नकोस

अ — अज्ञातकुल,
ती :- दिवसभराचा उजेड उतरत जातो झाडांच्या तळकोषी आरामाला झिरपत जातो हळू हळू अंधार व्यापतो आभाळाला........ तो :- नकोस हिणवू नको ओणवू सावर ग स्वतःला नभी चांदणे येइल अलगद सजविल तव मेण्याला धुके भ्रमाचे विरघळेल उदयेल नवी स्वरमाला हरवुन जाशिल तिथे सोडशिल ना या जन्माला संध्या- छाया ऊन-सावल्या खेळविती हृदयाला उमलविती रोमांकित वलये जागविती मधुशाला रंग नभाचे तसेच आपले अंत नसे क्षितिजाला शब्द कुंचले घेउन हाती हो सुसज्ज लढ्ण्याला ......................अज्ञात
2099 वाचन
💬 प्रतिसाद (7)

मिसळलेला काव्यप्रेमी
Fri, 01/18/2013 - 11:57 नवीन
संध्या- छाया ऊन-सावल्या खेळविती हृदयाला उमलविती रोमांकित वलये जागविती मधुशाला रंग नभाचे तसेच आपले अंत नसे क्षितिजाला शब्द कुंचले घेउन हाती हो सुसज्ज लढ्ण्याला
व्वाह....

अज्ञातकुल
Mon, 01/21/2013 - 09:57 नवीन
आभार मिका :-)
↩ प्रतिसाद: मिसळलेला काव्यप्रेमी

अज्ञातकुल
Mon, 01/21/2013 - 10:00 नवीन
आभार सुधिर :-)
↩ प्रतिसाद: सुधीर

सांजसंध्या
Sun, 01/20/2013 - 07:17 नवीन
तिचा सूर निराशावादी वाटतोय. नकोस हिणवू नको ओणवू सावर ग स्वतःला... कुठल्यातरी गंभीर परिस्थितीतून ती स्वतःचा धि:क्कार करण्याइतकी खचलेली असताना तो तिला आधार देऊ पाहतोय. या पार्श्वभूमीवर रंग नभाचे तसेच आपले अंत नसे क्षितिजाला शब्द कुंचले घेउन हाती हो सुसज्ज लढ्ण्याला हा जबरदस्त आशावादी आणि सकारात्मक दृष्टीकोण आहे. अप्रतिम कविता.

अज्ञातकुल
Mon, 01/21/2013 - 10:00 नवीन
हं...... खरंय ससं !! आभार मनापासून. आनंद वाटला प्रतिसाद बघून. :-)
↩ प्रतिसाद: सांजसंध्या