मरण!

"अरे का तापलायेस माझ्यावर? या निष्ठुर जगातल्या लोकांनी दिलेले चटके कमी आहेत का! तु तरी घे एकदाचा जीव माझा!" म्हातारा आकाशकडे पाहुन बडबडत होता. "ओ बाबा तो साऱ्या जगावरच तापलाय!" "त्याच्याकडे न्याय असतो बाबा, चटके देणाऱ्यालाही तो चटका लावतो." "अहो दुष्काळ पडलाय." दुष्काळ? म्हातारा चिडला आणि त्याने एक काडी उचलली! "बाबा तुमचा आशीर्वाद असू द्या."तो पुटपुटला आणि काहीतरी म्हणून त्याने काडी वर फेकली. क्षणार्धात आकाश भरून आलं एक क्षणात दुष्काळ संपला! लोक आनंदाने नाचू लागले. म्हाताराही त्यांच्याकडे पाहू लागला! एक चिमुरडी त्याच्याजवळ आली आणि म्हणाली! "बाबा खाली वाका" म्हातारा थबकला! "बरं बाई या जगण्याच्या ओझ्याने वाकलोय, आता तुझ्यासाठी वाकतो!" आणि तिने त्याच्या चिंधि बांधलेल्या कपाळावर आपले ओठ टेकवले! म्हातारा अवाक झाला! त्याच्या ओठावर हसू फुलले! आणि त्याच क्षणी तो समाधानी होऊन खाली कोसळला! आकाशवाणी झाली, 'अश्वत्थाम्या जगण्याचा शाप मिटवण्यासाठी मरणात समाधान असावं लागतं!'