मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

जेथोनि सुरुवात होते..

पाटिल ·

सुरिया 07/01/2022 - 10:30
चाराण्याची सगळी कडे कॉमन असणारी कथा कोंबडी. तिला बाराण्याचा सुहास शिरवळकरांचां उधार घेतलेला मसाला. . एकूण काही मजा नाही. पुलेशु.

सुरिया 07/01/2022 - 10:30
चाराण्याची सगळी कडे कॉमन असणारी कथा कोंबडी. तिला बाराण्याचा सुहास शिरवळकरांचां उधार घेतलेला मसाला. . एकूण काही मजा नाही. पुलेशु.
लेखनविषय:
विडंबन
शिक्षण
मौजमजा
लेखनप्रकार
प्रकटन
विरंगुळा
तर तेव्हा समजा शाळेत वगैरे जावं लागत असलं आणि अभ्यास वगैरे असला तरीही आम्हाला अगदीच काही कंदीलाच्या वगैरे उजेडात अभ्यास करायची गरज पडली नाही, कारण दुर्दैवाने त्या गावात आधीच लाईट आली होती..! त्यामुळे "आम्ही कंदीलाच्या उजेडात अभ्यास करून आयुष्यात असे असे झेंडे लावले!" ह्याप्रकारचे चमकदार डायलॉग वेळप्रसंगी मारता येत नाहीत, याची आज मोठीच हळहळ वाटते. तर जन्मदाते म्हणाले की,''सगळीच पोरं जातेत तर तू बी जात जा शाळेला. उगा पांदीवगळीतनं खेकडी हुडकत फिरण्याबगर हितं बसून तरी दुसरं काय करनार हैस तू ?'' सवाल बिनतोड होता. आणि माझ्याकडे ठोस असं उत्तर नव्हतं.

अभियांत्रिकीचे दिवस-७

पाटिल ·

पाटिल 27/09/2021 - 09:14
होय...! परममित्र औरंगाबादकर पुणे दौऱ्यावर आले की आम्हास आवर्जून भेटतात आणि मोठ्या प्रेमाने आम्हास एखाद्या बारमध्ये घेऊन जातात. त्यांनी त्यांच्या सध्याच्या आयुष्याच्या वेगवेगळ्या क्षेत्रांमध्ये गाजवलेल्या कर्तुत्वासंबंधी निरनिराळ्या पुड्या ऐकवण्यासाठी आमच्याशिवाय योग्य माणूस कोण असणार...! :-)) प्रतिसादांबद्दल सर्वांना धन्यवाद :-))

बबन ताम्बे 26/09/2021 - 22:52
तुफान विनोदी लेख. बाकी औरंगाबादकर फारच उचापती दिसताहेत . आमच्याकडे हॉस्टेल वर नांदेडकर आणि नाशिककर असे दोन उचापती होते. पुण्याच्या गणपती च्या गर्दीत डेअरिंग करायला गेले आणि पोलिसांचे चांगलेच फटके खाल्ले .पण आम्हाला सांगितले एका ठिकाणी पडलो.☺️

पाटिल 27/09/2021 - 09:14
होय...! परममित्र औरंगाबादकर पुणे दौऱ्यावर आले की आम्हास आवर्जून भेटतात आणि मोठ्या प्रेमाने आम्हास एखाद्या बारमध्ये घेऊन जातात. त्यांनी त्यांच्या सध्याच्या आयुष्याच्या वेगवेगळ्या क्षेत्रांमध्ये गाजवलेल्या कर्तुत्वासंबंधी निरनिराळ्या पुड्या ऐकवण्यासाठी आमच्याशिवाय योग्य माणूस कोण असणार...! :-)) प्रतिसादांबद्दल सर्वांना धन्यवाद :-))

बबन ताम्बे 26/09/2021 - 22:52
तुफान विनोदी लेख. बाकी औरंगाबादकर फारच उचापती दिसताहेत . आमच्याकडे हॉस्टेल वर नांदेडकर आणि नाशिककर असे दोन उचापती होते. पुण्याच्या गणपती च्या गर्दीत डेअरिंग करायला गेले आणि पोलिसांचे चांगलेच फटके खाल्ले .पण आम्हाला सांगितले एका ठिकाणी पडलो.☺️
लेखनविषय:
विडंबन
विनोद
शिक्षण
लेखनप्रकार
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा
होस्टेलमध्ये स्वत:ची रूम सोडून इतर कुणाच्याही रूममध्ये ढुंगण वर करून लोळत पडण्याची परंपरा आणि शिवाय धाडकन दार उघडून कुठंही कधीही घुसण्यात काही गैर आहे, असं कुणाच्या डोक्यातही येणं अशक्य असल्यामुळे तिथं प्रायव्हसीचं साधं सुख मिळण्याचा काहीच विषय नसायचा. म्हणजे समजा असाच कधीतरी मी माझ्याच रूममध्ये प्रवेश केला असता नेहमीचीच रिकामटेकडी जनता तिथं असभ्य असामाजिक वगैरे अवस्थेत अस्ताव्यस्त पसरून लॅपटॉपच्या स्क्रीनकडे पाहून लाळ गाळते आहे, हे एक दृश्य तसं नेहमीचंच. कारण स्क्रीनवर चालू असलेल्या रोमॅंटिक सीनमध्ये समजा विदेशी हिरो-हिरोईन मुक्त प्रेमाचा वगैरे आविष्कार सादर करत आहेत. एवढ्यात "ह्यात काय मजा

अभियांत्रिकीचे दिवस-४.. ओरल्स..!

पाटिल ·

प्रसाद गोडबोले 23/08/2021 - 23:43
बेक्कार हसतोय =))) ऑईल काय राव ऑईल ... हिलेरियस =)))) मला आमची बी.एस्सी लास्ट इयर ची ओरल आठवली . आता स्टॅटिस्टिक्स सारख्या विषयाला ओरल असण्याचे काय कारण ? पण बहुतेक त्यांना तपासायचे असावे की तुम्ही नुसतेच रट्टाबाजी करुन पास होताय की तुम्हाला खरेच त्यामागील गणित , लॉजिक इन्टर्प्रिटेशन कळले आहे ? चार पेपर ला चार ओरल्स ! जवळपास २०० मार्क टोटल मार्क्स च्या २०% ! पण ते झपाटलेले दिवस होते , अभ्यासात मागेपुढे पाहीले नाही . पहिल्या तीन ओरल्स अफलातुन झाल्या . शेवटच्या ओरल ला मला प्रश्नच विचारले नाहीत एक्स्टर्नल ने . ते हसुन फक्त इतकेच म्हणाले की " तुला आता काय विचारयचं ? तु सगळीच तयारी करुन आलाय . एक सांगतो , पी.एच.डी कर नक्की !" ह्या एवढ्यावर माझी ओरल संपली ! २०० पैकी १९९ मार्क्स मिळाले ! अर्थात एवढे करुनही मी शिवाजी विद्यापिठात दुसरा आलो =)))) , सोलापुरचा कोणीतरी एक जण पहिला होता . त्याने मुख्य पेपर मध्ये मला मागे टाकले ...दुत्त दुत्त. नंतर कधीतरी सोलापुर ला शिवाजी विद्यापिठातुन काढुन स्वतंत्र विद्यापीठ दिले तेव्हा मला मनस्वी आनंद झालेला =))))

प्रसाद गोडबोले 24/08/2021 - 09:56
नाही ना ! एमेस्सी च्या ओरल्स आणि एक्जॅम्स मध्ये आमची अवस्था ह्या लेखकासारखीच दारुण झाली होती , शिवाय कॅपस मधुन नोकरीही लागली म्हणुन राहुन गेले पी.एच.डी चे ! ( पण आता खंत वाटते , पी.एच.डी केली असती तर आत्ता कमावत आहे त्याच्या किमान दुप्पट ते तिप्पट जास्त कमावत असतो मी :( नहि ज्ञानेन सदृषं रिवॉर्डींग इह विद्यते हेच खरे !)

शानबा५१२ 24/08/2021 - 09:09
माझा "व्हायवा एक्झाम" चा अनुभव काहीसा मार्कस ह्यांनी लिहलल तसाच आहे. मी पी.एचडी मधुन सोडली. मधुन म्हणजे काही दीड वर्षांच्या आत, तो माझा निर्णय मला खुप आवडला, कारण रीसर्च टॉपीक जो नको होता तो दीला गेलेला व नंतर बदलेन बोलुन बदलला गेला नाही. मग बोललो अशा शिक्षकांकडे असलेली पी.एचडी डीग्री मला नको. ईतर मार्ग असेल आर्थिक स्थैर्य मिळवायचा. आपला लेख एकदम प्रामाणिक आहे. मणक्यातून थंडगार शिरशिरी.. fight or flight :-)

गणामास्तर 24/08/2021 - 11:40
यांवरून एक किस्सा आठवला. .स्ट्रेंथ ऑफ मटेरियलच्या पेपरला बाजूच्या लायनीत बसलेला मित्र खपाखप समोरच्या पोराचे छापत होता. अर्थातच आम्हा बाकीच्यांची जळजळ होत होती. दिड दोन पानाचे कॅल्क्युलेशन छापून झाल्यावर मित्राने त्याचे अंडरलाईन बोल्ड वगैरे करून लिहिलेले उत्तर पाहिले अन डोक्याला हात मारून घेतला, माझ्याकडे पाहत ओरडून म्हणाला कि या *त्त्याने उत्तर " syntax error " लिहिलंय . शून्य मिनिटांत आमची रवानगी बाहेर झाली. ज्याने हा प्रताप केला तो मुलगा एकही लेक्चर प्रॅक्टिकल चुकवत नसे. अजूनपर्यंत हा बरेचदा आमच्या चर्चेचा विषय होतो.

राजेंद्र मेहेंदळे 24/08/2021 - 12:11
हहपुवा!! मस्त चाललिये सिरीज!! एकदम काळजाला भिडणारे प्रसंग आणि वाक्ये. आत जाणारे बकरे काय, कलकलाट करणार्‍या कोंबड्या काय , लईच भारी. आमच्या कॉलेजमध्ये सगळ्या लॅब एकाच मजल्यावर होत्या. म्हणजे ओरलसाठी एकीकडे मेक ची पोरे/पोरी थांबली, तर दुसर्‍या दारासमोर ईंस्ट्रुची, तिसरीकडे कॉम्प ची तर चौथीकडे क्ट्रिकल किवा ट्रॉनिक्स ची. आणि झाडुन सगळ्यांची अवस्था अशीच, कोणी जिन्यात लोळतोय, कोणी व्हरांड्यात फेर्‍या मारतोय तर कोणी एखादा कोपरा धरुन (आणि डोके धरुन) बसलाय. भयंकर स्ट्रेसफुल वातावरण. काही महिन्यांपुर्वीचे वार्षिक समारंभाच्या वेळचे हेच का ते कॉलेज अशी शंका यावी अशी एकुण परिस्थिती. लेख मनाला भिडला हेवेसांनल!!

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:42
हायला आमची एम डी ची तोंडी परीक्षा सकाळी ८ पासून संध्याकाळी ७ पर्यंत चालत असे आणि उमेदवार फक्त ५. पिळून निघणे म्हणजे काय असते ते तेंव्हा समजले. मेलं कोंबडं आगीला भीत नाही म्हणतात तसं दुपारपासून व्हायला सुरुवात होते. आमचे बाह्य परीक्षक तर "अंग्रेजोंके जमाने के परीक्षक" होते. (गुलबर्ग्याहून आलेले) त्यांना recent advances काय असतात तेच माहिती नव्हते. त्यामुळे त्यांनी मला नापासच केले असते. मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले. नाही तर एक पंढरीची वारी नशिबात आली असती

Bhakti 24/08/2021 - 15:11
मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले
अगदी इंटर्नल ती सुद्धा धावपळ असते तेव्हा. काही exaternal चा रूबाबच मोठा :)

गामा पैलवान 25/08/2021 - 02:27
पाटिलबुवा, प्रत्ययी लेखन आहे. प्रसंग अगदी डोळ्यासमोर उभे राहताहेत. तुमची उपमेची प्रतिमासृष्टी फारंच बहारदार आहे. विषुववृत्तीय जंगल, कसाई व कोंबडे, बेडकाचा इलेक्ट्रॉन, वगैरे, वगैरे ! :-) आ.न. आ.पै.

चौकस२१२ 25/08/2021 - 04:46
एक बहाद्दर गांजा मारून तोंडी परीक्षेला गेले होते,, उत्तर बरोबर दिले पण तेच उत्तर परत परत देत राहिला इंटर्नल त्याच कॉलेजात एम ई झालेला तरुण लेक्चरर होता,, त्यामुळे हे प्रकरण त्याच्या लक्षात आल ,, एक्सटेर्नल पासून हे लपवन्या साठी त्यांनी जी काय केविलवाणी धडपड केलीय अरे बापरे

मित्रहो 25/08/2021 - 10:17
मस्त मजा आली. एकदा आमच्या होस्टलचे रेक्टरच्या विषयाची ओरल होती आणि आम्ही ठरवून प्रत्येक प्रश्नाच्या उत्तरात होस्टलच्या समस्या सांगितल्या. आता पूर्ण आठवत नाही पण क्वॉलिटी म्हणजे काय तर मेसचे जेवणाची उत्तम क्वॉलिटी कशी असे काही तरी सांगितले होते. सर होस्टेलच्या मुलांना ओरलमधे कधीच खूप कमी मार्क देत नाही याची पूर्ण खात्री होती.

चावटमेला 25/08/2021 - 12:46
मी प्रत्येक ओरल मध्ये अगदी केविलवाणा, बापुडवाणा चेहरा करून बसत असे. म्हणून च कदाचित कितीही शिव्या दिल्या तरी परीक्षक कधी मला नापास करायचे नाहीत बहुतेक :)

सुबोध खरे 25/08/2021 - 19:41
आमचे एक मेजर सिद्दीकी म्हणून शरीररचनाशास्त्राचे परीक्षक होते. त्याना असे केविलवाणा चेहरा वगैरे अजिबात चालत नसे. त्यांचे प्रश्न येत नव्हते म्हणून एक मुलगी रडू लागली. त्यावर मेजर सिद्दीकी तिला कोरड्या शब्दात म्हणाले. Look here,miss, all this crying will not help. you go out wash your face and come back after १० minutes. If I see you crying then, I shall fail you. ती मुलगी गपचूप उठून बाहेर गेली. तोंड बिंड धुवून परत आली आणि तोंडी परीक्षा दिली. यानंतर मेजर सिद्दिकींचा मुलांमध्ये भाव काय वधारला होता.

बोलघेवडा 25/08/2021 - 20:51
पाटील साहेब, मस्त लेख. एकदम जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. एका मित्राच्या कॉलेज मधला किस्सा आठवला. मशीन ड्रॉविंग च्या ओरल ला स्क्रू जॅक म्हणजे टायर पंचर झाल्यावर खाली आधाराला जे डिव्हाईस वापरतात त्याच्या डिझाईन बाबत काही प्रश्न एक्सटर्नल ने विचारले. बाकी सर्व ठीक होत पण त्याच्या हँडल ची लेंथ आमच्या मित्राने 5 मीटर अशी काढली होती. त्यावर तो एक्सटर्नल म्हणाला की ते हँडल फिरवायला बैल आणावा लागेल :)

सिरुसेरि 25/08/2021 - 23:22
सबमिशनवरील आठवणींप्रमाणे या आठवणीही मस्त . ओरलला जर कुणी व्यवस्थित अभ्यास करुन आला असेल तर बाकीचे त्याला "साला , रट्टा मारके आया है " असे डिवचत असत . बाकी या आठवणी वाचुन पुर्वी लिहिलेला लेख आठवला - https://www.misalpav.com/node/32511

प्रसाद गोडबोले 23/08/2021 - 23:43
बेक्कार हसतोय =))) ऑईल काय राव ऑईल ... हिलेरियस =)))) मला आमची बी.एस्सी लास्ट इयर ची ओरल आठवली . आता स्टॅटिस्टिक्स सारख्या विषयाला ओरल असण्याचे काय कारण ? पण बहुतेक त्यांना तपासायचे असावे की तुम्ही नुसतेच रट्टाबाजी करुन पास होताय की तुम्हाला खरेच त्यामागील गणित , लॉजिक इन्टर्प्रिटेशन कळले आहे ? चार पेपर ला चार ओरल्स ! जवळपास २०० मार्क टोटल मार्क्स च्या २०% ! पण ते झपाटलेले दिवस होते , अभ्यासात मागेपुढे पाहीले नाही . पहिल्या तीन ओरल्स अफलातुन झाल्या . शेवटच्या ओरल ला मला प्रश्नच विचारले नाहीत एक्स्टर्नल ने . ते हसुन फक्त इतकेच म्हणाले की " तुला आता काय विचारयचं ? तु सगळीच तयारी करुन आलाय . एक सांगतो , पी.एच.डी कर नक्की !" ह्या एवढ्यावर माझी ओरल संपली ! २०० पैकी १९९ मार्क्स मिळाले ! अर्थात एवढे करुनही मी शिवाजी विद्यापिठात दुसरा आलो =)))) , सोलापुरचा कोणीतरी एक जण पहिला होता . त्याने मुख्य पेपर मध्ये मला मागे टाकले ...दुत्त दुत्त. नंतर कधीतरी सोलापुर ला शिवाजी विद्यापिठातुन काढुन स्वतंत्र विद्यापीठ दिले तेव्हा मला मनस्वी आनंद झालेला =))))

प्रसाद गोडबोले 24/08/2021 - 09:56
नाही ना ! एमेस्सी च्या ओरल्स आणि एक्जॅम्स मध्ये आमची अवस्था ह्या लेखकासारखीच दारुण झाली होती , शिवाय कॅपस मधुन नोकरीही लागली म्हणुन राहुन गेले पी.एच.डी चे ! ( पण आता खंत वाटते , पी.एच.डी केली असती तर आत्ता कमावत आहे त्याच्या किमान दुप्पट ते तिप्पट जास्त कमावत असतो मी :( नहि ज्ञानेन सदृषं रिवॉर्डींग इह विद्यते हेच खरे !)

शानबा५१२ 24/08/2021 - 09:09
माझा "व्हायवा एक्झाम" चा अनुभव काहीसा मार्कस ह्यांनी लिहलल तसाच आहे. मी पी.एचडी मधुन सोडली. मधुन म्हणजे काही दीड वर्षांच्या आत, तो माझा निर्णय मला खुप आवडला, कारण रीसर्च टॉपीक जो नको होता तो दीला गेलेला व नंतर बदलेन बोलुन बदलला गेला नाही. मग बोललो अशा शिक्षकांकडे असलेली पी.एचडी डीग्री मला नको. ईतर मार्ग असेल आर्थिक स्थैर्य मिळवायचा. आपला लेख एकदम प्रामाणिक आहे. मणक्यातून थंडगार शिरशिरी.. fight or flight :-)

गणामास्तर 24/08/2021 - 11:40
यांवरून एक किस्सा आठवला. .स्ट्रेंथ ऑफ मटेरियलच्या पेपरला बाजूच्या लायनीत बसलेला मित्र खपाखप समोरच्या पोराचे छापत होता. अर्थातच आम्हा बाकीच्यांची जळजळ होत होती. दिड दोन पानाचे कॅल्क्युलेशन छापून झाल्यावर मित्राने त्याचे अंडरलाईन बोल्ड वगैरे करून लिहिलेले उत्तर पाहिले अन डोक्याला हात मारून घेतला, माझ्याकडे पाहत ओरडून म्हणाला कि या *त्त्याने उत्तर " syntax error " लिहिलंय . शून्य मिनिटांत आमची रवानगी बाहेर झाली. ज्याने हा प्रताप केला तो मुलगा एकही लेक्चर प्रॅक्टिकल चुकवत नसे. अजूनपर्यंत हा बरेचदा आमच्या चर्चेचा विषय होतो.

राजेंद्र मेहेंदळे 24/08/2021 - 12:11
हहपुवा!! मस्त चाललिये सिरीज!! एकदम काळजाला भिडणारे प्रसंग आणि वाक्ये. आत जाणारे बकरे काय, कलकलाट करणार्‍या कोंबड्या काय , लईच भारी. आमच्या कॉलेजमध्ये सगळ्या लॅब एकाच मजल्यावर होत्या. म्हणजे ओरलसाठी एकीकडे मेक ची पोरे/पोरी थांबली, तर दुसर्‍या दारासमोर ईंस्ट्रुची, तिसरीकडे कॉम्प ची तर चौथीकडे क्ट्रिकल किवा ट्रॉनिक्स ची. आणि झाडुन सगळ्यांची अवस्था अशीच, कोणी जिन्यात लोळतोय, कोणी व्हरांड्यात फेर्‍या मारतोय तर कोणी एखादा कोपरा धरुन (आणि डोके धरुन) बसलाय. भयंकर स्ट्रेसफुल वातावरण. काही महिन्यांपुर्वीचे वार्षिक समारंभाच्या वेळचे हेच का ते कॉलेज अशी शंका यावी अशी एकुण परिस्थिती. लेख मनाला भिडला हेवेसांनल!!

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:42
हायला आमची एम डी ची तोंडी परीक्षा सकाळी ८ पासून संध्याकाळी ७ पर्यंत चालत असे आणि उमेदवार फक्त ५. पिळून निघणे म्हणजे काय असते ते तेंव्हा समजले. मेलं कोंबडं आगीला भीत नाही म्हणतात तसं दुपारपासून व्हायला सुरुवात होते. आमचे बाह्य परीक्षक तर "अंग्रेजोंके जमाने के परीक्षक" होते. (गुलबर्ग्याहून आलेले) त्यांना recent advances काय असतात तेच माहिती नव्हते. त्यामुळे त्यांनी मला नापासच केले असते. मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले. नाही तर एक पंढरीची वारी नशिबात आली असती

Bhakti 24/08/2021 - 15:11
मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले
अगदी इंटर्नल ती सुद्धा धावपळ असते तेव्हा. काही exaternal चा रूबाबच मोठा :)

गामा पैलवान 25/08/2021 - 02:27
पाटिलबुवा, प्रत्ययी लेखन आहे. प्रसंग अगदी डोळ्यासमोर उभे राहताहेत. तुमची उपमेची प्रतिमासृष्टी फारंच बहारदार आहे. विषुववृत्तीय जंगल, कसाई व कोंबडे, बेडकाचा इलेक्ट्रॉन, वगैरे, वगैरे ! :-) आ.न. आ.पै.

चौकस२१२ 25/08/2021 - 04:46
एक बहाद्दर गांजा मारून तोंडी परीक्षेला गेले होते,, उत्तर बरोबर दिले पण तेच उत्तर परत परत देत राहिला इंटर्नल त्याच कॉलेजात एम ई झालेला तरुण लेक्चरर होता,, त्यामुळे हे प्रकरण त्याच्या लक्षात आल ,, एक्सटेर्नल पासून हे लपवन्या साठी त्यांनी जी काय केविलवाणी धडपड केलीय अरे बापरे

मित्रहो 25/08/2021 - 10:17
मस्त मजा आली. एकदा आमच्या होस्टलचे रेक्टरच्या विषयाची ओरल होती आणि आम्ही ठरवून प्रत्येक प्रश्नाच्या उत्तरात होस्टलच्या समस्या सांगितल्या. आता पूर्ण आठवत नाही पण क्वॉलिटी म्हणजे काय तर मेसचे जेवणाची उत्तम क्वॉलिटी कशी असे काही तरी सांगितले होते. सर होस्टेलच्या मुलांना ओरलमधे कधीच खूप कमी मार्क देत नाही याची पूर्ण खात्री होती.

चावटमेला 25/08/2021 - 12:46
मी प्रत्येक ओरल मध्ये अगदी केविलवाणा, बापुडवाणा चेहरा करून बसत असे. म्हणून च कदाचित कितीही शिव्या दिल्या तरी परीक्षक कधी मला नापास करायचे नाहीत बहुतेक :)

सुबोध खरे 25/08/2021 - 19:41
आमचे एक मेजर सिद्दीकी म्हणून शरीररचनाशास्त्राचे परीक्षक होते. त्याना असे केविलवाणा चेहरा वगैरे अजिबात चालत नसे. त्यांचे प्रश्न येत नव्हते म्हणून एक मुलगी रडू लागली. त्यावर मेजर सिद्दीकी तिला कोरड्या शब्दात म्हणाले. Look here,miss, all this crying will not help. you go out wash your face and come back after १० minutes. If I see you crying then, I shall fail you. ती मुलगी गपचूप उठून बाहेर गेली. तोंड बिंड धुवून परत आली आणि तोंडी परीक्षा दिली. यानंतर मेजर सिद्दिकींचा मुलांमध्ये भाव काय वधारला होता.

बोलघेवडा 25/08/2021 - 20:51
पाटील साहेब, मस्त लेख. एकदम जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. एका मित्राच्या कॉलेज मधला किस्सा आठवला. मशीन ड्रॉविंग च्या ओरल ला स्क्रू जॅक म्हणजे टायर पंचर झाल्यावर खाली आधाराला जे डिव्हाईस वापरतात त्याच्या डिझाईन बाबत काही प्रश्न एक्सटर्नल ने विचारले. बाकी सर्व ठीक होत पण त्याच्या हँडल ची लेंथ आमच्या मित्राने 5 मीटर अशी काढली होती. त्यावर तो एक्सटर्नल म्हणाला की ते हँडल फिरवायला बैल आणावा लागेल :)

सिरुसेरि 25/08/2021 - 23:22
सबमिशनवरील आठवणींप्रमाणे या आठवणीही मस्त . ओरलला जर कुणी व्यवस्थित अभ्यास करुन आला असेल तर बाकीचे त्याला "साला , रट्टा मारके आया है " असे डिवचत असत . बाकी या आठवणी वाचुन पुर्वी लिहिलेला लेख आठवला - https://www.misalpav.com/node/32511
लेखनविषय:
विडंबन
विनोद
शिक्षण
लेखनप्रकार
प्रकटन
अनुभव
ओरल्सचं टाईमटेबल लागलं की नैराश्याचा भलामोठ्ठा काळाकुट्ट ढग सगळा कॅंपस व्यापून टाकायचा. ओरल्सच्या तयारीमध्ये मुख्य म्हणजे चेहऱ्यावर, डोक्यावर स्टाईल म्हणून मोठ्या प्रेमानं लागवड केलेल्या, विषुववृत्तीय जंगलाची सफाई करून, शक्य तितकं गोंडस बाळ दिसण्याचा प्रयत्न करणं आणि सकाळी-सकाळी दारोदार युनिफॉर्म उसना मागत फिरणं, या दोन गोष्टी महत्त्वाच्या.... बाकी देवाक काळजी..! काळ : आणीबाणीचा वेळ : ओढवलेली प्रसंग : ठासलेला पात्रे : फेस आलेली डिपार्टमेंटच्या पॅसेजमध्ये तीस-चाळीस पोरं/पोरी फायलींमध्ये माना घालून वेगवेगळ्या पोजमध्ये बसलेली. वाचता वाचता भीतीनं पोटात होणारी गुडगुड आणि सशासारखं पिटपिटणारं आपलं

अभियांत्रिकीचे दिवस-३.. सबमिशन्स

पाटिल ·

टवाळ कार्टा 20/08/2021 - 19:21
तिथं जाऊन तो, '' वाढा वो sss माय '' '' काय शिळं- पाकं सबमिशन आसलं तर द्या वो माय sss '' अशा पद्धतीनं मन लावून भीका मागायचा.
कहर लिहिले आहे =))

खेडूत 20/08/2021 - 22:46
=)) एकदम सचित्र! आमचा एक हिरो फक्त कोऱ्या बाजूचे डाएग्राम, तक्ते काढून दिले की बाकी सगळा कल्पना विस्तार मनाने करत असे.

अमर विश्वास 20/08/2021 - 21:44
आम्ही डिप्लोमा वाले .... त्यामुळे सबमिशनला सरावलेले ... त्यातून GPP (Govt Polytechnic Pune ) चे .. त्यामुळे GT च्या विरुद्ध .. कारण आमच्या वेळी मराठे मास्तर होते. त्यांना जर GT चा संशय जरी आला तरी पेनाने मोठ्या अक्षरात ड्रॉईंग शीट वर GT असं लिहायचे आणि मग विचारायचे .. परत कढतोयस का सबमिट करू ? त्यामुळे डिग्री ला मी अनेकांची "चित्रे" काढून दिली आहेत ... बाकी शेवटच्या दिवशी (रात्री) सबमिशन करायची सवय अजूनही सुटत नाही

चौकस२१२ 21/08/2021 - 07:52
सबमिशन बनवण्याची ची रात्र अशी असायची - संध्याकाळी क्रिकेट ग्राउंड जिमखान्यात कॅरम , टेबल टेनिस खे ळून ७.३० ला मेस मध्ये जेवयाला - आज मोठी रात्र आहे म्हणून बिडी वाले स्टोक आहे ना याची तयारी करून ठेवणार - कॉलेज च्या हॉस्टिल मध्ये राहात नसाल आणि जवळ च्या कॉलनीत राहत असाल तर हॉस्टेल ग्रुप मध्ये या रात्री साठी बुकिंग करून ठेवणे कारण हॉस्टेल मध्ये वीज गेली तरी कॉलेज या काळात जनरेटर लावून १२ पर्यंत वीज देत असे - काम सुरु झाल्यावर १० वाजता पहिली चहा बिडी काडी सुट्टी , - १२ ला टपरी बंद होन्या आधी / ऑम्लेट / चहा सुट्टी / तेवहा बिस्कीट चा पुडा ना विसरत टपरी वरून घेऊन ठेवणे / रूम वर कोईल हिटर काम करतो ना बघून ठेवणे - १.३०. ला एक जण सायकल ने पुढे मार्केट यार्ड च्या जवळ उशिरापर्यंत उघडी असणारी टपरी वर जाऊन चहा आणणार ( कारण बरेचदा कोईल हिटर वापरणे धोक्याचे मग कसा करणार खोलीत चहा? - पहाटे पहाटे बादली घेऊन बॉयलर रूम नामक हॉस्टेल च्या खास गरम पाणी मिळणार्या ठिकाणी जाणे - कँटीन ला जाऊन गरम उप्पीट किंवा गोड शिरा खाणे, त्यावर मस्त कोफी ( इंजिनीरिंग कॉलेज असल्यामुळे स्वतःचा बॉयलर , जनरेटर , या सोयी होत्या सरकारी कॉलेज असून सुद्धा ) मग हि गरम पाण्याची अंघोळ + जागरण + भरलेले पोट या मुळे जी काही सुस्ती यायची कि खोलीच्या सर्व खिवडक्या बंद करून ताणून देणे

१.५ शहाणा 22/08/2021 - 13:00
GT फार महत्वाचे साधन होते, आमच्यात एकाला फक्त GT चे काम दिले जायचे बिचारा रात्र भर ३-४ शिट मारायचा मधून दिवा बंद करणे मागील बाजूने खोड रबर फिरवणे असे करून मास्तर ला कळू न देणे हे प्रकार चालायचे. आमच्यात एक मुलगी मास्तरची सही पण बेमालूम करायची

रावसाहेब चिंगभूतकर 23/08/2021 - 08:14
हे सगळं ठीक आहे, पण असं करून पास होणारे विंजिनर्स पुढे काम करताना काय दिवे लावत असतील? प्रश्न तात्विक आहे, पण महत्वाचा आहे. A study in 2014 found that there is a large mismatch in the aspirations of graduating engineers and their job readiness. 97% engineers aspire for a job in IT and core engineering. However, only 18.43% employable in IT & 7.49% in core engineering.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:15
अभियांत्रिकी महाविद्यालयात तुम्ही जे शिकता त्याचा व्यवहारात/ उद्योगधंद्यात उपयोग होतो हि मुळात एक अंधश्रद्धा आहे. त्यामुळे अभियंता मुळात हुशार आहे कि नाही आणि आपल्याला त्याला शिकवून तयार करता येईल का असेच उद्योगधंद्यातील व्यक्ती पाहत असतात. माझ्या भावाचा जावई आय आय टी मधून एरोस्पेस इंजिनियर झालेला आहे आणि सिप्ला सारख्या औषध निर्मिती कंपनीत फुफुसाची क्षमता वाढवणाऱ्या औषधाच्या निर्मिती आणि विपणनात काम करतो. माझा स्वतः चा जावई बिट्सचा यांत्रिक अभियंता असून नंतर एम बी ए करून आता के पी एम जी या कंपनीत विश्लेषण शास्त्रात( analytics) काही तरी करतो. आणि फावल्या वेळात शेअर बाजारात काही तरी करण्याचा अल्गोरिदम तयार करतो ज्याची एकंदर कामगिरी सध्या बरीच चांगली आहे ( कदाचित बाजार उच्चीत आहे यामुळे असू शकेल) अर्थात माझा मुलगा स्थापत्य अभियंता असून तो मुम्बईतील मोठ्या प्रकल्पाच्या व्यवहार्यता पासून त्याची प्रत्यक्ष अमलबजावणीकशी होते यावर देखरेख करण्याचे काम करतो ज्यात त्याने शिकलेले बरेचसे उपयोगात येते.

Nitin Palkar 23/08/2021 - 20:25
मजेशीर लेखन.. बाकी हे विंजिनेर कसे आहेत/असतील याचा ताप आपण कशाला करून घ्यायचा. आपण इथे केवळ पिंक मात्र आहोत हे भान न सोडले की झाले.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:21
जी टी वर अभ्यास करून अभियंता झालेल्या दोन पिढ्या मी पाहत आलो आहे. पहिल्या पिढीत माझा भाऊ आणि त्याचे मित्र व्ही जे टी आय ला होता तसेच माझे मित्र व्ही जे टी आय सी ओ इ पी मध्ये होते. दुसऱ्या पिढीत माझा मुलगा आणि भावाच्या दोन्ही मुली हे अभियंता झालेले पाहिले आहेत. सबमिशन काय प्रकरण असते हे व्ही जे टी आय च्या हॉस्टेल वर फार जवळून पाहिलेलं आहे. त्यामुळे वाचताना खूप मजा आली. मेडिकल कॉलेज मध्ये सबमिशन चं एवढं लफडं नसतं तरीही काही लोकांची फार असूया वाटायची. कारण त्यांना गर्ल फ्रेंड असण्याबद्दल असूया वाटण्यापेक्षा त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून फार जळफळाट होत असे. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी.

टवाळ कार्टा 24/08/2021 - 13:05
त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून....
इंजीनीयरने अशी गफ मिळाल्यास लगेच लग्न उरकून टाकावे...अशी गफ मिळण्यापेक्षा लॉटरी लागणे जास्त सोपे असते =))

अकिलिज 24/08/2021 - 18:27
डिप्लोमाच्या पोरांना डी ए म्हणायचे (डायरेक्ट अ‍ॅडमिशन). ती पोरं मेन प्रवाहात कां मिक्सअप व्हायची नाहीत माहित नाही. पण सिव्हीलला पहिल्याच वर्षी गचकण्याचं प्रमाण फारच जास्त होतं. त्यामुळे डी ए भरपूरच होते. होस्टेलला गरम पाण्याची आंघोळ वगैरे प्रकार मजेशीर होते. बाकी चित्र डोळ्यासमोर छान उभं केलंय. पुलेशु.

टवाळ कार्टा 20/08/2021 - 19:21
तिथं जाऊन तो, '' वाढा वो sss माय '' '' काय शिळं- पाकं सबमिशन आसलं तर द्या वो माय sss '' अशा पद्धतीनं मन लावून भीका मागायचा.
कहर लिहिले आहे =))

खेडूत 20/08/2021 - 22:46
=)) एकदम सचित्र! आमचा एक हिरो फक्त कोऱ्या बाजूचे डाएग्राम, तक्ते काढून दिले की बाकी सगळा कल्पना विस्तार मनाने करत असे.

अमर विश्वास 20/08/2021 - 21:44
आम्ही डिप्लोमा वाले .... त्यामुळे सबमिशनला सरावलेले ... त्यातून GPP (Govt Polytechnic Pune ) चे .. त्यामुळे GT च्या विरुद्ध .. कारण आमच्या वेळी मराठे मास्तर होते. त्यांना जर GT चा संशय जरी आला तरी पेनाने मोठ्या अक्षरात ड्रॉईंग शीट वर GT असं लिहायचे आणि मग विचारायचे .. परत कढतोयस का सबमिट करू ? त्यामुळे डिग्री ला मी अनेकांची "चित्रे" काढून दिली आहेत ... बाकी शेवटच्या दिवशी (रात्री) सबमिशन करायची सवय अजूनही सुटत नाही

चौकस२१२ 21/08/2021 - 07:52
सबमिशन बनवण्याची ची रात्र अशी असायची - संध्याकाळी क्रिकेट ग्राउंड जिमखान्यात कॅरम , टेबल टेनिस खे ळून ७.३० ला मेस मध्ये जेवयाला - आज मोठी रात्र आहे म्हणून बिडी वाले स्टोक आहे ना याची तयारी करून ठेवणार - कॉलेज च्या हॉस्टिल मध्ये राहात नसाल आणि जवळ च्या कॉलनीत राहत असाल तर हॉस्टेल ग्रुप मध्ये या रात्री साठी बुकिंग करून ठेवणे कारण हॉस्टेल मध्ये वीज गेली तरी कॉलेज या काळात जनरेटर लावून १२ पर्यंत वीज देत असे - काम सुरु झाल्यावर १० वाजता पहिली चहा बिडी काडी सुट्टी , - १२ ला टपरी बंद होन्या आधी / ऑम्लेट / चहा सुट्टी / तेवहा बिस्कीट चा पुडा ना विसरत टपरी वरून घेऊन ठेवणे / रूम वर कोईल हिटर काम करतो ना बघून ठेवणे - १.३०. ला एक जण सायकल ने पुढे मार्केट यार्ड च्या जवळ उशिरापर्यंत उघडी असणारी टपरी वर जाऊन चहा आणणार ( कारण बरेचदा कोईल हिटर वापरणे धोक्याचे मग कसा करणार खोलीत चहा? - पहाटे पहाटे बादली घेऊन बॉयलर रूम नामक हॉस्टेल च्या खास गरम पाणी मिळणार्या ठिकाणी जाणे - कँटीन ला जाऊन गरम उप्पीट किंवा गोड शिरा खाणे, त्यावर मस्त कोफी ( इंजिनीरिंग कॉलेज असल्यामुळे स्वतःचा बॉयलर , जनरेटर , या सोयी होत्या सरकारी कॉलेज असून सुद्धा ) मग हि गरम पाण्याची अंघोळ + जागरण + भरलेले पोट या मुळे जी काही सुस्ती यायची कि खोलीच्या सर्व खिवडक्या बंद करून ताणून देणे

१.५ शहाणा 22/08/2021 - 13:00
GT फार महत्वाचे साधन होते, आमच्यात एकाला फक्त GT चे काम दिले जायचे बिचारा रात्र भर ३-४ शिट मारायचा मधून दिवा बंद करणे मागील बाजूने खोड रबर फिरवणे असे करून मास्तर ला कळू न देणे हे प्रकार चालायचे. आमच्यात एक मुलगी मास्तरची सही पण बेमालूम करायची

रावसाहेब चिंगभूतकर 23/08/2021 - 08:14
हे सगळं ठीक आहे, पण असं करून पास होणारे विंजिनर्स पुढे काम करताना काय दिवे लावत असतील? प्रश्न तात्विक आहे, पण महत्वाचा आहे. A study in 2014 found that there is a large mismatch in the aspirations of graduating engineers and their job readiness. 97% engineers aspire for a job in IT and core engineering. However, only 18.43% employable in IT & 7.49% in core engineering.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:15
अभियांत्रिकी महाविद्यालयात तुम्ही जे शिकता त्याचा व्यवहारात/ उद्योगधंद्यात उपयोग होतो हि मुळात एक अंधश्रद्धा आहे. त्यामुळे अभियंता मुळात हुशार आहे कि नाही आणि आपल्याला त्याला शिकवून तयार करता येईल का असेच उद्योगधंद्यातील व्यक्ती पाहत असतात. माझ्या भावाचा जावई आय आय टी मधून एरोस्पेस इंजिनियर झालेला आहे आणि सिप्ला सारख्या औषध निर्मिती कंपनीत फुफुसाची क्षमता वाढवणाऱ्या औषधाच्या निर्मिती आणि विपणनात काम करतो. माझा स्वतः चा जावई बिट्सचा यांत्रिक अभियंता असून नंतर एम बी ए करून आता के पी एम जी या कंपनीत विश्लेषण शास्त्रात( analytics) काही तरी करतो. आणि फावल्या वेळात शेअर बाजारात काही तरी करण्याचा अल्गोरिदम तयार करतो ज्याची एकंदर कामगिरी सध्या बरीच चांगली आहे ( कदाचित बाजार उच्चीत आहे यामुळे असू शकेल) अर्थात माझा मुलगा स्थापत्य अभियंता असून तो मुम्बईतील मोठ्या प्रकल्पाच्या व्यवहार्यता पासून त्याची प्रत्यक्ष अमलबजावणीकशी होते यावर देखरेख करण्याचे काम करतो ज्यात त्याने शिकलेले बरेचसे उपयोगात येते.

Nitin Palkar 23/08/2021 - 20:25
मजेशीर लेखन.. बाकी हे विंजिनेर कसे आहेत/असतील याचा ताप आपण कशाला करून घ्यायचा. आपण इथे केवळ पिंक मात्र आहोत हे भान न सोडले की झाले.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:21
जी टी वर अभ्यास करून अभियंता झालेल्या दोन पिढ्या मी पाहत आलो आहे. पहिल्या पिढीत माझा भाऊ आणि त्याचे मित्र व्ही जे टी आय ला होता तसेच माझे मित्र व्ही जे टी आय सी ओ इ पी मध्ये होते. दुसऱ्या पिढीत माझा मुलगा आणि भावाच्या दोन्ही मुली हे अभियंता झालेले पाहिले आहेत. सबमिशन काय प्रकरण असते हे व्ही जे टी आय च्या हॉस्टेल वर फार जवळून पाहिलेलं आहे. त्यामुळे वाचताना खूप मजा आली. मेडिकल कॉलेज मध्ये सबमिशन चं एवढं लफडं नसतं तरीही काही लोकांची फार असूया वाटायची. कारण त्यांना गर्ल फ्रेंड असण्याबद्दल असूया वाटण्यापेक्षा त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून फार जळफळाट होत असे. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी.

टवाळ कार्टा 24/08/2021 - 13:05
त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून....
इंजीनीयरने अशी गफ मिळाल्यास लगेच लग्न उरकून टाकावे...अशी गफ मिळण्यापेक्षा लॉटरी लागणे जास्त सोपे असते =))

अकिलिज 24/08/2021 - 18:27
डिप्लोमाच्या पोरांना डी ए म्हणायचे (डायरेक्ट अ‍ॅडमिशन). ती पोरं मेन प्रवाहात कां मिक्सअप व्हायची नाहीत माहित नाही. पण सिव्हीलला पहिल्याच वर्षी गचकण्याचं प्रमाण फारच जास्त होतं. त्यामुळे डी ए भरपूरच होते. होस्टेलला गरम पाण्याची आंघोळ वगैरे प्रकार मजेशीर होते. बाकी चित्र डोळ्यासमोर छान उभं केलंय. पुलेशु.
लेखनविषय:
मुक्तक
विनोद
शिक्षण
लेखनप्रकार
अनुभव
विरंगुळा
पहिल्या वर्षाच्या शेवटच्या परीक्षेच्या तडाख्यात, निम्मी-अर्धी जनता जबर जखमी व्हायची. पण कसेतरी बॅकलॉग घेऊन, रडत खडत दुसऱ्या वर्षाचा जुगाड लागायचा. उरलेली जी जनता गचका खायची त्यांची व्हॅकन्सी डिप्लोमाच्या पोरांनी भरून काढली जायची. ज्याप्रमाणे घरात नवीन आलेल्या सुनेला तिची सासू वेगवेगळ्या आयडिया काढून, घरात मिसळून घ्यायची टाळाटाळ करते, त्याच प्रकाराची एक आवृत्ती रेग्युलरची पोरं ह्या डिप्लोमाच्या पोरांच्या बाबतीत सादर करायची. "आम्ही तुमच्या आधीपासून इथं आहोत.

गोष्ट सांगा गणित शिकवा .... 12

राजा वळसंगकर ·
लेखनविषय:
शिक्षण
लेखनप्रकार
लेख
उत्साहाच्या भरात रात्री बराच वेळ मुलांना झोप आली नाही. सबमरीन मध्ये प्रवास करण्याचा अनुभव असा किती जणांना असतो? बरं, त्यावर काही वाचायला पण फारसे मिळत नाही. 20,000 Leagues under the sea आणि U-boat सारखी पुस्तक कोण वाचतं आजकाल? आणि दुसऱ्या महायुद्धाचे चित्रपट आता जुने झाले! नाही म्हणायला The Ghazi Attack या हिंदी चित्रपटामुळे निदान सबमरिन असे काही असते हे तरी कळलं होत. प्रकाराची युद्धनौका माहित झाली होती. पण शेवटी तो हिंदी पिक्चर! किती माहिती मिळणार?

हे वाचा: येस, आय ॲम् गिल्टी!

अनुस्वार ·

गॉडजिला 30/06/2021 - 21:37
विचार सखोल व रॅशनल बनतात पण हे स्मशानवैराग्य इतर वेळी कुठे असते ? म्हणूनच माझी यातील कोणाबाबत कसलीच सहानुभूती तयार होणार नाही... जगाला वास्तव मार्गदर्शनपर लेखन जरी अशावेळी घडले तरी... मी स्वतः काही अंशी वरवर अमेजिंग असणारे सखोल तत्वज्ञान मांडून लोकांना भारावून सोडणारे लोक अनुभवले आहेत पण जेंव्हा बाह्य गोष्टीवर उत्कृष्ट प्रभुत्व साधलेले हे लोक आपल्याच आतील क्षुलकशा बाबी समोर हात टेकतात प्रसंगी कमालीचे हतबल ठरतात तेंव्हा खरे वाईट वाटते पण वेळ गेलेली असते आणि सर्व तत्त्वज्ञानही मातीमोल ठरते

सौन्दर्य 30/06/2021 - 23:21
स्मशान वैराग्य हे फक्त स्मशानांतच येते. समोर चितेवर व्यक्ती जळत असता, पैसा, अडका, माया, लोभ, प्रेम किती क्षणभंगुर आहे ह्याची प्रचिती येते. इतर वेळी मात्र ह्याच गोष्टींसाठी माणूस 'वाटेल ते' करायला तयार होतो. माझी देखील अश्या पश्चात तत्वज्ञान सांगणाऱ्या विषयी जरा देखील अनुकंपा नाही.

मनो 01/07/2021 - 03:19
श्याम भूतकर यांनी याविषयी स्वतःच्या आठवणीतून लिहिलेला लेख खाली देतो आहे, या प्रकरणाची नवीन बाजू समजेल. https://filebin.net/g5cateuuk5tc7frr/pg_shyam_bhutkar.pdf

तुषार काळभोर 02/07/2021 - 08:55
इतक्या भयानक घटनांच्या सानिध्यात श्याम भुतकर होते. पण नियतीने त्या घटना व भूतकर यांच्यामध्ये जणू पडदा धरला होता. एकावेळी सर्वांची आयुष्ये, घटना एकमेकांना समांतर सुरू होत्या. अभिनवचे तेव्हाचे सर्वच विद्यार्थी. विचित्र अवस्थेतून गेले असतील सर्वच.

गुल्लू दादा 02/07/2021 - 11:06
मनो pdf दिल्याबद्दल खूप आभारी आहे. एका दमात वाचून काढली. कधीकधी आपली चूक नसताना पण दुसऱ्याच्या चुकांचे ओझे आपल्याला आयुष्यभर मिरवावे लागणे यासारखे दुःखच नाही.

चौथा कोनाडा 15/07/2021 - 18:44
मनो, ते पुस्तक तिथं दिसत नाहीय ! This bin is no longer available. असा त्रुटी सन्देश दिसतोय ! (मी हे वाचलेलं आहे ! ) इथं तो " श्यामची गोष्ट्" हा त्यांनी लिहिलेला लेख "बोभाटा" या साईटवर बुक फॉरमॅट मध्ये वाचायला मिळेल ! हा लेख मुळतः "“चिन्ह” २०१२ च्या अंकात छापून आला होता ! चिन्ह हे कला विषयाला वाहिलेले प्रख्यात नियतकालीक आहे, आणि श्याम भुतकर हे नेपथ्यकार असल्यामुळे कलेचा संदर्भ अर्थातच आहे ! लेख आवर्जून वाचण्यासारखा आहे ! https://www.bobhata.com/lifestyle/story-joshi-abhyankar-serial-murders-2992?fbclid=IwAR1EPC9K_L9q_ZwyoiSxu6GGCEE2Jgg87N-anOB_MgY09ZWAQscDmkgOZ5E

ज्ञानोबाचे पैजार 01/07/2021 - 08:38
बहुतेक त्यांना फाशी देण्याच्या आधी हे पुस्तक प्रकाशित झाले होते, त्या नंतर मात्र या पुस्तकावर बंदी घालण्यात आली होती. पेपर मधे या हत्याकांडा विषयी सारखे वाचून या चौकडी बद्दल एक मत बनले होते त्यामुळे असेल कदाचित पण त्यावेळी तरी अजिबात आवडले नव्हते. या पुस्तकाच्या सहा आवृत्त्या निघाल्या आहेत हे माहित नव्हते. पुन्हा एकदा वाचावे लागेल. पैजारबुवा,

श्रीगुरुजी 01/07/2021 - 08:44
हे पुस्तक प्रसिद्ध झाले तेव्हाच वाचले होते. साळसूदपणाचा आव आणून आपण सज्जन असूनही मित्रांच्या नादाला लागून दुर्दैवाने या हत्याकांडात अडकलो असा आव आणला आहे.

सामान्यनागरिक 01/07/2021 - 13:50
आणि तुमच्या सारखे/आमच्यासारखे लोक असलं तत्वज्ञान (?) वाचुन त्यांचं उदत्तीकरण करतात. अश्या माणसांनी लिहीलेली पुस्तके वाचण्याची इच्छा झालीच कशी ? असेच लोक मग संजय दत्त, अफ़्झल गुरु अश्यांना नंतर सहानुभूती दर्शवतात...... आणि त्यांना चूप करण्या ऐवजी आपण चर्चा करतो.

अनुस्वार 01/07/2021 - 16:20
दोन्हींची सरमिसळ नको. ऋग्वेदात 'आमच्याकडे सर्व दिशांनी ज्ञान यावे' अशी प्रार्थना आहे. विचार व्यक्त करणे कुणालाच निषिद्ध असू शकत नाही.

तुषार काळभोर 01/07/2021 - 14:48
यांच्या प्रतिसादांशी सहमत. करून सवरून तत्वज्ञान सांगायला काही जात नाही. अशी पुस्तके आवडणे-न आवडणे ही वैयक्तिक आवड झाली. मात्र, अशा व्यक्तींनी पुस्तके लिहूच नयेत, ही बळजबरी नको. दुसरी बाजू, कितीही अयोग्य, चुकीची असली तरी ती उपलब्ध होणे काही अयोग्य नाही.

स्पार्टाकस 01/07/2021 - 19:09
मुनव्वर शहाचं हे पुस्तक म्हणजे स्वत:च्या कृत्याचं समर्थन करण्याचा निर्रगल प्रयत्न आहे. या केसमागचं सत्य जाणून घ्यायचं असेल तर नारायण पुरोहित यांचं 'ओ. के. बॉस' हे पुस्तक वाचा.

आंद्रे वडापाव 02/07/2021 - 10:02
5 Paanch (English: Five) is an 2003 Indian crime thriller film written and directed by Anurag Kashyap and starring Kay Kay Menon, Aditya Srivastava, Vijay Maurya, Joy Fernandes and Tejaswini Kolhapure. The film is "loosely" based on the 1976–77 Joshi-Abhyankar serial murders in Pune.

गॉडजिला 02/07/2021 - 15:57
म्हणुनच या सिनेमाला सेन्सोरने परवानगी नाकारली होती मग कश्यपने स्वताच हा चित्रपट ओनलाइन लिक केला. यातील केके मेननचे मै खुदा गाणे अफलातुन रॉक आहे. कश्यपने परत याच चित्रपटाचा शैतान नामक रिमेक केला होता... पण माफिचा साक्षिदार हा चित्रपट वास्तवतेच्या ज्यास्त जवळ जातो.

अनुस्वार 06/07/2021 - 23:02
नुकताच 'माफीचा साक्षीदार' आणि 'पांच' पाहिला. दोन्ही चित्रपट जबरदस्त आहेत. माफीचा साक्षीदार जवळपास पूर्णपणे जक्कलच्या टोळीवर आधारित आहे. पांच तर या प्रकरणाशी अजिबात संबंधित वाटला नाही. आणि हो, "मै खुदा.." अफलातून गाणे आहे.

गामा पैलवान 15/07/2021 - 19:21
अनुस्वार, पुस्तकपरिचय करवून दिल्याबद्दल आभार. पुस्तक वाचतांना ते घडलेल्या घटनांचं वर्णनात्मक स्पष्टीकरण म्हणून वाचलं पाहिजे, समर्थन म्हणून नव्हे. असं एकंदरीत वाटतं चर्चा वाचून. आ.न., -गा.पै.

गॉडजिला 30/06/2021 - 21:37
विचार सखोल व रॅशनल बनतात पण हे स्मशानवैराग्य इतर वेळी कुठे असते ? म्हणूनच माझी यातील कोणाबाबत कसलीच सहानुभूती तयार होणार नाही... जगाला वास्तव मार्गदर्शनपर लेखन जरी अशावेळी घडले तरी... मी स्वतः काही अंशी वरवर अमेजिंग असणारे सखोल तत्वज्ञान मांडून लोकांना भारावून सोडणारे लोक अनुभवले आहेत पण जेंव्हा बाह्य गोष्टीवर उत्कृष्ट प्रभुत्व साधलेले हे लोक आपल्याच आतील क्षुलकशा बाबी समोर हात टेकतात प्रसंगी कमालीचे हतबल ठरतात तेंव्हा खरे वाईट वाटते पण वेळ गेलेली असते आणि सर्व तत्त्वज्ञानही मातीमोल ठरते

सौन्दर्य 30/06/2021 - 23:21
स्मशान वैराग्य हे फक्त स्मशानांतच येते. समोर चितेवर व्यक्ती जळत असता, पैसा, अडका, माया, लोभ, प्रेम किती क्षणभंगुर आहे ह्याची प्रचिती येते. इतर वेळी मात्र ह्याच गोष्टींसाठी माणूस 'वाटेल ते' करायला तयार होतो. माझी देखील अश्या पश्चात तत्वज्ञान सांगणाऱ्या विषयी जरा देखील अनुकंपा नाही.

मनो 01/07/2021 - 03:19
श्याम भूतकर यांनी याविषयी स्वतःच्या आठवणीतून लिहिलेला लेख खाली देतो आहे, या प्रकरणाची नवीन बाजू समजेल. https://filebin.net/g5cateuuk5tc7frr/pg_shyam_bhutkar.pdf

तुषार काळभोर 02/07/2021 - 08:55
इतक्या भयानक घटनांच्या सानिध्यात श्याम भुतकर होते. पण नियतीने त्या घटना व भूतकर यांच्यामध्ये जणू पडदा धरला होता. एकावेळी सर्वांची आयुष्ये, घटना एकमेकांना समांतर सुरू होत्या. अभिनवचे तेव्हाचे सर्वच विद्यार्थी. विचित्र अवस्थेतून गेले असतील सर्वच.

गुल्लू दादा 02/07/2021 - 11:06
मनो pdf दिल्याबद्दल खूप आभारी आहे. एका दमात वाचून काढली. कधीकधी आपली चूक नसताना पण दुसऱ्याच्या चुकांचे ओझे आपल्याला आयुष्यभर मिरवावे लागणे यासारखे दुःखच नाही.

चौथा कोनाडा 15/07/2021 - 18:44
मनो, ते पुस्तक तिथं दिसत नाहीय ! This bin is no longer available. असा त्रुटी सन्देश दिसतोय ! (मी हे वाचलेलं आहे ! ) इथं तो " श्यामची गोष्ट्" हा त्यांनी लिहिलेला लेख "बोभाटा" या साईटवर बुक फॉरमॅट मध्ये वाचायला मिळेल ! हा लेख मुळतः "“चिन्ह” २०१२ च्या अंकात छापून आला होता ! चिन्ह हे कला विषयाला वाहिलेले प्रख्यात नियतकालीक आहे, आणि श्याम भुतकर हे नेपथ्यकार असल्यामुळे कलेचा संदर्भ अर्थातच आहे ! लेख आवर्जून वाचण्यासारखा आहे ! https://www.bobhata.com/lifestyle/story-joshi-abhyankar-serial-murders-2992?fbclid=IwAR1EPC9K_L9q_ZwyoiSxu6GGCEE2Jgg87N-anOB_MgY09ZWAQscDmkgOZ5E

ज्ञानोबाचे पैजार 01/07/2021 - 08:38
बहुतेक त्यांना फाशी देण्याच्या आधी हे पुस्तक प्रकाशित झाले होते, त्या नंतर मात्र या पुस्तकावर बंदी घालण्यात आली होती. पेपर मधे या हत्याकांडा विषयी सारखे वाचून या चौकडी बद्दल एक मत बनले होते त्यामुळे असेल कदाचित पण त्यावेळी तरी अजिबात आवडले नव्हते. या पुस्तकाच्या सहा आवृत्त्या निघाल्या आहेत हे माहित नव्हते. पुन्हा एकदा वाचावे लागेल. पैजारबुवा,

श्रीगुरुजी 01/07/2021 - 08:44
हे पुस्तक प्रसिद्ध झाले तेव्हाच वाचले होते. साळसूदपणाचा आव आणून आपण सज्जन असूनही मित्रांच्या नादाला लागून दुर्दैवाने या हत्याकांडात अडकलो असा आव आणला आहे.

सामान्यनागरिक 01/07/2021 - 13:50
आणि तुमच्या सारखे/आमच्यासारखे लोक असलं तत्वज्ञान (?) वाचुन त्यांचं उदत्तीकरण करतात. अश्या माणसांनी लिहीलेली पुस्तके वाचण्याची इच्छा झालीच कशी ? असेच लोक मग संजय दत्त, अफ़्झल गुरु अश्यांना नंतर सहानुभूती दर्शवतात...... आणि त्यांना चूप करण्या ऐवजी आपण चर्चा करतो.

अनुस्वार 01/07/2021 - 16:20
दोन्हींची सरमिसळ नको. ऋग्वेदात 'आमच्याकडे सर्व दिशांनी ज्ञान यावे' अशी प्रार्थना आहे. विचार व्यक्त करणे कुणालाच निषिद्ध असू शकत नाही.

तुषार काळभोर 01/07/2021 - 14:48
यांच्या प्रतिसादांशी सहमत. करून सवरून तत्वज्ञान सांगायला काही जात नाही. अशी पुस्तके आवडणे-न आवडणे ही वैयक्तिक आवड झाली. मात्र, अशा व्यक्तींनी पुस्तके लिहूच नयेत, ही बळजबरी नको. दुसरी बाजू, कितीही अयोग्य, चुकीची असली तरी ती उपलब्ध होणे काही अयोग्य नाही.

स्पार्टाकस 01/07/2021 - 19:09
मुनव्वर शहाचं हे पुस्तक म्हणजे स्वत:च्या कृत्याचं समर्थन करण्याचा निर्रगल प्रयत्न आहे. या केसमागचं सत्य जाणून घ्यायचं असेल तर नारायण पुरोहित यांचं 'ओ. के. बॉस' हे पुस्तक वाचा.

आंद्रे वडापाव 02/07/2021 - 10:02
5 Paanch (English: Five) is an 2003 Indian crime thriller film written and directed by Anurag Kashyap and starring Kay Kay Menon, Aditya Srivastava, Vijay Maurya, Joy Fernandes and Tejaswini Kolhapure. The film is "loosely" based on the 1976–77 Joshi-Abhyankar serial murders in Pune.

गॉडजिला 02/07/2021 - 15:57
म्हणुनच या सिनेमाला सेन्सोरने परवानगी नाकारली होती मग कश्यपने स्वताच हा चित्रपट ओनलाइन लिक केला. यातील केके मेननचे मै खुदा गाणे अफलातुन रॉक आहे. कश्यपने परत याच चित्रपटाचा शैतान नामक रिमेक केला होता... पण माफिचा साक्षिदार हा चित्रपट वास्तवतेच्या ज्यास्त जवळ जातो.

अनुस्वार 06/07/2021 - 23:02
नुकताच 'माफीचा साक्षीदार' आणि 'पांच' पाहिला. दोन्ही चित्रपट जबरदस्त आहेत. माफीचा साक्षीदार जवळपास पूर्णपणे जक्कलच्या टोळीवर आधारित आहे. पांच तर या प्रकरणाशी अजिबात संबंधित वाटला नाही. आणि हो, "मै खुदा.." अफलातून गाणे आहे.

गामा पैलवान 15/07/2021 - 19:21
अनुस्वार, पुस्तकपरिचय करवून दिल्याबद्दल आभार. पुस्तक वाचतांना ते घडलेल्या घटनांचं वर्णनात्मक स्पष्टीकरण म्हणून वाचलं पाहिजे, समर्थन म्हणून नव्हे. असं एकंदरीत वाटतं चर्चा वाचून. आ.न., -गा.पै.
लेखनविषय:
वाङ्मय
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
व्यक्तिचित्र
व्यक्तिचित्रण
शिक्षण
लेखनप्रकार
प्रतिक्रिया
आस्वाद
समीक्षा
लेख
शिफारस
कटाक्ष- लेखक: मुनव्वर शाह संपादन: शुभदा गोगटे प्रकाशन: शुभदा-सारस्वत प्रकाशन प्रथमावृत्ती: फेब्रुवारी १९८३, सध्या सहावी (जून २००७) पृष्ठ संख्या: २०० किंमत: ₹१०० ओळख- १९७६-१९७७ च्या दरम्यान पुणे शहर दहा हत्याकांडांनी हादरले. महाराष्ट्रात जोशी-अभ्यंकर हत्याकांड या नावाने या गुन्ह्यांची दखल घेतली गेली. ‌मोठा धक्का होता तो म्हणजे या हत्याकांडात आरोपी म्हणून पकडले गेलेल्या पाच तरुणांची पंचविशीच्या आतली वये. मुनव्वर शहा हा त्या पाचांतला एक. वयाच्या अवघ्या एकविशीत पाच जणांच्या हत्येत प्रत्यक्ष सहभाग घेणारा.

तेव्हापासून..

पाटिल ·

चौथा कोनाडा 16/06/2021 - 17:27
जबरी आहे हे ! ढोंगीपणाची सात्विक चीरफाड ! सर सवयीप्रमाणेच विषय सोडून भलतीकडेच भरकटत जात राहिले.. दूर दूर गेले...नंतर हळूहळू किर्तनाच्या घनदाट अरण्यात शिरले.. मग ते बराच वेळ त्यांच्या एका आवडत्या किर्तनकारावर ऐसपैस अध्यात्मिक बोलत राहिले.. मग मी त्यांचा नाद सोडून पहिल्या बेंचवर बसून ठार आत्मविश्वासाने पेंगत राहिलो.. आणि त्यांनी गैरसमज करून घेतला की मी तल्लीन होऊन ऐकतोय.. म्हणून अखेरीस त्यांनी मला प्रेमाने विचारले की, "सांग पाटील, हे किर्तनकार कशामुळे एवढे मोठ्ठे आहेत?" ह्यावर काहीच न कळून मी, ''तोंडाच्या जोरावर सर..!'' असं उत्तर देऊन त्यांस वैराग्याचा तीव्र झटका दिलेला आठवतोय.. पण त्या धक्क्यातून सावरल्यानंतर ते सगळं अध्यात्म विसरून, डोळ्यांच्या भेदक आणि ओठांच्या हिंसक हालचाली करत, माझ्या दिशेनं येताना दिसले, त्यानंतर जे काही झालं त्यात आठवण्यासारखं खास काही नाही..! एक नंबर ! +१

पाटिल 16/06/2021 - 22:05
@ गुल्लू दादा, गॉडजिला, नावात काय आहे, भक्ती, चौथा कोनाडा, प्रमोद देर्देकर, सतीश गावडे.. मी हे थोडं भीतभीतच पोस्ट केलं होतं इथे की कायच्या काय लिहिलंय हे म्हणून वगैरे.. पण तुम्हा सगळ्यांना हे आवडलं ह्याचा अर्थ हे जरा बरं जमलंय, असं दिसतंय.. आणि तुम्ही आवर्जून तसं सांगितल्याबद्दल सर्वांचे धन्यवाद... _/\_

जव्हेरगंज 17/06/2021 - 17:28
'मी उदास झालो' असं नका लिहू. आम्हाला थेट उदास करा. ती उदासी डायरेक्ट पोचवा आमच्यापर्यंत. तुम्ही उदास झालात ही नुसती 'माहिती' घेऊन आम्ही काय करू त्याचं..! उदास व्हायची इच्छा आहे आमची आणि तुम्ही हसवताय..! हे बरं नाही.. भारी!!

चौथा कोनाडा 16/06/2021 - 17:27
जबरी आहे हे ! ढोंगीपणाची सात्विक चीरफाड ! सर सवयीप्रमाणेच विषय सोडून भलतीकडेच भरकटत जात राहिले.. दूर दूर गेले...नंतर हळूहळू किर्तनाच्या घनदाट अरण्यात शिरले.. मग ते बराच वेळ त्यांच्या एका आवडत्या किर्तनकारावर ऐसपैस अध्यात्मिक बोलत राहिले.. मग मी त्यांचा नाद सोडून पहिल्या बेंचवर बसून ठार आत्मविश्वासाने पेंगत राहिलो.. आणि त्यांनी गैरसमज करून घेतला की मी तल्लीन होऊन ऐकतोय.. म्हणून अखेरीस त्यांनी मला प्रेमाने विचारले की, "सांग पाटील, हे किर्तनकार कशामुळे एवढे मोठ्ठे आहेत?" ह्यावर काहीच न कळून मी, ''तोंडाच्या जोरावर सर..!'' असं उत्तर देऊन त्यांस वैराग्याचा तीव्र झटका दिलेला आठवतोय.. पण त्या धक्क्यातून सावरल्यानंतर ते सगळं अध्यात्म विसरून, डोळ्यांच्या भेदक आणि ओठांच्या हिंसक हालचाली करत, माझ्या दिशेनं येताना दिसले, त्यानंतर जे काही झालं त्यात आठवण्यासारखं खास काही नाही..! एक नंबर ! +१

पाटिल 16/06/2021 - 22:05
@ गुल्लू दादा, गॉडजिला, नावात काय आहे, भक्ती, चौथा कोनाडा, प्रमोद देर्देकर, सतीश गावडे.. मी हे थोडं भीतभीतच पोस्ट केलं होतं इथे की कायच्या काय लिहिलंय हे म्हणून वगैरे.. पण तुम्हा सगळ्यांना हे आवडलं ह्याचा अर्थ हे जरा बरं जमलंय, असं दिसतंय.. आणि तुम्ही आवर्जून तसं सांगितल्याबद्दल सर्वांचे धन्यवाद... _/\_

जव्हेरगंज 17/06/2021 - 17:28
'मी उदास झालो' असं नका लिहू. आम्हाला थेट उदास करा. ती उदासी डायरेक्ट पोचवा आमच्यापर्यंत. तुम्ही उदास झालात ही नुसती 'माहिती' घेऊन आम्ही काय करू त्याचं..! उदास व्हायची इच्छा आहे आमची आणि तुम्ही हसवताय..! हे बरं नाही.. भारी!!
लेखनविषय:
विनोद
शिक्षण
लेखनप्रकार
प्रकटन
विरंगुळा
'मी उदास झालो' असं नका लिहू. आम्हाला थेट उदास करा. ती उदासी डायरेक्ट पोचवा आमच्यापर्यंत. तुम्ही उदास झालात ही नुसती 'माहिती' घेऊन आम्ही काय करू त्याचं..! उदास व्हायची इच्छा आहे आमची आणि तुम्ही हसवताय..! हे बरं नाही.. हल्ली हे असं फारच व्हायला लागलंय..

गोष्ट सांगा गणित शिकवा... . ११

राजा वळसंगकर ·
लेखनविषय:
शिक्षण
लेखनप्रकार
लेख
तुम्हाला माहीत आहे का, सबमरीनला ब्रेकच नसतात ! चिंट्या हळूच सायली आणि नेहाच्या कानात फुसफूसला... चिंट्या!!! काहीतरी बावळट बडबड करू नकोस. ब्रेक नसेल तर बोट थांबेल कशी? दोघी त्याचावर फिस्करल्या. **************** आत्तापर्यंत: टीम पुणेला त्रिकोणी ग्रहाचा अभ्यास करण्यासाठी कॅप्टन नेमोंनी पाठवले होते. एरेटॉसथिनिस काकांनी त्यांचे ग्रहावर स्वागत केले आणि आता ग्रहावरचे प्रेक्षणीय ठिकाणे दाखवत होते. सगळं इतकं छान होते की आपण अभ्यास करायला आलो का मजा करायला आलो हा प्रश्न पडावा.

गोष्ट सांगा गणित शिकवा... . १०

राजा वळसंगकर ·

राजा वळसंगकर 30/05/2021 - 16:30
पुढचा भाग लिहिताना पडलेला प्रश्न: . वर्णन केलेल्या कल्पनेतलं सबमरीनची गणितं, परग्रहावर समुद्रातील जैवविश्व, पाण्याखाली असताना घडू शकणारे थरार... . गणित तर लिहावेच लागेल कारण त्याच्यासाठीच हा प्रपंच... पण किती? दुसरे दोन्ही सुद्धा तितकेच आकर्षक विषय आहेत. . काय करावे? ...

राजा वळसंगकर 30/05/2021 - 16:30
पुढचा भाग लिहिताना पडलेला प्रश्न: . वर्णन केलेल्या कल्पनेतलं सबमरीनची गणितं, परग्रहावर समुद्रातील जैवविश्व, पाण्याखाली असताना घडू शकणारे थरार... . गणित तर लिहावेच लागेल कारण त्याच्यासाठीच हा प्रपंच... पण किती? दुसरे दोन्ही सुद्धा तितकेच आकर्षक विषय आहेत. . काय करावे? ...
लेखनविषय:
शिक्षण
लेखनप्रकार
लेख
तुम्हाला पाणबुडी चालवायची आहे का? ... **************** chart आत्ता पर्यंत: संध्याकाळी जेवणानंतर सगळं कसे मस्त वाटत होतं. तेव्हड्यात काकांनी आईस्क्रिमचा गुगली बॉल टाकलाच... स्कुप मधे आईस्क्रिम जास्त का सोफ्टी मध्ये? टीम पुणे त्रिकोणी ग्रहावर भ्रमण करीत होती. एरेटॉसथिनिस काका बरोबर ट्रिप वरून कालच परत आले होते... गोष्टीचा आधीचा भाग....

गोष्ट सांगा गणित शिकवा .... ९

राजा वळसंगकर ·

राजा वळसंगकर 02/05/2021 - 16:41
संपादन - काही चुका दुरुस्त करून शेवटचा भाग पुन्हा देतो. गणितात फरक नाही, फक्त मांडणी-लेखन दुरुस्ती. आईस्क्रिमची स्कुपसाठी घनता (density) 0.746 g/ml आणि सोफ्टी साठी 0.395 g/ml आहे. कोन 10/- ला आहे. आईस्क्रिम 250/- रुपय किलो विकले गेले तर फायदेशीर होते. बाकी वरखर्च दोन्ही प्रकारांसाठी 10/- होतो. दुकानदार 10 टक्के मार्जिन लावतो. सांगा सॅमीभाऊंचे आणि चिंट्याभाऊंचे किती बिल झाले आईस्क्रिमचा? आईस्क्रिम उत्पादकांनी पण प्रश्न विचारला आहे. 2 किलोचे स्कुप आईस्क्रीमसाठी लागणारे टब / बॉक्स, आणि 2 किलोची सोफ्टीसाठी वापरता येतील अश्या षटकोनी बरण्या डिझाइन करायच्या आहेत. बरणी आणि टब कुठेही 10 cm पेक्षा कमी मापाच्या नसावे. त्यांचे माप सांगा. उंची, रुंदी, लांबी किती? इथे एकच बरोबर उत्तर असे नाही हे मान्य, पण जे निवडाल, त्याला कारण देण्याचा प्रयत्न करा. पॅकिंग करायला कार्डबोर्डचे बॉक्स हवे आहेत (Carton). बॉक्सचे माप सांगा. उंची, रुंदी, लांबी किती? बरणी आणि टब पातळ हलक्या प्लास्टिकचे आहेत.

राजा वळसंगकर 02/05/2021 - 16:41
संपादन - काही चुका दुरुस्त करून शेवटचा भाग पुन्हा देतो. गणितात फरक नाही, फक्त मांडणी-लेखन दुरुस्ती. आईस्क्रिमची स्कुपसाठी घनता (density) 0.746 g/ml आणि सोफ्टी साठी 0.395 g/ml आहे. कोन 10/- ला आहे. आईस्क्रिम 250/- रुपय किलो विकले गेले तर फायदेशीर होते. बाकी वरखर्च दोन्ही प्रकारांसाठी 10/- होतो. दुकानदार 10 टक्के मार्जिन लावतो. सांगा सॅमीभाऊंचे आणि चिंट्याभाऊंचे किती बिल झाले आईस्क्रिमचा? आईस्क्रिम उत्पादकांनी पण प्रश्न विचारला आहे. 2 किलोचे स्कुप आईस्क्रीमसाठी लागणारे टब / बॉक्स, आणि 2 किलोची सोफ्टीसाठी वापरता येतील अश्या षटकोनी बरण्या डिझाइन करायच्या आहेत. बरणी आणि टब कुठेही 10 cm पेक्षा कमी मापाच्या नसावे. त्यांचे माप सांगा. उंची, रुंदी, लांबी किती? इथे एकच बरोबर उत्तर असे नाही हे मान्य, पण जे निवडाल, त्याला कारण देण्याचा प्रयत्न करा. पॅकिंग करायला कार्डबोर्डचे बॉक्स हवे आहेत (Carton). बॉक्सचे माप सांगा. उंची, रुंदी, लांबी किती? बरणी आणि टब पातळ हलक्या प्लास्टिकचे आहेत.
लेखनविषय:
शिक्षण
लेखनप्रकार
लेख
गोष्ट सांगा गणित शिकवा .... ९ (आईसक्रीम आणि गणित :-) ) ************************** आत्ता पर्यंत: अंतराळात भ्रमण करून ज्ञानाच्या सीमा वाढवण्याच्या मोहिमेवर टीम पुणे सध्या त्रिकोणी ग्रहावर... एरेटॉसथिनिस काकाबरोबर समद्वीभुज खंडाची ट्रिप वरून परत त्रिकोणी नगरात आले ... गोष्टीचा आधीचा भाग.... इथे टिचकी मारा ************************** ट्रिप मस्तच झाली नाही का? हो ना! अजून एक दोन दिवस तरी राहायला हवे होते.
Subscribe to शिक्षण