आई

आईच्या प्रेमापुढे सारं काही फिकं असतं.

पण काही दुर्दैवी जीवांच्या नशिबी अशीही आई येते. जन्मदात्रीच आयुष्याचा नरक बनवते. उभं आयुष्य आपण अशा आईच्या पोटी जन्माला आलो ही एक दुर्दैवी घटना (ट्रॅजिक ईव्हेंट) होती अशी स्वतःचीच समजूत घालून आपलं "सायकॉलॉजीकल मेस" असलेलं आयुष्य सावरताना नकोसं होऊन जातं.

वरती वाकडाजीरावांशी सहमत.

हल्ली अश्या कविता वाचून भावना डोक्यापर्यंत पोहोचत नाहीत. रोजचा पेपर उघडला की दिड-दोन हजारात तान्ह्या मुलांना विकणार्‍या आया दिसतात, जन्माआधीच विहिरीत फेकणार्‍या आया दिसतात, काही आया अंगावरचं दूधही न सोडलेल्या पोटच्या पोरांना नवर्‍याच्या हवाली करून आधिच्या प्रियकराबरोबर पळून जातात.

त्यामुळे वैयक्तीक अनुभवांपर्यंतच ठिक आहे.

छान कविता. आवडली.

या सार्‍या गोष्टींचा ,
लहान प्रेमळ देव
आणि त्याला जोडलेले हात.
माझं भलं तिला लागो,
तिचं वाईट मला मिळो.

हे फार सुरेख शुचि.

आवडली.

सकाळी उठले तेच हुंदका गळ्यात दाटून. या विषयावर एक तर लिहाल तितके कमी आहे...पण जे काही खरडले ते गोड मानून घ्यावे.

होय! म्हणुनच जे काही खरडले ते गोड मानले आहे... अन्यथा...

:(

ए आये!

मनातलं जे आहे तसं मांडलंय. कवितेचा बांधा आहे का? वृत्त्/मीटर आहे का? वगैरे काही नाही.
जे आतून आलंय ते मांडलंय. खरं तर अशा रचना आवडत नाहीत मला. पण ही रचना अपवाद!
शेवट तर खूपच छान.
धन्यवाद ही कविता इथे दिल्याबद्दल.

इतक्या सर्वांची काळजी घेणं एकट्या देवाला शक्य होत नाही म्हणून त्याने 'आई' निर्माण केली.

पण दुर्दैवाने तशी 'आई' हल्ली दुर्मिळ होत चालल्याचे जाणवते आहे.

भावना पोहोचाल्या.

सकाळी उठले तेच हुंदका गळ्यात दाटून. या विषयावर एक तर लिहाल तितके कमी आहे...पण जे काही खरडले ते गोड मानून घ्यावे.

हे वाचताना मलाही हुंदका अनावर झाला ग...
स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी..!!!!!!!!!!!!!

खुप छान अभिव्‍यक्ति! अतिशय आवडली!

आवडेश

शुची, अंतःकरणातून आलेल्या उमाळ्यातूनच खर काव्य प्रसवतं असं मला वाटतं. त्यामुळे तुमची कविता/काव्य सुंदरच आहे.

ओनेस्ट भावना