आपल्यातलेच.... पण आदरणीय !

अनंत पांडे खरेच चांगले काम करत आहेत.
त्यांचे अभिनंदन आणि तुमचे आभार.
पैजारबुवा,

#रंगपेटी
मिलिंदकाका पगारे - बहुराष्ट्रीय कंपनीतुन केमिकल इंजिनिअर पदाहुन रिटायर झाल्यावर केवळ हौशेपोटी प्लास्टिक प्रदुषणावर जनजागृती करतायेत. स्वत:च्या खर्चाने प्रोजेक्टर, लॅपटॉप, माईक, स्पिकर घेवुन बोलावतील तिथे जावुन प्लास्टिकचा विधायक वापर, विल्हेवाट पद्घती, घन कचरा व्यवस्थापन यावर मार्गदर्शन करतात. शाळा, कॉलेजेस, शासकीय/गैरशासकीय आस्थापनात स्वत: पुढाकार घेवुन हा विषय लोकांच्या पचनी पाडतात. .

गेल्या महिन्याभरापासुन यमराजाचा वेष धारण करुन वर्दळीच्या ठिकाणी वाहतुकीचे नियम पाळण्याचा आग्रह धरतायेत. मागच्याच आठवड्यात झी २४ तासने बातमीही केलीय त्यांच्यावर. कालच त्यांचा फोन होता तेव्हा सांगत होते की पुढचे दहा दिवस छत्तीसगड प्रदुषण नियंत्रण मंडळाने शासकीय दौरा ठेवलाय त्यांचा. .

आपल्या मुळे कोणाला त्रास होवू नये ह्याची काळजी घेणे हे मूळ चांगलं काम आहे .
उपनगरीय गाडी मध्ये काही लोकं मी बघितली .सीएसटी आणि चर्चगेट ही शेवटची स्थानक आहेत तिथे ट्रेन पोचली की सर्व पंखे काही लोक बंद करतात .
आणि हे बघून मलाच लाज वाटली मग मी सुद्धा ट्रेन मधून
उतरताना पंखा बंद करतो .
पावूस असेल तर ज्या खिडक्या ओपन आहेत त्या बंद करतो हेतू सीट पावसात ओल्या होवू नयेत

तुषार नातू , दारू आणि इतर व्यसने सोडायला मदत करतात.

सागर रेड्डी, अनाथ मुलांना शिक्षण घ्यायला मदत करतात.

दोघांनीही पुस्तके लिहिली आहेत..(अनुक्रमे) ...नशायात्रा आणि सागर रेड्डी. ...नाम तो सुना होगा, दोघेही फेसबुकवर आहेत.

तुषार नातू लगेच रिप्लाय देतात....

मुंबई मध्ये मलबार हील ला एक व्यक्ती मी रोज बघतो .
श्रीमंत व्यक्ती नक्की असेल .
रोज सर्व गरीब लोकांसाठी नाष्टा,फळ,आणि चहा हे सर्व अत्यंत प्रेमाने पुरवते .
वागण्यात कोणताच गर्व नाही अगदी आग्रह करून सर्व वाट सरूना सेवा देते .
हो आणि रोज कितीही लोक असुध्यात .
त्यानंतर त्या सर्व परिसरात फिरून कुत्र्यांनी जी विष्टा केलेली असते ती स्वतः ती व्यक्ती उचलते.
एकदा तर मी त्या व्यक्तीला bmc कर्मचाऱ्यांना मदत करताना सुद्धा bagital आहे .

रोज ट्रेन मधून कार्यालयात जाताना प्रथम दर्जाच्या डब्ब्यात एक प्रोफेसर "विद्या दानं, श्रेष्ठ दानं" म्हणत पैसे मागताना दिसायचे. आणि पैसे मागताना ना लाज ना संकोच, वर्तमानपत्रात आलेले त्यांच्यावरचे लेख देखील दाखवायचे. बऱ्याच वर्तमानपत्रांनी त्यांची दखल घेऊन लेख लिहिले आहेत. त्यांचं नाव आहे संदीप देसाई.

रा. ठाणे. पिशवींत पांच पेनें आणि पांच कंपासपेट्या असतात. ठाण्याच्या नाखवा हायस्कूलची इमारत रस्त्याला खेटून आहे. तिथे उभे असतात. परीक्षार्थींना मदत द्यायच्या उद्देशाने. कोण परीक्षार्थी विसरून आलाच तर त्याला द्यायला. दोन उदाहरणे देतो:

रस्त्यालगतच्या वर्गांत काय चाललें आहे तें रस्त्यावर ऐकूं येतें. एकदां रस्त्यानें जातांना घरीं जातांना सरांना वर्गांतून मोठ्यानें दरडावण्याचा आवाज आला. सरांनी सहज डोकावून पाहिलें. एक परीक्षार्थी प्रवेशिका अर्थात हॉल तिकीट घरीं विसरून आला होता. पर्यवेक्षक त्याला दमांत घेत होते. केंद्रप्रमुखांना भेटून, आपलें सामाजिक वजन वापरून लगेच सरांनी शाळेचा शिपाई घेऊन त्या परीक्षार्थीच्या घरीं जाऊन प्रवेशिका आणून दिली.

एक साठपासष्टीची गरीब, निरक्षर महिला उभी. परीक्षा सुरुं झाल्याचा टोला पडला आणि या महिलेचा बांध फुटला. तिला रडूं आवरेना. तिच्याजवळ जाऊन तिला त्यांनीं विचारलें कीं काय झालें. तिचा मूकबधिर नातू परीक्षा द्यायला गेला होता. त्याला पर्यवेक्षकांच्या सूचना, वेळ देणार्‍या घंटेचा आवाज ऐकूं येणार नाहीं. म्हणून ती चिंताग्रस्त. तिला घेऊन ते शाळेंत गेले. केंद्रप्रमुखांना भेटले. ते सरांना ओळखत होते. त्यांना परिस्थिति कथन केली आणि त्या मूकबधिर मुलाला पर्यवेक्षकांनी तसेंच आजूबाजूच्या परीक्षार्थींनीं योग्य ती मदत दिली. नातू उत्तीर्ण झाल्यावर ती आवर्जून सरांच्या पाया पडायला घेऊन आली.

मुंबई व लोकल सोडून खूप वर्षे झाली. लख्ख लक्षात अनेक राहिलेल्या माणसांमध्ये एक अनोळखी व्यक्ती मनांत कोरली गेली आहे. शेवटच्या लोकलने डोंबिवलीपर्यंत येताना ती शक्यतो ठाण्याला डब्यात चढायची. पांढरा झब्बालेंगा, दोन्ही हातात दोन मोठ्या कापडी पिशव्या. रापलेला वर्ण, केस साथ सोडत आलेले, कमालीचं जादुई स्मित झळकणारा प्रेमळ चेहरा, वय पन्नाशीच्या घरात. पिशव्यांमध्ये पाण्याच्या बाटल्या, खिशांत औषधाच्या गोळ्या ( डोकेदुखी, सर्दी,ताप वगैरे वगैरे) . अदबीने, विनयाने सर्वांना प्रेमाने विचारणार," किसी मेरे भाई को पानी चाहिए, ये लो पानी, पीओ और आरामसे ओ जाओ । किसी को दवा चाहिए? ..."
समजा पाणी संपलं तर ओशाळून तो नाही सांगायचा व उद्या नक्की देईन असं वचन देऊन पुढच्या डब्यात औषध।विचारायला जायचा. हे सर्व वाटावाटी बरं का. विकणं नव्हे. आणि हो ...तो बिस्लेरी चा जमाना नव्हता, नुकतंच ते फॅड येऊ घातलं होतं. त्याच्याबद्दल नेमकी माहिती मिळालीच नाही. एक मात्र नक्की रात्री एक दीडच्या सुमारास थकलेली, पिचलेली मनं व शरीरं घेऊन घराकडे निघालेली आम्ही माणसं त्या दूतासमोर सगळं सगळं विसरायचो आणि त्याच्या पुढे पुढे जाणाऱ्या परोपकारी देहाकडे एक टक बघत रहायचो. त्याच्याकडून पाणी वा गोळी घेवो ना घेवो पण फुकटची पण खूप महाग अशी कृतज्ञता नक्की उरांत घेऊन जायचो.

झाली. श्री व सौ. मेहता. आमची ओळख नाही. मी यांना एकदाच भेटलो आहे. यांच्या एकुलत्या एका कन्येने काही वर्षांपूर्वी ९वीच्या परीक्षेत गुण स्वतःच्या अपेक्षेपेक्षा कमी मिळाले म्हणून आत्महत्त्या केली होती. घाऊक बाजारात त्यांचे दुकान आहे. आता दुकान भाड्याने देऊन स्वतःचा व्यवसाय पूर्णपणे बंद करून समाजसेवा करतात. कुठेही आत्महत्त्येचा प्रयत्न झाला की हे जोडपे त्यांच्या घरी जाऊन घरच्यांचे आणि प्रयत्न करणारा/री जिवंत असेल तर त्याचे/तिचे समुपदेशन करतात.

आत्महत्त्या करणार्‍या व्यक्तींचे अगोदर वागणे बदलते. नंतर त्या व्यक्ती अध्यात्म वा तत्वज्ञानावर सूचक बोलू लागतात. ही धोक्याची घंटा निकटवर्तियांनी, परिचितांनी ओळखावी आणि आत्महत्त्या टाळाव्यात म्हणून ते सभा घेऊन समाजजागृती देखील करतात. त्यांच्या या कार्याचे मोल करतां येणार नाही.