अपना हात जगन्नाथ
चाकोरीबाहेर जाऊन त्याने गरूड भरारी घेतली,...
खुप कष्ट उपसले,फलद्रूपही झाले. सर्व काही छान चाललं होतं.
अचानक,साम्राज्यावरचा सुर्य मावळला.
बँकेने जप्ती आणली,होत्याचे नव्हते झाले.
सुख के सब साथी..........
रात्रभर झोप नव्हती तरीही सकाळी शांतपणे चहा घेतला.विचार पक्का झाला होता.......
" विठ्ठलपंता सारखा......",
आपल्या देशात अनेक आदिवायी आणि त्यांनी जोपासलेल्या कला आहेत. त्यांच्या कलाकृतींमधून निसर्गाशी जोडलेली घट्ट नाळ दिसून येते. त्याचबरोबरीने त्यांच्या समूहाचा एकत्रित अनुभव, आठवणी यांचं चित्रण असते.
मी काढलेले हे चित्र असेच एक उदाहरण आहे. एक आर्ट वर्कशॉप अशी सुरु झालेली सामूहिक क्रिया, मैत्रीण, घरची मंडळी अशा सर्वांच्या प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष सहभागाची ही एक गोष्ट आहे.
देवशयनीच्या रात्री
सूर्य उगवला, सकाळ उमलून आली. जाग आली तर माझ्या हातावर डोकं ठेवून निजलेली तू. अस्ताव्यस्त केस, मोठं कपाळ, लांब नाक, गोऱ्यापेक्षा जरा कमी आणि सावळ्यापेक्षा जरा उजळ रंग. तुझे ते गडद गुलाबी ओठ, नाजूक हनुवटी आणि कचकन चावा घ्यावासा वाटणारे तुझे ते गोड कान. आखीव भुवयांच्या खाली बंद पापण्याआडचे तुझे पाणीदार डोळे.
नेहमीसारखाच साडेपाच वाजता उठलो. पाऊस पडत होता.काल दुपारी आलेला मेघराज वस्तीलाच राहीला वाटते! कल्पनेनेच शिरशीरी भरली,अंगावर काटा आला. इतक्या दिवसांची प्रतिक्षा संपली.
तुझ्या चित्रभाषेमधले मी
शोधित होतो जरी व्याकरण
त्या शोधाच्या वाटेवरती
मला गवसले काही विलक्षण
नियमबद्ध काहीही नसणे
हाच नियम असणार, वाटले
होते- पण त्या ओळींमधल्या
जागेवर ते पुन्हा भेटले
चकवा देऊन आकलनातून
पुन्हा पुन्हा निसटुनी जे गेले
तेच गूढ चित्राक्षर होऊन
मला पछाडून अथांग उरले
लिहिशील एखादी कविता?
मिसळपाव
