मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

कविता माझी

स्वतःचे खरे रूप .

अत्रुप्त आत्मा ·

चौथा कोनाडा 20/07/2023 - 12:19
मस्त, भारी आवडली. आत्मूस गुर्जी +१
तुम्हीच माझे स्वर्ग , इहलोक हाची सर्ग तिकडे जायाचा मार्ग , टीका टीप्पणी तुमची !
मिपाकरांचा असा गौरव पाहून ड्वोले पानावले

राघव 20/07/2023 - 13:50
आसक्ती हे मूळ , त्यावरी अनंत बांडगूळ वेगवेगळे खूळ , पोशिले मी आवडीने .
आमचंही काही फार वेगळं नाहीच! प्रयत्न करणं महत्त्वाचं. :-)

चित्रगुप्त 20/07/2023 - 14:22
व्वा बुवा, तुमचा "आपणासि जाणावे आपण" वाला 'डाएट प्लॅन' जबरदस्तच आहे. मिपाने राजकारण-संन्यास घेतल्यापासून जुने जाणते मिपाकर पुन्हा नव्याने प्रकट होऊ लागले आहेत हे उत्तमच. यापुढील "पुन्हा आणखिन , सांगीन तुम्हा काही .... .येइन पुन्हा सांगावया" ची प्रतिक्षा आहे. सदा स्वरूपानुसंधान। हें मुख्य साधूचें लक्षण । जनीं असोन आपण । जनावेगळा ॥ ९ ॥ स्वरूपीं दृष्टी पडतां । तुटोन गेली संसारचिंता । पुढें लागली ममता । निरूपणाची ॥ १० ॥ स्वरूपीं स्वरूपचि जाला । मग तो पडोनिच राहिला । अथवा उठोनि पळाला । तरी चळेना ॥ १६ ॥ (श्री दासबोधः दशक ८, समास ९ : सिद्धलक्षण)

चौथा कोनाडा 20/07/2023 - 12:19
मस्त, भारी आवडली. आत्मूस गुर्जी +१
तुम्हीच माझे स्वर्ग , इहलोक हाची सर्ग तिकडे जायाचा मार्ग , टीका टीप्पणी तुमची !
मिपाकरांचा असा गौरव पाहून ड्वोले पानावले

राघव 20/07/2023 - 13:50
आसक्ती हे मूळ , त्यावरी अनंत बांडगूळ वेगवेगळे खूळ , पोशिले मी आवडीने .
आमचंही काही फार वेगळं नाहीच! प्रयत्न करणं महत्त्वाचं. :-)

चित्रगुप्त 20/07/2023 - 14:22
व्वा बुवा, तुमचा "आपणासि जाणावे आपण" वाला 'डाएट प्लॅन' जबरदस्तच आहे. मिपाने राजकारण-संन्यास घेतल्यापासून जुने जाणते मिपाकर पुन्हा नव्याने प्रकट होऊ लागले आहेत हे उत्तमच. यापुढील "पुन्हा आणखिन , सांगीन तुम्हा काही .... .येइन पुन्हा सांगावया" ची प्रतिक्षा आहे. सदा स्वरूपानुसंधान। हें मुख्य साधूचें लक्षण । जनीं असोन आपण । जनावेगळा ॥ ९ ॥ स्वरूपीं दृष्टी पडतां । तुटोन गेली संसारचिंता । पुढें लागली ममता । निरूपणाची ॥ १० ॥ स्वरूपीं स्वरूपचि जाला । मग तो पडोनिच राहिला । अथवा उठोनि पळाला । तरी चळेना ॥ १६ ॥ (श्री दासबोधः दशक ८, समास ९ : सिद्धलक्षण)
स्वतःचे स्वरूप ,पाहू दे मज डोळा नाही मी भोळा , कळेल मज . जाऊ दे मला , माझीया आत्म्याकडे अन्य कुणीकडे , कळेल निजरूप??? पहीला मी खादाड , नंतरचा आसक्त त्यानंतर अजून काही (?), भ्रम हा गेला ! आसक्ती हे मूळ , त्यावरी अनंत बांडगूळ वेगवेगळे खूळ , पोशिले मी आवडीने . ऐश्या निरंतराची , आहे मज गाठी याशिवाय पाठी , नाही काही ! आत्मा म्हणे आता , पाहूनी मूळ रुप होऊ नको तद्रूप , पुन्हा एकदा . मूळ रुप खरे , जन्मांतरीचे बरे .

मातीचे पाय

चांदणे संदीप ·

मी देव समजलो ज्याला तो निरा दानव निघाला हे सर्व कळावयास खुप वेळ मला झाला हे जग असचं असतं. वेळ निघून गेल्यावर खरे खोटे समजते.

चौथा कोनाडा 28/06/2023 - 18:27
व्वा, खुप सुंदर रचना !

💖

ते सारेच निघून गेले जे पाय धरावे सुचले मातीचे पाय मातकट मागे माझ्यासह उरले
क्या बात हैं !

राघव 10/07/2023 - 13:57
चांगल्या कल्पना. थोडं मीटरमधे बसवलं तर बहारदार होईल! पुलेशु! :-)

चित्रगुप्त 11/07/2023 - 20:32
कविता आवडली. आता एकच करण्याजोगे आहे: आता एकचि करावे - आपल्या पायीची धूळ ललाटी लावू वाटावी - ऐसे काही करावे... प्रेमळ स्वप्नांची ओल - आपणचि झिरपवावी व्हावे नतमस्तक ऐसे- पाय आपुलेचि असावे... गेले ते गेले जे उरले त्यांसि आपणचि वंदनीय व्हावे...

मी देव समजलो ज्याला तो निरा दानव निघाला हे सर्व कळावयास खुप वेळ मला झाला हे जग असचं असतं. वेळ निघून गेल्यावर खरे खोटे समजते.

चौथा कोनाडा 28/06/2023 - 18:27
व्वा, खुप सुंदर रचना !

💖

ते सारेच निघून गेले जे पाय धरावे सुचले मातीचे पाय मातकट मागे माझ्यासह उरले
क्या बात हैं !

राघव 10/07/2023 - 13:57
चांगल्या कल्पना. थोडं मीटरमधे बसवलं तर बहारदार होईल! पुलेशु! :-)

चित्रगुप्त 11/07/2023 - 20:32
कविता आवडली. आता एकच करण्याजोगे आहे: आता एकचि करावे - आपल्या पायीची धूळ ललाटी लावू वाटावी - ऐसे काही करावे... प्रेमळ स्वप्नांची ओल - आपणचि झिरपवावी व्हावे नतमस्तक ऐसे- पाय आपुलेचि असावे... गेले ते गेले जे उरले त्यांसि आपणचि वंदनीय व्हावे...
पायांना स्पर्शून आले ते हात मळाले होते लख्ख उमगले तेव्हा ते पाय मातीचे होते मी केवळ पाहत होतो पायांच्या खालची धूळ ती ललाटास लावावी हे एकच माथी खूळ मी इथवर पाहून आलो पाऊलखुणा विरणाऱ्या आधी खुणावत, मागून कपटी विकट हसणाऱ्या आता, पुन्हा चालावे पुढे, की परत फिरावे? सोस ना-लायक पायांचे पुसून अवघे टाकावे? प्रेमळ शब्दांची ओल मनात झिरपत नाही व्हावे नतमस्तक ऐसे पायही दिसत नाही ते सारेच निघून गेले जे पाय धरावे सुचले मातीचे पाय मातकट मागे माझ्यासह उरले - संदीप भानुदास चांदणे ( रविवार, २५/०६/२०२३)

तू जाताना...

Deepak Pawar ·

आलो आलो 15/03/2023 - 21:04
दीपक भाऊ
ही वेस ओलांडूनी गेलीस तसे आधार सारे तुटले तू जाताना...
जबरदस्त ! शेवटी काय ....जाने भी दो यारों ........ जा मुली जा, दिल्या घरी तू सुखी रहा....असं बोलून आपापल्या रस्त्याला लागायचं ...हाकानाका.

आलो आलो 15/03/2023 - 21:04
दीपक भाऊ
ही वेस ओलांडूनी गेलीस तसे आधार सारे तुटले तू जाताना...
जबरदस्त ! शेवटी काय ....जाने भी दो यारों ........ जा मुली जा, दिल्या घरी तू सुखी रहा....असं बोलून आपापल्या रस्त्याला लागायचं ...हाकानाका.
अश्रू जरा ओघळले तू जाताना ना शब्द ओठी फुटले तू जाताना... जलप्रलय यावा तैसा पूर नदीला आभाळ ही कोसळले तू जाताना... ती रात होती पुनवेची तेव्हा ही का चांदणे ना पडले तू जाताना...? हे वेदनेचे काटे रस्त्यातूनी ना फूल कोठे फुलले तू जाताना... उधळून जीवन गेले तेव्हा माझे वादळ जरासे उठले तू जाताना... ही वेस ओलांडूनी गेलीस तसे आधार सारे तुटले तू जाताना... दीपक पवार.

आयुष्याचा डीएने:मॉलिक्य़ूलर बॉयोलॉजीच्या भाषेत:

Bhakti ·

डीएनए वर बोलू काही ... नावाचा कार्यक्रम पण होऊ शकतो ... (हळू घ्या .. ) दमलेल्या पॉलीमरेझची कहाणी ... नावाची कविताही घेऊ शकता ...

In reply to by आंद्रे वडापाव

Bhakti 22/02/2023 - 15:07
सांगायची आहे दमलेल्या पॉलीमरेझची कहाणी तुला..ना ना ना...ना ना ना ;) कार्यक्रम जेव्हा कविता २००८ ला लिहिली तेव्हाच सुरू करायला पाहिजे होते, आता गाडी सुटली ,रुमाल हलले क्षणात डोळे टचकन ओले.. :)

डीएनए वर बोलू काही ... नावाचा कार्यक्रम पण होऊ शकतो ... (हळू घ्या .. ) दमलेल्या पॉलीमरेझची कहाणी ... नावाची कविताही घेऊ शकता ...

In reply to by आंद्रे वडापाव

Bhakti 22/02/2023 - 15:07
सांगायची आहे दमलेल्या पॉलीमरेझची कहाणी तुला..ना ना ना...ना ना ना ;) कार्यक्रम जेव्हा कविता २००८ ला लिहिली तेव्हाच सुरू करायला पाहिजे होते, आता गाडी सुटली ,रुमाल हलले क्षणात डोळे टचकन ओले.. :)
भागो यांच्या साय फार कथा वाचून अभ्यासाचे जुने दिवस आठवले.बरोबरीने कवितेचा ही अभ्यास जोरात असायचा :).DNA replication शिकत होते तेव्हा लिहिली ही साय फाय कविता होती ;)....

काळजाच्या या तळाशी राहशी तू.

Deepak Pawar ·

कविता या वेळेस जरा हटके आहे. नेहमीच प्रेमरंगी रगंणारे, साजणी आता इथे तू एकदा येऊन जा सांजवाती सांजवेळी तू इथे लावून जा. बहरली ही बाग सारी, बघ फुले फुलली किती फुललेली ही फुले केसात तू माळून जा शब्द तू,संगीत तू, म्हणणारे तुम्हीं,आज विराणी का लिहीलीत? असो, तुमची रचना ती आमची प्रेरणा. &#129315 तहे दिलसे माफी मांगता हूॅ और चार लाईन खरडता हूॅ l उम्मीद है माफ करोगेl कविता निश्चितच आवडली.

In reply to by कर्नलतपस्वी

चित्रगुप्त 21/02/2023 - 22:29
सांजवेळी आलेल्या 'साजणी' ला "जा जा" सांगणारा कवी हे सांगायला विसरला की काय ? - साजणी 'सातच्या आत' तू घरी जा - अन जाताना दार तेवढे लावून जा सभ्य सुसंकृत शालीन नारी पोचती सातच्या आत घरी

चौथा कोनाडा 10/03/2023 - 12:28
मस्त ! सुरेख ! मागणे ते,"विसरुनी जावे मला तू!" काय सांगू? प्राण माझा मागशी तू. या ओळी खासच !

कविता या वेळेस जरा हटके आहे. नेहमीच प्रेमरंगी रगंणारे, साजणी आता इथे तू एकदा येऊन जा सांजवाती सांजवेळी तू इथे लावून जा. बहरली ही बाग सारी, बघ फुले फुलली किती फुललेली ही फुले केसात तू माळून जा शब्द तू,संगीत तू, म्हणणारे तुम्हीं,आज विराणी का लिहीलीत? असो, तुमची रचना ती आमची प्रेरणा. &#129315 तहे दिलसे माफी मांगता हूॅ और चार लाईन खरडता हूॅ l उम्मीद है माफ करोगेl कविता निश्चितच आवडली.

In reply to by कर्नलतपस्वी

चित्रगुप्त 21/02/2023 - 22:29
सांजवेळी आलेल्या 'साजणी' ला "जा जा" सांगणारा कवी हे सांगायला विसरला की काय ? - साजणी 'सातच्या आत' तू घरी जा - अन जाताना दार तेवढे लावून जा सभ्य सुसंकृत शालीन नारी पोचती सातच्या आत घरी

चौथा कोनाडा 10/03/2023 - 12:28
मस्त ! सुरेख ! मागणे ते,"विसरुनी जावे मला तू!" काय सांगू? प्राण माझा मागशी तू. या ओळी खासच !
काळजाच्या या तळाशी राहशी तू सारखी स्वप्नात माझ्या नांदशी तू. मागणे ते,"विसरुनी जावे मला तू!" काय सांगू? प्राण माझा मागशी तू. प्रेम ना माझे तुझ्यावर सांगताना का गं आता? या टिपाना ढाळशी तू? एवढी आता कशी ही बदलली तू वेचुनी काटे, फुलांशी भांडशी तू. आठवू मी का तुला? म्हणतेस आणिक चांदण्या मोजीत का या जागशी तू.

काहीतरी सलत असतं...

Deepak Pawar ·

चित्रगुप्त 02/02/2023 - 16:31
आवडली कविता. एक प्रकारचा निरागस भाव आहे, तो खासच. "पण त्याचं आपल्याकडे लक्ष नसतं ... अन् आपण आयुष्यावर रुसतो" हे असं केलं तर कसं वाटेल ? -- -- पण त्याचं आपल्याकडे लक्षच नसतं ... मग आपण आयुष्यावर रुसतो...

अफलातून कविता आहे. राजेंद्र भौ लि॔कबद्दल धन्यवाद. दिपक भौ तरल लिहीता. पण खरंच का एवढं आयुष्य तरल असतयं. अन् आपण आयुष्यावर रुसतो म्हणतात आयुष्य एक प्रवास असतो जाणारा क्षण पुन्हा येत नसतो आयुष्यावर रूसून काही उपयोग नसतो कारण तिच्या लेखी आपण कुणीच नसतो

Deepak Pawar 03/02/2023 - 09:54
चित्रगुप्त सर, अत्रुप्त आत्मा सर, राजेंद्र मेहेंदळे सर, कर्नलतपस्वी सर आपले सर्वांचे मनःपूर्वक धन्यवाद. चित्रगुप्त सर आपण सांगीतल्या प्रमाणे बदल करतो.

भागो 13/02/2023 - 11:57
छान हुरहूर लावणारी. युट्युब पण छान आहे.

चौथा कोनाडा 13/02/2023 - 17:33
प्रेम हे असंच असतं, दुर दुर पळतं सारखं सारखं खुणावत, एक दिवस अदृष्य होतं आपल्याशी काहीतरी जोडत आणि आपल्यातलं काही खोडत. मस्त सुरेख कविता, दीपक पवार !

चित्रगुप्त 02/02/2023 - 16:31
आवडली कविता. एक प्रकारचा निरागस भाव आहे, तो खासच. "पण त्याचं आपल्याकडे लक्ष नसतं ... अन् आपण आयुष्यावर रुसतो" हे असं केलं तर कसं वाटेल ? -- -- पण त्याचं आपल्याकडे लक्षच नसतं ... मग आपण आयुष्यावर रुसतो...

अफलातून कविता आहे. राजेंद्र भौ लि॔कबद्दल धन्यवाद. दिपक भौ तरल लिहीता. पण खरंच का एवढं आयुष्य तरल असतयं. अन् आपण आयुष्यावर रुसतो म्हणतात आयुष्य एक प्रवास असतो जाणारा क्षण पुन्हा येत नसतो आयुष्यावर रूसून काही उपयोग नसतो कारण तिच्या लेखी आपण कुणीच नसतो

Deepak Pawar 03/02/2023 - 09:54
चित्रगुप्त सर, अत्रुप्त आत्मा सर, राजेंद्र मेहेंदळे सर, कर्नलतपस्वी सर आपले सर्वांचे मनःपूर्वक धन्यवाद. चित्रगुप्त सर आपण सांगीतल्या प्रमाणे बदल करतो.

भागो 13/02/2023 - 11:57
छान हुरहूर लावणारी. युट्युब पण छान आहे.

चौथा कोनाडा 13/02/2023 - 17:33
प्रेम हे असंच असतं, दुर दुर पळतं सारखं सारखं खुणावत, एक दिवस अदृष्य होतं आपल्याशी काहीतरी जोडत आणि आपल्यातलं काही खोडत. मस्त सुरेख कविता, दीपक पवार !
काहीतरी सलत असतं आपणास मात्र कळत नसतं कुणाच्यातरी आठवणीने मन आतल्याआत जळत असतं होवून कधी बेभान झुलत असतो फुलासारखं आपण सुध्दा फुलत असतो कुठल्याश्या भासापाठी मन सारखं पळत असतं. असं कसं कुणावरही आपण प्रेम करुन बसतो पण त्याचं आपल्याकडे लक्ष नसतं अन् आपण आयुष्यावर रुसतो ती आपल्याला झिडकारते किंवा तो आपल्याला झिडकारतो कळत असून मन आपलं त्याच्याकडेच वळतं. दीपक पवार. https://youtu.be/vsStJxhSSDU

अशीच एक धुंद, सोनेरी सायंकाळ - (आणि अंतिम वगैरे सत्य)

चित्रगुप्त ·

कै च्या कै कविता!! एकदम मनोरंजक. मिपावर हॅश टॅग# एक धुंद सोनेरी/गुलाबी ,सकाळ्/संध्याकाळ सुरु झालाय की काय असे वाटुन गेले क्षणभर. कोs हं ? … मी कोण आहे ? मै कौन हूँ ? व्हू आयाम ? यावरुन पुलंच्या "आयाम द हु इन द यु इन द यु" (असामी असामी बहुतेक) ची आठवण झाली. बाकी ते तळ्याकाठी "तशा" मुली भेटतील असे वाटत नाही.

In reply to by राजेंद्र मेहेंदळे

चित्रगुप्त 02/02/2023 - 12:22
तळे तळे पे डिपेंड है बॉस. आपुन ने ऐसा तळा देखेला है. वैसे ये थोडी आपुनकीबी ष्टोरी है. आर आर आबा ने बंबईसे बारबाला लोगोंको भगाया था तब आपुन के गाव मे भी वो छोरियां आ गई थी. तब तळे पे होता था ये झमेला.

अशाच एका कातरवेळी ती मी आणी तळ्याचा किनारा निरव शांतता अन सुगंधित वारा ओ शाब, काय लाज शोरम बिरोम गुरखा दणादण शिट्ट्या वाजवीत होता.

कै च्या कै कविता!! एकदम मनोरंजक. मिपावर हॅश टॅग# एक धुंद सोनेरी/गुलाबी ,सकाळ्/संध्याकाळ सुरु झालाय की काय असे वाटुन गेले क्षणभर. कोs हं ? … मी कोण आहे ? मै कौन हूँ ? व्हू आयाम ? यावरुन पुलंच्या "आयाम द हु इन द यु इन द यु" (असामी असामी बहुतेक) ची आठवण झाली. बाकी ते तळ्याकाठी "तशा" मुली भेटतील असे वाटत नाही.

In reply to by राजेंद्र मेहेंदळे

चित्रगुप्त 02/02/2023 - 12:22
तळे तळे पे डिपेंड है बॉस. आपुन ने ऐसा तळा देखेला है. वैसे ये थोडी आपुनकीबी ष्टोरी है. आर आर आबा ने बंबईसे बारबाला लोगोंको भगाया था तब आपुन के गाव मे भी वो छोरियां आ गई थी. तब तळे पे होता था ये झमेला.

अशाच एका कातरवेळी ती मी आणी तळ्याचा किनारा निरव शांतता अन सुगंधित वारा ओ शाब, काय लाज शोरम बिरोम गुरखा दणादण शिट्ट्या वाजवीत होता.
अशाच एका धुंद, सोनेरी संध्याकाळी सहज फिरायला निघालो होतो सहज मंजे मुद्दामच … – मला स्वतःशीच मोठ्याने बोलण्याची खोड आहे – घरात उगाच तमाशा नको म्हणून बाहेर पडलो. नकळत पाय तळ्याकाठच्या शांत रस्त्यावर वळले – मनात तात्त्विक वगैरे विचार घोळत होते. कोs हं ? … मी कोण आहे ? मै कौन हूँ ? व्हू आयाम ? सोs हं ! … मी तो आहे. तो मी आहे. या साडेचार फुटी कुडीत अडकलेला - अविनाशी,अमर, स्वयंप्रकाशी आत्मा आहे मी निर्विकार चेतना आहे मी ब्रम्ह, मी सत्य, मी कैवल्य आहे मी कर्ता, मी भोक्ता, मी ज्ञाता आहे मी साक्षी, मी सर्वसाक्षी, मी निर्लिप्त- निखळ जाणीव आहे.

हा उन्हाचा गाव आहे.

Deepak Pawar ·

खुप दिवसांनी छंदाला धरुन लिहिलेली कविता वाचायला मिळाली. फक्त एक सुचवु का? "लाच घेऊनी अता विकती इमान आपुले" ही ओळ "लाच घेऊनी अता विकती इमाने आपुली" अशी पाहीजे, म्हणजे नीट जुळेल.

Deepak Pawar 23/01/2023 - 20:19
राजेंद्र मेहेंदळे सर आपले मनःपूर्वक आभार. मिपावर बहुतेक एडिट चा पर्याय नाही किंवा मला तरी माहीत नाही, परंतु आपण सांगितल्या प्रमाणे इतर ठिकाणी पोस्ट करताना बदल करतो. धन्यवाद.

रापली ही माणसे, हा उन्हाचा गाव आहे! आणि मेघांनी नभाचा सोडला की ठाव आहे! धावती ही माणसे, सावलीच्या वेगे मिषे, पालवीचा तरुंवर येथल्या अभाव आहे. नद्याही आटल्या अन आटली सरोवरे, आवंढाही घशातच, सुकविण्याचा डाव आहे! उष्माघात म्हणूनि नेले मला इस्पितळी, अन सलाईनचा बाटलीतल्या थांबलेला स्त्राव आहे.

खुप दिवसांनी छंदाला धरुन लिहिलेली कविता वाचायला मिळाली. फक्त एक सुचवु का? "लाच घेऊनी अता विकती इमान आपुले" ही ओळ "लाच घेऊनी अता विकती इमाने आपुली" अशी पाहीजे, म्हणजे नीट जुळेल.

Deepak Pawar 23/01/2023 - 20:19
राजेंद्र मेहेंदळे सर आपले मनःपूर्वक आभार. मिपावर बहुतेक एडिट चा पर्याय नाही किंवा मला तरी माहीत नाही, परंतु आपण सांगितल्या प्रमाणे इतर ठिकाणी पोस्ट करताना बदल करतो. धन्यवाद.

रापली ही माणसे, हा उन्हाचा गाव आहे! आणि मेघांनी नभाचा सोडला की ठाव आहे! धावती ही माणसे, सावलीच्या वेगे मिषे, पालवीचा तरुंवर येथल्या अभाव आहे. नद्याही आटल्या अन आटली सरोवरे, आवंढाही घशातच, सुकविण्याचा डाव आहे! उष्माघात म्हणूनि नेले मला इस्पितळी, अन सलाईनचा बाटलीतल्या थांबलेला स्त्राव आहे.
हा उन्हाचा गाव आहे, रापलेली माणसे का अशी ही श्रावणाने शापलेली माणसे? पाहतो तो हर घडीला चेहरा वाटे नवा चेहऱ्याला रंग फसवे फासलेली माणसे. शेत कसवी तोच येथे, का उपाशी राहतो? का इथे ही भाकरीने ग्रासलेली माणसे? जात धर्माच्या इथेही पेटता या दंगली पाहिली मी माणसाने छाटलेली माणसे. लाच घेऊनी अता विकती इमान आपुले जी कधी मज सभ्य तेव्हा वाटलेली माणसे. हो भले अथवा बुरे, ना काळजी येथे कुणा का मनाने येथली ही गोठलेली माणसे?

दे दवांचे प्याले

चांदणे संदीप ·

मग? इतकी सुरेख कविता लिहिली म्हणून रुपाली ने काय बक्षीस दिले? ता.क. :-चारचौघात न सांगता येण्यासारखे बक्षीस मिळाले असेल तर व्यनी किंवा कायाप्पा वर संदेश पाठवा पैजारबुवा,

In reply to by ज्ञानोबाचे पैजार

इतक्या छान कवीतेनंतर "रूपाली",मधे रूपाली बरोबर एक डेट तो बनती है भाई. @सं.चा. कवीता आवडली यात शंकाच नाही. कवीतेचा अकृतीबंध सुरेश भट यांच्या गझले सारखा तर रूप पैठणी नेसून नखशिखांत सोन्याने मढलेल्या घरंदाज स्त्री सारखा वाटतो.

चित्रगुप्त 29/12/2022 - 12:01
कविता आवडली. अवांतरः मला नेहमी प्रश्न पडतो, की अलिकडल्या काही वर्षांपासून मराठीत 'राहिलेले' 'वाचलेले' साठलेले' 'माळलेले' 'गोठलेले' ..... असे 'ले'कारांत शब्द अनुक्रमे ' राहिले होते' 'वाचले होते' 'साठले होते' ... या अर्थाने सुद्धा वापरले जात आहेत. वस्तुतः 'वाचले होते' आणि 'वाचलेले' अशा दोन्ही शब्दरुपात फरक आहे. उदाहरणार्थ : "हे पुस्तक मी पूर्वी बरेचदा वाचले होते, पण आता पूर्वी वाचलेले काहीच आठवत नाही" "तिथे बरेच पाणी साचले होते, पण असे साचलेले पाणी प्यायला वापरावे की नाही, हा प्रश्नच होता" असो. या सुंदर कवितेबद्दल अनेक आभार.

मग? इतकी सुरेख कविता लिहिली म्हणून रुपाली ने काय बक्षीस दिले? ता.क. :-चारचौघात न सांगता येण्यासारखे बक्षीस मिळाले असेल तर व्यनी किंवा कायाप्पा वर संदेश पाठवा पैजारबुवा,

In reply to by ज्ञानोबाचे पैजार

इतक्या छान कवीतेनंतर "रूपाली",मधे रूपाली बरोबर एक डेट तो बनती है भाई. @सं.चा. कवीता आवडली यात शंकाच नाही. कवीतेचा अकृतीबंध सुरेश भट यांच्या गझले सारखा तर रूप पैठणी नेसून नखशिखांत सोन्याने मढलेल्या घरंदाज स्त्री सारखा वाटतो.

चित्रगुप्त 29/12/2022 - 12:01
कविता आवडली. अवांतरः मला नेहमी प्रश्न पडतो, की अलिकडल्या काही वर्षांपासून मराठीत 'राहिलेले' 'वाचलेले' साठलेले' 'माळलेले' 'गोठलेले' ..... असे 'ले'कारांत शब्द अनुक्रमे ' राहिले होते' 'वाचले होते' 'साठले होते' ... या अर्थाने सुद्धा वापरले जात आहेत. वस्तुतः 'वाचले होते' आणि 'वाचलेले' अशा दोन्ही शब्दरुपात फरक आहे. उदाहरणार्थ : "हे पुस्तक मी पूर्वी बरेचदा वाचले होते, पण आता पूर्वी वाचलेले काहीच आठवत नाही" "तिथे बरेच पाणी साचले होते, पण असे साचलेले पाणी प्यायला वापरावे की नाही, हा प्रश्नच होता" असो. या सुंदर कवितेबद्दल अनेक आभार.
कितीदा ओठांवरती अव्यक्त राहिलेले शब्द ते तुझ्या मी, डोळ्यांत वाचलेले जायचे कुठेशी, मी चाललोय कोठे? तुझ्या रूपाने, रूपाली, मला भारलेले माळून दे म्हणालीस, माला तारकांची केशी तुझ्या टपोरे, चंद्रफूल माळलेले भेटता तुला उराशी, श्वासात आग येते क्षण तप्त, दग्ध, तरीही, भान गोठलेले घनगर्द भावनांचा कल्लोळ माजतो ग दे दवांचे प्याले, पाकळ्यांत साठलेले - संदीप चांदणे

अवती भवती तरंगे.

Deepak Pawar ·
अवती भवती तरंगे तुझ्याच श्वासाचा दरवळ अंतरी फुलते आहे तुझ्याच प्रीतीची हिरवळ. रस्त्यावर पाऊल खुणा कि होई आभास तुझा वाऱ्यावर गंध फुलांचा कि दरवळे श्वास तुझा जिकडे तिकडे दाटली तुझ्याच पदराची सळसळ. संध्याकाळ ही उधळीत रंग तुझ्या आठवांचे रात्र दाटता का आठवे मज पळ चांदण्यांचे? उठता बसता सारखा तुझाच भास मला हरपल. छेडूनी दुखास माझ्या आता हे सूर लाविले तू ते माझेच शब्द होते येथे जे गीत गायिले तू कशास करशी मना तिचीच तू आता कळकळ.