कविता

नुकतीच गणपतीपुळ्याला भटकंती झाली.आबां घाट उतरताना एका जागी थांबून निसर्गाचे रौद्र रूप न्याहळत असताना खडकावर घट्ट पाय रोऊन उभा असलेला एकाकी पर्णहीन वृक्ष लक्ष वेधून घेत होते.नक्की काय विचार करत असेल,पुन्हा पाने फुटतील का?किंवा कोणा लाकूड तोड्याच्या कुऱ्हाडीचे भक्ष होईल आसे अनेक विचार पिंगा घालू लागले.

मेघ भरूनी येताना रिमझिम धारा झरताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. रिमझिमती असते बरसात चिंब चिंब भिजलेली रात कोंब प्रीतीचे मनात माझ्या हळुवार रुजताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. मृदगंध भारला वारा भारी गंधाने गगन धरा वार्‍यात मिसळल्या मातीच्या गंधावर झुलताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. हे तरूवर सर्व स्तब्ध शांत सभोती उदास हा एकांत अंतरात या तव स्मृतींचा दिप हा जळताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना.

नको आता वेदनांचे प्रमाण पुन्हा एकदा नको आता आनंदाला उधाण पुन्हा एकदा नको ग्रीष्मात सोनेरी क्षणाची सावली नको आता सुखाचे विधान पुन्हा एकदा. हरवून गेले ओळखीचे रस्ते संभ्रमामध्ये नको आता ते आयुष्याचे भान पुन्हा एकदा. डंख होतो पुन्हा पुन्हा स्वप्नांच्या इंगळीचा नको आता निद्रेला अवताण पुन्हा एकदा. देवा तुच धर हात माझा या मावळतीला झालो आहे बालकासम अजाण पुन्हा एकदा.

नीज भरते दिशांत माझे रिते नीजपात्र उतरूनि ये अंगणी जरी हळुवार रात्र रात्र रात्र जागते गोड स्वप्नातूनि धुंद गात राहते अबोल मौनातूनि येती कानी दुरून सूर सारंगीचे छान मन खाई हेलकावे वाऱ्यावर जसे पान पान पान जागते पाचूच्या बनातूनि शुभ्र सोनसकाळी झळाळते दवातूनि - संदीप चांदणे

एकाकी वाट चालताना भासे तुझाच स्पर्श आठवण अजुनी येते जरी सरली कितीक वर्ष त्या अनवट डोंगरवाटा चढताना धरीला हात वचन दिलेस तू मला देईन कायम साथ संगतीने तुझ्या घालविले मी सुखद क्षण निवांत आताच कसे मग झाले हे विश्वच सारे शांत तू आहेस अजुनी माझ्या चिरकाल स्मृतीतून विहरत आठवणीत लाविला चाफा जो आहे अजून बहरत

मीही एक वारकरी माय मराठी पंढरी, नतमस्तक होवू तेथे जेथे कवींची पायरी. करु रिंगण सोहळा खेळ शब्दांचा मांडून, शब्दसृष्टीच्या ईश्वरा तेथे करुया नमन. दिव्य सारे अलंकार सजवू आपल्या देवाला, नाचवू दिंड्या पताका गुंफू शब्दांची तुलसीमाला. आपल्या इवल्या पावलांनी चालू मोठ्यांची पायवाट, शब्दसृष्टीचे मायबाप होवो सदा कृपावंत, हजारो वर्षांचा सोहळा रंगतो भाषेचा हा मेळा, चालो समृद्धीच्या वाटे लाभो स्वर्गाच्या कळा. तुझ्या नामाचा ग टिळा लागावा माझ्या माथी, बोल माझा चिमखडा रुजू व्हावा तुझ्या गाथी. तुझ्या ऐश्वर्याचा घडा सजे महाराष्ट्राच्या मनी तुझ्या अमृताचा लाभ घेई माय मराठीचा धनी. २७/०२/२०२२ मराठी भाषा गौर

#मीर_तकी_मीरची_एक_गझल खूप दिवसापूर्वी एक चित्रपट पहिला होता ‘काली सलवार’ नावाचा . साsदत हसन मंटोच्या ह्याच नावाच्या लघु कथेवर बेतलेला. चित्रपटाच्या सुरुवातीला आणि शेवटी एका पूर्वी कधीही न ऐकलेल्या गझलचे शेर होते. गायकाचा आवाज आणि शब्द अतिशय वजनदार वाटत होते पण अर्थ अजिबात समजत नव्हता. कवीचे नाव ‘मीर तकी मीर’ चित्रपटाच्या श्रेय नामावली मध्ये सापडले.

त्रा त्रा त्रास-पुटीन रशीयन मोठा वाॅर मशीन जगाचा नवा पोलीस पाटी sssssल म्हातारा बायडन अन् कागदी घोडे नाटो जिसकी लाठी उसकी भैस जुनी कागदपत्रे फाटो त्रा त्रा त्रास-पुटीन रशीयन मोठा वाॅर मशीन जगाचा नवा पोलीस पाटील निर्भयपणे अध्यक्ष झेलीन्स्की नाही पळणार मी झेलीन की लढणार प्रतिकार करणार स्वाभीमानी ते नव्हे अफगाणी ,घर दिले तालीबानी धमकी जर नाही आलात शरण तर हजारोंचे अटळ आहे मरण इमरान वीटला कर्जबाजारा समोर जावून घातला मुजरा मायावी हॅकर्स नवे इंद्रजीत करीती बँकअकाँउंट्स चीत कूटनिती ग्रँडमास्टर चा हल्ला थेट राजा घेरलाल पुढच्या क्षणी चेकमेट मग आता आक्रमील का चीन ब्रम्होस आहे, हिंदूस्तान चेचीन

अवखळ वारा रिमझिम धारा हळूहळू सांजावता वाटतं ... तू येशील आता. पावसानं झालंय ओलंचिंब रान मातीलाही सुचलंय दरवळणारं गाणं. मन माझं हेलकावतंय विरहाच्या लाटेवर नजर लावून बसलंय तुझ्या नेहमीच्या वाटेवर. असेच एकदा आठवणींचे मेघ भरून आलेले नकळत डोळ्यातून झरुन गेलेले. तुझी वाट पाहत तिथे भिजलो होतो चिंब म्हणून कुणा दिसले नाहीत आसवांचे थेंब. नाहीतर मित्रांना हे गुपित कळलं असतं खरं सांगतो त्यांनी मला खूप-खूप छळलं असतं. आता हळूहळू होऊ लागलेय रात मंद मंद जळते आहे दिव्यामधील वात. झोपलीत पाखरं गाणं गात गात मन माझं सैरभैर तुझी वाट पाहत.

एकट्याने एकट्याशी बोलले पाहिजे शब्दांनीही भाव वेडे तोलले पाहिजे. कोण वेडे आहे ऐकण्या पुन्हा पुन्हा आपुलकीचे रोप येथे रोवले पाहिजे. दु:खा मध्ये रमून जाणे रोजचेच आहे आनंदाचे झाड मनात वाढले पाहिजे. स्वत: साठी जग जगते त्यात काय मोठे दुसऱ्यासाठी कधीतरी जगले पाहिजे. आपले आपले करता हात रिक्त होती दुसऱ्याच्या आनंदाने मोहरले पाहिजे. आनंदाने जगताना जपले ही पाहिजे जपण्यासाठी कधी दूर झाले पाहिजे.