ब्राऊ..७..

और गिटार..६ ब्राऊ..१ ब्राऊ..२ ब्राऊ..३ ब्राऊ..४ ब्राऊ..५ ब्राऊ..६ ........... पाप्याने बुलेट उभी केली आणि थेट माझ्याकडे आला. हातातलं ऑम्लेट सँडविच हातातच राहिलं. भूक एकदम नाहीशी झाली. पाप्याने जवळ येऊन डायरेक्ट माझ्या कॉलरला धरलं आणि काही कळायच्या आत मला एकदम चकचकीत प्रकाश दिसल्यासारखा झाला. त्याचा जोरदार लाफा माझ्या डोळ्याजवळ बसला होता हे जराजरा समजेपर्यंत थड करुन अजून एक आवाज आला आणि दातांतून कळ आली. एकदोन श्वास कसेतरी घेतले तेवढ्यात तोंडात खारट चव आली. रक्त असणार. डोळ्यासमोरही अंधार येतोयसं वाटायला लागलं. नेमकं काय होतंय हे हळूहळू कळायला लागून माझे पाय लटपटायला लागले. स्वतः पाप्याचा भारी हात मला थोबडवत होता. लगेचच माझ्या छातीत एक बुक्का बसला आणि मी सटपटून गुढग्यांवर बसलो. एकदम श्वास घेता येईनासा झाला. मला आता आपण एकदम मरतोच की काय असं वाटायला लागलं. जमिनीवरच झोपावंसं वाटत होतं. आडवा झालोच..लगेचच जबरदस्त जड बुटासकट लाथ माझ्या कानाच्या आणि मानेच्या मागे खट असा आवाज करुन बसली. मला एकदम लुळं पडल्यासारखं वाटलं... पण सरांचे शब्द आठवले. खाली पडलास की सगळे तुझ्यावर चढतील. आणि मी धडपडत उभा राहिलो. परांजप्या पाप्याकडे बघून दुरूनच जाऊदे यार..जाऊदे यार करत होता. ..पण मला त्याची पर्वा नव्हती. माझं भान कधी नव्हे इतकं एकवटून आलं. मराठे आठवली. तिच्यासाठी मार खात होतो. ती मला आवडते. तिला कोणी का आवडत असेना. ती मला आवडते. हे परत जोरात उसळून वर आलं. समोर पाप्याचा घामाघूम चेहरा दिसत होता. त्याचे दात किडलेले होते. माझी नजर कधी नाही एवढी स्पष्ट झाली होती. पाप्याच्या जागी जाधवच दिसत होता. भडवे साले..माझ्या आणि मराठेच्या मधे येतात.. सालं सर्वकाळ यांना घाबरत रहायचं..संपवायला हवा या ढेकणाला..चिरडायला हवा. फुटला पाहिजे जागच्याजागी.. फुट्ट करुन रक्त आलं पायजे बाहेर. मला अंगात आल्यासारखं व्हायला लागलं. फिट येताना लोक दिसतात तसं थडथडल्यासारखं व्हायला लागलं. मी घाबरलो. पण लगेच लक्षात आलं की मला स्फोट होईल इतका राग आला होता. माझ्या आत्तापर्यंतच्या पांडू आयुष्यात असा राग कधी आलाच नव्हता, कारण आजपावेतो मला कोणी असा हात लावला नव्हता. राग हेच शस्त्र... याला संपवायचा..माझे दात एकमेकांवर आवळले गेले. इतके घट्ट की जीभ मधे असती तर तुकडा पडला असता.. मागे उभा असलेला रेडकर म्हणाला," आकडी येतेय वाटतं त्याला..पाप्या.. भानगड नको. पळ.." झपकन डावीकडे वळून मी अँड्र्यूच्या शेगडीकडे बघितलं. त्याचा दांडा लोखंडी होता. बिनलाकडाचा. तरी मी काही कळायच्या आत तो उचलला.. त्याच्याखाली धगधगते कोळसे होते. मला मंतरल्यासारखा भास होत होता. हात झणझणून भाजला.. त्या चरक्यामुळे आणखी बेभान होत मी दोन पावलं पळत पाप्याकडे वळलो आणि "भडावचोत" असं खच्चून ओरडत सणसणून तापलेला जडशीळ तवा आडवाच्या आडवा पाप्याचा थोबाडावर हाणला. पाप्या उन्मळल्यासारखा खाली पडला. पण लगेच उठला. त्याला चक्कर येत होतीसं वाटलं. त्यामुळे हेलपाडत उभा राहात तो दोन पावलं मागे सरला. त्याच्या चेहर्‍यावर तव्याचा लालभडक ताजा चरचरीत डाग दिसत होता. पण तो हगण्याएवढा घाबरला आहे असं माझ्या लगेच लक्षात आलं. त्याने माझ्याकडून अशी काही अपेक्षाच केली नव्हती. माझ्या हातालाही आता तव्याच्या धगीची आच चरचरून लागली. मग मी तव्याची मूठ धरून एका हातातून दुसर्‍या हातात तवा झुलवत पाप्याकडे बघितलं. "पिसाळलंय कुत्रं तेच्यायला..चल पाप्या नीघ हितनं.", रेडकर पाप्याला बोलला. त्याचे डोळे पांढरे पडले होते. "बा झवला..निघतोस काय लेका शेपूट घालून रेड्या.. याला हितल्याहितं गाड.. भिकारचोट माझ्यावर हात उचलतो..? मरणाची आग व्हायलीय तोंडाला..", पाप्या सहन न होऊन अक्षरशः रडत बोलला. आता मी ठरवलं होतं की कोणत्याही किंमतीवर आणखी मार खायचा नाही.. रेडकर पुढे सरसावला तसा नाईलाज होऊन मी एक पाऊल पुढे होऊन पुन्हा तवा वर केला. माझे झोक जात होते. तेव्हा ते बघून रेडकर पाप्याला निर्वाणीचं बोलला, "पाप्या. नंतर खलासच करु याला..खरं आत्ता सरबरलंय ते..कायपण करुन बसेल..मरशील फुकटचा..चल गप आता.." नाईलाज झाल्यासारखं दाखवत पाप्या भरभर बुलेटकडे गेला.. रेडकरनेही गांडीला पाय लावून पळ काढला.. पुढे काय होईल त्याची मला पर्वा नव्हती. आत्ता मी माझ्या वेडामधे करायचं ते करुन बसलो होतो. मी भानावर आलो होतो आणि फक्त ते दोघे जाईपर्यंत अवसान धरुन ठेवत होतो. ते दोघे गेले आणि धरुन ठेवलेली उत्तेजित अवस्था संपली. मग मात्र मला लागलेला मार अक्षरशः अंगाच्या कणाकणात दुखायला लागला. एकदम भोवळ आली. मी मटकन खाली बसलो. मी मला वाटतोय त्यापेक्षा बराच मार खाल्लाय हे परांजप्याच्या शॉक बसल्यासारख्या चेहर्‍यावरुन कळलं. परांजप्याने एक रिक्षा थांबवली आणि मला त्यात बसवला. सोबत स्वतःही बसला. ल्यूना तिथेच ठेवून. रिक्षात बसवून घराचा पत्ता सांगेपर्यंत मला एकदम मळमळायला लागलं. उलटी होईल असं वाटायला लागलं. डोळ्यासमोर पिवळे काळे ढग यायला लागले. मी परांजप्याला म्हटलं," परांजप्या, मला माझं काही खरं वाटत नाहीये.. अंधार होतोय डोळ्यासमोर.." परांजप्या घाबरुन माझ्याकडे बघायला लागला. मेमरी जाणं वगैरे प्रकार सिनेमात नेहमीच पाहिला होता. इथे मात्र मला सगळं कळत होतं. फक्त जरा धूसर होत चाललं होतं. परांजप्या म्हणाला, "बाझंव.. कानातून रक्त येतंय केळ्या..दुखतोय काय कान?" "नाय रे..", मी जाबडल्यागत म्हटलं..पण परांजप्याचा आवाज एकदम खोलातून येत होता. मग एकदम जोरात झोप आली. मी घाबरुन झोप उडवण्याचा खूप प्रयत्न केला पण काळं काळं होतच गेलं. मी शेवटी काय होतंय कळण्याचा प्रयत्न सोडून डोळे मिटू दिले. ............. सकाळी सकाळी झोपेतून उठलोय असं वाटत होतं. पण जागा झालो तेव्हा डोळेच उघडेनात. उघडले तरी वेगळीच खोली दिसायची .. वेगळेच पडदे.. आणि बाहेर प्रकाश नाहीच.. सकाळही नसणार म्हणजे... गपकन परत डोळे मिटून घ्यायचो. परत केव्हा झोप लागायची कळायचंच नाही. स्वप्न पडतंय म्हणून सोडून द्यायचं. परत जागं व्हायचं. असं बराच वेळ चाललं होतं. एकदा डोळे उघडले. बघितलं तर आई. मग परत मिटून घेतले. मधेच खूप वेळाने परत जाग आली. बघतो तर बाबा... मग स्वप्न आहे अशीच खात्री झाली. गेलेले बाबा कुठे येणार माझ्यासमोर आता.. पुढच्या वेळी मराठे दिसली तेव्हा मात्र स्वप्न असलं तरी चालेल पण चालू रहायला हवं असं ठरवलं. मी खूप ताकद लावून हसण्याचा प्रयत्न केला. शेवटी माझा चेहरा हसला असावा. आणि तीही हसली. माझे डोळे भरले. घशात पाणी आलं. हाताशी गरम मऊ लागलं. पुन्हा डोळे उघडले हळूच. माझा हात माझ्या छातीवर होता आणि त्यावर मराठेचा हात.. स्वप्नच च्यायला... "त्याला झोपू दे आता..", कोणीतरी म्हटलेलं ऐकलं.. ..मग परत डोळे मिटले... ... (टू बी कंटिन्यूड)