कविता | मिसळपाव

इवले इवले डोळे, खूप खूप खेळले, दमून झोपी कधी गेले, कळलं च नाई. इवले इवले डोळे, खेळता खेळता रडले, रडता रडता कधी हसले, कळलं च नाई. इवले इवले डोळे, छोटे छोटे डोळे, मोठे कधी झाले, कळलं च नाई. इवले इवले डोळे, दूर निघून गेले, कधी परत येतात, कळलं च नाई. इवले इवले डोळे, परत फिरून आले, नवीन इवले डोळे, सोबत कधी आले कळलं च नाई.

काव्यरस

अव्यक्त

बालसाहित्य

माझी कविता

ही एक दीर्घ कविता आहे. एका समुद्रात राहणाऱ्या निळ्या पोटाच्या काळ्या मासोळीची ही गोष्ट आहे. या मासोळीचे मनोविश्व मोठे विलक्षण आहे. वाचायला लागल्यावर एकसलग वाचत रमून जावे अशी ही गोष्ट. या मासोळीला सारखे वाटत असते की ती इतरांपेक्षा वेगळी आहे. तिच्या मते प्रत्येकजण जरी आपापल्या जागी वेगळा असला तरी मी या सगळ्यापेक्षा वेगळी आहे. प्रत्येकाचे दिसणे वेगळे असते, चाकोरीतले जगणे वेगळे असते. या मासोळीचे मात्र आजूबाजूच्या विश्वात मन रमत नाही. तिला चाकोरी नकोशी झाली आहे. तिचे ठाम मत आहे की आपण चाकोरीत अडकून पडायलाच पुनः पुनः जन्म घेत असतो. तिला या सगळ्यातून बाहेर पडायचे आहे.

या वर्षी पावसाने कहर केलाय. एक शब्द चित्र......

नाही दिली उसंत सावराया जिर्ण पाले

मुसळधार पावसाने गर्विष्ठ ...... हवेल्यानां शांत केले

हिरव्या माळरानी ना ही कळ्या उमलल्या

मुसळधार पावसाने, व्यथा..... खडकात जिरून गेल्या

अंडी फुटून गेली आळ्या मरून गेल्या

मुसळधार पावसाने फुल..... पाखरांचा काळ केला

कुंठल्या श्वान चाळा विरह गीत गाती

मुसळधार पावसाने Xxxx.... भादव्यात घात झाला

त्या वाकड्या पुलांच्या (Z ब्रिज) रेषा सरळ झाल्या

काव्यरस

निसर्ग

पाऊस

मुक्त कविता

जागं मन हे, अर्धवट मिटल्या डोळ्यांत देकार्तेच्या का शंकेचा पोकळ गोंधळ. 'मी विचार करतो, म्हणून मी आहे'? पण हे विचार कुणाचे?

काव्यरस

prayog

घरात पडला उंदीर मरूनी थकलो सगळे शोध घेऊनी चंद्रावर गेला मानव तरीही उंदीर शोधण्या गॅजेटच नाही...

काव्यरस

आयुष्य

बेसरबिंदी - ग्रेस एक स्मरण

कार्यक्रमाच्या सुरुवातीलाच ग्रेस यांच्या ध्वनिमुद्रीत आवाज त्यांच्या अनवट वाटेच्या कवितांच्या सौंदर्याचे तत्त्व उमलून सांगतात.

पेरणा

मागे वळून बघू नये,

म्हातार्‍याने चळू नये,

आठवणीत जळू नये,

असं कुठं लिहिलंय?

अवचिता परिमळू नये,

शरदी मेघांनी पळू नये,

अवकाळी झरू नये,

असं कुठं लिहिलंय?

कातरवेळी झुरू नये,

कांचनसंध्यी उमलू नये,

गजरा भाळी माळू नये,

असं कुठं लिहिलंय?

एकांताशी बोलू नये,

भरल्या डोळी डोलू नये,

ओल्या शब्दीं भिजू नये,

काव्यरस

आनंदकंद वृत्त

आयुष्य

आयुष्याच्या वाटेवर

पाउली पैंजणांचा मला भार आहे.. रात्रीस चांदण्यांचा अबोल दाह आहे.. शेजावरी स्वप्नकळ्यांचा मूक शृंगार आहे कुंकवाचा चंद्रमा त्यालाही डाग आहे... नजरेत भावनांचा भरला बाजार आहे.. आरसा मनाचा त्यालाही भेग आहे.. अंतरात श्वासांचा खोल वार आहे.. सावल्यांच्या मिठीत माझा संसार आहे... पाउली पैंजणांचा मला भार आहे.. रात्रीस चांदण्यांचा अबोल दाह आहे.. -शब्दमेघ..एक मुक्त स्वैर स्वच्छंदी जीवन (१९ ऑगस्ट २०२५) (चार वर्षांनंतर पहिल्यांदा)

काव्यरस

करुण

नादमय सरसर कोवळ्याशा वाटेवर कोवळ्या सहा पायांची चाल होई भरभर एकामागे दुजा चाले पुढचे न पाहताना पुढच्याचे ध्यान नाही पुढे पुढे चालताना कधीतरी भांबावून पुढचा जागी थिजतो हरवल्या मागच्याला चार दिशांत शोधतो मागलाही नकळत गेलेला पुढे जरासा थबकून तोही टाके पुढच्यासाठी उसासा क्षणातच पुन्हा होई नजरेत त्यांची भेट हुश्श मनात करूनि चालू पुढे त्यांची वाट - संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, १५/०७/२०२५) (प्रेरणा)

काव्यरस

आकाशातले चंद्र तारे, हे जगाचे गुरु सारे जमिनीवरचे पाणी वारे, हे जगाचे गुरु सारे || उंच पर्वत, खोल दरी हळू जोरात वाहणारी नदी हे म्हणती, मानवा शिका रे जितके श्रम तिथेच यश सारे || पक्षी, प्राणी, वृक्ष आणि कीटक ते शिकवती, आयुष्य बिकट चिकाटीने पुढती जाता होते सगळे सरळ सुलभ || हे सगळे मनुष्याचे गुरू जन्मास येता होई शिक्षण सुरू बालक असो वा वृद्ध जर्जर शिकणे त्याचे न संपते खरेतर || त्या शिक्षणा देती मूर्त आकार ते आपले गुरू साकार || अ पासून शिकवता बाराखडी कधी वापरावी लागते छडी || तसेच शिकता जीवन कळते तेव्हा उमगते परी नंतर वळते || मोठे झाल्यावर कळतो तो पाढा तेव्हा शिक्षक देतात जीवनाचा धडा || क

काव्यरस

कविता माझी

Subscribe to कविता

कळलं च नाई

समुद्रच आहे एक विशाल जाळं

मुसळधार पावसाने....

चमकणारे आभास निळे

उंदीर

बेसरबिंदी - ग्रेस एक स्मरण

असं कुठं लिहिलंय?

पाउली पैंजणांचा मला भार आहे

सहा कोवळे पाय

गुरूंना वंदना