✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

अर्धसत्य

— अज्ञातकुल,
मंतरलेली शीळ कुठुनशी चित्तसदन मन होते मंथर अंदोलत उलगडते प्रतिमा झुळुक मिटविते पुरते अंतर कोष रेशमी लय कांचनमय रात्र झुलविते रास निशाचर गोत्र मिरविते मोरपिसांचे अमानवी संस्कार शिरावर मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ..............अज्ञात
1674 वाचन
💬 प्रतिसाद (8)

मिसळलेला काव्यप्रेमी
Fri, 01/06/2012 - 16:22 नवीन
मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर
__/\__

इन्दुसुता
Fri, 01/06/2012 - 21:59 नवीन
जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर हे कळाले नाही :( त्यामुळे कवितेचा आशय साधारणपणे समजला तरी पूर्ण कविता अ‍ॅप्रिशियेट करता आली नाही... कविनी येथे समजावून सांगावे अशी विनंती करते.

अज्ञातकुल
Sat, 01/07/2012 - 01:06 नवीन
आपल्या विनंतीवरून रसग्रहणाचा एक अल्पमती प्रयत्न................... शान्त एकांत. तो स्वतःत मग्न. श्वासांवर लक्ष. सभोवताल नीरव; जगृतीच्या प्रतीक्षेत. अर्धस्फुट पहाट. उजाडू पहातंय. दूर कुठून कुण्या पक्षाची; नाजुक-हलकी-मायावी शीळ ऐकू येते आणि "एकाग्रतेचं माहेरघर मन" विचलित होतं. हळव्या अंदोलनांमधून अंतर्मनातील सुप्त प्रतिमा उलगडू लागते. दरवळणारी मंद झुळुक; "काल आणि आज" मधलं अंतर मिटवून त्याला गतकाळात घेऊन जाते. सुवर्णमयी तंतूंनी विणलेली तलम रेशमी क्षणांची लय आणि रात्र झुलविणारी निशाचर रास आठवून; मोरपिसाचं ईश्वरी (अमानवी) गोत्र (कृष्णलीला) शिरावर मिरवू लागतं. अशा भारावलेल्या अवस्थेत, मिटल्या डोळ्यांत ओथंबलेलं सरोवर; काठांचं काजळ झिजवू लागतं. इतक्यात नियतीचा मत्सर त्याला ह्या अमृतसमाधीतून जागा करतो आणि चरितार्थासाठी जगणारं वास्तव, "दुसरं अर्धसत्य", कर्यान्वित (गोचर) होतं. ........................अज्ञात
↩ प्रतिसाद: इन्दुसुता

अत्रुप्त आत्मा
Sat, 01/07/2012 - 00:57 नवीन
जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ......... व्वा व्वा..! इस की तो कुछ बात ही और है..! मंत्रमुग्ध की कायसं म्हणतात ना,ते व्हायला झालं....! :-)