festivals

"नास्तिकांनी खायला कोंडा,
उशाला धोंडाचं गाणं!"
कितीही म्हटलं, तरी
आपल्या देशाची पक्की जमीन
धर्माच्या खाटेचीच सोय!

पंथाच्या गादीची उब,
सांस्कृतिक उशीसंगे अल्हाददायक झोप —
आपलेसेपणा देणारी ही सोय
बहुतेकांना हवीच असते, नाही का?

सणांच्या आधी, माळ्यावरची
समृद्ध अडगळ खाली उतरते,
तेव्हा माळ्याचीही सफाई होते.

तसंच काहीसं —
मऊ मुलायम गादीसुद्धा,
खूप दिवसांनी कडक होते.
मग ती कारखान्यात जाऊन
सासुफ-करून, पुन्हा
मुलायम होते, स्वच्छ होते,
दिवाळी अंकांनी वैचारीक
कल्हई दिल्या सारखी.

नक्कीच, पर्शियन आणि उर्दू भाषेतील प्रेमाची भावना दर्शवणारी कविता खालीलप्रमाणे:

**पर्शियन आणि अरेबिक प्रेम:**

पर्शियन भाषा, जणू सुंदर युवती,
अरेबिक तरुणावर तिचे मन मोहित.
मोहक अदा, नजाकत खास,
प्रेमाचा रंग, जणू गुलाबाचा सुवास.

**उर्दू, पर्शियन आणि अरेबिकची सुंदर कन्या:**

उर्दू भाषा, नाजूक लाजरी,
पर्शियन आणि अरेबिकची ती सुंदर कन्या.
शब्दांची जादू, भावनांचा खेळ,
सौंदर्याची खाण, जणू मोत्यांचा मेळ.

**उर्दू आणि हिंदी प्रेम:**

आनंदाच्या दारी परब्रह्म येते
सुखाचा पहाट, दाखवते.

मनामनामध्ये उजळते प्रेम
समृद्धीचा वाट, सापडते.

सरो सारे दु:ख होवो भरभराट
दिवाळी पहाट, ऐश्वर्याची.

सोबतीच्या पाया मिळो पायवाट
उडू दे थाट, दिवाळीचा.

आनंद सोहळा,प्रकाशाचे पर्व
नात्यांचा उत्सव ,चार दिस.

दिवाळी म्हणजे दुजे काही नाही
आनंदाची ग्वाही, स्वत:लाच.

शुभ दिपावली

-----अभय बापट

सारे रोजचे तरीही.....
हवे हवेसे वाटे
निशाचे ते जाणे
आणी उषाचे भेटणे

गवाक्षातून झाके
सोनसळी तिरीप
पुन्हा नव्याने येतो
जगण्या हुरूप

सारे रोजचे तरीही.....

पालवी फुटते
रात्रीच्या स्वप्नानां
अधिरते मन
कवेत घ्यायाला

गेले कालचे विरून
निराशेचे सुर
मन आभाळी आले
ढग आशेचे भरून

सारे रोजचे तरीही
हवे हवेसे वाटे......

दमून भागून
जीव झाला क्लांत
पुन्हा घरट्यात येतो
घ्याया विश्राम निवांत

सारे रोजचे तरीही
हवे हवेसे वाटे
निशाचे ते येणे.....

गणेशवंदना
-------------

सृष्टीचा तू एक नियंता
लंबोदरा तू एकदंता
मोरया मोरया

बुद्धिदाता वरदायका
संकटमोचका विनायका
प्रसन्न प्रेमळ भगवंता
मोरया मोरया

आनंदे नर्तन करिशी
भक्ता हृदयी धरिशी
कृपा असावी अनंता
मोरया मोरया
------------------

निसर्ग बरसला
सुखाचा पाऊस,
आनंदाचा कंद
घरी आला.

भक्तीचा उत्सव
आनंदले रोम
गणपतीचा सण
आला आला.

सुखकर्ता आला
विघ्नहर्ता आला,
आयुष्याचा कर्ता
घरी आला.

वर्षभर ज्याची
पाहतो मी वाट,
तो दु:खहर्ता
घरी आला.

फुलला पारिजात
उंचबळे सुवास,
सुगंधाचा दाता
घरी आला.

विद्येचा ईश्वर
ज्ञानाचा दाता
बुद्धीचा विधाता
घरी आला.

--- अभय बापट

काठावरचे गुपित झेलता
अनु'मतीची महत्ता विशेष

वसंताचे मृगजळ खास
कटी बंधात उष्म निश्वास

नभी नाभी ताम्र गोल
चा'लते जातो तोल
आर्त कुंजन
आस पास

पर्ण विरहीत पुष्प तटी दाट
दिंगबर सुरेख मदन पाझरतो

.
.
.
.
.
.
.

स्वतःच्याच कवितेच्या विडंबनाचा विचार केला आणि कवितेतला(च) मदन अकस्मिक पाझरला. ;)

आङळे वाङळें साहित्य संमेलन

आङळे वाङळेंना म्हणाली
मराठी साहित्य संमेलनाला
नाही गेलात कसे ते?

वाङळें आङळेंना म्हणाला
तुमच्या आङळीकेचे साहित्याने
अजीर्ण झाल्यावर इतर साहित्याला
जागा आता उरलीच कुठे ?

समींदरा रे समींदरा,
तू जपून आण माझ्या घरधन्याला
लई दिवसांन परतून येईल घराला ||धृ||

नको उधाण आणू तुज्या पाण्याला
नको मस्ती करू देऊ वार्‍याला
काय नको होवू देऊ त्याचे होडीला
तू जपून आण माझ्या घरधन्याला ||२||

नारळ पौर्णिमेचा सण आता सरला
तुला सोन्याचा नारल वाढवला
नेल्या होड्या त्यानं मासेमारीला
तू जपून आण माझ्या घरधन्याला ||३||

मी कोलीण घरला एकली
सारं आवरून बाजारा निघाली
म्हावरं विकून येवूदे बरकतीला
तू जपून आण माझ्या घरधन्याला ||४||

वार्ता सुखाची घेऊन , आता यावे घरी देवा..|

ओढ भेटीची लागली, होई तगमग जिवा..||

काही कळेना जीवाला, मना धाव घेऊ कोठे..|

ओढ तुम्हा दर्शनाची, धीर काळजात वाटे..||

तुमच्या येण्याची चाहूल, देवा आम्हा सुखावते..|

अवघी चिंता दुःख सारी, जशी दूर घालवते..||

आहे संकट हे मोठं, नाही माणसाच्या हाती..|

नाही श्रीमंतीचं मोलं, होते गरीबाची माती..||

वार्ता सुखाची घेऊन , यावे वाजत गाजत..|

नको दुःखाची किनार, कुणा ओल्या पापण्यात..||

नाव तुझं मंगलमूर्ती, विघ्नहर्ता तुझी कीर्ती..|

तुझ्या येण्यानं ही सारी, देवा उजळावी धरती..||