एक शृंगारीक कविता

फोर्मुला हवाय का? तर मग व्यनि करा!

शृंगारातल्या नाजुकपणाचा तोल शब्दात मस्त बांधलाय वाचायला मजा आली. एकांतामधी चावेचिमटे कोण तपासून बघते ग दाताखाली ओठ चावूनी कोण उसासून थकते ग. क्या बात है ! उघड्या रानात चाव्याचिमट्यांच्या आठवणींनी उसासा नाही टाकायचं तर काय ! अप्रतिम चित्र उभ केलंय, जब्रा रे ! झिम्म्ड फुगडी मिठी रांगडी कुठे सांडली बुगडी ग दहीवर आले उंबरठ्याशी रात्र तोकडी पडली ग बोटावरती दिवस मोजूनी हिशोब कसला धरते ग लुटून गेले पीक पहाटे गोफण आता कसली ग. गोफनीची गरज पीक लुटून नये म्हणुन,तो केवळ धाक. पण आता बुगडी सांडली आहे, याच्यातच पीक नेल्याची खूण दिसते. तेव्हा बोटावर आता कोणता हिशोब करायचा ! असो, बर्‍याच दिवसानंतर एक चांगली कविता वाचायला मिळाली.

आपण कवी सुद्धा आहात हा शोध आज लागला सहमत आहे...! स्वगत : आयला, हा रामदाससुद्धा अंमळ पोचलेला वाटतो! :) तात्या.

पहिल्यावेलेच क्शन अग्दि समोर उभा केलात .. अप्रतिम

"कहर"च आहे :प

त्याने काय फरक पडणार? की प्रेमकाव्य असल्यास फोर्मुला वेगळा अन प्रणयकाव्य असल्यास वेगळा असं काही आहे?