वाण्याचे सांगतो कुळ, विकतो देहू गावी गुळ

 नांदुरकीच्या झाडाखाली बेतुक्या शोधतो मुळ 

स्वर टाळ चिपळ्यांचा विरून हवेत गेला

 छेडून विणेच्या तारा बेतुक्या थकून गेला

 भोवती गर्द पाचोळा काही हिरवा काही पिवळा

 काही वार्‍याने उडून गेला काही तीथेच निजला 

दुथडी किनारा जोडी सावरते पाण्याचे लोटं

 विझतील श्रावणधारा दोलायमान ही होडी 

सोडून पाश होडीचे तो घेऊन जाईल दूर 

झुरतील बंध रेशमाचे मग पुन्हा येईल पूर

पेरणा 

मागे वळून बघू नये, 

म्हातार्‍याने चळू नये, 

आठवणीत जळू नये, 

असं कुठं लिहिलंय? 

अवचिता परिमळू नये, 

शरदी मेघांनी पळू नये, 

अवकाळी झरू नये,

 असं कुठं लिहिलंय? 

कातरवेळी झुरू नये, 

कांचनसंध्यी उमलू नये, 

गजरा भाळी माळू नये, 

असं कुठं लिहिलंय?

 एकांताशी बोलू नये, 

भरल्या डोळी डोलू नये, 

ओल्या शब्दीं भिजू नये,