नाही

तुषार काळभोर 08/07/2023 - 08:43
हा सार्वकालिक आईस ब्रेकर आणि संवाद स्टार्टर आहे. (तज्ञांनी एखादा एक्झॉटिक मराठी शब्द शोधावा.) अगदी स्मार्टफोनच्या आधीच्या काळात देखील एसेमेस आणि त्याही आधी फोनकॉल वर संवाद होत असे, तेव्हाही तो संवाद काय चाललंय? काही नाही. जेवण झालं का? नाही अजून, व्हायचंय/आताच झालं. तुझं? यानेच सुरू व्हायचा.

गवि 08/07/2023 - 09:45
अगदी अगदी.. आणखी खूप आगोदर विशेषत: लहान शहरांत बाईमाणसाला एकटीने घराबाहेर पडताना एक भाजीची रिकामी पिशवी हाती बाळगावी लागे. बाई नुसतीच फिरायला बाहेर पडलीय किंवा मैत्रिणीच्या घरी गप्पा मारायला निघालीय असे समाजाला पचत नसावे. कारण दिसणारी प्रत्येक इतर बाई / व्यक्ती "काय कुठे चाललात?" असे हटकून विचारत असे. त्यावर "भाजीला" / "भाजी आणायला" हे स्टँडर्ड उत्तर असे. किंबहुना हातात भाजीची पिशवी दिसली की मुळात हा प्रश्न येणेच कमी होत असे. :-))

गवि 08/07/2023 - 09:33
हा हा हा. मिस झाली होती ही धमाल कविता. त्या hmm मध्येही हुंकार ऐकू येऊन वासू अधिकच ताठ होत असतील. बाकी यावरून एक खूप जुने फॉरवर्ड किंवा जोक आठवला. Feeling sad असे मुलीने (उदा. स्टेटस किंवा कुठे) लिहिले तर. मुलगा १. What happened baby? मुलगा २. Hope you are safe. Please take care dear. मुलगा ३. I am coming to meet you immediately Feeling sad. असे मुलाने लिहिल्यावर. मुलगा १. अब क्या हुआ बे? मुलगा २. कौन मर गया? मुलगा ३. हमेशा रोते ही रहियो दुखभरी आत्मा..

चित्रगुप्त 10/07/2023 - 02:05
कविता लिहिली त्याला 2 वर्षे उलटून गेली. तिला हा पुनर्जन्म कसा काय लाभला कोण जाणे!
१. सातपाटील कुलवृत्तांताबद्दलचा लेख वाचून तो आवडणे. २. सदर लेखकाचे 'यांचे सर्व लेखन' बघणे. ३. त्यातले 'प्रोफाईलवरती बाई' हे शीर्षक आकर्षक वाटणे ४. ती कविता वाचल्यावर आवडून प्रतिसाद देण्यातून कवितेचे पुनरागमन. -- या निमित्ताने सदर लेखक आणि अन्य मिपाकरांना एक नम्र विनंती: आपापल्या प्रोफाईलावर अन्य काही नाही तरी निदान स्वतःच्या आवडीनिवडी, विशेषतः छंद इत्यादिंबद्दल जरूर लिहावे. बाकी माहिती उदा, निवसस्थान, वय वगैरेही दिल्यास चांगलेच . यातून समविचारांच्या अन्य मिपाकरांशी वैयक्तिक मैत्री होण्याची शक्यता दुणावते. मला असे काही चांगले मित्र लाभलेले आहे आणि अनेकांना लाभले असतील.

चलत मुसाफिर 10/07/2023 - 06:24
मनमोकळेपणाने दाद दिल्याबद्दल मनापासून धन्यवाद. मी लेखक कवी वगैरे काही नाही. गंमत म्हणून किंवा स्वतःच्या समाधानासाठी लिहीत असतो. मराठीपेक्षा इंग्रजीत लिहायला जास्त सोपे वाटते. एक प्रवासवर्णनाचा अनियमित ब्लॉग इंग्रजीत अनेक वर्षांपासून लिहीत आहे. http://www.chalatmusafir.wordpress.com/

चांदणे संदीप 10/07/2023 - 18:15
कविता आवडली. कशी काय मिस् झाली होती बुवा?
+१
नवीन प्रतिक्रियाही आवडल्या.
+१ सं - दी - प
लेखनविषय:
कविता
प्रेमकाव्य
विडंबन
विनोद
(टीप: अनाहितांची साष्टांग माफी मागून) प्रोफाइलवरती बाई अशि काही दिसते धासू तो फोटो पाहुन येती झुंडीने चावट वासू कुणी भोजनपृच्छा करतो कुणी थेट घालतो डोळा बाईच्या भवती जमती भुंगे सतराशे सोळा बाईचे आशिक मुबलक कुणि पुतण्या तर कुणि काका रंगेल एकसे एक बाईस मारिती हाका मेसेज पटापट येती गालात हासते बाई पाहता गड्यांची गर्दी तिज हसू अनावर होई ती विचार करुनी लिहिते, पुसते, -अन पुन्हा लिहिते ते 'टायपिंग..' दिसताच वासूंचे भान हरपते डोळ्यात प्राण आणूनी व्याकूळ पाहती वाट कंठाशी येती प्राण वासूंची हालत 'ताठ' दो अशाच घटका जाती मग 'टिंग!' वाजतो फोन वासूंच्या टोळ्या येती तो वाचण्यास धावून उघडता फोनचा प

'असेल घडले' आज काही इतिहासात :(

उपयोजक ·

बाप्पू 16/02/2021 - 21:06
कविता आवडली. प्रत्येकाची चॉईस आहे. ज्यांना आवडत नाही त्यांच्यासाठी स्क्रोल चा पर्याय आहेच. तुमचा आणि इतिहासाचं वाकडं आहे वाटतं.. पण इतिहास विसरणारी माणसं इतिहास घडवू शकत नाहीत हे ही खरं.

कंजूस 17/02/2021 - 20:46
ते लेखक बहुतेक फेसबुक/ वाटसापवरून इकडे आले असावेत. खरडी टाकायच्या आणि अंगठे येतात. पण फेसबुक हे इंस्टंट मेसेजिंग आहे. असे लेख टाकण्यासाठी उपयोगाचे नाही. मिपासारख्या संस्थळावर एक रचनाबद्ध लेख - प्रतिसाद वाचून करमणूक होते. पण काही ठराविक विषय न ठेवता भरकटल्याप्रमाणे बदलल्याने वाचण्याचा उत्साह राहात नाही. पंढरपुरची माहिती संकलीत केली तर उत्तम. पण अचानक कोणत्याही लढाईचा, गावाचा इतिहास पाठवतात. कंटाळवाणे होत जाते. पण कुणाला काय लिहू नको सांगणारा मी कोण हा प्रश्न पडतो. स्क्रोल करूच पण गंमत जाते. कविता मनोरंजक झाली आहे.

उपयोजक 18/02/2021 - 13:08
चांगलं लिहित्या माणसाला हतोत्साहित करणे बरे वाटत नाही.पण सदर लेखक फॉरवर्डेड वाटाव्यात अशा पोस्ट अनेक दिवस फेकत होते.त्यावर ना स्वत:चं काही मत ना अजून काही. प्रा. बिरुटे सर इतरवेळी सुमार लेखांची गर्दी वाढली की 'पो' टाकू नका , 'शेळीच्या लेंड्यांगत' लेख नकोत असा प्रेमळ दम देतात. तो या आशुतोषना देताना काही दिसेनात इतका ढिगारा फेकूनसुद्धा! मला वाटलं सरांच्या नजरेतून हे सुटलं असावं.म्हणून माझ्या ष्टाईलने जरा विडंबन. ;)

चौथा कोनाडा 18/02/2021 - 13:11
ते लेखक बहुतेक फेसबुक/ वाटसापवरून इकडे आले असावेत.
हो. त्यांचे लेख फेबुला वाचले होते. व्हॉअ‍ॅला पण फॉरर्वर्ड होत असतात. अशी दिनांक्/तिथी नुसार दिनविशेष वृत्तपत्रात देखील छापून येत असते. बर, ही ऐतिहासिक माहिती आहे, रोचक असते पण यावर काय प्रतिसाद टंकायचा हे कळत नाही. यांच्यासाठी वेगळा विभागकरून तिथीनुसार. इ-बुक बनवल्यास उत्तम.

बाप्पू 16/02/2021 - 21:06
कविता आवडली. प्रत्येकाची चॉईस आहे. ज्यांना आवडत नाही त्यांच्यासाठी स्क्रोल चा पर्याय आहेच. तुमचा आणि इतिहासाचं वाकडं आहे वाटतं.. पण इतिहास विसरणारी माणसं इतिहास घडवू शकत नाहीत हे ही खरं.

कंजूस 17/02/2021 - 20:46
ते लेखक बहुतेक फेसबुक/ वाटसापवरून इकडे आले असावेत. खरडी टाकायच्या आणि अंगठे येतात. पण फेसबुक हे इंस्टंट मेसेजिंग आहे. असे लेख टाकण्यासाठी उपयोगाचे नाही. मिपासारख्या संस्थळावर एक रचनाबद्ध लेख - प्रतिसाद वाचून करमणूक होते. पण काही ठराविक विषय न ठेवता भरकटल्याप्रमाणे बदलल्याने वाचण्याचा उत्साह राहात नाही. पंढरपुरची माहिती संकलीत केली तर उत्तम. पण अचानक कोणत्याही लढाईचा, गावाचा इतिहास पाठवतात. कंटाळवाणे होत जाते. पण कुणाला काय लिहू नको सांगणारा मी कोण हा प्रश्न पडतो. स्क्रोल करूच पण गंमत जाते. कविता मनोरंजक झाली आहे.

उपयोजक 18/02/2021 - 13:08
चांगलं लिहित्या माणसाला हतोत्साहित करणे बरे वाटत नाही.पण सदर लेखक फॉरवर्डेड वाटाव्यात अशा पोस्ट अनेक दिवस फेकत होते.त्यावर ना स्वत:चं काही मत ना अजून काही. प्रा. बिरुटे सर इतरवेळी सुमार लेखांची गर्दी वाढली की 'पो' टाकू नका , 'शेळीच्या लेंड्यांगत' लेख नकोत असा प्रेमळ दम देतात. तो या आशुतोषना देताना काही दिसेनात इतका ढिगारा फेकूनसुद्धा! मला वाटलं सरांच्या नजरेतून हे सुटलं असावं.म्हणून माझ्या ष्टाईलने जरा विडंबन. ;)

चौथा कोनाडा 18/02/2021 - 13:11
ते लेखक बहुतेक फेसबुक/ वाटसापवरून इकडे आले असावेत.
हो. त्यांचे लेख फेबुला वाचले होते. व्हॉअ‍ॅला पण फॉरर्वर्ड होत असतात. अशी दिनांक्/तिथी नुसार दिनविशेष वृत्तपत्रात देखील छापून येत असते. बर, ही ऐतिहासिक माहिती आहे, रोचक असते पण यावर काय प्रतिसाद टंकायचा हे कळत नाही. यांच्यासाठी वेगळा विभागकरून तिथीनुसार. इ-बुक बनवल्यास उत्तम.
लेखनविषय:
विडंबन
भाषा
असेल घडले आज काही इतिहासात पकडून का ऐकविले पाहिजे ते प्रत्येकास? असेल घडले आज काही इतिहासात लेखांची माळ का लावली मिपाच्या शेतात? असेल घडले आज काही इतिहासात आदळते डोळ्यांवर मिपा उघडताच असेल घडले आज काही इतिहासात घडू द्या तिकडे चला आपण जगू वर्तमानात असेल घडले आज काही इतिहासात स्क्रोलचा पर्याय आहे अजूनी हातात

कॉम्रेड गोस्वामींचा शेवटचा पराक्रम.

डॅनी ओशन ·

आग्या१९९० 24/01/2021 - 19:55
सर्वात कडी म्हणजे साला दिवसातून चार पाच वेळा गुजराती कवितांची भाषांतरं करायला लागत होती. कवितेच्या वरती विचारलेला प्रश्न ( कोणी ते विचारू नका ) त्याचेही भाषांतर करायचा का?

आग्या१९९० 24/01/2021 - 19:55
सर्वात कडी म्हणजे साला दिवसातून चार पाच वेळा गुजराती कवितांची भाषांतरं करायला लागत होती. कवितेच्या वरती विचारलेला प्रश्न ( कोणी ते विचारू नका ) त्याचेही भाषांतर करायचा का?
लेखनविषय:
बालकथा
बालगीत
विडंबन
लेखनप्रकार
माध्यमवेध
कॉम्रेड गोस्वामींचा शेवटचा पराक्रम.

निळ्या टिक दाखवा हो।।

उपयोजक ·

Jayant Naik 04/01/2021 - 18:06
मस्त जमली आहे कविता. येईल तो मेसेज पुढे ढकलणारे किती हवालदील होतात हे बरोबर टिपले आहे.

सरिता बांदेकर 09/01/2021 - 00:05
मस्त. पण माझ्या फोनमध्ये नोटीफिकेशन ॲाफ आहे त्यामुळे नीळ्या टीक नाही दिसणार हो.

Jayant Naik 04/01/2021 - 18:06
मस्त जमली आहे कविता. येईल तो मेसेज पुढे ढकलणारे किती हवालदील होतात हे बरोबर टिपले आहे.

सरिता बांदेकर 09/01/2021 - 00:05
मस्त. पण माझ्या फोनमध्ये नोटीफिकेशन ॲाफ आहे त्यामुळे नीळ्या टीक नाही दिसणार हो.
लेखनविषय:
विडंबन
विनोद
काही लोक WhatsApp वर मेसेज वाचल्याचे कळू नये म्हणून निळ्या टिक ऑफ करतात.त्यांना विनंती मूळ गीत : निजरुप दाखवा हो गीतकार: ग.दि.माडगूळकर निळ्या टिक दाखवा हो।मॅसेज वाचल्याचे कळू द्या हो। निळ्या टिक दाखवा हो।। अपेक्षेने लिहितो मी; प्रतिसाद त्यास द्या हो। निळ्या टिक दाखवा हो।। कोणी इथे तळमळतो; त्याची चिंता सरु द्या हो। निळ्या टिक दाखवा हो।। दखल घेतलीसे माझी; हे मजला कळू द्या हो। निळ्या टिक दाखवा हो।।

ये जेवण है, इस जेवण का....

बाजीगर ·

माईसाहेब कुरसूंदीकर 01/01/2021 - 17:24
आवडले रे विडंबन बाजीगरा. जरा हेच पुढे घेउन- जेवण रे भरी तेरी बाते, मजबूर करे जेवणे के लिये, जेवणे के लिये. हम सब भी तरसते रहते है, आम का रस पीने के लिये... जेवण से भरी तेरी बाते... खीर बनाये क्या कोई, कोई बनाये बैंगन भरता... न्या पुढे आता...

बाजीगर 01/01/2021 - 23:55
जेवण मे करी तेरी तीखी मजबूर करे जेवणे के लिये जेवणे के लिये भाकर भी तरसती रहती हैं तेरे सूप का रस पीने के लिये पीने के लिये जेवण मे करी तेरी तीखी बस खीर बनाये क्या कोई क्या कोई चखे तुझसे पपिता गंजो भंडों में समाएगी गंजो भंडों में समाएगी किस तरह से इतनी 'तंदूर'ता तंदूर'ता एक कडकणी है तू तील के लिये एक नान है तू खाने के लिये खाने के लिये जेवण में करी तेरी तीखी वनदेवी कि तु हिंग है साँसों में तवों में रुमाली की कोमलता गिरणी का सूजी है सेगरी पे गिरणी का सूजी है सेगरी पे फिरनी की है तुझ में 'मनचल'ता 'मनचल'ता चाशनी का तेरे एक धार बहुत कोई छाँस इधर पीने के लिये पीने के लिये जेवण में करी तेरी तीखी मजबूर करे जेवणे लिये जेवणे लिये जेवण में करी तेरी तीखी

राघव 07/01/2021 - 12:09
मस्त! दोन्ही रचना भारी आहेत! बाकी एक ते आठवलं यावरून - "जेवणात ही कढी अशीच राहू दे.." :-)

बाजीगर 21/01/2021 - 00:26
जेवणात ही कढी अशीच राहू दे शिटीत्या झाल्यावरी पंगत मांडू दे रंगविले मी मनात चित्रान्ना खाणे आवडले वडीला अपने तळणे आपणातील रांधवा दिवस लाभू दे तळूच तुला बघ खाण्याचा कांदा आगळा भज्जीचा त्याविण का अर्थ वेगळा हर्षातुन अंग अंग धूंद, होऊ दे खाऊ दे असेच मुला नित्य आ वासता जाऊ दे, असाच डाळ भात घे स्व:ता गिळण्याचे खाजगीत मान्य होऊ दे

कंजूस 21/01/2021 - 05:57
टणक सलाड ते आणि पांढऱ्या पाण्यातले ते स्पंजाचे गोळे भज्यांचा चुरा अन पनीरचा उंधियो बरा तो नाक्यावरचा वडापाव

माईसाहेब कुरसूंदीकर 01/01/2021 - 17:24
आवडले रे विडंबन बाजीगरा. जरा हेच पुढे घेउन- जेवण रे भरी तेरी बाते, मजबूर करे जेवणे के लिये, जेवणे के लिये. हम सब भी तरसते रहते है, आम का रस पीने के लिये... जेवण से भरी तेरी बाते... खीर बनाये क्या कोई, कोई बनाये बैंगन भरता... न्या पुढे आता...

बाजीगर 01/01/2021 - 23:55
जेवण मे करी तेरी तीखी मजबूर करे जेवणे के लिये जेवणे के लिये भाकर भी तरसती रहती हैं तेरे सूप का रस पीने के लिये पीने के लिये जेवण मे करी तेरी तीखी बस खीर बनाये क्या कोई क्या कोई चखे तुझसे पपिता गंजो भंडों में समाएगी गंजो भंडों में समाएगी किस तरह से इतनी 'तंदूर'ता तंदूर'ता एक कडकणी है तू तील के लिये एक नान है तू खाने के लिये खाने के लिये जेवण में करी तेरी तीखी वनदेवी कि तु हिंग है साँसों में तवों में रुमाली की कोमलता गिरणी का सूजी है सेगरी पे गिरणी का सूजी है सेगरी पे फिरनी की है तुझ में 'मनचल'ता 'मनचल'ता चाशनी का तेरे एक धार बहुत कोई छाँस इधर पीने के लिये पीने के लिये जेवण में करी तेरी तीखी मजबूर करे जेवणे लिये जेवणे लिये जेवण में करी तेरी तीखी

राघव 07/01/2021 - 12:09
मस्त! दोन्ही रचना भारी आहेत! बाकी एक ते आठवलं यावरून - "जेवणात ही कढी अशीच राहू दे.." :-)

बाजीगर 21/01/2021 - 00:26
जेवणात ही कढी अशीच राहू दे शिटीत्या झाल्यावरी पंगत मांडू दे रंगविले मी मनात चित्रान्ना खाणे आवडले वडीला अपने तळणे आपणातील रांधवा दिवस लाभू दे तळूच तुला बघ खाण्याचा कांदा आगळा भज्जीचा त्याविण का अर्थ वेगळा हर्षातुन अंग अंग धूंद, होऊ दे खाऊ दे असेच मुला नित्य आ वासता जाऊ दे, असाच डाळ भात घे स्व:ता गिळण्याचे खाजगीत मान्य होऊ दे

कंजूस 21/01/2021 - 05:57
टणक सलाड ते आणि पांढऱ्या पाण्यातले ते स्पंजाचे गोळे भज्यांचा चुरा अन पनीरचा उंधियो बरा तो नाक्यावरचा वडापाव
लेखनविषय:
विडंबन
ये जेवण है, इस जेवण का यही है, यही है, यही है रंगरूप थोडी कम हैं, थोड़ी रोटीयाँ यही है, यही है, यही है पाव सूप ये ना कोसो, इसमें अपनी, मार है के पीट है उसे दफना लो जो भी, जेवण की सीट है ये स्वीट छोड़ो, यूं ना तोड़ो, हर फल इक अर्पण है ये जेवण है, इस जेवण का... धन से ना धनिया से, तूर ते ना गवार से दासों को घोर बंदी है, भरते के प्यार से बनिया लूटे, पर ना टूटे, ये कैसा लंघन है ये जेवण है, इस जेवण का...

माझी क्रिकेटची कै.कारकिर्द

नीलकंठ देशमुख ·

गामा पैलवान 27/12/2020 - 02:57
नीलकंठ देशमुख, भारी रोचक किस्सा आहे. अगदी असेच मीसुद्धा अनेक सोपे झेल सोडले आहेत. अशा झेलसांडू लोकांना 'कोंबड्या पकडतोस का', म्हणून चिडवीत असंत. कुतूहल म्हणून विचारतोय की मराठवाडा क्रिकेट स्पर्धेत बीडचा दुसरा क्रमांक आला होता तर पहिला कोणाचा आलेला? माझा अंदाज लातूर किंवा उदगीर. उत्सुकता आहे. आ.न., -गा.पै.

नीलकंठ देशमुख 27/12/2020 - 09:38
लिखाण आवडले हे आपण कळवले. धन्यवाद. स्पर्धेत कुणाला पहिला क्रमांक मिळाला माहिती नाही. तेव्हा लातूर उस्मानाबाद जिल्ह्यात होते. उदगीर अजूनही लातूर जिल्ह्यात आहे.तूम्ही त्या भागातले असावेत. तर उस्मानाबाद ला पहिला क्रमांक देऊन टाकायला हरकत नाही

गामा पैलवान 28/12/2020 - 17:21
नीलकंठ देशमुख, माहितीबद्दल धन्यवाद ! :-) मी त्या भागातला नाही. मुंबई ठाणे परिसर आणि थोडाफार सह्याद्री या पलीकडे फारसा फिरलेलो नाही. फक्त कुतूहल याचं आहे की जुन्या काळी देखील मराठ्माड्यात क्रिकेट इतकं लोकप्रिय होतं. आ.न., -गा.पै.

नीलकंठ देशमुख 28/12/2020 - 18:19
मी वर्णन केलेला काळ एकोणीसशे सदुसष्ट अडूसष्ट चा आहे . भारतात सगळीकडेच क्रिकेट लोकप्रिय आहे.तेव्हा ही होते

योगी९०० 28/12/2020 - 12:23
एकदम मजेशीर लेख.. अगदी निरागसपणे भावना व्यक्त झाल्या आहेत. लेख आवडला. मी पण लहानपणी क्रिकेटच्या बाबतीत बाताड्या होतो. एका गावाहून दुसर्‍या गावात वडीलांची बदली झाल्यावर नवीन शाळेत अश्याच टेपा लावून एखाद्या टीम मध्ये वर्णी लावून घ्यायचो. ओपनिंग करून आधीच्या शाळेतील वर्गाला दोनदा मॅच जिंकून दिली असे काहीतरी सांगुन पहिल्या दोन-तीन नंबर वर बॅटींग करायचो. एखाद्यावेळी मटका लागला तर चांगला स्कोरही करायचो. पण असा नियमितपणा खेळात नव्हता म्हणून हळू हळू डिमोशन होऊन ६ किंवा ७ नंबरपर्यंत आमची गाडी घसरायची. पण थोडा बरा खेळत असल्याने टीम बाहेर कधी काढले गेले नाही (तसेच माझ्याकडे एक चांगल्या दर्जाची बॅट पण होती. हे ही एक टीम बाहेर न जाण्याचे कारण असावे). फिल्डींग चांगली होती व बर्‍याच वेळा कॅचेस पकडले आहेत त्यामुळे त्याबाबतीत मात्र जरा नशीबवान ठरलो. एकदा एक मॅच मी घेतलेल्या चार कॅचेसमुळे आम्ही जिंकली होती. आधी बॅटींग करताना फक्त तीन रन्स मी काढल्या होत्या. त्यामुळे बॅटींग मधले अपयश फिल्डींगमध्ये भरून काढून पुढच्या मॅच साठी टीममध्ये जागा पक्की केली होती.

सिरुसेरि 28/12/2020 - 12:48
मस्त अनुभवकथन . अगदी मालगुडि डेजच्या स्वामीची आठवण करुन देणारे . बाकी त्या काळी तुम्हाला बैलोबा म्हणणारे गुरुजी आता तुमची प्रगती बघुन आनंदी असतील .

नीलकंठ देशमुख 28/12/2020 - 15:52
खूप धन्यवाद. तुम्ही दिलेल्या प्रतिक्रिये बद्दल. मालगुडी डेज ची आठवण झाली हे वाचून तर भारावलो.

अथांग आकाश 28/12/2020 - 13:44
मजेशीर लेख! मी म्याच बघायला तिथे असतो तर तुम्ही सोडलेला झेल बघून लगान सारखे शाबाश कचरा... शाबाश! असे ओरडलो असतो :) .

अथांग आकाश 28/12/2020 - 13:47
मजेशीर लेख! मी म्याच बघायला तिथे असतो तर तुम्ही सोडलेला झेल बघून लगान सारखे शाबाश कचरा... शाबाश! असे ओरडलो असतो .

सरिता बांदेकर 28/12/2020 - 22:41
रेडिओचा जमाना आठवला. मला आताच्या मॅचेस् बघण्यापेक्शा तेव्हा रेडिओ कॅामेंटरी ऐकायला मजा यायची. आणि प्रत्यक्श न बघितल्यामुळे खेळताना मुलांची अशीच गडबड व्हायची म्हणजे कॅच न पकडणे यासारखी तुम्ही छानच लिहीलं आहे

गामा पैलवान 27/12/2020 - 02:57
नीलकंठ देशमुख, भारी रोचक किस्सा आहे. अगदी असेच मीसुद्धा अनेक सोपे झेल सोडले आहेत. अशा झेलसांडू लोकांना 'कोंबड्या पकडतोस का', म्हणून चिडवीत असंत. कुतूहल म्हणून विचारतोय की मराठवाडा क्रिकेट स्पर्धेत बीडचा दुसरा क्रमांक आला होता तर पहिला कोणाचा आलेला? माझा अंदाज लातूर किंवा उदगीर. उत्सुकता आहे. आ.न., -गा.पै.

नीलकंठ देशमुख 27/12/2020 - 09:38
लिखाण आवडले हे आपण कळवले. धन्यवाद. स्पर्धेत कुणाला पहिला क्रमांक मिळाला माहिती नाही. तेव्हा लातूर उस्मानाबाद जिल्ह्यात होते. उदगीर अजूनही लातूर जिल्ह्यात आहे.तूम्ही त्या भागातले असावेत. तर उस्मानाबाद ला पहिला क्रमांक देऊन टाकायला हरकत नाही

गामा पैलवान 28/12/2020 - 17:21
नीलकंठ देशमुख, माहितीबद्दल धन्यवाद ! :-) मी त्या भागातला नाही. मुंबई ठाणे परिसर आणि थोडाफार सह्याद्री या पलीकडे फारसा फिरलेलो नाही. फक्त कुतूहल याचं आहे की जुन्या काळी देखील मराठ्माड्यात क्रिकेट इतकं लोकप्रिय होतं. आ.न., -गा.पै.

नीलकंठ देशमुख 28/12/2020 - 18:19
मी वर्णन केलेला काळ एकोणीसशे सदुसष्ट अडूसष्ट चा आहे . भारतात सगळीकडेच क्रिकेट लोकप्रिय आहे.तेव्हा ही होते

योगी९०० 28/12/2020 - 12:23
एकदम मजेशीर लेख.. अगदी निरागसपणे भावना व्यक्त झाल्या आहेत. लेख आवडला. मी पण लहानपणी क्रिकेटच्या बाबतीत बाताड्या होतो. एका गावाहून दुसर्‍या गावात वडीलांची बदली झाल्यावर नवीन शाळेत अश्याच टेपा लावून एखाद्या टीम मध्ये वर्णी लावून घ्यायचो. ओपनिंग करून आधीच्या शाळेतील वर्गाला दोनदा मॅच जिंकून दिली असे काहीतरी सांगुन पहिल्या दोन-तीन नंबर वर बॅटींग करायचो. एखाद्यावेळी मटका लागला तर चांगला स्कोरही करायचो. पण असा नियमितपणा खेळात नव्हता म्हणून हळू हळू डिमोशन होऊन ६ किंवा ७ नंबरपर्यंत आमची गाडी घसरायची. पण थोडा बरा खेळत असल्याने टीम बाहेर कधी काढले गेले नाही (तसेच माझ्याकडे एक चांगल्या दर्जाची बॅट पण होती. हे ही एक टीम बाहेर न जाण्याचे कारण असावे). फिल्डींग चांगली होती व बर्‍याच वेळा कॅचेस पकडले आहेत त्यामुळे त्याबाबतीत मात्र जरा नशीबवान ठरलो. एकदा एक मॅच मी घेतलेल्या चार कॅचेसमुळे आम्ही जिंकली होती. आधी बॅटींग करताना फक्त तीन रन्स मी काढल्या होत्या. त्यामुळे बॅटींग मधले अपयश फिल्डींगमध्ये भरून काढून पुढच्या मॅच साठी टीममध्ये जागा पक्की केली होती.

सिरुसेरि 28/12/2020 - 12:48
मस्त अनुभवकथन . अगदी मालगुडि डेजच्या स्वामीची आठवण करुन देणारे . बाकी त्या काळी तुम्हाला बैलोबा म्हणणारे गुरुजी आता तुमची प्रगती बघुन आनंदी असतील .

नीलकंठ देशमुख 28/12/2020 - 15:52
खूप धन्यवाद. तुम्ही दिलेल्या प्रतिक्रिये बद्दल. मालगुडी डेज ची आठवण झाली हे वाचून तर भारावलो.

अथांग आकाश 28/12/2020 - 13:44
मजेशीर लेख! मी म्याच बघायला तिथे असतो तर तुम्ही सोडलेला झेल बघून लगान सारखे शाबाश कचरा... शाबाश! असे ओरडलो असतो :) .

अथांग आकाश 28/12/2020 - 13:47
मजेशीर लेख! मी म्याच बघायला तिथे असतो तर तुम्ही सोडलेला झेल बघून लगान सारखे शाबाश कचरा... शाबाश! असे ओरडलो असतो .

सरिता बांदेकर 28/12/2020 - 22:41
रेडिओचा जमाना आठवला. मला आताच्या मॅचेस् बघण्यापेक्शा तेव्हा रेडिओ कॅामेंटरी ऐकायला मजा यायची. आणि प्रत्यक्श न बघितल्यामुळे खेळताना मुलांची अशीच गडबड व्हायची म्हणजे कॅच न पकडणे यासारखी तुम्ही छानच लिहीलं आहे
लेखनविषय:
विडंबन
लेखनप्रकार
विरंगुळा
माझी क्रिकेटची कै.कारकिर्द.         क्रिकेट आणि विश्वविक्रम यांचे अतुट नाते आहे.

बॅंक- एक भयाण अनुभव

शब्दानुज ·

ज्ञानोबाचे पैजार 18/12/2020 - 12:23
ब्यांकेची जर इतकी भिती वाटत असेल तर ती घालवण्यासाठी एखाद्या सरकारी हापिसात जा, गेला बाजार मनपाच्या क्षेत्रिय कार्यालयात नुसती चक्कर मारा, ब्यांकेची भिती वाटेनाशी होईल पैजारबुवा,

तुषार काळभोर 18/12/2020 - 16:30
+१२३४^९८७६ प्रचंड सहमत. बँका तुलनेने फार सरळ, सभ्य, सुस्वभावी असतात. किमान बसायला जागा तरी असते. - (सरकारी ऑफिस टाळणारा) पैलवान

सॅगी 18/12/2020 - 12:41
सरकारी बँकेने दिलेले दु:ख अगदी शब्दाशब्दातुन दिसत आहे...फारच भयाण अनुभव...

चांदणे संदीप 18/12/2020 - 15:51
असा प्रकार झाला तर! ऑनलाईन ब्यांकेसारखे जर व्यवहार ब्यांकांच्या ब्रँचमध्ये व्हायला लागले तर लैच औघड होईल. तुम्ही नकळत ब्यांकांना अशी आयडियाच दिली आहे. आता बस्सा! ;) सं - दी - प

ज्ञानोबाचे पैजार 18/12/2020 - 12:23
ब्यांकेची जर इतकी भिती वाटत असेल तर ती घालवण्यासाठी एखाद्या सरकारी हापिसात जा, गेला बाजार मनपाच्या क्षेत्रिय कार्यालयात नुसती चक्कर मारा, ब्यांकेची भिती वाटेनाशी होईल पैजारबुवा,

तुषार काळभोर 18/12/2020 - 16:30
+१२३४^९८७६ प्रचंड सहमत. बँका तुलनेने फार सरळ, सभ्य, सुस्वभावी असतात. किमान बसायला जागा तरी असते. - (सरकारी ऑफिस टाळणारा) पैलवान

सॅगी 18/12/2020 - 12:41
सरकारी बँकेने दिलेले दु:ख अगदी शब्दाशब्दातुन दिसत आहे...फारच भयाण अनुभव...

चांदणे संदीप 18/12/2020 - 15:51
असा प्रकार झाला तर! ऑनलाईन ब्यांकेसारखे जर व्यवहार ब्यांकांच्या ब्रँचमध्ये व्हायला लागले तर लैच औघड होईल. तुम्ही नकळत ब्यांकांना अशी आयडियाच दिली आहे. आता बस्सा! ;) सं - दी - प
लेखनविषय:
विडंबन
लेखनप्रकार
विरंगुळा
आज महत्वाचे काम होते बॅंकेचे. काहीही करून ते आजच पूर्ण करायचे होते. काम तसे पाच मिनिटाचेच होते. पण पुर्वानुभव लक्षात घेता चांगला एक - दीड तास बाजूला काढून ठेवला होता. गाडी चालू केली की लक्षात आले पेट्रोल संपले आहे. बहुधा माझ्या मुलाने संपवले असावे. रोजचे दोन - दोनचे 'पॅक' संपतात म्हणजे काय ? एवढे काय फिरायचे असते काय माहिती ! एकचा नवीन पॅक टाकून मी गाडी सुरु केली. मुख्य रस्यावर पोहचलो तर स्त्यावर ही मोठी गर्दी. कसाबसा बॅंकेच्या गेटपर्यंत पोहचलो. तिथे एक वॉचमन निर्विकार चेह-याने माझ्याकडे दुर्लक्ष करत होता. गेट उघडायला तो तयारच होईना.

काटेकोरांटीच्या विडंबनाचा लसावी......

गड्डा झब्बू ·

आनन्दा 08/12/2020 - 16:24
बोंबला... पण खरं सांगू, नाही आवडले इतके. म्हणजे हसलो खूप, पण ती कथा खूपच तरल आहे, त्याचे असे धिंडवडे सहन नाही झाले..

अथांग आकाश 08/12/2020 - 17:29
+१ असेच म्हणेन! विडंबन जमलंय! हसू खूप आले!! पण ती कथा इतकी छान आहे की तिच्या चिंधड्या उडताना नाही बघवत!!! द्विधा मनस्थिती झाली आहे, बरे झाले पूर्ण कथेचे विडंबन नाही केलेत ते __/\__ .

ज्ञानोबाचे पैजार 09/12/2020 - 10:37
काटेकोरांटीचे विडंबन? कंजूस काकांनी त्या धाग्यावर हे आव्हान केले तेव्हाच खरतर चर्र झाले होते. पैजारबुवा,

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 11:59
काही गोष्टी काही लेख असल्या राळी साठी निवडू नयेत.
त्यांची यादी मिळेल का? प्लीज... इथं शोधली पण भेटली नाही.

तर्कवादी 05/02/2022 - 23:30
तुमचे विडंबन आवडले. मूळ कथा मलाही फार आवडलीये. ती तरल, भावूक आहे हे खरंच पण म्हणून तिचं विडंबन केलं जावू नये असं काही नाही. इथे अनेकांनी अशी भावना व्यक्त केलीय पण मला वाटतं भावूकता बाजूला ठेवून खुल्या मनानं बघायला हवं.. येवू द्या अजून..

कंजूस 08/12/2020 - 18:59
नावाने कुठले कुठले लेख विडंबनासाठी उचलत होते आणि काकोंचीफुले अधुनमधून वर डोकं काढतो. म्हटलं याचाही काढा लसाविमसावि. पण प्रयत्न बरा आहे.

चामुंडराय 11/12/2020 - 08:18
विजुभौ, मोकलाया दाहिदिशा हि क्विता हा मिपाच्या इतिहासात मैल्याचा दगड आहे. त्या कवितेचे सुडंबन आणि नंतर त्याचे विडंबन करून त्यावर भावार्थ लिहण्याचा प्रमाद माझ्या कडून घडला होता. त्या विडंबनाचा काही भाग खाली देत आहे. निसटली चादर हातातूनी ती मला खुणवीत आहे ओढून घेतो अंगावरी कि मी आता निद्रिस्त आहे ऐकू द्या मज घोरणे त्या ढेकणांच्या खाटेतुनी बग गंध मोहक एकदा भरू द्या मला श्वासांतुनी रात्रीच्या तिमिरात प्यायले रक्तबिंदू मारुनी डंख तेच दिसती मज सकाळी जणू रक्ताग्नीचे पंख . . . आणि हि लिंक... https://www.misalpav.com/node/44300

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 12:06
नाही आवडले ...
चालतंय की... तुमच्या मताचा संपूर्ण आदर आहे!
काही कलाकृती विडंबना साठी नसतात.
त्यांची यादी द्याल का प्लीज? नाही म्हंजे पुढल्या वेळी अशी चूक होणार नाही..... रच्याक. एखादी गोष्ट कलाकृती आहे की नाही हे कोण ठरवते? तसे प्रमाणपत्र देणारी संस्था आहे का कुठली? कृपया मार्गदर्शन करावे अशी णम्र इनंती.....

ज्ञानोबाचे पैजार 10/12/2020 - 08:27
जिथे गीता विडंबकांच्या तावडीतून सुटली नाही तिथे बाकिच्यांची काय गोष्ट करायची. पैजारबुवा,

ज्ञानोबाचे पैजार 10/12/2020 - 08:49
जिथे गीता विडंबकांच्या तावडीतून सुटली नाही तिथे बाकिच्यांची काय गोष्ट करायची. पैजारबुवा,

आनन्दा 10/12/2020 - 10:26
बाकी तुम्ही बोला.. पण मी तुम्ही घेतलेल्या आक्षेपात येतो म्हणून माझी भूमिका स्पष्ट करतो - काथ्याकूट म्हणजे कलाकृती नव्हे.. एखादया कलाकृतीचे विडंबन म्हणजे मूळ कालाकृतीवरती शिंतोडे उडल्यासारखे होते, कारण पण सांगतो - आज रामदासकाका ज्या काळाचे वर्णन करतायत हो काळ काही प्रमाणात माझ्या वडील आत्या वगैरेंनी भोगलेला आहे, त्याचे पडसाद आमच्या जीवनात उमटलेले आहेत, अश्या वेळेस हे विडंबन जेव्हा visualise होते तेव्हा तिथे माझे आतोबा दारूचे ग्लास बसलेले मला डोळ्यासमोर येतात त्याचा त्रास होतो.. म्हणूनच मी लेखकाला तू चुकलास असे नाही म्हणालो.. मला विडंबन सहन बाही झाले असे म्हणालो. कारण काही प्रमाणात ते माझ्या वैयक्तिक आयुष्याशी जोडलेले आहे.

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 11:57
ये विडंबन जिनको आवड्या उनका भी भला और जिनको नही आवड्या उनका भी भला! काही प्रतिसाद वाचून गम्मत वाटली आणि काही प्रश्न पडले ते त्यांनाच विचारतो :-)

मराठी_माणूस 10/12/2020 - 17:35
विडंबनाचे कशाशी तरी संबंध जोडण्याने समस्या निर्माण होत आहे. इथे कितीतरी "तरल" कवितांचे विडंबन झाले आहे. लोकांनी त्याचा आनंद ही घेतला आहे. काही वेळेस तर मुळ कवी ने सुध्दा दाद दीली आहे. तसे बघायला गेले तर ते दुसरे विडंबन सुध्दा चुकीचे वाटु शकते. कशाशीही रीलेट न करता त्याच्याकडे बघायला हवे.

टर्मीनेटर 11/12/2020 - 10:54
पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची.
गावठी पिणाऱ्यांच्या ह्या सवयीचा चपखल वापर केलेला बघून (हसून हसून) ठार मेलो. मी टवाळ आहे म्हणून मला विनोद आवडतो, की मला विनोद आवडतो म्हणून मी टवाळ आहे हे माहित नाही 😀 पण भारीच झालंय विडंबन, जाम हसलो राव! (स्वर्गवासी) टर्मीनेटर

कर्नलतपस्वी 10/03/2023 - 19:45
हे त्या कलाकृतीचा सन्मान आहे असे मला वाटते. गडकरी, केशवसुत सारख्या दिग्गज साहित्यिकांच्या कलाकृती सुद्धा यातून सुटल्या नाहीत. काही गंभीर प्रकृतीचे तर काही टवाळखोर त्यामुळेच संदीप खऱे यांनी लिहीलेली कविता चपखल वाटते. मी हजार चिंतानी हे डोके खाजवतो तो कट्ट्यावर बसतो, घुमतो शिळं वाजवतो भगवद्गीतेचेच विडंबन केले ही तर लेखन सीमा. व्यंगचित्र हे सुद्धा विडंबनच, किती मोठा संदेश यातून कलाकार देतो हे महत्वाचे. मी पण बरेच वेळा स्वतःला थाबंवतो. मला विडंबन आवडते. ताण तणाव दुर करण्याचे उत्तम साधन आहे.

आनन्दा 08/12/2020 - 16:24
बोंबला... पण खरं सांगू, नाही आवडले इतके. म्हणजे हसलो खूप, पण ती कथा खूपच तरल आहे, त्याचे असे धिंडवडे सहन नाही झाले..

अथांग आकाश 08/12/2020 - 17:29
+१ असेच म्हणेन! विडंबन जमलंय! हसू खूप आले!! पण ती कथा इतकी छान आहे की तिच्या चिंधड्या उडताना नाही बघवत!!! द्विधा मनस्थिती झाली आहे, बरे झाले पूर्ण कथेचे विडंबन नाही केलेत ते __/\__ .

ज्ञानोबाचे पैजार 09/12/2020 - 10:37
काटेकोरांटीचे विडंबन? कंजूस काकांनी त्या धाग्यावर हे आव्हान केले तेव्हाच खरतर चर्र झाले होते. पैजारबुवा,

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 11:59
काही गोष्टी काही लेख असल्या राळी साठी निवडू नयेत.
त्यांची यादी मिळेल का? प्लीज... इथं शोधली पण भेटली नाही.

तर्कवादी 05/02/2022 - 23:30
तुमचे विडंबन आवडले. मूळ कथा मलाही फार आवडलीये. ती तरल, भावूक आहे हे खरंच पण म्हणून तिचं विडंबन केलं जावू नये असं काही नाही. इथे अनेकांनी अशी भावना व्यक्त केलीय पण मला वाटतं भावूकता बाजूला ठेवून खुल्या मनानं बघायला हवं.. येवू द्या अजून..

कंजूस 08/12/2020 - 18:59
नावाने कुठले कुठले लेख विडंबनासाठी उचलत होते आणि काकोंचीफुले अधुनमधून वर डोकं काढतो. म्हटलं याचाही काढा लसाविमसावि. पण प्रयत्न बरा आहे.

चामुंडराय 11/12/2020 - 08:18
विजुभौ, मोकलाया दाहिदिशा हि क्विता हा मिपाच्या इतिहासात मैल्याचा दगड आहे. त्या कवितेचे सुडंबन आणि नंतर त्याचे विडंबन करून त्यावर भावार्थ लिहण्याचा प्रमाद माझ्या कडून घडला होता. त्या विडंबनाचा काही भाग खाली देत आहे. निसटली चादर हातातूनी ती मला खुणवीत आहे ओढून घेतो अंगावरी कि मी आता निद्रिस्त आहे ऐकू द्या मज घोरणे त्या ढेकणांच्या खाटेतुनी बग गंध मोहक एकदा भरू द्या मला श्वासांतुनी रात्रीच्या तिमिरात प्यायले रक्तबिंदू मारुनी डंख तेच दिसती मज सकाळी जणू रक्ताग्नीचे पंख . . . आणि हि लिंक... https://www.misalpav.com/node/44300

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 12:06
नाही आवडले ...
चालतंय की... तुमच्या मताचा संपूर्ण आदर आहे!
काही कलाकृती विडंबना साठी नसतात.
त्यांची यादी द्याल का प्लीज? नाही म्हंजे पुढल्या वेळी अशी चूक होणार नाही..... रच्याक. एखादी गोष्ट कलाकृती आहे की नाही हे कोण ठरवते? तसे प्रमाणपत्र देणारी संस्था आहे का कुठली? कृपया मार्गदर्शन करावे अशी णम्र इनंती.....

ज्ञानोबाचे पैजार 10/12/2020 - 08:27
जिथे गीता विडंबकांच्या तावडीतून सुटली नाही तिथे बाकिच्यांची काय गोष्ट करायची. पैजारबुवा,

ज्ञानोबाचे पैजार 10/12/2020 - 08:49
जिथे गीता विडंबकांच्या तावडीतून सुटली नाही तिथे बाकिच्यांची काय गोष्ट करायची. पैजारबुवा,

आनन्दा 10/12/2020 - 10:26
बाकी तुम्ही बोला.. पण मी तुम्ही घेतलेल्या आक्षेपात येतो म्हणून माझी भूमिका स्पष्ट करतो - काथ्याकूट म्हणजे कलाकृती नव्हे.. एखादया कलाकृतीचे विडंबन म्हणजे मूळ कालाकृतीवरती शिंतोडे उडल्यासारखे होते, कारण पण सांगतो - आज रामदासकाका ज्या काळाचे वर्णन करतायत हो काळ काही प्रमाणात माझ्या वडील आत्या वगैरेंनी भोगलेला आहे, त्याचे पडसाद आमच्या जीवनात उमटलेले आहेत, अश्या वेळेस हे विडंबन जेव्हा visualise होते तेव्हा तिथे माझे आतोबा दारूचे ग्लास बसलेले मला डोळ्यासमोर येतात त्याचा त्रास होतो.. म्हणूनच मी लेखकाला तू चुकलास असे नाही म्हणालो.. मला विडंबन सहन बाही झाले असे म्हणालो. कारण काही प्रमाणात ते माझ्या वैयक्तिक आयुष्याशी जोडलेले आहे.

गड्डा झब्बू 10/12/2020 - 11:57
ये विडंबन जिनको आवड्या उनका भी भला और जिनको नही आवड्या उनका भी भला! काही प्रतिसाद वाचून गम्मत वाटली आणि काही प्रश्न पडले ते त्यांनाच विचारतो :-)

मराठी_माणूस 10/12/2020 - 17:35
विडंबनाचे कशाशी तरी संबंध जोडण्याने समस्या निर्माण होत आहे. इथे कितीतरी "तरल" कवितांचे विडंबन झाले आहे. लोकांनी त्याचा आनंद ही घेतला आहे. काही वेळेस तर मुळ कवी ने सुध्दा दाद दीली आहे. तसे बघायला गेले तर ते दुसरे विडंबन सुध्दा चुकीचे वाटु शकते. कशाशीही रीलेट न करता त्याच्याकडे बघायला हवे.

टर्मीनेटर 11/12/2020 - 10:54
पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची.
गावठी पिणाऱ्यांच्या ह्या सवयीचा चपखल वापर केलेला बघून (हसून हसून) ठार मेलो. मी टवाळ आहे म्हणून मला विनोद आवडतो, की मला विनोद आवडतो म्हणून मी टवाळ आहे हे माहित नाही 😀 पण भारीच झालंय विडंबन, जाम हसलो राव! (स्वर्गवासी) टर्मीनेटर

कर्नलतपस्वी 10/03/2023 - 19:45
हे त्या कलाकृतीचा सन्मान आहे असे मला वाटते. गडकरी, केशवसुत सारख्या दिग्गज साहित्यिकांच्या कलाकृती सुद्धा यातून सुटल्या नाहीत. काही गंभीर प्रकृतीचे तर काही टवाळखोर त्यामुळेच संदीप खऱे यांनी लिहीलेली कविता चपखल वाटते. मी हजार चिंतानी हे डोके खाजवतो तो कट्ट्यावर बसतो, घुमतो शिळं वाजवतो भगवद्गीतेचेच विडंबन केले ही तर लेखन सीमा. व्यंगचित्र हे सुद्धा विडंबनच, किती मोठा संदेश यातून कलाकार देतो हे महत्वाचे. मी पण बरेच वेळा स्वतःला थाबंवतो. मला विडंबन आवडते. ताण तणाव दुर करण्याचे उत्तम साधन आहे.
लेखनविषय:
धोरण
नृत्य
संगीत
वाङ्मय
बालगीत
विडंबन
गझल
उखाणे
वाक्प्रचार
व्युत्पत्ती
सुभाषिते
विनोद
आईस्क्रीम
उपहाराचे पदार्थ
कैरीचे पदार्थ
ग्रेव्ही
पारंपरिक पाककृती
मटणाच्या पाककृती
मत्स्याहारी
मायक्रोवेव्ह
राहती जागा
वन डिश मील
शेती
सिंधी पाककृती
फलज्योतिष
शिक्षण
छायाचित्रण
स्थिरचित्र
लेखनप्रकार
प्रतिक्रिया
विरंगुळा
हे वाह्यात लेखन http://www.misalpav.com/comment/1088367#comment-1088367 इथं प्रतिसादात लिहिल होतं...त्याला शेपरेट प्रशिद्ध करतोय..... वरीजनल काटेकोरांटीची फुलं कथा खूप म्हंजे खूप म्हंजे खूपच छान आहे. तिच्या समोर हा लसावी म्हंजे सूर्या समोर काजवाच जणू. संवेदनशील कथेचा सत्यानाश करायची डेरींग झाली नाही म्हणून पहिल्या काही परिच्छेदांचे विडंबन..... ###### जावई कधीही प्यायचे. त्यांना दारूत पाणी मिसळायची गरज नव्हती. गटारीसाठी यायचे असले तर त्यांच्या बरोबर चार मित्रही यायचे. घरात एकच धांदल असायची.

म सा वी

चामुंडराय ·

चामुंडराय 06/12/2020 - 22:58
आधी कुणीतरी बसायला बोलवा रे असंच लिहिलं होतं परंतु "ह्या" बसायच्या ऐवजी "त्या" बसायचा विचार लोकांच्या मनात यायची शक्यता होती तेव्हा उगा गैरसमज नको म्हणून बदललं.

गड्डा झब्बू 07/12/2020 - 10:20
काटेकोरांटीच्या विडंबनाचा लसावी...... वरीजनल काटेकोरांटीची फुलं कथा खूप म्हंजे खूप म्हंजे खूपच छान आहे. तिच्या समोर हा लसावी म्हंजे सूर्या समोर काजवाच जणू. संवेदनशील कथेचा सत्यानाश करायची डेरींग झाली नाही म्हणून पहिल्या काही परिच्छेदांचे विडंबन..... ###### जावई कधीही प्यायचे. त्यांना दारूत पाणी मिसळायची गरज नव्हती. गटारीसाठी यायचे असले तर त्यांच्या बरोबर चार मित्रही यायचे. घरात एकच धांदल असायची. आजी तेव्हा जावयांच्या गावातच स्थायीक होती. जावई पियक्कड माणूस. त्यांच्या बाटलीतुन आज्जी पण प्यायची. आईचा जीव खालीवर व्हायचा. घरात सहा पोरं. एवढे बेवडे येणार म्हणजे महीन्याचं दारूचं बजेट डळमळायला सुरुवात व्हायची. आमचा गुत्तेवाला पास्कल उधार द्यायचा पण वडीलांना उधारी खपायची नाही. बेवडे म्हणजे जीवाला घोर. तोंड दाबून चखण्याचा मार. आम्ही पोरं मात्र खूष असायचो. का खूष असायचो हे आजतगायत कळलं नाही. आत्या येणार म्हणजे सकाळी लवकर प्यायला मिळणार. आत्याचा नवरा मोठ्ठा पेताड. घरची दारूभट्टी. मराठवाड्यात अट्टल दारुड्याला पेताड म्हणायचे. बुधवारपेठेतल्या घरातून रस्त्यावर उभं राहीलं की चमेलीच्या घरापर्यंतचा रस्ता दिसायचा. पोरं आळीपाळीनी रस्त्यावर उभी रहायची. जीपडं येताना दिसलं की आनंदानी नाचायला सुरुवात. बेवडे येणार म्हटल्यावर बहीणी मात्र मुक्या व्हायच्या. चार दिवसात कामानी पिट्ट्या पडायचा. बहीणी सगळ्या आमच्यापेक्षा मोठ्या. आईच्या मदतीला सैपाकघरात. दप्तरं गुंडाळून ठेवायची. शाळेला नाही गेलं तरी चालायचं. जीपड्यातून आजी पायउतार झाली की तिची पिशवी , गाठोडं घ्यायला आम्ही पुढे. गावठी दारूची ट्यूब एकाच्या हातात , दुसर्‍याच्या हातात इंग्लिशच्या बाटल्यांची पेटी. मग आत्याचा पेताड नवरा. सगळ्यात शेवटी आत्या उतरायची. वडील आपल्या हातानं पहिल्या धारेची पावशेर पाजून आत्याच्या नवर्‍याचं स्वागत करायचे. बाहेरच्या खोलीत सतरंजीवर मोठी माणसं ऐसपैस पसरायची. आजी आणि आत्या मधल्या खोलीत .आम्ही पोरं आजीचं गाठोडं सोडवण्याच्या मागे. अफूची बोंडं आणि तुरीच्या शेंगा , गाजरं, मटाराच्या शेंगा, आंबट बोरं असा ऍसॉर्टेड चखणा बाहेर पडायचा. दारूच्या ट्यूबला हात लावायची डेरींग नसायची. मग आजीच मेहेरबान होऊन एकेक नौटाक कपात भरून आमच्या हातात दयायची. थंडीनी ओठ उलून गेलेले असायचे. आंबुस दारूनी ओठ चुरचुरायचे. पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची. दारूचे ग्लास बाहेरच्या खोलीत गेले की पिण्यासाठीची हाकाटी सुरु व्हायची. आत्या सैपाकघराच्या बाहेरच्या उंबरठ्यावर विडी ओढत बसायची. हातात मशेरी घेऊन दात घासत बसायची. आई दादासाहेबांसाठी ताटात गरम वजडी काढायची. चखण्यासाठी वजडी. कलेजी, नळ्या असा काही प्रकार नसायचाच. दादासाहेब प्यायला बसले की बायका तात्पुरत्या बाहेर विड्या फुंकत बसायच्या. आत्या बहीणींच्या हातात रिकामा ग्लास देऊन म्हणायची माझा पेग भरा गं पोरींनो. असली कामं करायला मुली नाराज असायच्या. पण सांगणार कुणाला? घरात बाटली एकच. जी.एम संत्रा. आत्या फणफणायची. काय बाई देशी दारू देता पाहुण्याला असं म्हणायची. आपली पेटी उघडून व्हिस्कीची बाटली काढायची. पेग भरून झाल्यावर बाटली परत पेटीत जायची. पेग भरण्यासाठी बाटली उघडली की व्हिस्कीचा सुगंध दरवळायचा. मुली उत्सुकतेनी पुढं व्हायच्या पण आत्या पटकन बाटली बंद करायची. आता त्या वेळी नशा-पाण्यासाठी आमच्या घरात असणार काय. जी.एम संत्राची बाटली, मशेरी, तपकीर, तम्बाकुची पुडी आणि चुन्याची डबी, विडी बंडल. संपलं या पलीकडे काही नसणार .कुठल्याच घरात नसायचं.मुलींना उत्सुकता त्यातच असायची.

चामुंडराय 06/12/2020 - 22:58
आधी कुणीतरी बसायला बोलवा रे असंच लिहिलं होतं परंतु "ह्या" बसायच्या ऐवजी "त्या" बसायचा विचार लोकांच्या मनात यायची शक्यता होती तेव्हा उगा गैरसमज नको म्हणून बदललं.

गड्डा झब्बू 07/12/2020 - 10:20
काटेकोरांटीच्या विडंबनाचा लसावी...... वरीजनल काटेकोरांटीची फुलं कथा खूप म्हंजे खूप म्हंजे खूपच छान आहे. तिच्या समोर हा लसावी म्हंजे सूर्या समोर काजवाच जणू. संवेदनशील कथेचा सत्यानाश करायची डेरींग झाली नाही म्हणून पहिल्या काही परिच्छेदांचे विडंबन..... ###### जावई कधीही प्यायचे. त्यांना दारूत पाणी मिसळायची गरज नव्हती. गटारीसाठी यायचे असले तर त्यांच्या बरोबर चार मित्रही यायचे. घरात एकच धांदल असायची. आजी तेव्हा जावयांच्या गावातच स्थायीक होती. जावई पियक्कड माणूस. त्यांच्या बाटलीतुन आज्जी पण प्यायची. आईचा जीव खालीवर व्हायचा. घरात सहा पोरं. एवढे बेवडे येणार म्हणजे महीन्याचं दारूचं बजेट डळमळायला सुरुवात व्हायची. आमचा गुत्तेवाला पास्कल उधार द्यायचा पण वडीलांना उधारी खपायची नाही. बेवडे म्हणजे जीवाला घोर. तोंड दाबून चखण्याचा मार. आम्ही पोरं मात्र खूष असायचो. का खूष असायचो हे आजतगायत कळलं नाही. आत्या येणार म्हणजे सकाळी लवकर प्यायला मिळणार. आत्याचा नवरा मोठ्ठा पेताड. घरची दारूभट्टी. मराठवाड्यात अट्टल दारुड्याला पेताड म्हणायचे. बुधवारपेठेतल्या घरातून रस्त्यावर उभं राहीलं की चमेलीच्या घरापर्यंतचा रस्ता दिसायचा. पोरं आळीपाळीनी रस्त्यावर उभी रहायची. जीपडं येताना दिसलं की आनंदानी नाचायला सुरुवात. बेवडे येणार म्हटल्यावर बहीणी मात्र मुक्या व्हायच्या. चार दिवसात कामानी पिट्ट्या पडायचा. बहीणी सगळ्या आमच्यापेक्षा मोठ्या. आईच्या मदतीला सैपाकघरात. दप्तरं गुंडाळून ठेवायची. शाळेला नाही गेलं तरी चालायचं. जीपड्यातून आजी पायउतार झाली की तिची पिशवी , गाठोडं घ्यायला आम्ही पुढे. गावठी दारूची ट्यूब एकाच्या हातात , दुसर्‍याच्या हातात इंग्लिशच्या बाटल्यांची पेटी. मग आत्याचा पेताड नवरा. सगळ्यात शेवटी आत्या उतरायची. वडील आपल्या हातानं पहिल्या धारेची पावशेर पाजून आत्याच्या नवर्‍याचं स्वागत करायचे. बाहेरच्या खोलीत सतरंजीवर मोठी माणसं ऐसपैस पसरायची. आजी आणि आत्या मधल्या खोलीत .आम्ही पोरं आजीचं गाठोडं सोडवण्याच्या मागे. अफूची बोंडं आणि तुरीच्या शेंगा , गाजरं, मटाराच्या शेंगा, आंबट बोरं असा ऍसॉर्टेड चखणा बाहेर पडायचा. दारूच्या ट्यूबला हात लावायची डेरींग नसायची. मग आजीच मेहेरबान होऊन एकेक नौटाक कपात भरून आमच्या हातात दयायची. थंडीनी ओठ उलून गेलेले असायचे. आंबुस दारूनी ओठ चुरचुरायचे. पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची. दारूचे ग्लास बाहेरच्या खोलीत गेले की पिण्यासाठीची हाकाटी सुरु व्हायची. आत्या सैपाकघराच्या बाहेरच्या उंबरठ्यावर विडी ओढत बसायची. हातात मशेरी घेऊन दात घासत बसायची. आई दादासाहेबांसाठी ताटात गरम वजडी काढायची. चखण्यासाठी वजडी. कलेजी, नळ्या असा काही प्रकार नसायचाच. दादासाहेब प्यायला बसले की बायका तात्पुरत्या बाहेर विड्या फुंकत बसायच्या. आत्या बहीणींच्या हातात रिकामा ग्लास देऊन म्हणायची माझा पेग भरा गं पोरींनो. असली कामं करायला मुली नाराज असायच्या. पण सांगणार कुणाला? घरात बाटली एकच. जी.एम संत्रा. आत्या फणफणायची. काय बाई देशी दारू देता पाहुण्याला असं म्हणायची. आपली पेटी उघडून व्हिस्कीची बाटली काढायची. पेग भरून झाल्यावर बाटली परत पेटीत जायची. पेग भरण्यासाठी बाटली उघडली की व्हिस्कीचा सुगंध दरवळायचा. मुली उत्सुकतेनी पुढं व्हायच्या पण आत्या पटकन बाटली बंद करायची. आता त्या वेळी नशा-पाण्यासाठी आमच्या घरात असणार काय. जी.एम संत्राची बाटली, मशेरी, तपकीर, तम्बाकुची पुडी आणि चुन्याची डबी, विडी बंडल. संपलं या पलीकडे काही नसणार .कुठल्याच घरात नसायचं.मुलींना उत्सुकता त्यातच असायची.
लेखनविषय:
विडंबन
औषधी पाककृती
पुडिंग
आता हे कोडे नेमके सोडवायचे कसे? म्हणजे विलायती देशी पहिल्या धारेची (हातभट्टी) ह्या मधली कुठली निवडायची? कुणाला आईस जास्त लागतो कुणाला कमी कुणाचा चिअर्स तर कुणाचा चांगभलं कुणाचा चखना काजू तर कुणाचा चकली फारच घोळ आहे बुवा. कुणाचा एक पेग पुरतो तर कुणाचे दोन शिवाय मजा नाही .... .... .... कुणी तरी सुरापानासाठी बोलवा रे प्रेर्ना अर्थातच लघुत्तम साधारण विभाजकाची
Subscribe to विडंबन
© 2026 मिसळपाव