ब्लॉग दुवा https://www.apurvaoka.com/2018/12/blog-post.html लहान मुलं झोपत नाहीत अशी तक्रार बहुतेक पालकांची असेल कदाचित. अशाच एका पालकाच्या तक्रारीवर चिंतन करताना गमतीत सुचलेलं एक काव्य. सो गया ये जहाँ च्या चालीवर काही मराठी ओळी. यांनी चार दोन मुलं मुली वेळेवर झोपल्या तर त्यांच्या पालकांनी जरूर अभिप्राय कळवावा☺️ झोपली जंगले झोपली श्वापदे झोपले झाड ही झोपली पाखरे झोपली धरा अन अंबरे घरे अन मंदिरे झोपले चराचर झोपल्या या नद्या झोपले हे झरे झोपल्या टेकड्या पर्वतांचे कडे झोपली उन्हे किरणे नभी तिथे क्षितिजावरी झोपला रवी तो सो गया ये जहाँ चा मराठी अवतार.

तुमच्या माझ्या दिलाचा करा व्हाटस ॲप गृप मुक्यामुक्याने करु आपन दोघे चॅटींग || नाना हिचं लवकर ऐका अन गृपचं घ्या मनावर पोर पार सुटली, था-यावर नाही हिचं मन ||को|| गुड मार्निंग करा सकाळी, उठल्यावरून माझी आटवन काढा, विडीओ कॉल करुन नका लावू...अहो नका लावू साधा कॉल, खर्च करा डेटा, टाका सारा रिचार्ज संपवून || मी झाली मेंबर त्याचं अन तुमी आडमिन दोघचं गृपमधी राहू नको तिसरं कोन शेल्फी बघा तुमी अन तुमीच बघा स्टेट्स प्रायव्हेट मेसेज टाका मीच ते वाचन || - पाभे

सभोवताली उदासी साचून राहीली आहे तीचा परीघ केवढा हे माहीत नाही माहीती करुन घेण्याची गरजही वाटत नाही इथे फक्त मी आहे आणि माझ्यामध्येही ती आहे अगदी तुझ्यासारखीच... ती सुद्धा हल्ली कधीतरीच येते भेटायला, पण येते... मग मी सुद्धा तीच्यासोबत काही क्षण घालवतो ती लवकर जाऊ नये म्हणुन मुद्दाम एकटाच राहतो आता तर वाटतं तीच मला जास्त जवळची आहे अगदी तुझ्यापेक्षाही... ही उदासी मला बर्याच ठिकाणी फिरवते त्यातल्या काही जागा अजुनही ओळखीच्या वाटतात मग तिथले गंध, आवाज मनात दाटतात पण खरतर त्या सार्याच आता अनोळखी आहेत, अगदी तुझ्यासारख्याच... मला माहीत आहे ही जास्त वेळ राहणार नाही, पण तरीही मी तीची मनधरणी करत र

आयुष्याच्या रणांगणात होतच राहतील स्वाऱ्या वाघासारख्या चढाया कर संकट परतविणाऱ्या जरी होतील किती वार तरी हार नकोस मानु पराभवाचा विचारसुद्धा तू मनात नकोस आणु घोंगावणारी वादळेही शिकवण देतात नवी नवं त्यातुन शिकण्याची तुझी दृष्टी मात्र हवी बेडरपणे तुटुन पड संकटांवर आता थांबु नको येईल म्हणत वाचविण्याला त्राता झेलत राहा पाऊसवारा कणखर बनत जाशील हार मानेल संकटसुद्धा सक्षम असा होशील नसेल जरी जगात साऱ्या आज तुझे काही तरी नसेल भविष्यातही असे मुळीच नाही थकु नकोस लढत राहा निधडेपणाच शान आहे मदमस्त या दुनियेविरुद्ध हा लढ्याचा ऐलान आहे - शार्दुल हातोळकर

पावलांना अंत नाही वेदनेला गाव नाही चालते ही व्यर्थ चिंता थांबण्याचे नाव नाही दूर काळोखात कोणी गुंफली माझी कहाणी? त्या तिथे सूर्यास सुद्धा, उगवण्याचे ठाव नाही.. लाख स्तोत्रे अर्पुनी मी मांडले वैफल्य माझे.. टेकला मी जेथ माथा, मंदिरी त्या देव नाही! अंतरीच्या शून्यतेला गीत मी कैसे म्हणावे गोठलेले शब्द नुसते छंद नाही, भाव नाही! अदिती

गुबगुबीत बाळाचा पहिला वाढदिवस वाटतोय अगदी प्रदर्शनीय उत्सवच चिमण्या नजरेने टिपलेली लठ्ठ श्रीमंती देतीय भविष्यातील ऐश्वर्याची हमी पुढच्या टप्प्यात दिसतंय सुखासीन बालपण मागेल ते मिळतंय कारण कमी नाही धन बागडणाऱ्या गोंडसाचा काढून टाकलेला लगाम खुणावतोय की व्हायचे नाहीच कधी गुलाम धोधो ओतलेल्या पैशातून अंकुरलेले शिक्षण कमीच पडतंय की लावायला चांगले वळण केलेल्या गुंतवणुकीतून हवी असलेली वसुली शोधाया लावतेय कोणा सावजाची टुमदार हवेली गडगंज विपुलतेतून अंगात आलेला माज करू नाही शकत बौद्धिक दुबळेपणावर मात आणि अखेर प्रश्न पडतो मनाच्या कवाडात की खरंच करायला हवेत का नको इतके लाड ? ...............

कविते......!. तू, तुला हवं तसं जग !! उमलत राहा, फुलत रहा, कागदांवरून मनांवर बहरत रहा, नेहमी सारखीच! पण एक लक्षात ठेव आता ...... तू ना माझी , ना त्याची ! मी लिहिलं तुला म्हणून तो वाचेल तुला, एवढाच काय तो उरलेला दुआ ! कारण भेटलो तर , स्वप्न वाटेल, नाही भेटलो तर, विरक्त वाटेल ! नव्याने काही केलं तर पाप वाटेल, जुन्यातच अडकुन राहीलो तर श्राप वाटेल! हात दिला तर स्वार्थ वाटेल, ढळणारा अश्रूच, सार्थ वाटेल! काही केलं तर...काय केलं? वाटेल नाही केलं तर...का नाही केलं? वाटेल ! आमचं काय ??......

तुझ्या माझ्यासवे.... तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही तुला बोलावता पोहोचायचा पाऊसही पडेना पापणी पाहून ओलेती तुला कसा होता नि नव्हता व्हायचा पाऊसही तुला मी थांब म्हणताना तुला अडवायला कसा वेळीच तेव्हा यायचा पाऊसही मला पाहून ओला विरघळे रुसवा तुझा कश्या युक्त्या मला शिकवायचा पाऊसही कशी भर पावसातही आग माझी व्हायची तुला जेव्हा असा बिलगायचा पाऊसही आता शब्दांवरीया फक्त उरलेल्या खुणा कधी स्मरणे अशी ठेवायचा पाऊसही *********************** विडंबन तुझ्या माझ्यामागे कसा यायचा भाऊ तुझाही तुला बोलावता पोहोचायचा भाऊ तुझाही होईना पाच मिनीटे भेटूनी तुला कसा कोठूनी अलगद टपकाय

जाणवे मज आज जेव्हा काहीच नसे इथे आपुले, सांगू कुणा ही व्यथाच माझी शोधूनी आता मन हे थकले ||१|| अथांग या दुनियेमधला जणू उपरा मी भाडेकरू, स्वकेंद्री अशा अवनीवरती कुणालाच मी माझे म्हणू? ||२|| मी यावे अथवा जावे लोचनी न कुणाच्या आसवे, कुणा न वाटे हृदयामधूनी मन मोकळे करावे मजसवे ||३|| धावतो मी रोज आहे काहीतरी मिळवावया, सिनेमाच तो पडदा नुसता वेळ लागला मज कळावया ||४|| कशापरी तू धाडीलेस मज सुटेल का कधी कोडे देवा? गतजन्मींच्या पापांचा वा पुण्याईचा म्हणू हा ठेवा?