तासगांवचं घर..

प्राजू... :( अगदी गं, अशीच आपली नाळ जुळलेली असते गं आपल्या घराशी... माझ्या आजोळी पण कोणीच नसतं आता, आणि ते एवढं मोठं घर... होता होईतो ते जपायचं अस मनात आहे माझ्या....

सुंदर लेखन. गावाकडची आठवण करुन देणारे. हे असं वाइट वाटू नये म्हणून आम्ही सध्या आमचं गावाकडचं घर पुन्हा बांधतोय. प्लान जुनाच ठेवला आणि बाकी सगळं आधुनिक. विशेष म्हणजे दरवाजे, खिडक्या, जुनेच वापरणार. झोपाळा कोण टाकेल? जुना फिल येण्यासाठी बरीच धडपड करतोय. http://kalekapil.blogspot.com/

सगळ डोळ्यासमोर उभ राहीले.. छान लिहलंयस! चकली http://chakali.blogspot.com

त्या स्पिरिटच्या घमघमाटात माझ्या आजोबांनी पेटवेल्या शेंगाच्या फोलांचा धुरकट वास कुठे हरवला होता?? वा! सुंदर आठवणी, सुंदर लेख.. प्राजू, अगदी मनापासून लिहिलेलं तुझं हे लेखन वाचून अंमळ हळवा झालो... तात्या.

प्राजु तै .. किती इमोशनल असावं माणसानं आणि असलं तर एवढं लेखणीतुन कसं काय उतरवावं ... एवढ्या भावना गुंतणे भविष्याच्या दृष्टीने चांगलं नाही बरं . . . . तुझ्या घराबद्दलच्या भावणांनी अंमळ उचंबळून आलं ..

माझ्या या भावना अनेक जणांनी आधीच कुणीतरी लिहिलेल्या वाचल्या असतील. पण आज एका बैठकीत हे लिहिल्या नंतर मला जे समाधान मिळालं आहे.. ते कुठेच नाही मिळणार

क्लास .. अजुनही लिहा ... समाधानी व्हा !!! असंच आम्हाला आमचं दहावीचं वर्ष आठवतं ... आमचा तो पहिलाच अनुभव होता ...... स्वप्नही पडायची आधी .. आत्तात्ता कमी झाली ... की ती कुठे तरी भेटली ... सोडा .. नो कमेंट्स ... इट वॉज प्राजु इफेक्ट ... -(युएस/ऑस्ट्रेलियाच्या स्वप्नात हरवलेला) टारुबाळ

सुंदर लिहिलाय प्राजुताई.. ...बाबा

असंच असतं ते घर जिथे आपण लहानाचे मोठे होतो. एकेका दगडात, विटेच्या तुकड्यात, दाराच्या चौकटीत, खिडकीच्या झापात, कौलाच्या ठिकरात, मातीच्या ढेकळात, हौदाच्या मातकट मचूळ पाण्यात, थंडगार शहाबादी फरशीत जिकडे तिकडे आठवणीच आठवणी चिकटून राहिलेल्या असतात! आणि असं काही वाचायला लागलं की पाझरायला लागतात डोळ्यांतून.... प्राजू, जुनी खपली निघाली आणि रक्ताऐवजी अश्रू आले! पण तुझी चूक नाही हे असंच असतं. :) सुंदर, हळवं लेखन!! चतुरंग

छान लेख. आवडला. धन्यवाद.

लेख आवडला मुळचा सांगलीचा असुनही तासगावचा संबंध फक्त गणपती मंदिर , द्राक्षे एवढ्या पुरताच आला होता. ग्रामिण जिवनाचे यतार्थ वर्णन आपण केले आहे. -------------------------------------------------- भविष्याच्या अंतरंगात डोकावण्यासाठी इथे टिचकी मारा

घर म्हणजे माती दगड विटांची रचना नाही. ती जुनी रचना मोडून आता हॉस्पिटल उभारल आहे. घर म्हणजे आठवणी. आठवणी मायेच्या साठवणी जन्मभराच्या सावल्या प्रेमाच्या, उबेच्या, अगदी अंधारी खोलीतल्या भीतीच्याही! खूप चित्रदर्शी वर्णन केलंस प्राजू. असेच (पण) विविध येऊदे.

पण तासगावातच रहात असल्याने वाडा, शाळा , पोस्ट, गोपूर,(तुमच्या आजोबांचे (!) -) पानाचंद चित्र मंदिर, 'ड्रीम गर्ल' सिनेमा (त्यातला हेमामालिनीच्या खांद्यावरून चालणारा इटूकला धर्मेन्द्र) , कापूर ओढा - असले बरेच,बरेच काही आठवते. तासगावच्या आठवणी जागवल्याबद्दल आभार.

खुप मस्त लिहलं आहेस प्राजु ! एकदम आठवणी जाग्या होतात असं काही तरी वाचलं तर ! मनापासुन आवडलं ! जैनाचं कार्ट शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आपले संकेतस्थळ

सुंदर आणि हळवं ! किती आठवणी जागल्या हे वाचून .. आता किती वेळ त्यात रमेन माहित नाही, स्वाती

कमीत कमी ५-६ वेळा वाचलं. खूप सुंदर आणि परिणामकारक. पहिल्यांदा वाचला तेव्हाच लिहिणार होतो. पण सुचत नव्हते काही. नुकताच जाऊन आलो गावाला आमच्या. वाडा नुसता 'आहे' म्हणायचा. नुसत्याच भिंती राहिल्या आहेत. आत काहीच नाही. रेल्वे स्टेशनजवळच्या लॉज वर राहिलो होतो, ज्या गावात आमचे पूर्वज जमिनदार म्हणून वावरले. कालाय तस्मै नमः :( बिपिन कार्यकर्ते

प्राजुताई, ज्या घराच्या आठवणींसाठी सुद्धा आपण क्षणात हळवे होतो, ते घर म्हणजे खरं घर असतं. ते घर प्रेम लावतं. असं घर असेल तर माणूस कुठेही गेला तरी त्याच्या ओढीनं परत येतो. भाग्यवान आहात, असे घर तुम्हाला मिळालेले आहे (होते नाही म्हणायचेय हां!). खूप सुंदर लेखन! (भाग्यवान!) मुमुक्षु :)

खूपच मस्त लिहिलंएस प्राजू. जुन्या वाड्याच्या आठवणीत गेले.

वाचून अंमळ हळवा झालो...

खरंच..

खूप सुंदर लेखन, मनापासुन आवडलं...

प्राजक्ता, खूप छान लिहिलंय! माझ्यादेखिल विजापूरच्या आजोळच्या आठवणी आहेत....अशाच आहेत, थोडाफार फरक असेल... हळवेपण कसं दाटून आलंय!

खुप खुप अप्रतिम चित्र उभे केले तुम्हि तुमच्या मनातले ... मनात आगदि विचाराचे वाद्ळ झाले आणि आठवणिनिचा पाला डोळ्यात जाउन पाणि आल... खुपच छान...

खुप खुप खुप छान,सुंदर लेख, गावचे घर आणि लहानपणी केलेली धमाल त्या आठवणी,,,,,,,,,,सगळे ..सगळे...चित्र डोळ्यासमोर उभे राहिले वाचून अंमळ हळवी झाले...

खुप खुप खुप छान,सुंदर लेख, गावचे घर आणि लहानपणी केलेली धमाल त्या आठवणी,,,,,,,,,,सगळे ..सगळे...चित्र डोळ्यासमोर उभे राहिले वाचून अंमळ हळवी झाले...

दरवर्षी जुन्या घराला न चुकता भेटून येतो. बरे वाटले लेख वाचून.

छानच वर्णन, त्यातली भावुकता एकदम भिडली ! मला आजोळ असे काही नाही त्यामुळे अनुभव असा नाही :(

प्राजु, खुप लिहिले आहेस. मनात घर करून राहिले असे :)

आपल्या सगळ्यांचे मनापासून धन्यवाद. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

ओघवत्या शैलितलं अगदी मनातून उतरलेल लेखन आवडल.

तासगावच्या आठवणी सही उतरल्या आहेत. लेखनीच्या सहज सुंदर शैलीने तासगावचे चलचित्र डोळ्यासमोरुन सरकत जाते.. सुंदर !!! -दिलीप बिरुटे

एवढं सेंटलमेंटल लिहीलं की रडु येतं. :''( . पण ही जुनी घरं स्वप्नात का बरं येतात?

लहानपणाची आठवण हळवी करते.

खुपचं छान वर्णन केलयं....घरच्या व बालपणातल्या आठवणी डोळ्यासमोर आल्या... फारच छान!!! --अथांग सागर

प्राजु, खुपच सुंदर लिहिलं आहेस ! तू केलेल्या सुंदर वर्णनाने माझ्या डोळ्यासमोर तुझं घर उभं राहिले. खूपच मस्त..अजून लिही. --शाल्मली.

पुन्हा एकदा सर्वांचे मनापासून धन्यवाद. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

छान वर्णन केले आहेस प्राजु... गावातील घराची मजा काही वेगळीच असते. शेवट खूपच हळवा आहे. विशेषकरुन "त्या स्पिरिटच्या घमघमाटात माझ्या आजोबांनी पेटवेल्या शेंगाच्या फोलांचा धुरकट वास कुठे हरवला होता??" ही ओळ मनात घर करुन गेली. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

खुप छान लेख प्राजुताई!!

अगदी बारकाव्यासह लिहिले आहे.त्यामुअळे थेट त्या जागी,त्यावेळी जाऊन उभी ठाकले. बाहेर पडवेना. मीनल.

प्राजु, अप्रतिम लिखाण्....दुर्दैवाने आमचं बालपणीचं अनुभवविश्व एवढं समृध्द नाहीये...आजोळ आमच्या गावातच होतं, त्याच्या ज्या काही थोड्याफार आठवणी आहेत त्या सुध्दा आता संपल्या कारण, कालपरवाच तो वाडा पाडुन आता टोलेजंग इमारत उभी रहातेय -ये.ख. http://sachinparanjpe.wordpress.com

अतिशय सुंदर लिहिले आहे. अभि़ज्ञ.

खुप छान लिहलयस..मन भरून आले बघ.. तुझा हा लेख न विसरण्यासारखा आहे.. राम

प्राजु... मलाही माझ्या आजोबांच्या घराची आठ्वण ताजी झाली.... :) :) मला तर स्वप्नातही भुक लागते....

मी तासगाव पाहिलेले नाही. आणि आजी आजोबांचे घर ही नाही. आम्हांला आजोळचे सुख नाही मिळाले. पण वाचताना आजोळी गेल्या सारखे वाटले. =D>