कितीदा ओठांवरती अव्यक्त राहिलेले
शब्द ते तुझ्या मी, डोळ्यांत वाचलेले
जायचे कुठेशी, मी चाललोय कोठे?
तुझ्या रूपाने, रूपाली, मला भारलेले
माळून दे म्हणालीस, माला तारकांची
केशी तुझ्या टपोरे, चंद्रफूल माळलेले
भेटता तुला उराशी, श्वासात आग येते
क्षण तप्त, दग्ध, तरीही, भान गोठलेले
घनगर्द भावनांचा कल्लोळ माजतो ग
दे दवांचे प्याले, पाकळ्यांत साठलेले
- संदीप चांदणे
सुरेख कविता.
कविता आवडली
परममित्रा तू परत आलास....
वा चांगले आहे बुवा. वेलकम
कवितेचे दालन...
प्रचेतस , विवेकपटाईत , कंजूस
मस्त, भारी आवडली.
छान!
सदा स्वरूपानुसंधान। हें मुख्य साधूचें लक्षण ।
In reply to सदा स्वरूपानुसंधान। हें मुख्य साधूचें लक्षण । by चित्रगुप्त
_/\_
@चौथा कोनाडा, राघव ,