नृत्य

हे राग-बिग आपल्याला काही कळत नाही... पण गाणी जाम आवडतात.... हे घ्या यादीत आणखी थोडी भर... तशी बरीच गाणी आहेत.. पण लेख वाचतानाच आठवली ती गाणी... लारा लप्पा लारा लप्पा लायी लख दा.. , (म्हणजे नक्की काय हो??) लता नि उषा यांची जुगलबंदी... हो... तुमको पिया दिल दिया कितने नाझसे...(हा पिया चक्क चक्क अजित आहे) याच दोघींचंच आणखी एक अफलातून गाणं अपलम चपलम पोरी काय मस्त नाचतात हो.. ऐकलं बर्‍याचदा... कधीतरी शाळेत असताना रंगोलीमध्ये प्रथम पाहिलं नि त्यानंतर आजच.. पण चित्रफीत पाहिली नाही म्हणून गाण्याची जादू काही कमी होत नाही... पुन्हा मुस्लिमी ढंगातल्या शिनिमातलं... मेरे मेह्बूब में क्या कमी..., जीव ओवाळून टाकावा अशी लता नि शमशाद बेगम यांची कव्वाली.... तेरी मेहफिलमें किस्मत आज़माकर हम भी देखेंगे... या गाण्यात मला मधुबालापेक्षा निगार सुलतानच जास्त आवडली... पण त्यानंतर "जहनसीब... काँटोंको मुरझानेका खौफ नहीं होता!!!" हे वाक्य निगार नि दिलीपकुमारला अक्षरशः खाऊन टाकतं... लता नि आशाचं आणखी एक अतिशय आवडतं गाणं.. "ऐ चाँद जहाँ वो जायें".. हे बहुतेक शारदा मधलं... शमशाद्जींच्या आवाजाचा पोतच निराळा... त्यांची "कज़रा मोहब्बतवाला" नि "रेशमी सलवार कुर्ता जालीका" ही गाणी भेंड्या खेळताना कोणत्याही पक्षानं चालू केलं तेरी दोन्ही पक्ष तितक्याच उत्साहानं गातात.. नि गोरे गोरे ओ बाँके छोरे.. विसरून कसं चालेल... यातला एक आवाज लतादी हे माहीत होतं.. इथं दुवा टाकण्यासाठी थोडं गुगलवलं.. तर दुसरा आवाज अमीरबाई कर्नाटकींचा आहे असं कळलं.. नि गाणं माहीत होतं पण चित्रफीत आज प्रथमच पाहिली... :) मंडळी येऊद्यात आणखी गाण्यांच्या आठवणी नि दुवे!!!! (सध्या यूट्युबवरून गाणी उतरवण्यात व्यस्त) मस्त कलंदर.. नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

दोनदा टंकलेला लेख हरवला म्हणून तीन भागांत टंकला! त्यात तुमच्या प्रतिसादातली बरीच गाणी दुव्यांसह दिली होती, पण तो जड होतोय की काय, या विचारानं दुवेही कमी केले. तशीही बरीच गाणी बघणीय नसतात, ऐकणीयच असतात ना! तुमचा प्रतिसाद मनापासून आवडला. क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा रूह की शायरी

हे राग-बिग आपल्याला काही कळत नाही... पण गाणी जाम आवडतात.... हे घ्या यादीत आणखी थोडी भर... तशी बरीच गाणी आहेत.. पण लेख वाचतानाच आठवली ती गाणी... लारा लप्पा लारा लप्पा लायी लख दा.. , (म्हणजे नक्की काय हो??) लता नि उषा यांची जुगलबंदी... हो... तुमको पिया दिल दिया कितने नाझसे...(हा पिया चक्क चक्क अजित आहे) याच दोघींचंच आणखी एक अफलातून गाणं अपलम चपलम पोरी काय मस्त नाचतात हो.. ऐकलं बर्‍याचदा... कधीतरी शाळेत असताना रंगोलीमध्ये प्रथम पाहिलं नि त्यानंतर आजच.. पण चित्रफीत पाहिली नाही म्हणून गाण्याची जादू काही कमी होत नाही... पुन्हा मुस्लिमी ढंगातल्या शिनिमातलं... मेरे मेह्बूब में क्या कमी..., जीव ओवाळून टाकावा अशी लता नि शमशाद बेगम यांची कव्वाली.... तेरी मेहफिलमें किस्मत आज़माकर हम भी देखेंगे... या गाण्यात मला मधुबालापेक्षा निगार सुलतानच जास्त आवडली... पण त्यानंतर "जहनसीब... काँटोंको मुरझानेका खौफ नहीं होता!!!" हे वाक्य निगार नि दिलीपकुमारला अक्षरशः खाऊन टाकतं... लता नि आशाचं आणखी एक अतिशय आवडतं गाणं.. "ऐ चाँद जहाँ वो जायें".. हे बहुतेक शारदा मधलं... शमशाद्जींच्या आवाजाचा पोतच निराळा... त्यांची "कज़रा मोहब्बतवाला" नि "रेशमी सलवार कुर्ता जालीका" ही गाणी भेंड्या खेळताना कोणत्याही पक्षानं चालू केलं तेरी दोन्ही पक्ष तितक्याच उत्साहानं गातात.. नि गोरे गोरे ओ बाँके छोरे.. विसरून कसं चालेल... यातला एक आवाज लतादी हे माहीत होतं.. इथं दुवा टाकण्यासाठी थोडं गुगलवलं.. तर दुसरा आवाज अमीरबाई कर्नाटकींचा आहे असं कळलं.. नि गाणं माहीत होतं पण चित्रफीत आज प्रथमच पाहिली... :) मंडळी येऊद्यात आणखी गाण्यांच्या आठवणी नि दुवे!!!! (सध्या यूट्युबवरून गाणी उतरवण्यात व्यस्त) मस्त कलंदर.. नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

दोनदा टंकलेला लेख हरवला म्हणून तीन भागांत टंकला! त्यात तुमच्या प्रतिसादातली बरीच गाणी दुव्यांसह दिली होती, पण तो जड होतोय की काय, या विचारानं दुवेही कमी केले. तशीही बरीच गाणी बघणीय नसतात, ऐकणीयच असतात ना! तुमचा प्रतिसाद मनापासून आवडला. क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा रूह की शायरी

आपला देश इतरांनी अनुकरण करावं अशा काही अजरामर कलाकृती प्रसवतो हे खरं आहेच,

येस्स! संगीत-नृत्य कलेच्या बाबतीत वुई आर नंबर वनच आहोत!

पण त्या कलाकृती अंगिकारण्याची वृत्ती इतर देशीय ठेवतात हेही कौतुकास्पदच.

नक्कीच. आजा सोनियेचा दुवा पाहिला.. मस्त आहे! :) तात्या.

छान दुवे. धन्यवाद.

उत्तम लेख. Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सगळे दुवे छान !!

उत्तम लेख, स्वाती

उत्तम लेख, आवडला. लेखासोबतचे दुवेही छान आहेत.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

असाच एक दुवा : http://www.youtube.com/watch?v=1HaImMwP134

तुम्ही सांगितलेली आठवण छानच आहे, जपून ठेवण्यासारखीच आहे. आणि ते दुवेही मस्त हो, बहुगुणी शेठ. साधारणपणे अभारतिय लोकांना काही हावभाव खूप रूळल्याशिवाय नीट जमत नाहीत. पण ही पोरगी तयार आहे एकदम. ग्रेट. बिपिन कार्यकर्ते

हापिसात असल्याने अजून व्हिडीओ पाहिले नाहीत... पण एक गोष्टं आठवली... चिनमधेच नव्हे तर टर्कीमधेही राज कपूरचे चित्रपट डब करून पाहिल्या जायचे, पण गाणी मात्र हिंदीत असायची (म्हणे). माझा लॅबमेट जो टर्कीमधून आलेला त्याने तिथे राजकपूर फार फेमस होता असे सांगीतले. त्याला तर 'आवारा हूं...'ची धूनही व्यवस्थीत येत होती. -अनामिक

सही आहे लेख! दुवेही मस्त! खूप वेळा लिहीले आहे मी हे खरं तर! पण लिहीते परत.. लास वेगासला व्हेनेशिअन कॅसिनो मधे एका आजोबांनी अ‍ॅकॉर्डीअन वर आवारा हू, इचक दाना बिचक दाना गाऊन, वाजवून दाखवले होते! मस्त वाटलं होतं!! राज कपूर भलताच फेमस होता ना! http://www.bhagyashree.co.cc/

खूपच सुंदर. लेख आणि दुवेही! तिचं स्वतःला झोकून देऊन नाचणं खूप आवडलं. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

लेख, अनुभव आवडला. मुलींचे भारी कौतुक वाटले.

"मिशा" माझा एक रशियन सहकारी राजकपुरचा अस्सल चाहता होता. आम्ही काम करता करता तासन तास "आवारा हू ", "मेरा जुता है जपानी" गुणगुणत बसायचो. तर टिम नावाचा अमेरीकन सहकारी भीमसेन जोशींच्या गाण्याचा दिवाणा आहे. कलेला सीमा-भाषेच बंधन नसते हेच खरं.

ह्म्म मी आमच्या कॉश्च्युम शॉपमधे सगळ्यांना गुलाम अलीच्या गझलांपासून त्यावेळेला लेटेस्ट असलेल्या दिलसे, ताल च्या गाण्यांपर्यंत, फड सांभाळ पासून प्रीतरंगमधल्या कोहिकडे गेली मया कुक्काची टिकली पर्यंत सगळं ऐकायला लावलं होतं तीन वर्षात. सगळ्यांना छैय्या छैय्या जरा जास्तंच आवडलं होतं. अनेकांना तेव्हा गाणी कॉपी करून दिली होती. - नी http://saaneedhapa.googlepages.com/home

जालावर भटकंती करीत असताना ही चित्रफीत मिळाली. ही म्हणे श्रीलंकेतील पहिली कराओके संगीताची चित्रफीत. पण गाण्याचे शब्द ऐका - आपल्या कोंकणी भाषेतील!! कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं हे खरंय! " alt="" /> Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

माझा स्वतःचाच धागा वरती आणल्याबद्दल थोडं चोरटं वाटतंय, पण तासभर मोकळा वेळ मिळाला आणि या धाग्याची आठवण करून देणारे काही व्हिडिओज एकापाठोपाठ एक मिळाले, म्हणून ते इथे देतोय. या आधी मी भारतीय वंशाच्या पण अमराठी मुलांनी गायलेली मराठी गाणी शोधतांना सापडलेली अनुषा आणि पियानो/कीबोर्ड वाजवणारे वा गाणारे इतर बालकलाकार यांच्या विषयी लिहिलं होतं. आज ओळख करून देतोय ती 'कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं' हे पुन्हा एकदा सिद्ध करणार्‍या काही अ-भारतीय कलाकारांची. इथे तुम्हाला ते दिसतील ते भारतीय गाणी गातांना (एका अपवादांत नाचतांना). आवारा हूं एक लडकी की तुम्हें क्या सुनाऊं दासतां पुढची बरीचशी गाणी गाणारी चिनी 'एमी' ही गायिका बरीच वर्षे भारताच्या प्रेमात आहे, आणि तिची लतादीदींवर बरीच भक्ती आहे. आओ ना, आओ ना देख लो आवाज़ देकर चुरा लिया है तुम ने लूटे कोई मन का नगर ओ यारा रब रुस जाने दे थोडा रेशम लगता है कभी कभी मेरे दिल में हम तो भई जैसे हैं वैसे रहेंगे मैं ता यारा दीवाना तेरा जाट यमला (कोरियन कलाकार पंजाबी गीतावर नाचतांना) mai ta yaara deewana tera jat yamla (Koreans dancing to a Punjabi song) छिन्न छिन्न आसय (हे गाणं अर्थातच 'दिल है छोटासा' याचं मूळ रूप आहे) वंदे मातरम (खरं तर त्याचं तामीळ रूप) गातांना एक चिनी कलाकार खुद्द ए आर रेहेमानच्या उपस्थितीत शेवटी, याच लेखात म्हंटलं होतं ते पुन्हा उद्धृत करतो: अशी आणखीही अनेक उदाहरणं डोळे उघडे ठेवले तर सापडतील, तुम्हालाही माहीत असतील. आपला देश इतरांनी अनुकरण करावं अशा काही अजरामर कलाकृती प्रसवतो हे खरं आहेच, पण त्या कलाकृती अंगिकारण्याची वृत्ती इतर देशीय ठेवतात हेही कौतुकास्पदच!

मस्त धागा.... वाचायचा राहूनच गेलेला.

धागा आवडला.

मुबारका मुबारका

छान लेख! एक एक दुवेही अप्रतिम! एमीची गाणीही आवडली! माझ्या ओळखीतलेही काही अभारतीय लोक उत्तम भांगडा करतात आणि मला भांगडा नीट येत नाही म्हणून हसतात देखील माझ्यावर!

मस्त.

नवीन दिलेली गाणीही आवडली. त्याचबरोबर Hmong लोकांच्या परिस्थितीबद्दल दिलेली माहितीही. तिला तमिळ गाणं म्हणताना पाहून एका जालस्नेह्याने सांगितलेलं - दुसर्‍या महायुद्धात जपानी सैन्यापासून वाचवण्यासाठी तमिळ कुटुंबांच्या घरी आश्रय घेतल्यामुळे अस्खलित तमिळ बोलता येणार्‍या चिनी आजीबाईंचं उदाहरण आठवलं.

स्वतःचाच धागा बर्‍याच वर्षांनी वरती काढायचा प्रमाद करतो आहे, कारण खटपट्या यांनी खरडफळ्यावर दिलेला हा अप्रतिम दुवा पाहिला आणि या धाग्याची आठवण झाली: आता या फारीनच्या कोळणी पहा https://www.facebook.com/manish.patil.1042/videos/869140219845209/ कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं हेच पुन्हा जाणवलं!

आपला देश इतरांनी अनुकरण करावं अशा काही अजरामर कलाकृती प्रसवतो हे खरं आहेच,

येस्स! संगीत-नृत्य कलेच्या बाबतीत वुई आर नंबर वनच आहोत!

पण त्या कलाकृती अंगिकारण्याची वृत्ती इतर देशीय ठेवतात हेही कौतुकास्पदच.

नक्कीच. आजा सोनियेचा दुवा पाहिला.. मस्त आहे! :) तात्या.

छान दुवे. धन्यवाद.

उत्तम लेख. Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सगळे दुवे छान !!

उत्तम लेख, स्वाती

उत्तम लेख, आवडला. लेखासोबतचे दुवेही छान आहेत.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

असाच एक दुवा : http://www.youtube.com/watch?v=1HaImMwP134

तुम्ही सांगितलेली आठवण छानच आहे, जपून ठेवण्यासारखीच आहे. आणि ते दुवेही मस्त हो, बहुगुणी शेठ. साधारणपणे अभारतिय लोकांना काही हावभाव खूप रूळल्याशिवाय नीट जमत नाहीत. पण ही पोरगी तयार आहे एकदम. ग्रेट. बिपिन कार्यकर्ते

हापिसात असल्याने अजून व्हिडीओ पाहिले नाहीत... पण एक गोष्टं आठवली... चिनमधेच नव्हे तर टर्कीमधेही राज कपूरचे चित्रपट डब करून पाहिल्या जायचे, पण गाणी मात्र हिंदीत असायची (म्हणे). माझा लॅबमेट जो टर्कीमधून आलेला त्याने तिथे राजकपूर फार फेमस होता असे सांगीतले. त्याला तर 'आवारा हूं...'ची धूनही व्यवस्थीत येत होती. -अनामिक

सही आहे लेख! दुवेही मस्त! खूप वेळा लिहीले आहे मी हे खरं तर! पण लिहीते परत.. लास वेगासला व्हेनेशिअन कॅसिनो मधे एका आजोबांनी अ‍ॅकॉर्डीअन वर आवारा हू, इचक दाना बिचक दाना गाऊन, वाजवून दाखवले होते! मस्त वाटलं होतं!! राज कपूर भलताच फेमस होता ना! http://www.bhagyashree.co.cc/

खूपच सुंदर. लेख आणि दुवेही! तिचं स्वतःला झोकून देऊन नाचणं खूप आवडलं. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

लेख, अनुभव आवडला. मुलींचे भारी कौतुक वाटले.

"मिशा" माझा एक रशियन सहकारी राजकपुरचा अस्सल चाहता होता. आम्ही काम करता करता तासन तास "आवारा हू ", "मेरा जुता है जपानी" गुणगुणत बसायचो. तर टिम नावाचा अमेरीकन सहकारी भीमसेन जोशींच्या गाण्याचा दिवाणा आहे. कलेला सीमा-भाषेच बंधन नसते हेच खरं.

ह्म्म मी आमच्या कॉश्च्युम शॉपमधे सगळ्यांना गुलाम अलीच्या गझलांपासून त्यावेळेला लेटेस्ट असलेल्या दिलसे, ताल च्या गाण्यांपर्यंत, फड सांभाळ पासून प्रीतरंगमधल्या कोहिकडे गेली मया कुक्काची टिकली पर्यंत सगळं ऐकायला लावलं होतं तीन वर्षात. सगळ्यांना छैय्या छैय्या जरा जास्तंच आवडलं होतं. अनेकांना तेव्हा गाणी कॉपी करून दिली होती. - नी http://saaneedhapa.googlepages.com/home

जालावर भटकंती करीत असताना ही चित्रफीत मिळाली. ही म्हणे श्रीलंकेतील पहिली कराओके संगीताची चित्रफीत. पण गाण्याचे शब्द ऐका - आपल्या कोंकणी भाषेतील!! कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं हे खरंय! " alt="" /> Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

माझा स्वतःचाच धागा वरती आणल्याबद्दल थोडं चोरटं वाटतंय, पण तासभर मोकळा वेळ मिळाला आणि या धाग्याची आठवण करून देणारे काही व्हिडिओज एकापाठोपाठ एक मिळाले, म्हणून ते इथे देतोय. या आधी मी भारतीय वंशाच्या पण अमराठी मुलांनी गायलेली मराठी गाणी शोधतांना सापडलेली अनुषा आणि पियानो/कीबोर्ड वाजवणारे वा गाणारे इतर बालकलाकार यांच्या विषयी लिहिलं होतं. आज ओळख करून देतोय ती 'कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं' हे पुन्हा एकदा सिद्ध करणार्‍या काही अ-भारतीय कलाकारांची. इथे तुम्हाला ते दिसतील ते भारतीय गाणी गातांना (एका अपवादांत नाचतांना). आवारा हूं एक लडकी की तुम्हें क्या सुनाऊं दासतां पुढची बरीचशी गाणी गाणारी चिनी 'एमी' ही गायिका बरीच वर्षे भारताच्या प्रेमात आहे, आणि तिची लतादीदींवर बरीच भक्ती आहे. आओ ना, आओ ना देख लो आवाज़ देकर चुरा लिया है तुम ने लूटे कोई मन का नगर ओ यारा रब रुस जाने दे थोडा रेशम लगता है कभी कभी मेरे दिल में हम तो भई जैसे हैं वैसे रहेंगे मैं ता यारा दीवाना तेरा जाट यमला (कोरियन कलाकार पंजाबी गीतावर नाचतांना) mai ta yaara deewana tera jat yamla (Koreans dancing to a Punjabi song) छिन्न छिन्न आसय (हे गाणं अर्थातच 'दिल है छोटासा' याचं मूळ रूप आहे) वंदे मातरम (खरं तर त्याचं तामीळ रूप) गातांना एक चिनी कलाकार खुद्द ए आर रेहेमानच्या उपस्थितीत शेवटी, याच लेखात म्हंटलं होतं ते पुन्हा उद्धृत करतो: अशी आणखीही अनेक उदाहरणं डोळे उघडे ठेवले तर सापडतील, तुम्हालाही माहीत असतील. आपला देश इतरांनी अनुकरण करावं अशा काही अजरामर कलाकृती प्रसवतो हे खरं आहेच, पण त्या कलाकृती अंगिकारण्याची वृत्ती इतर देशीय ठेवतात हेही कौतुकास्पदच!

मस्त धागा.... वाचायचा राहूनच गेलेला.

धागा आवडला.

मुबारका मुबारका

छान लेख! एक एक दुवेही अप्रतिम! एमीची गाणीही आवडली! माझ्या ओळखीतलेही काही अभारतीय लोक उत्तम भांगडा करतात आणि मला भांगडा नीट येत नाही म्हणून हसतात देखील माझ्यावर!

मस्त.

नवीन दिलेली गाणीही आवडली. त्याचबरोबर Hmong लोकांच्या परिस्थितीबद्दल दिलेली माहितीही. तिला तमिळ गाणं म्हणताना पाहून एका जालस्नेह्याने सांगितलेलं - दुसर्‍या महायुद्धात जपानी सैन्यापासून वाचवण्यासाठी तमिळ कुटुंबांच्या घरी आश्रय घेतल्यामुळे अस्खलित तमिळ बोलता येणार्‍या चिनी आजीबाईंचं उदाहरण आठवलं.

स्वतःचाच धागा बर्‍याच वर्षांनी वरती काढायचा प्रमाद करतो आहे, कारण खटपट्या यांनी खरडफळ्यावर दिलेला हा अप्रतिम दुवा पाहिला आणि या धाग्याची आठवण झाली: आता या फारीनच्या कोळणी पहा https://www.facebook.com/manish.patil.1042/videos/869140219845209/ कलेला देशसीमांचं, भाषेचं बंधन नसतं हेच पुन्हा जाणवलं!

ही चीज घाईत वाचण्याची नाही. सवडीने वाचून प्रतिसाद नोंदवतो. पण चांगल्या विषयाला हात घातल्याबद्दल धन्यवाद.

परेडच्या वेळी हॅहॅहॅ केल कि आमचा कवटी मास्तर (प्रशिक्षणार्थी सहकार्‍यांनी पाडलेले नांव) आम्हाला रगडून काढीन अशी धमकी कायम देत असे. वायरलेसवाले स्वतःला जास्ती शाने समजतात काय? तेज चल ला ताल व धीरे चल ला लय चुकली की आमच्या शिक्षणाचा उद्धार करण्याची संधी मास्तर सोडत नसे. ग्राउंडच्या टोकापर्यंत तेज चल करुन शेवटच्या क्षणी पिछे मूड खाली ,एक, दो ,तीन, चार... असे असंख्य वेळी करुन आमचा रगडा तो करीत असे. शिरोमणी परेड (सेरिमोनिय परेड) च्या वेळी धीरे चल च्या वेळी बँड वरील म्युजिक आणी विंग्रजी पिक्चर च्या बॉल डान्स च्या वेळी असलेल्या म्युजिक यात कमालीचे साम्य आहे. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

फ्रेड अ‍ॅस्टेअर ची अप्रतिम लयकारी येथे दाखविल्याबद्दल धन्यवाद. खरं तर मला स्वतः थोडेसे भारतीय / शास्त्रीय संगीत सोडल्यास इतर कोणत्याही संगीतात गती नाही. पण मला तुमचा वसुधैव कुटुंबकम् हा हिंदू दृष्टिकोन आवडतो व कौतुकास्पद वाटतो. (त्याविरुद्धच्या मुस्लिम दृष्टिकोनाबद्दल लिहायला हात शिवशिवतायत पण जाऊदे - तुमच्या लेखाखाली ते शोभणार नाही) - दिगम्भा

मुखपृष्ठावरील शीर्षक वाचून हा लेख सामंतकाकांचा असेल असे वाटले होते. पण तो निघाला धनंजयचा. वेगळ्या विषयावरचे छान लेखन!!

प्रतिक्रिया देत नाही, कारण लेख उत्तम यापलीकडे काहीही प्रतिक्रिया उमटली नाही. त्याचे एक कारण आहे. ताल, ठेका यात मी मुळातच अज्ञानी. काही वर्षांपूर्वी सातपुड्याच्या पहिल्या पुड्याच्या (महाराष्ट्रात) पायथ्याशी गेलो होतो. होळी होती. रात्री नृत्य स्पर्धा होती. ढोलांची स्पर्धा होती. तेव्हा ताल, ठेका असाच मनात घुसला होता. त्यावेळी तिथल्या काही वयोवृद्धांशी चर्चा केली होती. चर्चा म्हणजे त्यांच्याकडून माहिती घेण्याचा प्रयत्न. या तालाची, ठेक्याची प्रेरणा काय? माझा प्रश्न त्यांना उमजला नाही. त्यांच्या भाषेत तो मांडण्याची माझी पात्रताच नव्हती. कारण, त्या नाचात असलेला ठेका, स्पंदनं यांनीच मोहवला गेलो होतो. त्यानंतर तो प्रयत्न पुन्हा केलाच नाही. पण धनंजय, तुझ्या या लेखाने पुन्हा तो विषय जागा केला. आता निघालो आहे तिकडेच. यावेळी पाहू काही उत्तर मिळते का? उत्तर म्हणण्यापेक्षा माझ्या आकलनात काही भर पडते का पाहू.

लय आणि ताल या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. तात्या, हे बरोबर आहे का? समजवा आम्हाला बुवा.

लेख नक्की काय सांगतो कळले नाही (सर्व धर्म सारखे सोडून) पण वेगवेगळ्या फिती बघायला मजा आली. तासनतास एक से बढकर एक नृत्य करु शकणार्‍या कलाकारांबद्दल आदर आहेच. >मग पावलांना ती चुकते म्हणून मुकाट बाहेर पडतो हे गाणे पाहून/ऐकून सरावाने नृत्य जमावे :-)

ही चीज घाईत वाचण्याची नाही. सवडीने वाचून प्रतिसाद नोंदवतो. पण चांगल्या विषयाला हात घातल्याबद्दल धन्यवाद.

परेडच्या वेळी हॅहॅहॅ केल कि आमचा कवटी मास्तर (प्रशिक्षणार्थी सहकार्‍यांनी पाडलेले नांव) आम्हाला रगडून काढीन अशी धमकी कायम देत असे. वायरलेसवाले स्वतःला जास्ती शाने समजतात काय? तेज चल ला ताल व धीरे चल ला लय चुकली की आमच्या शिक्षणाचा उद्धार करण्याची संधी मास्तर सोडत नसे. ग्राउंडच्या टोकापर्यंत तेज चल करुन शेवटच्या क्षणी पिछे मूड खाली ,एक, दो ,तीन, चार... असे असंख्य वेळी करुन आमचा रगडा तो करीत असे. शिरोमणी परेड (सेरिमोनिय परेड) च्या वेळी धीरे चल च्या वेळी बँड वरील म्युजिक आणी विंग्रजी पिक्चर च्या बॉल डान्स च्या वेळी असलेल्या म्युजिक यात कमालीचे साम्य आहे. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

फ्रेड अ‍ॅस्टेअर ची अप्रतिम लयकारी येथे दाखविल्याबद्दल धन्यवाद. खरं तर मला स्वतः थोडेसे भारतीय / शास्त्रीय संगीत सोडल्यास इतर कोणत्याही संगीतात गती नाही. पण मला तुमचा वसुधैव कुटुंबकम् हा हिंदू दृष्टिकोन आवडतो व कौतुकास्पद वाटतो. (त्याविरुद्धच्या मुस्लिम दृष्टिकोनाबद्दल लिहायला हात शिवशिवतायत पण जाऊदे - तुमच्या लेखाखाली ते शोभणार नाही) - दिगम्भा

मुखपृष्ठावरील शीर्षक वाचून हा लेख सामंतकाकांचा असेल असे वाटले होते. पण तो निघाला धनंजयचा. वेगळ्या विषयावरचे छान लेखन!!

प्रतिक्रिया देत नाही, कारण लेख उत्तम यापलीकडे काहीही प्रतिक्रिया उमटली नाही. त्याचे एक कारण आहे. ताल, ठेका यात मी मुळातच अज्ञानी. काही वर्षांपूर्वी सातपुड्याच्या पहिल्या पुड्याच्या (महाराष्ट्रात) पायथ्याशी गेलो होतो. होळी होती. रात्री नृत्य स्पर्धा होती. ढोलांची स्पर्धा होती. तेव्हा ताल, ठेका असाच मनात घुसला होता. त्यावेळी तिथल्या काही वयोवृद्धांशी चर्चा केली होती. चर्चा म्हणजे त्यांच्याकडून माहिती घेण्याचा प्रयत्न. या तालाची, ठेक्याची प्रेरणा काय? माझा प्रश्न त्यांना उमजला नाही. त्यांच्या भाषेत तो मांडण्याची माझी पात्रताच नव्हती. कारण, त्या नाचात असलेला ठेका, स्पंदनं यांनीच मोहवला गेलो होतो. त्यानंतर तो प्रयत्न पुन्हा केलाच नाही. पण धनंजय, तुझ्या या लेखाने पुन्हा तो विषय जागा केला. आता निघालो आहे तिकडेच. यावेळी पाहू काही उत्तर मिळते का? उत्तर म्हणण्यापेक्षा माझ्या आकलनात काही भर पडते का पाहू.

लय आणि ताल या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. तात्या, हे बरोबर आहे का? समजवा आम्हाला बुवा.

लेख नक्की काय सांगतो कळले नाही (सर्व धर्म सारखे सोडून) पण वेगवेगळ्या फिती बघायला मजा आली. तासनतास एक से बढकर एक नृत्य करु शकणार्‍या कलाकारांबद्दल आदर आहेच. >मग पावलांना ती चुकते म्हणून मुकाट बाहेर पडतो हे गाणे पाहून/ऐकून सरावाने नृत्य जमावे :-)

=)) =)) मास्तर माझ्यामते त्या कार्यक्रमाचे नाव 'कधीतरी वेड्यागत' असे आहे. आणी हो कार्यक्रमाच्या शिर्षकातच कार्यक्रम काय आहे ह्याची हिंट दिलेली असताना तुम्ही ती क्लिप बघायचे धाडसच कसे केलेत ? ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

मास्तर, निरिक्षण एकदम चांगलं आहे तुमचं. त्यात कवी मध्येच जिन्यावर जाणार, या दिव्यात उभा राहणार, या गोलात उभा राहणार.. हळूच तिच्या खांद्याला स्पर्श करणार मग ती दचकणार... मग तो शाहरुख खानसारखं तिच्याकडे बघणार.. =)) =)) =)) =)) पण आजकाल सगळं ऑनडिमांड झालेलं आहे. "लोकांना आवडतय ना.. मग चालु द्या" अशी वृत्ती आहे. आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

वा! मस्त मास्तर !! =)) --अवलिया

काहीतरी नवे करण्याचा प्रयत्न दिसतो. जी झलक पाहिली त्यात फार मजा आली नाही. काव्यपंक्ती , त्यातल्या कल्पना घासून गुळगुळीत झाल्यासारख्या वाटल्या. आणि मूळ शब्दांचा पाया भुसभुशीत असल्याने , रंगमंचीय आविष्कार ओढून ताणून चंद्रबळ आणल्यागत. पण एकूणात हा प्रकार लोकप्रिय आहे असे दिसते. असो. अवांतर : मिपाला चिरपरिचित असलेल्या एका माणसाची खऊट कॉमेंट वाचली का ;-) : ह्या कार्यक्रमाचे नाव दोन बायका फजिती ऐका असे आहे का?

हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) हरित तृणांच्या ( पाच बोटं एकत्र करून आकाशाकडे दाखवत उघडमीट करणारी चार पोरं .. ही म्हणे गवताची ऎक्शन) मखमालीचे ( हात आडवे करून पंजे वरतीखालती)...तिसरीतही हे नृत्य माझ्या डोक्यात जात असे).... मुन्सिपाल्टीची शाळा आठवली. अजूनही असं काहीसं दिसलं की त्यावेळचे ते "बिगरी डान्स" आठवतात! क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

वेगळा प्रकार. थोडे नाटकी वाटते. खरे तर हा प्रयोग थेटरामध्ये जाऊन बघायला चांगले वाटत असेल, पण दोन बायका का ते कळले नाही! कविता अजून नीट ऐकली पाहिजे, दोन स्वभाव आहेत का वगैरे त्यासाठी.

खरं तर उत्तम (कविता + वाचनाला) बाकी कशाची आवश्यकता भासू नये! प्रत्येकच गोष्टीचा रंगमंचीय आविष्कार पात्ररुपात चांगला दिसेल असे नाही कारण कवितेत शब्दांकडे लक्ष जाणे जास्त महत्त्वाचे आहे/असायला हवे. त्यात अभिनयाला फारसा वाव नाही. ऐकणार्‍यांना त्यांना भासणार्‍या प्रतिमा दिसू द्यायला ह्या आविष्कारात काहीच जागा नाही. अतिरेकी प्रदर्शनाची हौस इतकेच मला जाणवले बाकी काही नाही. संदीप खरेच्या काही कविता मला अतिशय आवडलेल्या आहेत पण इथे कवितेचे शब्दही तेचतेच गुळगुळीत वाटले. (खुद के साथ बातां : रंगा, ही क्लिप बघणं म्हणजेच तू वेड्यासारखं वागलासच ना? मग झालं तर! ;) ) चतुरंग

हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) हरित तृणांच्या ( पाच बोटं एकत्र करून आकाशाकडे दाखवत उघडमीट करणारी चार पोरं .. ही म्हणे गवताची ऎक्शन) मखमालीचे ( हात आडवे करून पंजे वरतीखालती)...तिसरीतही हे नृत्य माझ्या डोक्यात जात असे).... हा हा हा...मलाही अशी नृत्ये डोक्यात जायची. मी एकदा दात विचकून हसल्याने आमच्या बाईंनी मुद्दाम मला नाचात घेतले होते. जाम तंतरली होती. बाकी खरे आणि कुलकर्णी हल्ली माझ्या डोक्यातच जातात. खादाडमाऊ

नाही आवडला हा प्रकार!!! खूपच कृत्रिम वाटले. त्यात परत त्यातली एक अभिनेत्री पार डोक्यात जाते, त्यामुळे तर अजूनच नाही. बिपिन कार्यकर्ते

मास्तर, 'कधितरी वेड्यागत वागायला हवे' चा दुवा पाहिला.. माझं व्यक्तिगत मत - सर्चसाधारणपणे बोलायचे झाल्यास कवितेच्या नाट्याविष्काराबाबत आपल्या, आमच्या प्राथमिक शाळेत एक बाई कायम अशा प्रकारच्या कविता घेऊन नृत्य बसवायच्या... हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) या निरिक्षणाशी सहमत, त्यामुळे काव्याचा प्रत्येकच नाट्याविष्कार मला आवडतो/आवडेल असे नाही. परंतु आपण दिलेल्या 'कधितरी वेड्यागत वागायला हवे' या दुव्यातला नाट्याविष्कार मला व्यक्तिश: आवडून गेला. मी काही नाट्यतज्ञ नाही परंतु त्यातल्या सांगितिक बाजूविषयी बोलायचे झाल्यास कवितेची साधी सोपी चाल आणि ओघवती लय, मध्येच पॉजमुळे येणारी थोडी आड लय मला अतिशय आवडली. आणि मुख्य म्हणजे त्या तिघांनीही ही लय खूप छान जपली आहे असे मी म्हणेन..! दुव्याबद्दल धन्यवाद. कार्यक्रम आवडला. जियो..! आपला, (रसिक) तात्या.

तरल भावना समजून घेणम्ही आवश्यक आहे... नुसतंच प्रॅक्टिकल तरी किती काळ जगायचं? मी तरी या कवितेला आणि सादरीकरणाच्या प्रयत्नाला दाद देते

प्रथमतः आपण मी दिलेल्या धाग्यावर एवढी साधक बाधक चर्चा करवुन आणलीत त्याबद्दल आभार. आता मुळ मुद्द्याकडे येवु. हा कार्यक्रम म्हणजे नेणीवेची अक्षरे होय्.आता त्याचे नाव कधीतरी वेड्यागत असे झालेले आहे. पण रंगमंचीय अविष्कार मला आवडला. कारणे- १. निदान मी स्वतःतरी कवितांना नाटयरुपात मांडणारा हा पहिलाच कार्यक्रम पाहिला ,त्यापुर्वी मी पाहिलेले कवितेचे कार्यक्रम हे बैठ्या स्वरुपाचे होते. हे असे कार्यक्रम मला आणि माझ्या बर्‍याचश्या मित्राना डोक्यात जायचे.पण या कार्यक्रमामुळे नेहमीच्या कवितावाचनाच्या कार्यक्रमाला जी मरगळ येते ती मरगळ येत नाही. यामुळे कवीला जे काही सांगायचे आहे ते त्याला प्रत्येक प्रेक्षकापर्यंत पोहोचवता येते.कवितावाचन करताना मी माझ्या स्वानुभवावरुन सांगु शकतो की पहिल्या १-२ रांगांशिवाय कोणीही ऐकत नाही.( हा अनुभव कवितावाचक आणि रसिक अशा दोन्ही बाजुतुन घेतलेला आहे)पण इथे तसे होत नाही हे या कार्यक्रमाचे यश नाही काय. २.विशेष म्हणजे नाटक आणि कवितावाचन या दोन्ही प्रकाराना सध्या बरे दिवस नाहीत ,प्रायोगीक नाटके राहु द्यातच पण व्यावसायीक नाटकानादेखील निदान कोल्हापुरात तरी कोण येत नाही,आणि कवितावाचनाबद्दल म्हणाल तर गेल्या २ वर्षात मी तशा एकाही कार्यक्रमाची जाहीरातदेखील पाहिलेली नाही.अशावेळी जर एकावेळी च संदीप खरेसारखा प्रसिद्ध कवी( त्याचा प्रतिभेबद्दल वाद असेल पण तो प्रसिद्द आहे यात शंका नाही) आणि मधुरा वेलणकर सारख्या उत्तम अभिनेत्रीचा अभिनय या गोष्टी एकत्र पहायला मिळत असतील तर हे चांगलेच नाही का? ३. साधारणतः महाजालावर या कार्यक्रमातील तीन कविता उपलब्ध आहेत आणि दुर्दैवाने त्या तिन्ही कविताना प्रत्यक्ष कार्यक्रमात फार महत्वाचे स्थान नाही ,याहुन चांगल्या कविता या कार्यक्रमात आहेत्.त्या कवितात मध्येच उगाचच पॉज आणि रंगमंचावर उगाचच सर्व जण असे काही नाही ,उलट त्या मोठ्या प्रमाणावर अपील होतात ,आणि कधीतरी वेड्यागत ही कार्यक्रमाची शेवटची कविता असल्याने त्यावेळी तिन्ही कलाकारानी एकत्र यायची गरज होती आणि त्यामुळेच तेथे पॉज वगिअरे काहीब्बाही आहे पण बेसिकमध्येच घोळ,मैत्रीण सारख्या कवितातुन या कार्यक्रमाचा दर्जा दिसुन येतो. या कार्यक्रमाची आणखीन एक जमेची बाजु म्हणजे नेपथ्य ,त्याबाबत मी माझ्या लेखात सविस्तर बोललो आहेच,पण साध्या साध्या नाटकांपेक्षा कितितरीपट सरस नेपथ्य हा कार्यक्रम देतो. ४.आता दोषाबाबत बघायचे झाल्यास एका नटीची ओव्हरऍक्टींग ,आणि अध्येमध्ये त्रास देणारा माइक या दोन प्रमुख गोष्टी दिसतात .याशिवाय क्वचीत कार्यक्रमाने पकडलेला वेग कमी झाल्याचे जाणवते पण ही शक्यत अफार कमी आहे.आणि महत्वाची गोष्ट मह्णजे ती अभिनेत्री या कार्यक्रमातुन जावुन तेथे दुसरी अभिनेत्री आलेली आहे.व ध्वनीयोजनेत सुद्धा बरीच प्रगती झालेली आहे एकुणात मला हा कार्यक्रम एक स्वतंत्र कार्यक्रम म्हणून ,इतर काव्यवाचन कार्यक्रमाशी तुलना करता,इतर नाटकाशी तुलना करता अशा तिन्ही वेळी सरस वाटला .बाकी प्रत्येकाचे आपाआपले मत असु शकते व त्याचा मी आदर करतो. आपला विनायक अवांतर- एकुण आपल्या लेखावरुन आपल्याला हा कार्यक्रम न आवडल्याचे जानवते मग माझ्या लेखाला आपण दिलेली ही प्रतिक्रिया काय सुचीत करते दुवे प्रेषक भडकमकर मास्तर ( गुरू, 03/19/2009 - 01:02) . दुवे पाहिले ... धन्यवाद... कार्यक्रम छान आहे... ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/ का मला प्रोत्सहन म्हणून हा प्रतिक्रियांचा खटाटोप???? स्वार्थाचा लवलेशही नसावा गर्वाचा स्पर्शही नसावा असा जन्म लाभावा कि देहच चंदन व्हावा...... विनायक पाचलग

मला तर वेलणकरचे कानातले आवड्ले ;;) चुचु

कल्पना आवडली. कवीने शब्दोच्चार केल्यामुळे कुठल्या शब्दावर जोर दिला आहे, त्यातून काही अधिक काही बोध झाला. एका अभिनेत्रीचे शब्दांवरील वजन दुसरीपेक्षा सरस वाटले (विनायक पाचलग यांच्याशी अशी काही खरड चर्चा मी केल्याचे आठवते.) दिग्दर्शन वेगळे होऊ शकते, याबाबत भडकमकर मास्तरांचे मुद्दे विचारार्ह आहेत. पण कविता अभिनयासह सादरच करू नये, समर्थ कवितांना त्याची गरज नसते, वगैरे काही मूलभूत तत्त्वे आहेत, याबाबत मी असहमत आहे. या कलाकाराला रसिकांसाठी 'असा' अनुभव द्यायचा आहे, त्या कलाकाराला 'तसा'. रसिकापर्यंत कुठलातरी सौंदर्यानुभव उत्कटपणे पोचवला तर सादरीकरणाचे यश आहे, नाही पोचवला तर सादरीकरण अयशस्वी आहे.

मास्तर, काव्यवाचनाच्या वेळेस कवी जसा हातवारे करुन कविता वाचायचा, आता त्याला अभिनयासहीत कविता येत असेल तर त्याला करीयर आहे असे वाटायला लागले आहे. बाकी कथा काव्य आपल्याकडे होतेच, त्याचे हे आधुनिक रुप.... नाही का ? -दिलीप बिरुटे

मला अजूनही संदीपच्या काही कविता आवडतात. पण मी संदीप आणि सलीलच्या 'आयुष्यावर...' या आल्बममधल्या गाण्यांचा व्हिडिओ पाहिला होता. सोबत एक संदीपप्रेमी मित्र आणि एक बर्‍यापैकी तटस्थ मैत्रीण होती. त्याबद्दल अद्याप कुणाला सांगायची हिंमत नव्हती. पण आता मास्तरांच्या अनुभवानंतर ते साहस करतेच. 'मी मोर्चा नेला नाही' या गाण्यावर संदीप स्वत: एखादा खडूस शेंगदाणा असल्याचा अभिनय करत होता. पिंका टाकणे, मांड्या खाजवणे, नाक शिंकरणे, खाकरणे... अशी त्यांच्यामते मध्यमवर्गीय वृत्तीची चेष्टा वगैरे त्यात होती. एवढा सगळा अभिनय करून शिवाय तो ते गाणं मधे मधे गातही होता. 'आयुष्यावर बोलू काही' या गाण्यात संदीप आणि सलील बाईकवर बसून कुठेसे वार्‍यावर - नदीवर वगैरे गेले आणि हे गाणं एकमेकांशी संवाद साधल्यासारखे हातवारे करत म्हणत राहिले. मधेच काहीतरी वेगळं म्हणून सलील आपला चष्मा काढून हातात घ्यायचा आणि परत तो स्टायलिशपणे वगैरे लावायचा. हीच ऍक्शन लागोपाठ तीनदा. या दोन गाण्यांनंतर माझे पेशन्स संपले. त्या सगळ्या प्रकाराबद्दल कुणालाही काही सांगायला तर मला जमलं नाहीच. पण माझा आणि माझ्या मित्राचा काळाठिक्कर पडलेला चेहरा आणि मैत्रिणीच्या चेहर्‍यावरची 'हा? संदीप खरे?' ही कमेण्ट नीट लक्षात राहिली. आज कन्फेशन करून टाकलं, आता मोकळं मोकळं वाटतंय. :)

संदीपच्या कविता फारच आवडतात तरीही मलाही हा प्रयोग फारसा आवडला नाही. शब्दाकडुन लक्ष अभिनयाकडे खेचले जाते, त्यामुळे कवितेच्या अर्थाला न्याय देता येत नाही. मधुरा वेलणकरचा अभिनय फार सुमार आणि अमृता सुभाषचा फार भडक वाटला. संदीप अधे मधे गोंधळल्यासारखा वाटला. 'राधे रंग तुझा गोरा'ह्या गाण्यात तर अगदी भडकममास्तर म्हणतात त्याप्रमाणे नाच केला आहे.विशेषतः ०:४९ ला 'इथे तुझ्या डोळा पाणी' या ओळीवरचा अभिनय बघताना अगदी वैताग येतो. हे भलते अवघड असते ही माझी आवडती कविता, तरी मला हा व्हिडिओबिलकुल आवडला नव्हता. अर्थात प्रत्येकाची मते वेगवेगळी असु शकतात. आपला संदीपचा पंखा - गणा मास्तर भोकरवाडी (बुद्रुक)

मास्तर, काही मतांशी सहमत आहे. वरच्या एका प्रतिसादात 'पुरुषांची मंगळागौर' असे लिहिले आहे ते पण लै भारी. मराठीमध्ये वेगळा प्रयोग आहे. सध्या तरुणांच्या मना रुंजी घालतील अशी अनेकानेक गाणे खरे-कुलकर्णी तयार करत आहेत याबद्दल त्यांचे कौतुक वाटते. काही काही गाण्यातल्या काही कल्पना छान आहेत. मला स्वतःला 'जगायचे कसे', 'जीवन म्हणजे अस्सेच असते ! ह्म्म !', 'जग हे असेच असणार' इत्यादी विचार-शिकवणी देणारी गाणी कविता कमीच आकर्षीत करतात. अनेकदा त्यातल्या अनेकानेक कल्पना शब्दरचनेमुळे बर्‍या वाटल्या तरी त्या सार्वत्रिक अनुभव आहे असे दामटून सांगीतले जाते आणि तसे ते खरेच असते का? असा प्रश्न मला पडतो. पण त्या कवितांवर डोलणार्‍या अनेकांना तो पडतही नसावा. -- लिखाळ. या प्रतिसादासाठी एकदा जोरदार टाळ्या झाल्या पाहिजेत !!! - लिखाळ जोशी :)

कविता करणार्‍यानी कविता कराव्यात, संगीत देणार्‍यानी संगीत द्यावे, गाणार्‍याने गावे, कलाकराने अभिनय करावा.... सगळे मीच करणार म्हणले की माणसाचा एक तर देव आनंद होतो नाहीतर हिमेश रेशमीया. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

नसतेस घरी तु जेव्हा...हा अजुन एक असाच भयानक व्हिडिओ...अक्ख्या गाण्यात एकदाही चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहियेत (सलीलच्या...आमच्या चेहर्‍यावरचे भाव क्षणोक्षणी बदलत होते)...अभिषेक बच्चनला तोड अभिनय आहे. वास्तविक इतकं छान गाणं आहे पण वाट लावलीये व्हिडिओ बनवुन. ३:०५ ला तर गाणं ऐकण्याचीही गरज नाही. बघुनच रडु येतं... स्वस्तात बनवतो जेव्हा, हा व्हिडिओ टुकार बनतो, लोकांना तरीही आवडे, अभिनय (जरी) फाटका होतो...

=)) =)) मास्तर माझ्यामते त्या कार्यक्रमाचे नाव 'कधीतरी वेड्यागत' असे आहे. आणी हो कार्यक्रमाच्या शिर्षकातच कार्यक्रम काय आहे ह्याची हिंट दिलेली असताना तुम्ही ती क्लिप बघायचे धाडसच कसे केलेत ? ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

मास्तर, निरिक्षण एकदम चांगलं आहे तुमचं. त्यात कवी मध्येच जिन्यावर जाणार, या दिव्यात उभा राहणार, या गोलात उभा राहणार.. हळूच तिच्या खांद्याला स्पर्श करणार मग ती दचकणार... मग तो शाहरुख खानसारखं तिच्याकडे बघणार.. =)) =)) =)) =)) पण आजकाल सगळं ऑनडिमांड झालेलं आहे. "लोकांना आवडतय ना.. मग चालु द्या" अशी वृत्ती आहे. आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

वा! मस्त मास्तर !! =)) --अवलिया

काहीतरी नवे करण्याचा प्रयत्न दिसतो. जी झलक पाहिली त्यात फार मजा आली नाही. काव्यपंक्ती , त्यातल्या कल्पना घासून गुळगुळीत झाल्यासारख्या वाटल्या. आणि मूळ शब्दांचा पाया भुसभुशीत असल्याने , रंगमंचीय आविष्कार ओढून ताणून चंद्रबळ आणल्यागत. पण एकूणात हा प्रकार लोकप्रिय आहे असे दिसते. असो. अवांतर : मिपाला चिरपरिचित असलेल्या एका माणसाची खऊट कॉमेंट वाचली का ;-) : ह्या कार्यक्रमाचे नाव दोन बायका फजिती ऐका असे आहे का?

हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) हरित तृणांच्या ( पाच बोटं एकत्र करून आकाशाकडे दाखवत उघडमीट करणारी चार पोरं .. ही म्हणे गवताची ऎक्शन) मखमालीचे ( हात आडवे करून पंजे वरतीखालती)...तिसरीतही हे नृत्य माझ्या डोक्यात जात असे).... मुन्सिपाल्टीची शाळा आठवली. अजूनही असं काहीसं दिसलं की त्यावेळचे ते "बिगरी डान्स" आठवतात! क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

वेगळा प्रकार. थोडे नाटकी वाटते. खरे तर हा प्रयोग थेटरामध्ये जाऊन बघायला चांगले वाटत असेल, पण दोन बायका का ते कळले नाही! कविता अजून नीट ऐकली पाहिजे, दोन स्वभाव आहेत का वगैरे त्यासाठी.

खरं तर उत्तम (कविता + वाचनाला) बाकी कशाची आवश्यकता भासू नये! प्रत्येकच गोष्टीचा रंगमंचीय आविष्कार पात्ररुपात चांगला दिसेल असे नाही कारण कवितेत शब्दांकडे लक्ष जाणे जास्त महत्त्वाचे आहे/असायला हवे. त्यात अभिनयाला फारसा वाव नाही. ऐकणार्‍यांना त्यांना भासणार्‍या प्रतिमा दिसू द्यायला ह्या आविष्कारात काहीच जागा नाही. अतिरेकी प्रदर्शनाची हौस इतकेच मला जाणवले बाकी काही नाही. संदीप खरेच्या काही कविता मला अतिशय आवडलेल्या आहेत पण इथे कवितेचे शब्दही तेचतेच गुळगुळीत वाटले. (खुद के साथ बातां : रंगा, ही क्लिप बघणं म्हणजेच तू वेड्यासारखं वागलासच ना? मग झालं तर! ;) ) चतुरंग

हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) हरित तृणांच्या ( पाच बोटं एकत्र करून आकाशाकडे दाखवत उघडमीट करणारी चार पोरं .. ही म्हणे गवताची ऎक्शन) मखमालीचे ( हात आडवे करून पंजे वरतीखालती)...तिसरीतही हे नृत्य माझ्या डोक्यात जात असे).... हा हा हा...मलाही अशी नृत्ये डोक्यात जायची. मी एकदा दात विचकून हसल्याने आमच्या बाईंनी मुद्दाम मला नाचात घेतले होते. जाम तंतरली होती. बाकी खरे आणि कुलकर्णी हल्ली माझ्या डोक्यातच जातात. खादाडमाऊ

नाही आवडला हा प्रकार!!! खूपच कृत्रिम वाटले. त्यात परत त्यातली एक अभिनेत्री पार डोक्यात जाते, त्यामुळे तर अजूनच नाही. बिपिन कार्यकर्ते

मास्तर, 'कधितरी वेड्यागत वागायला हवे' चा दुवा पाहिला.. माझं व्यक्तिगत मत - सर्चसाधारणपणे बोलायचे झाल्यास कवितेच्या नाट्याविष्काराबाबत आपल्या, आमच्या प्राथमिक शाळेत एक बाई कायम अशा प्रकारच्या कविता घेऊन नृत्य बसवायच्या... हिरवे हिरवे गार गालिचे( हिरव्या फ़्रॊकमधल्या दहा मुली या विन्गेतून त्या विन्गेत पळाल्या ) या निरिक्षणाशी सहमत, त्यामुळे काव्याचा प्रत्येकच नाट्याविष्कार मला आवडतो/आवडेल असे नाही. परंतु आपण दिलेल्या 'कधितरी वेड्यागत वागायला हवे' या दुव्यातला नाट्याविष्कार मला व्यक्तिश: आवडून गेला. मी काही नाट्यतज्ञ नाही परंतु त्यातल्या सांगितिक बाजूविषयी बोलायचे झाल्यास कवितेची साधी सोपी चाल आणि ओघवती लय, मध्येच पॉजमुळे येणारी थोडी आड लय मला अतिशय आवडली. आणि मुख्य म्हणजे त्या तिघांनीही ही लय खूप छान जपली आहे असे मी म्हणेन..! दुव्याबद्दल धन्यवाद. कार्यक्रम आवडला. जियो..! आपला, (रसिक) तात्या.

तरल भावना समजून घेणम्ही आवश्यक आहे... नुसतंच प्रॅक्टिकल तरी किती काळ जगायचं? मी तरी या कवितेला आणि सादरीकरणाच्या प्रयत्नाला दाद देते

प्रथमतः आपण मी दिलेल्या धाग्यावर एवढी साधक बाधक चर्चा करवुन आणलीत त्याबद्दल आभार. आता मुळ मुद्द्याकडे येवु. हा कार्यक्रम म्हणजे नेणीवेची अक्षरे होय्.आता त्याचे नाव कधीतरी वेड्यागत असे झालेले आहे. पण रंगमंचीय अविष्कार मला आवडला. कारणे- १. निदान मी स्वतःतरी कवितांना नाटयरुपात मांडणारा हा पहिलाच कार्यक्रम पाहिला ,त्यापुर्वी मी पाहिलेले कवितेचे कार्यक्रम हे बैठ्या स्वरुपाचे होते. हे असे कार्यक्रम मला आणि माझ्या बर्‍याचश्या मित्राना डोक्यात जायचे.पण या कार्यक्रमामुळे नेहमीच्या कवितावाचनाच्या कार्यक्रमाला जी मरगळ येते ती मरगळ येत नाही. यामुळे कवीला जे काही सांगायचे आहे ते त्याला प्रत्येक प्रेक्षकापर्यंत पोहोचवता येते.कवितावाचन करताना मी माझ्या स्वानुभवावरुन सांगु शकतो की पहिल्या १-२ रांगांशिवाय कोणीही ऐकत नाही.( हा अनुभव कवितावाचक आणि रसिक अशा दोन्ही बाजुतुन घेतलेला आहे)पण इथे तसे होत नाही हे या कार्यक्रमाचे यश नाही काय. २.विशेष म्हणजे नाटक आणि कवितावाचन या दोन्ही प्रकाराना सध्या बरे दिवस नाहीत ,प्रायोगीक नाटके राहु द्यातच पण व्यावसायीक नाटकानादेखील निदान कोल्हापुरात तरी कोण येत नाही,आणि कवितावाचनाबद्दल म्हणाल तर गेल्या २ वर्षात मी तशा एकाही कार्यक्रमाची जाहीरातदेखील पाहिलेली नाही.अशावेळी जर एकावेळी च संदीप खरेसारखा प्रसिद्ध कवी( त्याचा प्रतिभेबद्दल वाद असेल पण तो प्रसिद्द आहे यात शंका नाही) आणि मधुरा वेलणकर सारख्या उत्तम अभिनेत्रीचा अभिनय या गोष्टी एकत्र पहायला मिळत असतील तर हे चांगलेच नाही का? ३. साधारणतः महाजालावर या कार्यक्रमातील तीन कविता उपलब्ध आहेत आणि दुर्दैवाने त्या तिन्ही कविताना प्रत्यक्ष कार्यक्रमात फार महत्वाचे स्थान नाही ,याहुन चांगल्या कविता या कार्यक्रमात आहेत्.त्या कवितात मध्येच उगाचच पॉज आणि रंगमंचावर उगाचच सर्व जण असे काही नाही ,उलट त्या मोठ्या प्रमाणावर अपील होतात ,आणि कधीतरी वेड्यागत ही कार्यक्रमाची शेवटची कविता असल्याने त्यावेळी तिन्ही कलाकारानी एकत्र यायची गरज होती आणि त्यामुळेच तेथे पॉज वगिअरे काहीब्बाही आहे पण बेसिकमध्येच घोळ,मैत्रीण सारख्या कवितातुन या कार्यक्रमाचा दर्जा दिसुन येतो. या कार्यक्रमाची आणखीन एक जमेची बाजु म्हणजे नेपथ्य ,त्याबाबत मी माझ्या लेखात सविस्तर बोललो आहेच,पण साध्या साध्या नाटकांपेक्षा कितितरीपट सरस नेपथ्य हा कार्यक्रम देतो. ४.आता दोषाबाबत बघायचे झाल्यास एका नटीची ओव्हरऍक्टींग ,आणि अध्येमध्ये त्रास देणारा माइक या दोन प्रमुख गोष्टी दिसतात .याशिवाय क्वचीत कार्यक्रमाने पकडलेला वेग कमी झाल्याचे जाणवते पण ही शक्यत अफार कमी आहे.आणि महत्वाची गोष्ट मह्णजे ती अभिनेत्री या कार्यक्रमातुन जावुन तेथे दुसरी अभिनेत्री आलेली आहे.व ध्वनीयोजनेत सुद्धा बरीच प्रगती झालेली आहे एकुणात मला हा कार्यक्रम एक स्वतंत्र कार्यक्रम म्हणून ,इतर काव्यवाचन कार्यक्रमाशी तुलना करता,इतर नाटकाशी तुलना करता अशा तिन्ही वेळी सरस वाटला .बाकी प्रत्येकाचे आपाआपले मत असु शकते व त्याचा मी आदर करतो. आपला विनायक अवांतर- एकुण आपल्या लेखावरुन आपल्याला हा कार्यक्रम न आवडल्याचे जानवते मग माझ्या लेखाला आपण दिलेली ही प्रतिक्रिया काय सुचीत करते दुवे प्रेषक भडकमकर मास्तर ( गुरू, 03/19/2009 - 01:02) . दुवे पाहिले ... धन्यवाद... कार्यक्रम छान आहे... ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/ का मला प्रोत्सहन म्हणून हा प्रतिक्रियांचा खटाटोप???? स्वार्थाचा लवलेशही नसावा गर्वाचा स्पर्शही नसावा असा जन्म लाभावा कि देहच चंदन व्हावा...... विनायक पाचलग

मला तर वेलणकरचे कानातले आवड्ले ;;) चुचु

कल्पना आवडली. कवीने शब्दोच्चार केल्यामुळे कुठल्या शब्दावर जोर दिला आहे, त्यातून काही अधिक काही बोध झाला. एका अभिनेत्रीचे शब्दांवरील वजन दुसरीपेक्षा सरस वाटले (विनायक पाचलग यांच्याशी अशी काही खरड चर्चा मी केल्याचे आठवते.) दिग्दर्शन वेगळे होऊ शकते, याबाबत भडकमकर मास्तरांचे मुद्दे विचारार्ह आहेत. पण कविता अभिनयासह सादरच करू नये, समर्थ कवितांना त्याची गरज नसते, वगैरे काही मूलभूत तत्त्वे आहेत, याबाबत मी असहमत आहे. या कलाकाराला रसिकांसाठी 'असा' अनुभव द्यायचा आहे, त्या कलाकाराला 'तसा'. रसिकापर्यंत कुठलातरी सौंदर्यानुभव उत्कटपणे पोचवला तर सादरीकरणाचे यश आहे, नाही पोचवला तर सादरीकरण अयशस्वी आहे.

मास्तर, काव्यवाचनाच्या वेळेस कवी जसा हातवारे करुन कविता वाचायचा, आता त्याला अभिनयासहीत कविता येत असेल तर त्याला करीयर आहे असे वाटायला लागले आहे. बाकी कथा काव्य आपल्याकडे होतेच, त्याचे हे आधुनिक रुप.... नाही का ? -दिलीप बिरुटे

मला अजूनही संदीपच्या काही कविता आवडतात. पण मी संदीप आणि सलीलच्या 'आयुष्यावर...' या आल्बममधल्या गाण्यांचा व्हिडिओ पाहिला होता. सोबत एक संदीपप्रेमी मित्र आणि एक बर्‍यापैकी तटस्थ मैत्रीण होती. त्याबद्दल अद्याप कुणाला सांगायची हिंमत नव्हती. पण आता मास्तरांच्या अनुभवानंतर ते साहस करतेच. 'मी मोर्चा नेला नाही' या गाण्यावर संदीप स्वत: एखादा खडूस शेंगदाणा असल्याचा अभिनय करत होता. पिंका टाकणे, मांड्या खाजवणे, नाक शिंकरणे, खाकरणे... अशी त्यांच्यामते मध्यमवर्गीय वृत्तीची चेष्टा वगैरे त्यात होती. एवढा सगळा अभिनय करून शिवाय तो ते गाणं मधे मधे गातही होता. 'आयुष्यावर बोलू काही' या गाण्यात संदीप आणि सलील बाईकवर बसून कुठेसे वार्‍यावर - नदीवर वगैरे गेले आणि हे गाणं एकमेकांशी संवाद साधल्यासारखे हातवारे करत म्हणत राहिले. मधेच काहीतरी वेगळं म्हणून सलील आपला चष्मा काढून हातात घ्यायचा आणि परत तो स्टायलिशपणे वगैरे लावायचा. हीच ऍक्शन लागोपाठ तीनदा. या दोन गाण्यांनंतर माझे पेशन्स संपले. त्या सगळ्या प्रकाराबद्दल कुणालाही काही सांगायला तर मला जमलं नाहीच. पण माझा आणि माझ्या मित्राचा काळाठिक्कर पडलेला चेहरा आणि मैत्रिणीच्या चेहर्‍यावरची 'हा? संदीप खरे?' ही कमेण्ट नीट लक्षात राहिली. आज कन्फेशन करून टाकलं, आता मोकळं मोकळं वाटतंय. :)

संदीपच्या कविता फारच आवडतात तरीही मलाही हा प्रयोग फारसा आवडला नाही. शब्दाकडुन लक्ष अभिनयाकडे खेचले जाते, त्यामुळे कवितेच्या अर्थाला न्याय देता येत नाही. मधुरा वेलणकरचा अभिनय फार सुमार आणि अमृता सुभाषचा फार भडक वाटला. संदीप अधे मधे गोंधळल्यासारखा वाटला. 'राधे रंग तुझा गोरा'ह्या गाण्यात तर अगदी भडकममास्तर म्हणतात त्याप्रमाणे नाच केला आहे.विशेषतः ०:४९ ला 'इथे तुझ्या डोळा पाणी' या ओळीवरचा अभिनय बघताना अगदी वैताग येतो. हे भलते अवघड असते ही माझी आवडती कविता, तरी मला हा व्हिडिओबिलकुल आवडला नव्हता. अर्थात प्रत्येकाची मते वेगवेगळी असु शकतात. आपला संदीपचा पंखा - गणा मास्तर भोकरवाडी (बुद्रुक)

मास्तर, काही मतांशी सहमत आहे. वरच्या एका प्रतिसादात 'पुरुषांची मंगळागौर' असे लिहिले आहे ते पण लै भारी. मराठीमध्ये वेगळा प्रयोग आहे. सध्या तरुणांच्या मना रुंजी घालतील अशी अनेकानेक गाणे खरे-कुलकर्णी तयार करत आहेत याबद्दल त्यांचे कौतुक वाटते. काही काही गाण्यातल्या काही कल्पना छान आहेत. मला स्वतःला 'जगायचे कसे', 'जीवन म्हणजे अस्सेच असते ! ह्म्म !', 'जग हे असेच असणार' इत्यादी विचार-शिकवणी देणारी गाणी कविता कमीच आकर्षीत करतात. अनेकदा त्यातल्या अनेकानेक कल्पना शब्दरचनेमुळे बर्‍या वाटल्या तरी त्या सार्वत्रिक अनुभव आहे असे दामटून सांगीतले जाते आणि तसे ते खरेच असते का? असा प्रश्न मला पडतो. पण त्या कवितांवर डोलणार्‍या अनेकांना तो पडतही नसावा. -- लिखाळ. या प्रतिसादासाठी एकदा जोरदार टाळ्या झाल्या पाहिजेत !!! - लिखाळ जोशी :)

कविता करणार्‍यानी कविता कराव्यात, संगीत देणार्‍यानी संगीत द्यावे, गाणार्‍याने गावे, कलाकराने अभिनय करावा.... सगळे मीच करणार म्हणले की माणसाचा एक तर देव आनंद होतो नाहीतर हिमेश रेशमीया. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

नसतेस घरी तु जेव्हा...हा अजुन एक असाच भयानक व्हिडिओ...अक्ख्या गाण्यात एकदाही चेहर्‍यावरचे भाव बदलले नाहियेत (सलीलच्या...आमच्या चेहर्‍यावरचे भाव क्षणोक्षणी बदलत होते)...अभिषेक बच्चनला तोड अभिनय आहे. वास्तविक इतकं छान गाणं आहे पण वाट लावलीये व्हिडिओ बनवुन. ३:०५ ला तर गाणं ऐकण्याचीही गरज नाही. बघुनच रडु येतं... स्वस्तात बनवतो जेव्हा, हा व्हिडिओ टुकार बनतो, लोकांना तरीही आवडे, अभिनय (जरी) फाटका होतो...

मदत करायला अवश्य आवडेल! तात्या, तुम आगे बढो, हम तुम्हारे साथ है! प्रतिसाद म्हणजे जणू लग्नातले आहेर. एकदा घेतलेत की... बसा आयुष्यभर फेडत. ;)

वा वा तात्या, सुंदर बातमी. मनःपूर्वक शुभेच्छा!

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा... सवडीने बोलतो. बिपिन कार्यकर्ते

तात्या, बातमी वाचून आनंद झाला, संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा! स्वाती

तात्या तुमचे व सर्व मिपाकरांचे मनापासुन हार्दिक अभिनंदन. =D> =D> =D> =D> =D> खुप आनंद झाला. त्रिवार अभिनंदन. खुप छान उपक्रम आहे. मला यासाठी काही करता आले तर आनंदच होइल. मार्गदर्शन करावे. माझ्या माहितीप्रमाणे ९ एप्रिल २००९ ला मिपाला अंतर्जालावर २ वर्षे झाली एवढे वृद्धींगत झाले हे संस्थळ. त्यातच भर म्हणुन मिसळपाव प्रतिष्ठान ची स्थापना. हा उपक्रम भरगोस यश प्राप्त करो हीच सदिच्छा!!! पुन्हा एकदा अभिनंदन!!!!!! आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

मस्त बातमी. मिसळपाव धर्म वाढावा मिसळपाव धर्म जागवा..!

मिसळपाव डॉट कॉमच्या सभासदांचाही आशीर्वाद हवा म्हणून हे निवेदन..!>>> काय तात्याहे !!!आपण मोठे आहात मानाने ही आणी मनाने. आम्ही काय आशीर्वाद देणार..आपल्या सक॑ल्पाला मनःपूर्वक शुभेच्छा! बाकी मदत करायला अवश्य आवडेल! तात्या, तुम आगे बढो, हम तुम्हारे साथ है! हेच म्हणतो......... सुहास पेश॑ट :डॉक्टर, मला अलीकडे स॑डा*ला होत नाही.. डॉक्टर : ठीक आहे ,मग पलीकडे बसत जा....

शुभेच्छा. ध्येयधोरणे आवडली.

तात्या, छान बातमी. नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा! --शाल्मली.

नविन संकल्पाला खुप खुप शुभेच्छा !!! नक्किच या कार्याला हातभार लावायला आवडेल. लवकरच व्यनि करुन तुम्हास कळवितो. सचिन

उत्तम संकल्पना. सक्रीय सहभाग घ्यायला आवडेल. Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

अतिशय स्तुत्य उपक्रम आहे. आवडला. कृपया ह्या कार्यात आम्हाला हातभार कसा लावता येईल ह्याची माहिती द्यावी. ह्या नव्या निर्णयाबद्दल अभिनंदन आणि प्रतिष्ठानास शुभेच्छा! ---------------------------------------------------------------------------------------- ::::हल्ली चालु असलेल्या मराठी-आंतरजालीय-टोळीयुध्दाचा आपण एक भाग नाही आहात? काय सांगता? स्वतःला कर्कवृत्ती मराठी माणुस कसे काय म्हणवता?::::

आपल्याला हार्दीक शुभेच्छा -------------------------------------------------- छोट्या दोस्तांसाठी गंमत गाणी इथे वाचा

तात्या मनापासुन शुभेच्छा. मिसळपाव असेच "वाढता वाढता वाढे ... " होवो. मोहन.

अभिनंदन

वा! सुंदर कल्पना/योजना. सक्रिय पाठिंबा राहिलच तुर्तास अनोकोत्तम शुभेच्छा! ऋषिकेश ------------------ बुद्धीसाठी लोह वाढवणारी औषध घ्यायला लागल्यापासून "डोकं गंजलं तर!" ही भिती वाढली आहे

तात्या अभिनंदन व नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा!

तात्या संकल्पना खुपच आवडली. आणी त्याहुन मुख्य म्हणजे 'आधी केले मग सांगितले' ही आपली कृती जास्ती भावली. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

तात्या नविन संकल्पासाठी हार्दिक अभिनंदन आणि मनापासुन शुभेच्छा!

तात्या, नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा!

ग्रेट जॉब. मनःपूर्वक शुभेच्छा! मीनल.

शुभेच्छा!

झकास. पुण्यातील कामे सांगा.

नविन सकंल्पास हार्दिक शुभेच्छा!

अभिनंदन तात्या! =D> ही सुवार्ता ऐकून खूप आनंद झाला. आमचा सक्रीय सहभाग राहील. "आधी केले मग सांगितले" हे आपण परत एकदा आचरणाने दाखवून दिलेत!

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा..!! कृपया ह्या कार्यात आम्हाला हातभार कसा लावता येईल ह्याची माहिती द्यावी. खादाडमाऊ

तात्या, अभिनंदन आणि शुभेच्छा.... -स्मिता

तात्या, नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

मिसळपावसारख्या "काव्यशास्त्रविनोदार्थ" चालवल्या जाणार्‍या संकेतस्थळाला आणि पर्यायाने इथल्या रहिवाशांना/आगंतुकांना "वास्तवात" घेऊन जाणार्‍या तुमचे मनःपूर्वक अभिनंदन! शुभाऽस्ते पंथानः सन्तु! ---- कळप-मनोवृत्तीचा सूक्ष्म अभ्यास करण्यात आम्ही गढलेलो असल्यामुळे कंपूबाजी करायला आमच्याकडे वेळ नाही

वा! मस्त !! मिसळपाव प्रतिष्ठानची ध्येयधोरणे व उद्दिष्टे अतिशय योग्य. नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. --अवलिया

मिसळपाव प्रतिष्ठानला मनःपूर्वक शुभेच्छा !!! -दिलीप बिरुटे

वा ! वा ! एकदम झकास....अतिशय उत्तम संकल्पना.... एच.बी.

तात्या !!!!!! क्या बात है !!!! "लक्ष्मी केशव कार्यालय ठाणे " अशा चांगल्या कार्यक्रमांसाठी नेहमीच विनामूल्य उपलब्ध असेल याची खात्री बाळगा. काही महान व्यक्तींचे पाय त्या निमीत्ताने माझ्या जागेला लागतील तेव्हढं पुरेसं आहे. हे राज्यं व्हावे ये तो श्रींची इच्छा.

छान संकल्प! नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा.

अभिनंदन, शुभेच्छा आणी सहभाग

आता लक्षात आले, गेले काही दिवस तात्या अतिशय कामात होते, ते कोणते! उपक्रम चांगलाच आहे; 'हाती घ्याल ते तडीस न्या' असे साधारणपणे करायला तुम्हाला जमत असल्यामुळे हाही उपक्रम उत्तम पुढे जाईल यात शंका नाही. मी टांझानिया मधे असतो. इथे संगीत विषयक काही कार्यक्रम करण्यासारखा असेल तर जरूर सांगा. कलाप्रेमी शशिधर

हार्दिक अभिनंदन तात्या. या उपक्रमासाठी मदत करणं नक्की आवडेल. सविस्तर नंतर बोलू --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

मन:पूर्वक अभिनंदन आणि भरघोस शुभेच्छा! =D> अवांतर: आता माझी ख. व. आणि व्य. नि. कधी सुरु होतात कुणास ठाऊक!:W

छान उपक्रम तात्या! अनेक शुभेच्छा! मदत करायला नक्की आवडेल.

प्रतिष्ठानला हार्दिक शुभेच्छा. ध्येयधोरणे आणि उद्दिष्टांबद्दल काय बोलावे! अत्यंत उच्च अभिरुचीसंपन्न उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन तात्या. =D> =D> [मदतीसाठी सदैव तत्पर ] क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

प्रतिष्ठानाला शुभेच्छा, आणि अभिनंदन!

खूप छान. माझ्या हार्दिक शुभेच्छा! जशी जमेल तशी मदत नक्कीच करेन या प्रतिष्ठानला. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

खरोखरच छान उपक्रम ! पाहिजे ती मदत करण्यास तयार ! सविस्तर नंतर बोलूच !! केशवराव .

मनापासुन शुभेच्छा.. - सूर्य.

अभिनंदन आणि शुभेच्छा!!

मिसळपाव प्रतिष्ठानला आमच्या शुभेच्छा!!!

संकल्प सिद्धीस जावो ही सदिच्छा! :) २) दरवर्षी संगीत-साहित्य व कला या क्षेत्रातील एखाद्या बुजूर्ग व्यक्तिमत्वाची निवड करून त्याच्या यथोचित सत्कार-समारंभाचा एखादा देखणा कार्यक्रम करणे, प्रतिष्ठानच्या ऐपतीप्रमाणे त्यांना थैली देणे व अधिकारी व्यक्तिकडून त्यांना मिसळपाव प्रतिष्ठानचे मानपत्र देणे ह्या बद्दल एक विचार मांडतो -बुजुर्ग व्यक्तिमत्व निवडताना शक्यतोवर ज्यांनी त्यांच्या उमेदीत काही मौलिक देणे दिले आहे पण सध्या ते विस्मरणात गेलेले आहेत (वयाने म्हणा, आता काम करत नसल्याने म्हणा, प्रसिद्धीपराङमुखतेमुळे म्हणा) अशा व्यक्तींची निवड व्हावी. अशी माणसे बर्‍याचदा गेल्यावरच त्यांची ओळख जगाला व्हायची शक्यता असते आणि त्याचा फारसा उपयोग होत नाही. चतुरंग

हार्दिक शुभेच्छा! नक्की मदत करू!

हार्दिक शुभेच्छा! जमेल तशी मदत करण्याची ईच्छा आहे. ~साक्षी

संगीत, साहित्य, व कला आदींना वाहिलेली 'मिसळपाव प्रतिष्ठान' या विश्वस्त संस्थेची आम्ही नोंदणी केली आहे.

नोंदनी कर्मांक आनी पता दीलात त पैसा पन पाटवु. करामधे सवलत मिलल काय. */*\*/*\/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/* हितन २ कोसाव औटपोस्ट नाहि? पोस्तात पोलीस काय करतोय...... मास्तर, दुसर कोन इचारनार?

नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. थोडेसं नवीन !

वा खुप छान उपक्रम. मदत करायला आवडेल. शुभेच्छा.

अभिनंदन आणि शुभेच्छा !

मलाही आपल्याला ह्या कामात मदत करता आली तर खुप आनंद होईल. काय मदत करता येईल ह्याबद्दल आवश्य कळवा. खविस,हडळ,मुंजा,गोस्ट,डेव्हिल,वेताळ

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा

'मिसळपाव प्रतिष्ठान' ला मनापासून शुभेच्छा. कसली ही मदत करायला तयार, नक्की सांगा. # येत्या गणेश चतुर्थीच्या दिवशी आम्ही 'मिसळपाव प्रतिष्ठान' या संस्थेचा शुभारंभ करत आहोत!# ह्याचा काही समारंभ होणार आहे का होणार असल्यास कुठे होणार आहे हे कळले तर हजर राहायला नक्की आवडेल. सुर तेच छेडीता...... :) Waiting For Good Luck To Come In My Life :)

तात्या, मिसळपाव प्रतिष्ठानच्या संकल्पाला हार्दिक शुभेच्छा. तुमची ध्येयधोरणेही आवडली. त्यासाठी सक्रीय मदत करायलाही नक्की आवडेल. त्यामुळे मदतीसाठी आवर्जून आम्हालाही याद करा. (भोचक) आमचा भोचकपणा इथेही सुरू असतो... http://bhochak.mywebdunia.com/

अभिनंदन आणि शुभेच्छा!! :) प्रश्नच नाही जोरात काम चालू करा. :B :B :B बाकरवडी :B :B :B

हार्दिक अभिनंदन तात्या.

प्रतिष्ठानची ध्येय धोरणे वाचुन समाधान वाटले. केवळ आभासी स्वरुप नाही. मातीशी नाते जोडलय बघुन बरे वाटले. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

>> ३) मिसळपाव डॉट कॉम वरील साहित्याला, लेखांना, कलादालनाला, पाककृतींना संबंधित लेखकांच्या परवानगीने मासिक रुपात प्रसिद्धी देणे अशा दर्जाचे लेख आले तर आनंद होइल. अलिकडे प्रतिसाद तर फारच भन्नाट असतात

तूर्तास तरी माझ्याकडून प्रतिष्ठानबद्दल काहीही होण्यासारखे नाही. परंतु आज ना उद्या होईल हेही तेवढेच निश्चित..! हा धागा मुख्य पटलावर आल्यामुळे हा खुलासा.. तात्या.

मिसळपाव प्रतिष्ठानला आमच्या शुभेच्छा!!!

नमस्कार तात्या बरेच दिवसांनी लेखन भेट होते आहे. फार वर्षापूर्वीपासून मी तुमचे लिखाण वाचतो आहे. बर्‍याच वर्षांपूर्वी तुम्ही माझ्या एका प्रश्नाला माहितीपूर्ण उत्तर देखील दिले होते. (मिसळपाववर नक्कीच नाही कुठे ते नंतर सविस्तर लिहिन) असो गेले ते दिवस

मदत करायला अवश्य आवडेल! तात्या, तुम आगे बढो, हम तुम्हारे साथ है! प्रतिसाद म्हणजे जणू लग्नातले आहेर. एकदा घेतलेत की... बसा आयुष्यभर फेडत. ;)

वा वा तात्या, सुंदर बातमी. मनःपूर्वक शुभेच्छा!

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा... सवडीने बोलतो. बिपिन कार्यकर्ते

तात्या, बातमी वाचून आनंद झाला, संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा! स्वाती

तात्या तुमचे व सर्व मिपाकरांचे मनापासुन हार्दिक अभिनंदन. =D> =D> =D> =D> =D> खुप आनंद झाला. त्रिवार अभिनंदन. खुप छान उपक्रम आहे. मला यासाठी काही करता आले तर आनंदच होइल. मार्गदर्शन करावे. माझ्या माहितीप्रमाणे ९ एप्रिल २००९ ला मिपाला अंतर्जालावर २ वर्षे झाली एवढे वृद्धींगत झाले हे संस्थळ. त्यातच भर म्हणुन मिसळपाव प्रतिष्ठान ची स्थापना. हा उपक्रम भरगोस यश प्राप्त करो हीच सदिच्छा!!! पुन्हा एकदा अभिनंदन!!!!!! आपला मराठमोळा. कोणत्याही गोष्टीचा ताप येईपर्यंत ठीक असते, पण तिचा कर्करोग होऊ देऊ नये!!

मस्त बातमी. मिसळपाव धर्म वाढावा मिसळपाव धर्म जागवा..!

मिसळपाव डॉट कॉमच्या सभासदांचाही आशीर्वाद हवा म्हणून हे निवेदन..!>>> काय तात्याहे !!!आपण मोठे आहात मानाने ही आणी मनाने. आम्ही काय आशीर्वाद देणार..आपल्या सक॑ल्पाला मनःपूर्वक शुभेच्छा! बाकी मदत करायला अवश्य आवडेल! तात्या, तुम आगे बढो, हम तुम्हारे साथ है! हेच म्हणतो......... सुहास पेश॑ट :डॉक्टर, मला अलीकडे स॑डा*ला होत नाही.. डॉक्टर : ठीक आहे ,मग पलीकडे बसत जा....

शुभेच्छा. ध्येयधोरणे आवडली.

तात्या, छान बातमी. नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा! --शाल्मली.

नविन संकल्पाला खुप खुप शुभेच्छा !!! नक्किच या कार्याला हातभार लावायला आवडेल. लवकरच व्यनि करुन तुम्हास कळवितो. सचिन

उत्तम संकल्पना. सक्रीय सहभाग घ्यायला आवडेल. Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

अतिशय स्तुत्य उपक्रम आहे. आवडला. कृपया ह्या कार्यात आम्हाला हातभार कसा लावता येईल ह्याची माहिती द्यावी. ह्या नव्या निर्णयाबद्दल अभिनंदन आणि प्रतिष्ठानास शुभेच्छा! ---------------------------------------------------------------------------------------- ::::हल्ली चालु असलेल्या मराठी-आंतरजालीय-टोळीयुध्दाचा आपण एक भाग नाही आहात? काय सांगता? स्वतःला कर्कवृत्ती मराठी माणुस कसे काय म्हणवता?::::

आपल्याला हार्दीक शुभेच्छा -------------------------------------------------- छोट्या दोस्तांसाठी गंमत गाणी इथे वाचा

तात्या मनापासुन शुभेच्छा. मिसळपाव असेच "वाढता वाढता वाढे ... " होवो. मोहन.

अभिनंदन

वा! सुंदर कल्पना/योजना. सक्रिय पाठिंबा राहिलच तुर्तास अनोकोत्तम शुभेच्छा! ऋषिकेश ------------------ बुद्धीसाठी लोह वाढवणारी औषध घ्यायला लागल्यापासून "डोकं गंजलं तर!" ही भिती वाढली आहे

तात्या अभिनंदन व नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा!

तात्या संकल्पना खुपच आवडली. आणी त्याहुन मुख्य म्हणजे 'आधी केले मग सांगितले' ही आपली कृती जास्ती भावली. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

तात्या नविन संकल्पासाठी हार्दिक अभिनंदन आणि मनापासुन शुभेच्छा!

तात्या, नवीन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा!

ग्रेट जॉब. मनःपूर्वक शुभेच्छा! मीनल.

शुभेच्छा!

झकास. पुण्यातील कामे सांगा.

नविन सकंल्पास हार्दिक शुभेच्छा!

अभिनंदन तात्या! =D> ही सुवार्ता ऐकून खूप आनंद झाला. आमचा सक्रीय सहभाग राहील. "आधी केले मग सांगितले" हे आपण परत एकदा आचरणाने दाखवून दिलेत!

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा..!! कृपया ह्या कार्यात आम्हाला हातभार कसा लावता येईल ह्याची माहिती द्यावी. खादाडमाऊ

तात्या, अभिनंदन आणि शुभेच्छा.... -स्मिता

तात्या, नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

मिसळपावसारख्या "काव्यशास्त्रविनोदार्थ" चालवल्या जाणार्‍या संकेतस्थळाला आणि पर्यायाने इथल्या रहिवाशांना/आगंतुकांना "वास्तवात" घेऊन जाणार्‍या तुमचे मनःपूर्वक अभिनंदन! शुभाऽस्ते पंथानः सन्तु! ---- कळप-मनोवृत्तीचा सूक्ष्म अभ्यास करण्यात आम्ही गढलेलो असल्यामुळे कंपूबाजी करायला आमच्याकडे वेळ नाही

वा! मस्त !! मिसळपाव प्रतिष्ठानची ध्येयधोरणे व उद्दिष्टे अतिशय योग्य. नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. --अवलिया

मिसळपाव प्रतिष्ठानला मनःपूर्वक शुभेच्छा !!! -दिलीप बिरुटे

वा ! वा ! एकदम झकास....अतिशय उत्तम संकल्पना.... एच.बी.

तात्या !!!!!! क्या बात है !!!! "लक्ष्मी केशव कार्यालय ठाणे " अशा चांगल्या कार्यक्रमांसाठी नेहमीच विनामूल्य उपलब्ध असेल याची खात्री बाळगा. काही महान व्यक्तींचे पाय त्या निमीत्ताने माझ्या जागेला लागतील तेव्हढं पुरेसं आहे. हे राज्यं व्हावे ये तो श्रींची इच्छा.

छान संकल्प! नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा.

अभिनंदन, शुभेच्छा आणी सहभाग

आता लक्षात आले, गेले काही दिवस तात्या अतिशय कामात होते, ते कोणते! उपक्रम चांगलाच आहे; 'हाती घ्याल ते तडीस न्या' असे साधारणपणे करायला तुम्हाला जमत असल्यामुळे हाही उपक्रम उत्तम पुढे जाईल यात शंका नाही. मी टांझानिया मधे असतो. इथे संगीत विषयक काही कार्यक्रम करण्यासारखा असेल तर जरूर सांगा. कलाप्रेमी शशिधर

हार्दिक अभिनंदन तात्या. या उपक्रमासाठी मदत करणं नक्की आवडेल. सविस्तर नंतर बोलू --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

मन:पूर्वक अभिनंदन आणि भरघोस शुभेच्छा! =D> अवांतर: आता माझी ख. व. आणि व्य. नि. कधी सुरु होतात कुणास ठाऊक!:W

छान उपक्रम तात्या! अनेक शुभेच्छा! मदत करायला नक्की आवडेल.

प्रतिष्ठानला हार्दिक शुभेच्छा. ध्येयधोरणे आणि उद्दिष्टांबद्दल काय बोलावे! अत्यंत उच्च अभिरुचीसंपन्न उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन तात्या. =D> =D> [मदतीसाठी सदैव तत्पर ] क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

प्रतिष्ठानाला शुभेच्छा, आणि अभिनंदन!

खूप छान. माझ्या हार्दिक शुभेच्छा! जशी जमेल तशी मदत नक्कीच करेन या प्रतिष्ठानला. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

खरोखरच छान उपक्रम ! पाहिजे ती मदत करण्यास तयार ! सविस्तर नंतर बोलूच !! केशवराव .

मनापासुन शुभेच्छा.. - सूर्य.

अभिनंदन आणि शुभेच्छा!!

मिसळपाव प्रतिष्ठानला आमच्या शुभेच्छा!!!

संकल्प सिद्धीस जावो ही सदिच्छा! :) २) दरवर्षी संगीत-साहित्य व कला या क्षेत्रातील एखाद्या बुजूर्ग व्यक्तिमत्वाची निवड करून त्याच्या यथोचित सत्कार-समारंभाचा एखादा देखणा कार्यक्रम करणे, प्रतिष्ठानच्या ऐपतीप्रमाणे त्यांना थैली देणे व अधिकारी व्यक्तिकडून त्यांना मिसळपाव प्रतिष्ठानचे मानपत्र देणे ह्या बद्दल एक विचार मांडतो -बुजुर्ग व्यक्तिमत्व निवडताना शक्यतोवर ज्यांनी त्यांच्या उमेदीत काही मौलिक देणे दिले आहे पण सध्या ते विस्मरणात गेलेले आहेत (वयाने म्हणा, आता काम करत नसल्याने म्हणा, प्रसिद्धीपराङमुखतेमुळे म्हणा) अशा व्यक्तींची निवड व्हावी. अशी माणसे बर्‍याचदा गेल्यावरच त्यांची ओळख जगाला व्हायची शक्यता असते आणि त्याचा फारसा उपयोग होत नाही. चतुरंग

हार्दिक शुभेच्छा! नक्की मदत करू!

हार्दिक शुभेच्छा! जमेल तशी मदत करण्याची ईच्छा आहे. ~साक्षी

संगीत, साहित्य, व कला आदींना वाहिलेली 'मिसळपाव प्रतिष्ठान' या विश्वस्त संस्थेची आम्ही नोंदणी केली आहे.

नोंदनी कर्मांक आनी पता दीलात त पैसा पन पाटवु. करामधे सवलत मिलल काय. */*\*/*\/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/* हितन २ कोसाव औटपोस्ट नाहि? पोस्तात पोलीस काय करतोय...... मास्तर, दुसर कोन इचारनार?

नवीन उपक्रमाबद्दल हार्दिक अभिनंदन आणि शुभेच्छा. थोडेसं नवीन !

वा खुप छान उपक्रम. मदत करायला आवडेल. शुभेच्छा.

अभिनंदन आणि शुभेच्छा !

मलाही आपल्याला ह्या कामात मदत करता आली तर खुप आनंद होईल. काय मदत करता येईल ह्याबद्दल आवश्य कळवा. खविस,हडळ,मुंजा,गोस्ट,डेव्हिल,वेताळ

तात्या, नविन संकल्पाला मनापासून शुभेच्छा

'मिसळपाव प्रतिष्ठान' ला मनापासून शुभेच्छा. कसली ही मदत करायला तयार, नक्की सांगा. # येत्या गणेश चतुर्थीच्या दिवशी आम्ही 'मिसळपाव प्रतिष्ठान' या संस्थेचा शुभारंभ करत आहोत!# ह्याचा काही समारंभ होणार आहे का होणार असल्यास कुठे होणार आहे हे कळले तर हजर राहायला नक्की आवडेल. सुर तेच छेडीता...... :) Waiting For Good Luck To Come In My Life :)

तात्या, मिसळपाव प्रतिष्ठानच्या संकल्पाला हार्दिक शुभेच्छा. तुमची ध्येयधोरणेही आवडली. त्यासाठी सक्रीय मदत करायलाही नक्की आवडेल. त्यामुळे मदतीसाठी आवर्जून आम्हालाही याद करा. (भोचक) आमचा भोचकपणा इथेही सुरू असतो... http://bhochak.mywebdunia.com/

अभिनंदन आणि शुभेच्छा!! :) प्रश्नच नाही जोरात काम चालू करा. :B :B :B बाकरवडी :B :B :B

हार्दिक अभिनंदन तात्या.

प्रतिष्ठानची ध्येय धोरणे वाचुन समाधान वाटले. केवळ आभासी स्वरुप नाही. मातीशी नाते जोडलय बघुन बरे वाटले. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

>> ३) मिसळपाव डॉट कॉम वरील साहित्याला, लेखांना, कलादालनाला, पाककृतींना संबंधित लेखकांच्या परवानगीने मासिक रुपात प्रसिद्धी देणे अशा दर्जाचे लेख आले तर आनंद होइल. अलिकडे प्रतिसाद तर फारच भन्नाट असतात

तूर्तास तरी माझ्याकडून प्रतिष्ठानबद्दल काहीही होण्यासारखे नाही. परंतु आज ना उद्या होईल हेही तेवढेच निश्चित..! हा धागा मुख्य पटलावर आल्यामुळे हा खुलासा.. तात्या.

मिसळपाव प्रतिष्ठानला आमच्या शुभेच्छा!!!

नमस्कार तात्या बरेच दिवसांनी लेखन भेट होते आहे. फार वर्षापूर्वीपासून मी तुमचे लिखाण वाचतो आहे. बर्‍याच वर्षांपूर्वी तुम्ही माझ्या एका प्रश्नाला माहितीपूर्ण उत्तर देखील दिले होते. (मिसळपाववर नक्कीच नाही कुठे ते नंतर सविस्तर लिहिन) असो गेले ते दिवस

एक चांगली नृत्यांगना हरपली. देव त्यांच्या मृतात्म्यास शांती देवो. शेखर

रोहिणीताई, वयाच्या ४०व्या वर्षी "कथक " शिकल्या. खरोखरच नृत्यकला शिकण्याची एवढी जिद्द आणि आत्मीयता रोहिणीताईंकडे होती. खरंच आज आपण एका गुणवान 'कलावती' ला मुकलेलो आहोत. रोहिणीताईंना भावपूर्ण श्रद्धांजली!....

रोहिणीताईंना भावपूर्ण श्रद्धांजली!....

नृत्याला अनुकूल असणार्‍या संगीताच्या साहित्याच्या प्रगल्भ अभ्यासामुळे,जाणिवेमुळे आणि त्याहीपेक्षा महत्त्वाचे अस्सल कलेच्या घेतलेल्या ध्यासामुळे जगप्रसिद्ध नृत्यांगना रोहिणी भाटे यांनी नृत्यात उंची गाठली. त्यांना मागच्या वषी पु.ल.देशपांडे पुरस्कार जाहीर झाल्यावर अभिनंदनासाठी त्यांच्या घरी फोन केला. प्रथम त्यांच्या स्नुषा बोलल्यात.परिचय दिल्यावर रोहिणीताई फोनवर आल्यात.प्रथम त्यांचे अभिनंदन केले.मी विचारले काय वाटते आहे याक्षणी... अगदी आनंदाने अभिनंदन स्वीकारत त्या म्हणाल्या, माझ्या आतापर्यंत केलेल्या कार्याची पावती म्हणजे पु.लं च्या नावाने मला मिळालेला हा पुरस्कार आहे. या पुरस्कारामुळे मला पुन्हा काम करण्याची नवी उमेद मिळाली आहे.नृत्य करणं वयोमानाने शक्य नाही म्हणून मी नृत्याशी जोडलेले लेखन करणार आहे.मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत नृत्याची अखंड साधना करिन.. रोहिणीताईंच्या जाण्याने आज त्यांच्या अखंड साधनेला पूर्णविराम मिळाला असला तरी नृत्यभारतीच्या रूपात त्यांनी जोपासलेली कला अखंड कार्यरत राहील.त्यांच्या या कार्याला मनस्वी अभिवादन करुन जेष्ठ नृत्यांगना रोहिणी भाटे यांना भावपूर्ण श्रध्दांजली अर्पण करते........

रोहिणीताईंना माझीही श्रद्धांजली...! एकदा एका सवाईगंधर्व महोत्सवात अण्णांच्या हस्ते रोहिणीताईंचा सत्कार करण्यात आला होता तेव्हा त्या सत्काराला उत्तर देतांना त्या म्हणाल्या होत्या, "आजपर्यंत अनेक ठिकाणी सत्काराचे योग आले परंतु भीमसेनांच्या हस्ते सवाईगंधर्व महोत्सवातील हा सत्कार म्हणजे माझ्या माहेरचा सत्कार आहे असं मी समजते.." तात्या.

एक चांगली नृत्यांगना हरपली. देव त्यांच्या मृतात्म्यास शांती देवो. शेखर

रोहिणीताई, वयाच्या ४०व्या वर्षी "कथक " शिकल्या. खरोखरच नृत्यकला शिकण्याची एवढी जिद्द आणि आत्मीयता रोहिणीताईंकडे होती. खरंच आज आपण एका गुणवान 'कलावती' ला मुकलेलो आहोत. रोहिणीताईंना भावपूर्ण श्रद्धांजली!....

रोहिणीताईंना भावपूर्ण श्रद्धांजली!....

नृत्याला अनुकूल असणार्‍या संगीताच्या साहित्याच्या प्रगल्भ अभ्यासामुळे,जाणिवेमुळे आणि त्याहीपेक्षा महत्त्वाचे अस्सल कलेच्या घेतलेल्या ध्यासामुळे जगप्रसिद्ध नृत्यांगना रोहिणी भाटे यांनी नृत्यात उंची गाठली. त्यांना मागच्या वषी पु.ल.देशपांडे पुरस्कार जाहीर झाल्यावर अभिनंदनासाठी त्यांच्या घरी फोन केला. प्रथम त्यांच्या स्नुषा बोलल्यात.परिचय दिल्यावर रोहिणीताई फोनवर आल्यात.प्रथम त्यांचे अभिनंदन केले.मी विचारले काय वाटते आहे याक्षणी... अगदी आनंदाने अभिनंदन स्वीकारत त्या म्हणाल्या, माझ्या आतापर्यंत केलेल्या कार्याची पावती म्हणजे पु.लं च्या नावाने मला मिळालेला हा पुरस्कार आहे. या पुरस्कारामुळे मला पुन्हा काम करण्याची नवी उमेद मिळाली आहे.नृत्य करणं वयोमानाने शक्य नाही म्हणून मी नृत्याशी जोडलेले लेखन करणार आहे.मी माझ्या शेवटच्या श्वासापर्यंत नृत्याची अखंड साधना करिन.. रोहिणीताईंच्या जाण्याने आज त्यांच्या अखंड साधनेला पूर्णविराम मिळाला असला तरी नृत्यभारतीच्या रूपात त्यांनी जोपासलेली कला अखंड कार्यरत राहील.त्यांच्या या कार्याला मनस्वी अभिवादन करुन जेष्ठ नृत्यांगना रोहिणी भाटे यांना भावपूर्ण श्रध्दांजली अर्पण करते........

रोहिणीताईंना माझीही श्रद्धांजली...! एकदा एका सवाईगंधर्व महोत्सवात अण्णांच्या हस्ते रोहिणीताईंचा सत्कार करण्यात आला होता तेव्हा त्या सत्काराला उत्तर देतांना त्या म्हणाल्या होत्या, "आजपर्यंत अनेक ठिकाणी सत्काराचे योग आले परंतु भीमसेनांच्या हस्ते सवाईगंधर्व महोत्सवातील हा सत्कार म्हणजे माझ्या माहेरचा सत्कार आहे असं मी समजते.." तात्या.

http://vipravani.wordpress.com/ मी तर नादच सोडला आहे. एखादा कार्यक्रम आनंद देतो बा़की सगळा बाजार. वि.प्र.

स्पर्धा म्हटली की कुणीतरी जिंकणार आणि कुणीतरी हारणार हे ओघाने आलंच. तेव्हा त्यातही काही विशेष नाट्य निदान मला तरी जाणवत नाही. त्यात नाट्य जाणवत नाही ही सत्य परिस्थिती आहे म्हणूनच चॅनलवाले त्यात नाट्य ओततात. (म्हणजेच सर्व ठरवून करतात). मेगा फायनल मध्ये कोणी जिंकायचं कोणी हरायचं हेही पैसे घेऊन ठरवलेलं असतं असे मी ऐकले आहे. खरे - खोटे, परिक्षक आणि स्पर्धकच जाणोत. अवांतरः हे तमाशे करण्यात 'राखी सावंत' तरबेज आहे.

निव्वळ फालतु पणा चालु आहे. फुकट डोक्याला ताप आहे. मुख्य म्हणजे असले कार्यक्रम बघणारे प्रेक्षक आहेत. * सरळ पिरॅमीड पालथा करताना डोक्याला शॉट्ट लागतो * (सध्या मी कन्नु मलिक ची गाणी ऐकतोय.)

वेगवेगळे रिऍलिटी शो ह्यात कलेचा बाजार तर आहेच पण ह्या 'आजा माहिवे' कार्यक्रमात नुसते नाचगाणे नाही तर प्रेमाचाही बाजार मांडला आहे. त्यांची टॅगलाईनच आहे 'प्रेम की अग्निपरिक्षा..' मी हा कार्यक्रम तर नाही पाहिला पण मागील महिन्यात जेव्हा ह्याची जाहिरात पाहिली होती तेव्हाच मनात विचार आला होता की नुसते नाच गाणे सोडून आता हे लोकांच्या प्रेमकहानी मध्ये ही रस घ्यायला लागले आहेत. त्यांच्या कार्यक्रमाच्या रुपरेषेप्रमाणे भाग घेणार्‍या जोड्यांचे लग्न आधीच ठरलेले आहे, व ह्यात जो जिंकेल त्यांना लग्नाचा खर्च करावा लागणार नाही. त्यामुळेही हे नाट्य होण्यास हातभार लागत असेल. प्रत्यक्षात तिकडे काय होते ते त्याच लोकांनाच माहित. आता भाग घेत आहे त्यांची स्वत:ची मर्जी, पण आपल्याला तर हा प्रकार नाही आवडला.

हा कार्यक्रम अंमळ चिवित्रच दिसतोय!! देशा विदेशात ह्या वाहिन्या पाहिल्या जातात, आणि त्यात भाग घेणार्‍या लोकांना एवढ्या सगळ्यांपुढे हे असले वागायला शरम नाही का वाटत? आणि या वाहिन्यांनाही दर्जेदार कार्यक्रम दाखवून आपले रेटींग वाढवायला काय होते!! ~X(

स्पर्धा घेतली जातेय ते सोडून बाकीच्या गोष्टींशी काय संबंध? स्पर्धकांनीच अश्या गोष्टींना आक्षेप घेतला पाहीजे. जर मान्य नसेल तर अश्या स्पर्धांमध्ये भाग घेउ नये. घरातली भांडणे वेशीवर(टी. व्ही.) दाखवणार्‍या ठीकाणी कशाला जायचे? स्पर्धेत भाग घेण्याआधी स्वतःला तपासावे की आपण अनेक प्रकारच्या टीका, हार, जीत, डोक्यात हवा जाणारे अभिनंदन ह्या गोष्टींना तोंड द्यायला खंबीर आहोत की तमाशा करणार आहोत (स्वतःबरोबर घरच्यांचाही). नंतर चॅनलवाल्यांना नावे ठेवून उपयोग नाही. ते प्रत्येक भावनेचा बाजार मांडायला व पैसा मिळवायलाच आले आहेत (जे जगजाहीर आहे). रेवती

तात्या, काही ना काही रडारडीचे भांडवल करुन प्रेक्षकांना आकर्षित करायचा या वाहिन्यांच गलिच्छ उद्योग पाहिला की मला वाहतूक नियंत्रकावरच्या भिकार्‍यांची आठवण येते. गाडीतल्या साहेबान चार पैसे द्यावेत म्हणुन ते कडेवरच्या पोरांना चिमटे घेतात आणि रडायला भाग पाडतात. मग रडणार्‍या मुलाचे भांडवल करुन जाणार्‍या येणार्‍याला भावनाविवश करुन भीक मिळवतात. आजकाल मराठीतही हे भीक मागाचे खुळ आले आहे. सर्व मालिका पात्रांवर एकाहुन एक घोर प्रसंग आणवुन आपले प्रेक्षक त्या पात्रांवर आलेल्या संकटांना सहानुभुती दाखवण्यासाठी आपली वाहिनी व आपले तेच ते रटाळ मालिकारवंथन पाहत राहावेत या साठी प्रयत्नशील आहेत. लोक भीक देतात म्हणुन भिकारी येतात! आणि अक्षरश: भीक मागायचा प्रकार म्हणजे गायन , नृत्य, विनोदकथन वगैरे स्पर्धांमधले स्पर्धक कार्यक्रमाच्या अखेरीस अगदी 'आये, भाकर वाढा माये' च्या धर्तीवर 'मला प्लीज प्लीज प्लीज मत द्या हो' असे अजीजीने सांगताना दिसतात. स्पर्धात्मक कार्यक्रम म्हणजे कौल संदेशांद्वारे पैसा कमावायची पर्वणी. साधारण संदेशाच्या मानाने कौलसंदेश कितितरी महाग असतो. रुपये सहा प्रति संदेश. यातले चार रुपये वाहिनीचे व दोन भ्रमणध्वनी सेवा आयोजकाचे. प्रेक्षकांना विनवुन, विवश करून वा भडकावुन हे वाहिनीवाले मस्त नोटा छापताहेत हे मात्र खरे. कलाकार गेले तेल लावित! आणि कला गेली काशीत! कुणी किती संदेश पाठवावेत याला काही सीमा नाही. मग कसली आली संद्शाद्वारे निवड? अनेक प्रकरणे उजेडात आली आहेत ज्यांत कलाकार वा त्यांच्या संबंधितांनी अनेक संजीवनपत्रे कौल देण्यासाठी घाऊक विकत घेतली होती. जेव्हा एखाद्या कार्यासाठी वा मागणीसाठी संकेतस्थळावर जेव्हा जालकर्‍यांकडे पाठिंबा दर्शक मत मागितले जाते तेव्हा एका एका संगणकावरून (संगणकिय पत्त्यावरुन) एकच मत देता येते. इथे तसा धरबंद नाही. म्हणजे उद्या अंबानी वहिनी स्पर्धेत उतरल्या तर बाकीचे स्पर्धक डब्ब्यात! लोकांनी हे कौलसंदेश देणे बंद करावे, वाहिन्यावाले वठणीवर येतील.

आपण जे कौल संदेशा बद्द्ल लिहीले आहे ते बंद होईल पण लोकही गाढव असल्यासारखे संदेश पाठवत राहतात. पैसा जास्त झालाय ना बाबांनो तर तो आम्हाला तरी द्या असा विचार वाहिन्या व भ्रमणध्वनी सेवा आयोजक करणारच. चॅनलवाले भावनेला हात घालणारी वक्तव्य करतात कारण त्या सूत्रसंचालक/लिका यांना खरे सूत्रसंचालन कश्याशी खातात ते माहीत नसते. ती पल्लवी जोशी किती वेळा "गाणं झालं, आता कसं वाटतय?" असं विचारते. एका मुलीनं तर सांगितलं पल्लवीला कि या प्रश्नाचं उत्तर दरवेळेस वगळं असू शकत नाही. त्या मुलीच्या धाडसाचं कौतुक वाटलं. रेवती

म्हणजे पैशाच्या अपव्यय आणि.. वेळ जात नसणार्‍या लोकांच काम. या चॅनेल वाल्यांना स्पर्धकांच्या भावनांशी काही देणं घेणं नसतं. त्यांना टी आर पी वाढवायचा असतो. मी हे कार्यक्रम फारसे नाहीच बघत. तसंही इथे लागतच नाहीत पण आपली मराठी वरही नाही पहात. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

हा 'माही वे' वाला प्रकार फक्त कलेचाच बाजार मांडतोय असे नाही. सर्व रियॅलिटी शोज याच 'तत्त्वा' वर काम करत आहेत. रियॅलिटी शोज मधे एक्-दोन अशा सिच्युएशन असतात की त्यात लोक (स्पर्धक्/प्रेक्षक) कसे रिऍक्ट करतात हे दाखवले/पाहिले जाते. आता एकदा लोकांच्या रिऍक्शन हा मूळ मूद्दा धरला की त्यात जाणुन्-बुजुन नाट्य ओतणे हा तर चॅनलवाल्यांचा डाव्या हातचा मळ आहे. माझ्या मते सध्या टीव्ही वरिल वेगवेगळ्या रियॅलिटी शोजची प्रतवारी अशी होउ शकेल - १. नृत्य, गाणे वगैरे 'कलागुणांना वाव' देणारे (पण यात सहभागी लोक कसे दिसतात, त्यांचे वय, राहण्याचे ठिकाण, त्यांची कौटुंबिक परिस्थिती कशी आहे वगैरे गोष्टीच सर्व नाट्य निर्माण करतात) - - 'आयडिया सा रे ग म (...?) प्प्प्प', 'बुगी-वुगी', 'आजा-माहिवे', 'अमूल स्टार व्हॉईस ऑफ इंडिया', 'एका-पेक्षा एक' (सचिन आणि श्रीमान बांदेकर यांच्या 'एका-पेक्षा एक' लीलांचा खेळ) वगैरे २. विनोद (पुन्हा राहण्याचे ठिकाण, आर्थिक परिस्थिती, दिसणे वगैरे) - - 'इंडियन लाफ्टर चॅलेंज', 'हास्य(श्य)-सम्राट' ३. लोकांच्या मागणीनुसार केले जाणारे - - 'होम मिनिस्टर' (पुन्हा श्रीमान बांदेकर!), 'आम्ही सारे खवय्ये'(यातला लोकांच्या सहभागावर आधारीत पदार्थ दाखवण्याचा प्रकार .. ) ४. गेम्-शोज - - ह्याचे तर अनंत प्रकार (वयानुसार, बक्षिसाच्या किमती/प्रकार यानुसार, होस्ट्च्या सेलिब्रिटी स्टेटस नुसार) सध्या आहेत. साध्या प्रश्नोत्तरांच्या कार्यक्रमांप्रमाणे 'कमजोर कडी कौन?' वगैरे सारखे माणसांच्या भावना खूपच बटबटीत पणे दाखवणारे कार्यक्रम यांत आहेत. ५. शौर्य, धाडस, भीती वगैरे - - ए क्स एन वरचा 'फियर फॅक्टर', सोनी वरचा वादग्रस्त 'बिग-ब्रदर', एम्-टीवी वरचा 'एम्-टीवी रोडीज' ६. न्युज चॅनल वरचे काही कार्यक्रम - 'वारदात', 'इन्स्पेक्टर ... ' (नाव विसरलो) आणि 'इंडिया टीवी सारखे न्युज चॅनल! जगभर चॅनल्स रियॅलिटी शोजवर नवे नवे प्रयोग करीत आहेत. त्यांच्या भारतीयकरणातून आपल्याला अशा अजुनही भडक, मुर्खपणे सादर केलेले कार्यक्रम पाहयाला मिळणार हे नक्की. असो. यात सहभागी स्पर्धकांचे साधारणपणे दोन प्रकार पडतात - १. या सर्व प्रकारावर मनापासुन विश्वास ठेवणारे आणि त्यात आपल्यासाठी उज्वल संधी आहे असे मानणारे (हे लोक जीव तोडुन गाताना/नाचताना किंवा प्रयत्न करताना दिसतात.) २. या प्रकारातून आपल्याला प्रसिद्धी मिळेल, पैसा मिळेल या भावनेने आलेले (हे लोक अशा शोजमधे भडक पणे वागतात, चॅनलवाले अशांना हाताशी धरुन हिडिस नाटके पार पाडतात.) पण सहभागी स्पर्धक, चॅनलवाले यापेक्षा प्रेक्षक हेच रियॅलिटी शोजमधे सर्वात मध्यभागी भुमिका पार पाडतात. उपलब्ध स्पर्धकांपैकी प्रत्येक जण(जणी) मधे प्रेक्षक कुठे-ना-कुठे रिलेट करत असतात. हे 'रिलेट' करणे - स्पर्धकाच्या बॅकग्राऊंड वर, वयावर, दिसण्यावर, राहण्याच्या ठिकाणावर (हा/ही पुण्याचा/ची, कोल्हापुरचा/ची, नागपुरचा/ची वगैरे) आणि मग स्पर्धा/शो ज्या प्रकारची असेल त्या 'गुणावर'! एकदा का ही 'रिलेट' होण्याची प्रक्रिया पार पडली की, प्रेक्षक तो/ती स्पर्धक जिंकावा/वी किंवा हरावा/वी (हे त्या शो च्या फॉरमॅट वर ठरते) या साठी डोके चालवू लागतात. मग ऑफिस मधे, रेल्वेत, प्रवासात, इकडे-तिकडे वागताना-बोलताना इर्षेने चर्चा, वाद्-विवाद यात प्रेक्षक गुंतु लागतात. निर्णायक क्षणी एस एम एस हे तर एक सर्वात प्रभावी शस्त्र ठरते. यातुन शो ची लोकप्रियता वाढत राहते आणि 'चुरस' निर्माण होते. ह्यात आणखी रंग आणण्यासाठी चॅनलवाले नविन वाद, स्पर्धकांच्या वैयक्तिक आयुष्यातील रडारड्/आनंदी क्षण वगैरे गोष्टी अगदी मन लावुन चित्रित करतात आणि विदाउट सेंसरशिप प्रक्षेपित करतात. प्रेक्षकांना आपला चॉइस किती योग्य/अयोग्य (शो च्या फॉरमॅट नुसार) हे कन्फर्म करता येते आणि स्पर्धक आपण कोणी हिरो (नायक्/नायिका) झालो आहोत ही समाधानाची, यशाची पायरी चढत राहतात. कदाचित, समाजामधे कमी होत चाललेले नायक, वाढत्या स्पर्धेमुळे निर्माण झालेली असुरक्षितता (अपयशात आणि यशातही), निर्णय प्रक्रियांमधे कमी होत चाललेले सामान्य माणसाचे स्थान आणि समाजात प्रसिध्दीचे वाढते वलय यामुळे असे रिअलीटी शोज जोरात चालतात आणि चालत राहतील असे मला वाटते

http://vipravani.wordpress.com/ मी तर नादच सोडला आहे. एखादा कार्यक्रम आनंद देतो बा़की सगळा बाजार. वि.प्र.

स्पर्धा म्हटली की कुणीतरी जिंकणार आणि कुणीतरी हारणार हे ओघाने आलंच. तेव्हा त्यातही काही विशेष नाट्य निदान मला तरी जाणवत नाही. त्यात नाट्य जाणवत नाही ही सत्य परिस्थिती आहे म्हणूनच चॅनलवाले त्यात नाट्य ओततात. (म्हणजेच सर्व ठरवून करतात). मेगा फायनल मध्ये कोणी जिंकायचं कोणी हरायचं हेही पैसे घेऊन ठरवलेलं असतं असे मी ऐकले आहे. खरे - खोटे, परिक्षक आणि स्पर्धकच जाणोत. अवांतरः हे तमाशे करण्यात 'राखी सावंत' तरबेज आहे.

निव्वळ फालतु पणा चालु आहे. फुकट डोक्याला ताप आहे. मुख्य म्हणजे असले कार्यक्रम बघणारे प्रेक्षक आहेत. * सरळ पिरॅमीड पालथा करताना डोक्याला शॉट्ट लागतो * (सध्या मी कन्नु मलिक ची गाणी ऐकतोय.)

वेगवेगळे रिऍलिटी शो ह्यात कलेचा बाजार तर आहेच पण ह्या 'आजा माहिवे' कार्यक्रमात नुसते नाचगाणे नाही तर प्रेमाचाही बाजार मांडला आहे. त्यांची टॅगलाईनच आहे 'प्रेम की अग्निपरिक्षा..' मी हा कार्यक्रम तर नाही पाहिला पण मागील महिन्यात जेव्हा ह्याची जाहिरात पाहिली होती तेव्हाच मनात विचार आला होता की नुसते नाच गाणे सोडून आता हे लोकांच्या प्रेमकहानी मध्ये ही रस घ्यायला लागले आहेत. त्यांच्या कार्यक्रमाच्या रुपरेषेप्रमाणे भाग घेणार्‍या जोड्यांचे लग्न आधीच ठरलेले आहे, व ह्यात जो जिंकेल त्यांना लग्नाचा खर्च करावा लागणार नाही. त्यामुळेही हे नाट्य होण्यास हातभार लागत असेल. प्रत्यक्षात तिकडे काय होते ते त्याच लोकांनाच माहित. आता भाग घेत आहे त्यांची स्वत:ची मर्जी, पण आपल्याला तर हा प्रकार नाही आवडला.

हा कार्यक्रम अंमळ चिवित्रच दिसतोय!! देशा विदेशात ह्या वाहिन्या पाहिल्या जातात, आणि त्यात भाग घेणार्‍या लोकांना एवढ्या सगळ्यांपुढे हे असले वागायला शरम नाही का वाटत? आणि या वाहिन्यांनाही दर्जेदार कार्यक्रम दाखवून आपले रेटींग वाढवायला काय होते!! ~X(

स्पर्धा घेतली जातेय ते सोडून बाकीच्या गोष्टींशी काय संबंध? स्पर्धकांनीच अश्या गोष्टींना आक्षेप घेतला पाहीजे. जर मान्य नसेल तर अश्या स्पर्धांमध्ये भाग घेउ नये. घरातली भांडणे वेशीवर(टी. व्ही.) दाखवणार्‍या ठीकाणी कशाला जायचे? स्पर्धेत भाग घेण्याआधी स्वतःला तपासावे की आपण अनेक प्रकारच्या टीका, हार, जीत, डोक्यात हवा जाणारे अभिनंदन ह्या गोष्टींना तोंड द्यायला खंबीर आहोत की तमाशा करणार आहोत (स्वतःबरोबर घरच्यांचाही). नंतर चॅनलवाल्यांना नावे ठेवून उपयोग नाही. ते प्रत्येक भावनेचा बाजार मांडायला व पैसा मिळवायलाच आले आहेत (जे जगजाहीर आहे). रेवती

तात्या, काही ना काही रडारडीचे भांडवल करुन प्रेक्षकांना आकर्षित करायचा या वाहिन्यांच गलिच्छ उद्योग पाहिला की मला वाहतूक नियंत्रकावरच्या भिकार्‍यांची आठवण येते. गाडीतल्या साहेबान चार पैसे द्यावेत म्हणुन ते कडेवरच्या पोरांना चिमटे घेतात आणि रडायला भाग पाडतात. मग रडणार्‍या मुलाचे भांडवल करुन जाणार्‍या येणार्‍याला भावनाविवश करुन भीक मिळवतात. आजकाल मराठीतही हे भीक मागाचे खुळ आले आहे. सर्व मालिका पात्रांवर एकाहुन एक घोर प्रसंग आणवुन आपले प्रेक्षक त्या पात्रांवर आलेल्या संकटांना सहानुभुती दाखवण्यासाठी आपली वाहिनी व आपले तेच ते रटाळ मालिकारवंथन पाहत राहावेत या साठी प्रयत्नशील आहेत. लोक भीक देतात म्हणुन भिकारी येतात! आणि अक्षरश: भीक मागायचा प्रकार म्हणजे गायन , नृत्य, विनोदकथन वगैरे स्पर्धांमधले स्पर्धक कार्यक्रमाच्या अखेरीस अगदी 'आये, भाकर वाढा माये' च्या धर्तीवर 'मला प्लीज प्लीज प्लीज मत द्या हो' असे अजीजीने सांगताना दिसतात. स्पर्धात्मक कार्यक्रम म्हणजे कौल संदेशांद्वारे पैसा कमावायची पर्वणी. साधारण संदेशाच्या मानाने कौलसंदेश कितितरी महाग असतो. रुपये सहा प्रति संदेश. यातले चार रुपये वाहिनीचे व दोन भ्रमणध्वनी सेवा आयोजकाचे. प्रेक्षकांना विनवुन, विवश करून वा भडकावुन हे वाहिनीवाले मस्त नोटा छापताहेत हे मात्र खरे. कलाकार गेले तेल लावित! आणि कला गेली काशीत! कुणी किती संदेश पाठवावेत याला काही सीमा नाही. मग कसली आली संद्शाद्वारे निवड? अनेक प्रकरणे उजेडात आली आहेत ज्यांत कलाकार वा त्यांच्या संबंधितांनी अनेक संजीवनपत्रे कौल देण्यासाठी घाऊक विकत घेतली होती. जेव्हा एखाद्या कार्यासाठी वा मागणीसाठी संकेतस्थळावर जेव्हा जालकर्‍यांकडे पाठिंबा दर्शक मत मागितले जाते तेव्हा एका एका संगणकावरून (संगणकिय पत्त्यावरुन) एकच मत देता येते. इथे तसा धरबंद नाही. म्हणजे उद्या अंबानी वहिनी स्पर्धेत उतरल्या तर बाकीचे स्पर्धक डब्ब्यात! लोकांनी हे कौलसंदेश देणे बंद करावे, वाहिन्यावाले वठणीवर येतील.

आपण जे कौल संदेशा बद्द्ल लिहीले आहे ते बंद होईल पण लोकही गाढव असल्यासारखे संदेश पाठवत राहतात. पैसा जास्त झालाय ना बाबांनो तर तो आम्हाला तरी द्या असा विचार वाहिन्या व भ्रमणध्वनी सेवा आयोजक करणारच. चॅनलवाले भावनेला हात घालणारी वक्तव्य करतात कारण त्या सूत्रसंचालक/लिका यांना खरे सूत्रसंचालन कश्याशी खातात ते माहीत नसते. ती पल्लवी जोशी किती वेळा "गाणं झालं, आता कसं वाटतय?" असं विचारते. एका मुलीनं तर सांगितलं पल्लवीला कि या प्रश्नाचं उत्तर दरवेळेस वगळं असू शकत नाही. त्या मुलीच्या धाडसाचं कौतुक वाटलं. रेवती

म्हणजे पैशाच्या अपव्यय आणि.. वेळ जात नसणार्‍या लोकांच काम. या चॅनेल वाल्यांना स्पर्धकांच्या भावनांशी काही देणं घेणं नसतं. त्यांना टी आर पी वाढवायचा असतो. मी हे कार्यक्रम फारसे नाहीच बघत. तसंही इथे लागतच नाहीत पण आपली मराठी वरही नाही पहात. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

हा 'माही वे' वाला प्रकार फक्त कलेचाच बाजार मांडतोय असे नाही. सर्व रियॅलिटी शोज याच 'तत्त्वा' वर काम करत आहेत. रियॅलिटी शोज मधे एक्-दोन अशा सिच्युएशन असतात की त्यात लोक (स्पर्धक्/प्रेक्षक) कसे रिऍक्ट करतात हे दाखवले/पाहिले जाते. आता एकदा लोकांच्या रिऍक्शन हा मूळ मूद्दा धरला की त्यात जाणुन्-बुजुन नाट्य ओतणे हा तर चॅनलवाल्यांचा डाव्या हातचा मळ आहे. माझ्या मते सध्या टीव्ही वरिल वेगवेगळ्या रियॅलिटी शोजची प्रतवारी अशी होउ शकेल - १. नृत्य, गाणे वगैरे 'कलागुणांना वाव' देणारे (पण यात सहभागी लोक कसे दिसतात, त्यांचे वय, राहण्याचे ठिकाण, त्यांची कौटुंबिक परिस्थिती कशी आहे वगैरे गोष्टीच सर्व नाट्य निर्माण करतात) - - 'आयडिया सा रे ग म (...?) प्प्प्प', 'बुगी-वुगी', 'आजा-माहिवे', 'अमूल स्टार व्हॉईस ऑफ इंडिया', 'एका-पेक्षा एक' (सचिन आणि श्रीमान बांदेकर यांच्या 'एका-पेक्षा एक' लीलांचा खेळ) वगैरे २. विनोद (पुन्हा राहण्याचे ठिकाण, आर्थिक परिस्थिती, दिसणे वगैरे) - - 'इंडियन लाफ्टर चॅलेंज', 'हास्य(श्य)-सम्राट' ३. लोकांच्या मागणीनुसार केले जाणारे - - 'होम मिनिस्टर' (पुन्हा श्रीमान बांदेकर!), 'आम्ही सारे खवय्ये'(यातला लोकांच्या सहभागावर आधारीत पदार्थ दाखवण्याचा प्रकार .. ) ४. गेम्-शोज - - ह्याचे तर अनंत प्रकार (वयानुसार, बक्षिसाच्या किमती/प्रकार यानुसार, होस्ट्च्या सेलिब्रिटी स्टेटस नुसार) सध्या आहेत. साध्या प्रश्नोत्तरांच्या कार्यक्रमांप्रमाणे 'कमजोर कडी कौन?' वगैरे सारखे माणसांच्या भावना खूपच बटबटीत पणे दाखवणारे कार्यक्रम यांत आहेत. ५. शौर्य, धाडस, भीती वगैरे - - ए क्स एन वरचा 'फियर फॅक्टर', सोनी वरचा वादग्रस्त 'बिग-ब्रदर', एम्-टीवी वरचा 'एम्-टीवी रोडीज' ६. न्युज चॅनल वरचे काही कार्यक्रम - 'वारदात', 'इन्स्पेक्टर ... ' (नाव विसरलो) आणि 'इंडिया टीवी सारखे न्युज चॅनल! जगभर चॅनल्स रियॅलिटी शोजवर नवे नवे प्रयोग करीत आहेत. त्यांच्या भारतीयकरणातून आपल्याला अशा अजुनही भडक, मुर्खपणे सादर केलेले कार्यक्रम पाहयाला मिळणार हे नक्की. असो. यात सहभागी स्पर्धकांचे साधारणपणे दोन प्रकार पडतात - १. या सर्व प्रकारावर मनापासुन विश्वास ठेवणारे आणि त्यात आपल्यासाठी उज्वल संधी आहे असे मानणारे (हे लोक जीव तोडुन गाताना/नाचताना किंवा प्रयत्न करताना दिसतात.) २. या प्रकारातून आपल्याला प्रसिद्धी मिळेल, पैसा मिळेल या भावनेने आलेले (हे लोक अशा शोजमधे भडक पणे वागतात, चॅनलवाले अशांना हाताशी धरुन हिडिस नाटके पार पाडतात.) पण सहभागी स्पर्धक, चॅनलवाले यापेक्षा प्रेक्षक हेच रियॅलिटी शोजमधे सर्वात मध्यभागी भुमिका पार पाडतात. उपलब्ध स्पर्धकांपैकी प्रत्येक जण(जणी) मधे प्रेक्षक कुठे-ना-कुठे रिलेट करत असतात. हे 'रिलेट' करणे - स्पर्धकाच्या बॅकग्राऊंड वर, वयावर, दिसण्यावर, राहण्याच्या ठिकाणावर (हा/ही पुण्याचा/ची, कोल्हापुरचा/ची, नागपुरचा/ची वगैरे) आणि मग स्पर्धा/शो ज्या प्रकारची असेल त्या 'गुणावर'! एकदा का ही 'रिलेट' होण्याची प्रक्रिया पार पडली की, प्रेक्षक तो/ती स्पर्धक जिंकावा/वी किंवा हरावा/वी (हे त्या शो च्या फॉरमॅट वर ठरते) या साठी डोके चालवू लागतात. मग ऑफिस मधे, रेल्वेत, प्रवासात, इकडे-तिकडे वागताना-बोलताना इर्षेने चर्चा, वाद्-विवाद यात प्रेक्षक गुंतु लागतात. निर्णायक क्षणी एस एम एस हे तर एक सर्वात प्रभावी शस्त्र ठरते. यातुन शो ची लोकप्रियता वाढत राहते आणि 'चुरस' निर्माण होते. ह्यात आणखी रंग आणण्यासाठी चॅनलवाले नविन वाद, स्पर्धकांच्या वैयक्तिक आयुष्यातील रडारड्/आनंदी क्षण वगैरे गोष्टी अगदी मन लावुन चित्रित करतात आणि विदाउट सेंसरशिप प्रक्षेपित करतात. प्रेक्षकांना आपला चॉइस किती योग्य/अयोग्य (शो च्या फॉरमॅट नुसार) हे कन्फर्म करता येते आणि स्पर्धक आपण कोणी हिरो (नायक्/नायिका) झालो आहोत ही समाधानाची, यशाची पायरी चढत राहतात. कदाचित, समाजामधे कमी होत चाललेले नायक, वाढत्या स्पर्धेमुळे निर्माण झालेली असुरक्षितता (अपयशात आणि यशातही), निर्णय प्रक्रियांमधे कमी होत चाललेले सामान्य माणसाचे स्थान आणि समाजात प्रसिध्दीचे वाढते वलय यामुळे असे रिअलीटी शोज जोरात चालतात आणि चालत राहतील असे मला वाटते