नरकयात्रा

सरणावर माझ्या नको ते लोक रडूनी गेले
ओले लाकुड त्यामुळेच का पेटूनी गेले

जीवंतपणी पाहीलेले स्वार्थी परके आप्तगण
मी गेल्यावर माझ्याशी ते नाते सांगूनी गेले

आयुष्यभर सिताफ़ीने ज्यांनी पै पै माझी लुटलेली
सरणावर ही माझ्या ते अश्रू गहान ठेवूनी गेले

जगताना एकटाच लढलो मी स्वता:शी
ज्यांनी मारले तेच आज मज खांदा देवूनी गेले

चंद्रासही माझ्या कधी ना डाग होता काही
नजरेच्या निखार्‍यांनी आगीस ते भडकवूनी गेले

संसाराच्या झोळीत होता स्वाभिमान जपलेला
कोरड्या आसवांची आज ते भीक घालूनी गेले

मिळेल त्या गोष्टीत कायम स्वर्गसुख घेत गेलो
स्मशानात आज ते नरकयात्रा दाखवूनी गेले

श्वासांसही न दिली अंतरे कधी जीवनात मी
हुंदक्यात दुस्वासाचे उसासे ते झाकूनी गेले

अन्यायाविरुद्ध कायम पेटुन उठलेलो मी
आगीतच आज अस्तित्व माझे विरूनी गेले

------ शब्दमेघ