Sonar Of Thoughts

(माझाही एक प्रयत्न सांभाळून घ्या :)) ------------------------------------------------------------------------------ प्रिया केवळ एकदाच म्हणालस मला नौसेनेत प्रवेश मिळालाय एकादी कागदी होडी वाहून जावी तसा पटकन नाहीसा झालास.. लोक म्हणतात तू कायमचा गेलास पण परतुनी का नाही आलास माझा वाळूचा किल्ला मोडायला अरे किती वाट पाहु तुशी प्रिया वारा होऊन रुंजी घालतोयस अन् पाऊस होऊन बरसतोयस मीच येते आता तुला भेटायला वाळूचा कण होऊन गेलीय मी तुझ्याच शिंपल्यात मोतीव्हायला ------------------------------ माझीही शॅम्पेन

आलोच.. एवढे मोठे लोक जमून राह्यले आपला पो घालायला काय हरकत आहे, दुपारी लिहितो...

सगळ्या कवींना माझा मानाचा मुजरा! ईतके प्रतिभावान लोक ज्या एका परिवाराचे सदस्य आहेत त्या परिवाराची सदस्या असल्याचा मनापासून अभिमान वाटतोय __/\__ !!

काल जिंदगी ना मिलेगी बघत असताना जावेद्जींच्या फरहान ने म्हटलेल्या काही ओळी या चित्रासाठी समर्पक वाटल्या म्हणून हा प्रयत्न....! पिघलते हूये नीलम सा बेहता यह समां.... नीली नीली सी ये खामोशीयां....! सरसराती हुई टेहनियां, पत्तियां... कह रही है की बस तुम्ही हो यहां... सिर्फ मैं हूं.. मेरी सांसे और मेरी धडकने... ऐसी गहराईयां... ऐसी तनहाईयां... और सिर्फ मैं..... अपने होने का मुझे यकीं आ गया....!! मला वाटतं.. रचनेचा न कलेचा आनंद घ्यावा म्हणून हा यत्न...!!

माझी शँपेन, जयंतराव मस्त कविता .. विकाल .. मस्त वाटली रचना वाचुन अप्रतिम... स्लाईड शो नेहमीप्रमाणे पाहता आला नाही.. असो ..

इथे सर्वांनी 'एक से बढकर एक' -- कविता लिहिल्या आहेत ... तरीही माझी एक (नविन) कविता ! पराजित आज मी -- आले तुझ्या किनारी | अथांग जळ सामोरी -- मी तृषित या किनारी || कित्येक आशा मनी -- अन् पाहिली किती स्वप्ने | स्मृती तयांच्या अशा -- विखूरल्या या किनारी || भावनांचे अनेक पक्षी -- विहरती मुक्त गगनी | सावल्यांचा खेळ त्यांच्या -- चाललासे या किनारी || उसळत्या तव लाटा -- किरणांची मिरवीत नक्षी | रोखती मज आता -- मी बंदीवान या किनारी || धीर गंभीर तुझी गाज -- असते सदैव कानी | मंत्र जणु मुक्तीचा -- मज भासे या किनारी || असीम तुझी व्याप्ती -- आलोट तुझी शक्ती | सामर्थ्य पार करण्या -- मी मागते या किनारी || दिसते मज ती नौका -- शीड जिचे भरारी | डौलाने काढीत वाट -- येईल या किनारी || मग थांबेल हे क्षितीज -- मजसाठी दूर किनारी | लाटांसवे तुझ्याच -- मी जाईन त्या किनारी ||

एकापेक्षा एक सुन्दर चित्रकविता आहेत! हा माझाही एक प्रयत्न तो शांत, मीही शांत वरवर भासते आतून काही गुप्त खळबळ गाजते आभाळ मेघांनी भरुन धुमसे तरी सांडेच ना, का खिन्न घुसमट दाटते? या कातळाचे एक अविचल अंग मी नि:शब्द, निर्वातात खिळुन अपंग मी या सागराचा गूढ, गहन तरंग मी आकांत आलापीत अनवट राग ते मेघांतली अस्वस्थ हुरहुर पेलण्या, येते इथे आभाळझड नित झेलण्या ती दुष्ट जाते दूर मज अवहेलण्या मी श्रांत, निश्वासून मन चुरगाळते !