मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

नाट्य

साडू म्हणे कामच तोडू...

डॉ.श्रीराम दिवटे ·

वसईचे किल्लेदार 11/08/2011 - 11:50
डॉ. साहेब, आमच्या सच्च्या स्टोरीला लेखाचे स्वरुप दिल्याबद्दल आभारी! काही ठिकाणी अतिशयोक्ती आहे ... पण विनोद निर्मितीसाठी आवश्यक बाब म्हणुन नो कमेंट! एकंदरीत आवड्ण्यात आला आहे!

वपाडाव 11/08/2011 - 15:04
गुर्जी असे प्रतिसाद देउन लहान मुलांच्या मनावर कलुषित असे विकार जडवण्याचा हा शीण प्रयत्न असफल झालाय असे नमुद करु इच्छितो.....

वसईचे किल्लेदार 11/08/2011 - 11:50
डॉ. साहेब, आमच्या सच्च्या स्टोरीला लेखाचे स्वरुप दिल्याबद्दल आभारी! काही ठिकाणी अतिशयोक्ती आहे ... पण विनोद निर्मितीसाठी आवश्यक बाब म्हणुन नो कमेंट! एकंदरीत आवड्ण्यात आला आहे!

वपाडाव 11/08/2011 - 15:04
गुर्जी असे प्रतिसाद देउन लहान मुलांच्या मनावर कलुषित असे विकार जडवण्याचा हा शीण प्रयत्न असफल झालाय असे नमुद करु इच्छितो.....
साडू म्हणे कामच तोडू... पूर्वाश्रमीचे घनिष्ठ मित्र असलेले व आता एकमेकांचे साडू बनलेले दोघेजण नेमक्या फ्रेंडशिप डे च्या दिवशी एकत्र येतात. त्यांच्यात पुढीलप्रमाणे संवाद घडतो... “काय साडू, लग्नाचे लाडू फुटल्यापासून तू चांगलाच सुटलाय की रे.” “आणि हे माझ्या प्रिय साडू तुझंही पोट फारच वाढू लागलंय त्याचं काय?” “अरे आज फ्रेंडशिप डे. विसरलास की काय?” “छे छे कसा विसरेन?” “मग बँड नाही आणलास? मागच्यावर्षी तर चांगले कोपरापर्यंत बँड बांधून फिरत होतास ना?” “अरे साडू, मागच्या आठवणी नकोस काढू..
धोरण
संस्कृती
नाट्य
वावर
विनोद
समाज
जीवनमान
मौजमजा
बातमी
विरंगुळा

ब्राऊ..७..

गवि ·

शाहिर 10/08/2011 - 15:46
मान गये गवि आझम .. अंग्री यंग लुक आवडला बर का !! मराठे मलम लावायला येनार कि आता .. पंटर जिकला !!

वपाडाव 10/08/2011 - 15:59
तुफान्न...... मराठेच्या हातुन जर जखम भरली तर काय होइल या विचाराने केळ्या अर्धा तंदुरुस्त होतोय असं दिसतंय.....
देवा मला रोज एक अपघात कर, आणी तिच्या हाताने जखमा या भर.

मनिष 10/08/2011 - 16:04
तोंडाला मस्त चव यावी आणि डिशच संपावी असे वाटले....मस्त झालाय, पण थोडा मोठा हवा होता हा भाग. क्रमशः नसले तरी पुढे लिहशीलच अशी खात्री. लवकर येऊ दे रे!!! (गविचा पंखा) - मनिष

स्वाती दिनेश 10/08/2011 - 16:25
स्वप्नातून/गुंगीतून/बेशुध्दीतून जाग आल्यावर पुढे काय? लवकर पुढचा भाग येऊ देत.. स्वाती

प्रास 10/08/2011 - 17:36
मजा आली गवि भौ, पण ते पाप्या फार झटकन पळालं हो! (म्हंजे आपलं मला तसं वाटलं) ;-) मस्त मस्त मस्त! आणि ते बेशुद्धीच्या तळ्यात-मळ्यात स्थितीतलं वर्णनही एकदम खास..... आन देव और भी..... आधी परा नि आता तुम्ही! ;-) गविफ्याण :-)

श्रावण मोडक 10/08/2011 - 19:10
पण ते पाप्या फार झटकन पळालं हो!
हाहाहाहा... केळ्यानं मार कमी खाल्ला असं म्हणायचं आहे, तर म्हणा की राव तसं. हे आडून-आडून का? ;)

प्रशांत 10/08/2011 - 19:19
केळ्यानं मार कमी खाल्ला पण हा.... सरांचे शब्द आठवल्यानंतर नाहि.. | सरांचे शब्द आठवले. खाली पडलास की सगळे तुझ्यावर चढतील.

sagarparadkar 10/08/2011 - 18:43
खरंतर पाप्याला अजून दोन तीन रट्टे पडायला पाहिजे होते .... पण मला वाटतं पुढच्या भागात कराटेचे सर केळ्याला शाबासकी देणार आणि पाप्या आणि रेडकरला ढिलं करणार .... :)

आनंदयात्री 10/08/2011 - 18:49
वाह, भडवाचोत पाप्याला चक्क केळकरने फोडला !! एकच नंबर गवि. अन तुम्ही लिहलेय इतके क्लास की जणु पिक्चरच पहात होतो !! अर्थात आता पुढच्या सीझनची वाट पहाणे आलं ..

प्रशांत 10/08/2011 - 19:05
>>>कच नंबर गवि. अन तुम्ही लिहलेय इतके क्लास की जणु पिक्चरच पहात होतो !! अवांतरः केळ्याला गुडलक.

शाहिर 10/08/2011 - 15:46
मान गये गवि आझम .. अंग्री यंग लुक आवडला बर का !! मराठे मलम लावायला येनार कि आता .. पंटर जिकला !!

वपाडाव 10/08/2011 - 15:59
तुफान्न...... मराठेच्या हातुन जर जखम भरली तर काय होइल या विचाराने केळ्या अर्धा तंदुरुस्त होतोय असं दिसतंय.....
देवा मला रोज एक अपघात कर, आणी तिच्या हाताने जखमा या भर.

मनिष 10/08/2011 - 16:04
तोंडाला मस्त चव यावी आणि डिशच संपावी असे वाटले....मस्त झालाय, पण थोडा मोठा हवा होता हा भाग. क्रमशः नसले तरी पुढे लिहशीलच अशी खात्री. लवकर येऊ दे रे!!! (गविचा पंखा) - मनिष

स्वाती दिनेश 10/08/2011 - 16:25
स्वप्नातून/गुंगीतून/बेशुध्दीतून जाग आल्यावर पुढे काय? लवकर पुढचा भाग येऊ देत.. स्वाती

प्रास 10/08/2011 - 17:36
मजा आली गवि भौ, पण ते पाप्या फार झटकन पळालं हो! (म्हंजे आपलं मला तसं वाटलं) ;-) मस्त मस्त मस्त! आणि ते बेशुद्धीच्या तळ्यात-मळ्यात स्थितीतलं वर्णनही एकदम खास..... आन देव और भी..... आधी परा नि आता तुम्ही! ;-) गविफ्याण :-)

श्रावण मोडक 10/08/2011 - 19:10
पण ते पाप्या फार झटकन पळालं हो!
हाहाहाहा... केळ्यानं मार कमी खाल्ला असं म्हणायचं आहे, तर म्हणा की राव तसं. हे आडून-आडून का? ;)

प्रशांत 10/08/2011 - 19:19
केळ्यानं मार कमी खाल्ला पण हा.... सरांचे शब्द आठवल्यानंतर नाहि.. | सरांचे शब्द आठवले. खाली पडलास की सगळे तुझ्यावर चढतील.

sagarparadkar 10/08/2011 - 18:43
खरंतर पाप्याला अजून दोन तीन रट्टे पडायला पाहिजे होते .... पण मला वाटतं पुढच्या भागात कराटेचे सर केळ्याला शाबासकी देणार आणि पाप्या आणि रेडकरला ढिलं करणार .... :)

आनंदयात्री 10/08/2011 - 18:49
वाह, भडवाचोत पाप्याला चक्क केळकरने फोडला !! एकच नंबर गवि. अन तुम्ही लिहलेय इतके क्लास की जणु पिक्चरच पहात होतो !! अर्थात आता पुढच्या सीझनची वाट पहाणे आलं ..

प्रशांत 10/08/2011 - 19:05
>>>कच नंबर गवि. अन तुम्ही लिहलेय इतके क्लास की जणु पिक्चरच पहात होतो !! अवांतरः केळ्याला गुडलक.
3
नाट्य
वाङ्मय
कथा
प्रकटन
आस्वाद

सौंदर्याचा बाजार

डॉ.श्रीराम दिवटे ·

वसईचे किल्लेदार 09/08/2011 - 10:38
डॉ. साहेब पैशाला अवास्तव महत्व आल्यामूळे हे सगळे अभीप्रेत आहे. पश्च्यात्यांचा थोडाफार प्रभाव ही सुद्धा एक बाब आहे ... यांखेरिज आणखी काही कारणे असू शकतात. यांवर काही उपाय असल्यास सांगा. _________________________________________________ जो जे वांछील तो ते लाहो ...

मराठी_माणूस 09/08/2011 - 12:09
ह्या क्षेत्रात सुमार बुध्दिमत्तेचे, पैशाला हपापलेले लोक जास्त आहेत, त्यांच्या कडुन कसल्या अपेक्षा करणार . त्यात त्याना प्रोत्साहीत करायला प्रेक्षकही आहेत. (नुकत्याच एका धाग्यात एका चित्रपटात दाखवलेल्या किळसवाण्या दृश्यांचा उल्लेख आहे, तरीही , लोक म्हणातात एकदा पहायला हरकत नाही. आता बोला)

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 12:15
हिरॉईन्सचे स्वीमिंग पुलावरचे देहप्रदर्शन, खोलवरचे किसींग शॉटस्, अन् बेडवरचे नग्न सीन्स
कुठला हो कुठला शिणीमा ?

शाहिर 09/08/2011 - 12:33
अशा चित्र पटांची यादी जाहिर करा बघु ..म्हणजे आम्ही ते पाहुन त्यांचा निषेध करु अवांतर : चटकदार आहे हे मान्य करत आहत तर ?? अति अवांतर : बूम बघितला का हो तुम्ही ??

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:16
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या अकलेचा बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:30
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या अकलेचा बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:30
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या 'अकलेचा' बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

गवि 09/08/2011 - 13:34
कशाला सेन्सॉरबिन्सॉर? जबरदस्तीने तर करत नाहीयेत ना तसे सीन्स..? करेनात.. फार तर काही काळाने बघून बघून डिसेन्सिटायझेशन होईल.. तेही ठीकच. ज्यांना अभिनय बघायचाय त्यांच्यासाठी काही अभिनयाचा दुष्काळ झालाय आणि त्याऐवजी वस्त्रगहाळपणाचा सुकाळ झालाय असं वाटत नाही.

योगप्रभू 09/08/2011 - 14:23
बाळ श्याम, अरे असा हताश होऊ नकोस. सध्या जरी हे निर्माते, कलाकार आणि प्रेक्षक 'थर्ड क्लास पीपल' असले तरी काळाच्या ओघात सुधारतील. वाईटानंतर चांगले येतच असते. तू आशावादी राहा. उद्या 'संत राखी', 'वीरबाला मल्लिका' असे उदात्त चित्रपट नक्की निर्माण होतील. आपल्याकडे आता कुठे डायनासॉरच्या जीवनशैलीवरचे ज्युरासिक पार्कसारखे चित्रपट बनू लागले आहेत. आदिमानवांच्या जीवनावरचा चित्रपट कधी बनणार? आपण खूप मागे आहोत रे अजुन. तुझी मॉम

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 14:26
योगप्रभू ह्यांच्याशी सहमत. सध्या आम्ही 'ब्राह्मण मुळचे स्पार्टन' ह्या डॉक्युमेंटरीची आतुरतेने वाट पहात आहोत.

धमाल मुलगा 09/08/2011 - 15:22
शिवाय, 'स्पॅनिअर्ड्स आणि कोकणस्थ साम्यस्थळे ' ह्या 'हे सारे येते कोठून' च्या पुढील अभ्यासपुर्ण विवेचनाच्या प्रतिक्षेत आम्हीही आहोत.

पंगा 10/08/2011 - 00:59
कोकणस्थी चाळे
याबद्दल सविस्तर माहिती मिळू शकेल काय?

योगी९०० 09/08/2011 - 15:14
तुमचा लेख वाचून बरेच चित्रपट पहायचे राहून गेले असे वाटले..(खिलाप, जंगललव).. अजून काही उदाहरणे द्यावीत म्हणजे ते सर्व चित्रपट पाहून (जर चित्त ताळ्यावर असेल) तर मोठी प्रतिक्रिया देईन.. उदाहरणे देताना पुढील शब्दांचा मुक्त वापर असावा..म्हणजे लेख वाचूनच मुड बनेल.. मादक, उत्तान, मदमस्त, मुसमुसलेली जवानी, भरगच्च,अंतर्वस्त्रं, काचोळी (अजून सुचत नाहीत...तुम्हीच सुचवा.....)

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 15:35
अरे बाबा... डाक्टरांचं नाव श्रीराम आहे...मस्तराम नव्हे! असं काय करतोयस?
आम्ही तर ऐकलय की डाक्टरांना मराठी आंतरजालचे मस्ताराम* म्हणतात म्हणुन ? *रमताराम वेगळे आणि मस्ताराम वेगळे.
-कडक बुन्देला
=)) खपलो =)) परवाच पुन्हा एकदा वाचुन संपवले. ठोक्या तुकाराम

रमताराम 10/08/2011 - 00:45
*रमताराम वेगळे आणि मस्ताराम वेगळे. खुलाशाबद्दल धन्यवाद. पण ते रमताराम नि मस्तराम यांची भेट घडवून आणण्याचे काम तुम्ही शिरावर घेतले होते त्याचे काय झाले?

मिसळपाव 09/08/2011 - 16:32
.. "सर्वोत्तम प्रतिक्रिया संच पुरस्कार" देण्यात यावा अशी मी संपादक मंडळाला विनंती करतो !! :-)))))))))))))))))))))))))))) - "स्ट्रेस मॅनेजमेंट" ची नड भागलेला, मिसळपाव

प्रियाली 09/08/2011 - 20:49
मधुबालेसारख्या तथाकथित सोज्ज्वळ बाया आज सिनेमाबाहेर प्रत्यक्षात तरी आढळतात का? हा लेख म्हणजे कहींपे निगाहे कहींपे निशाना असे तर नाही ना?

दैत्य 09/08/2011 - 23:08
इम्रान हाशमीच्या गाठोड्यातील कोणतीही दशमी काढून पहा, म्हणजे त्याला सिरियल किसर का म्हणतात ते कळेल. अहो डॉक, मागणी तसा पुरवठा..... सिनिमे समाज 'प्रबोधना' साठी नाही 'धना'साठी काढले जात असावेत...आणि अश्या शॉट्समुळे प्रबोधन होत नाही हेही खरं कसं मानावं? तीही एक कला आहे ;)

इरसाल 10/08/2011 - 10:45
पहिल्या दोन प्रतिसाद नंतर एकही प्रतिसाद लेखाला धरून नाही.

वसईचे किल्लेदार 09/08/2011 - 10:38
डॉ. साहेब पैशाला अवास्तव महत्व आल्यामूळे हे सगळे अभीप्रेत आहे. पश्च्यात्यांचा थोडाफार प्रभाव ही सुद्धा एक बाब आहे ... यांखेरिज आणखी काही कारणे असू शकतात. यांवर काही उपाय असल्यास सांगा. _________________________________________________ जो जे वांछील तो ते लाहो ...

मराठी_माणूस 09/08/2011 - 12:09
ह्या क्षेत्रात सुमार बुध्दिमत्तेचे, पैशाला हपापलेले लोक जास्त आहेत, त्यांच्या कडुन कसल्या अपेक्षा करणार . त्यात त्याना प्रोत्साहीत करायला प्रेक्षकही आहेत. (नुकत्याच एका धाग्यात एका चित्रपटात दाखवलेल्या किळसवाण्या दृश्यांचा उल्लेख आहे, तरीही , लोक म्हणातात एकदा पहायला हरकत नाही. आता बोला)

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 12:15
हिरॉईन्सचे स्वीमिंग पुलावरचे देहप्रदर्शन, खोलवरचे किसींग शॉटस्, अन् बेडवरचे नग्न सीन्स
कुठला हो कुठला शिणीमा ?

शाहिर 09/08/2011 - 12:33
अशा चित्र पटांची यादी जाहिर करा बघु ..म्हणजे आम्ही ते पाहुन त्यांचा निषेध करु अवांतर : चटकदार आहे हे मान्य करत आहत तर ?? अति अवांतर : बूम बघितला का हो तुम्ही ??

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:16
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या अकलेचा बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:30
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या अकलेचा बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

इंटरनेटस्नेही 09/08/2011 - 13:30
असे णट णट्या सौंर्दयाचा बाजार मांडत असले; तरी असे चित्रपट डोक्यावर घेणारे प्रेक्षक आपल्या 'अकलेचा' बाजार मांडातात असे आम्चे स्पष्ट मत आहे. मुर्ख कुठचे!

गवि 09/08/2011 - 13:34
कशाला सेन्सॉरबिन्सॉर? जबरदस्तीने तर करत नाहीयेत ना तसे सीन्स..? करेनात.. फार तर काही काळाने बघून बघून डिसेन्सिटायझेशन होईल.. तेही ठीकच. ज्यांना अभिनय बघायचाय त्यांच्यासाठी काही अभिनयाचा दुष्काळ झालाय आणि त्याऐवजी वस्त्रगहाळपणाचा सुकाळ झालाय असं वाटत नाही.

योगप्रभू 09/08/2011 - 14:23
बाळ श्याम, अरे असा हताश होऊ नकोस. सध्या जरी हे निर्माते, कलाकार आणि प्रेक्षक 'थर्ड क्लास पीपल' असले तरी काळाच्या ओघात सुधारतील. वाईटानंतर चांगले येतच असते. तू आशावादी राहा. उद्या 'संत राखी', 'वीरबाला मल्लिका' असे उदात्त चित्रपट नक्की निर्माण होतील. आपल्याकडे आता कुठे डायनासॉरच्या जीवनशैलीवरचे ज्युरासिक पार्कसारखे चित्रपट बनू लागले आहेत. आदिमानवांच्या जीवनावरचा चित्रपट कधी बनणार? आपण खूप मागे आहोत रे अजुन. तुझी मॉम

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 14:26
योगप्रभू ह्यांच्याशी सहमत. सध्या आम्ही 'ब्राह्मण मुळचे स्पार्टन' ह्या डॉक्युमेंटरीची आतुरतेने वाट पहात आहोत.

धमाल मुलगा 09/08/2011 - 15:22
शिवाय, 'स्पॅनिअर्ड्स आणि कोकणस्थ साम्यस्थळे ' ह्या 'हे सारे येते कोठून' च्या पुढील अभ्यासपुर्ण विवेचनाच्या प्रतिक्षेत आम्हीही आहोत.

पंगा 10/08/2011 - 00:59
कोकणस्थी चाळे
याबद्दल सविस्तर माहिती मिळू शकेल काय?

योगी९०० 09/08/2011 - 15:14
तुमचा लेख वाचून बरेच चित्रपट पहायचे राहून गेले असे वाटले..(खिलाप, जंगललव).. अजून काही उदाहरणे द्यावीत म्हणजे ते सर्व चित्रपट पाहून (जर चित्त ताळ्यावर असेल) तर मोठी प्रतिक्रिया देईन.. उदाहरणे देताना पुढील शब्दांचा मुक्त वापर असावा..म्हणजे लेख वाचूनच मुड बनेल.. मादक, उत्तान, मदमस्त, मुसमुसलेली जवानी, भरगच्च,अंतर्वस्त्रं, काचोळी (अजून सुचत नाहीत...तुम्हीच सुचवा.....)

परिकथेतील राजकुमार 09/08/2011 - 15:35
अरे बाबा... डाक्टरांचं नाव श्रीराम आहे...मस्तराम नव्हे! असं काय करतोयस?
आम्ही तर ऐकलय की डाक्टरांना मराठी आंतरजालचे मस्ताराम* म्हणतात म्हणुन ? *रमताराम वेगळे आणि मस्ताराम वेगळे.
-कडक बुन्देला
=)) खपलो =)) परवाच पुन्हा एकदा वाचुन संपवले. ठोक्या तुकाराम

रमताराम 10/08/2011 - 00:45
*रमताराम वेगळे आणि मस्ताराम वेगळे. खुलाशाबद्दल धन्यवाद. पण ते रमताराम नि मस्तराम यांची भेट घडवून आणण्याचे काम तुम्ही शिरावर घेतले होते त्याचे काय झाले?

मिसळपाव 09/08/2011 - 16:32
.. "सर्वोत्तम प्रतिक्रिया संच पुरस्कार" देण्यात यावा अशी मी संपादक मंडळाला विनंती करतो !! :-)))))))))))))))))))))))))))) - "स्ट्रेस मॅनेजमेंट" ची नड भागलेला, मिसळपाव

प्रियाली 09/08/2011 - 20:49
मधुबालेसारख्या तथाकथित सोज्ज्वळ बाया आज सिनेमाबाहेर प्रत्यक्षात तरी आढळतात का? हा लेख म्हणजे कहींपे निगाहे कहींपे निशाना असे तर नाही ना?

दैत्य 09/08/2011 - 23:08
इम्रान हाशमीच्या गाठोड्यातील कोणतीही दशमी काढून पहा, म्हणजे त्याला सिरियल किसर का म्हणतात ते कळेल. अहो डॉक, मागणी तसा पुरवठा..... सिनिमे समाज 'प्रबोधना' साठी नाही 'धना'साठी काढले जात असावेत...आणि अश्या शॉट्समुळे प्रबोधन होत नाही हेही खरं कसं मानावं? तीही एक कला आहे ;)

इरसाल 10/08/2011 - 10:45
पहिल्या दोन प्रतिसाद नंतर एकही प्रतिसाद लेखाला धरून नाही.
नटांच्या सिक्स पॅकअॅब्जचे प्रदर्शन असू द्या किंवा नट्यांच्या पुष्ट उरोजांचे अर्धावृत्त दर्शन आजच्या चित्रपटातील हा मसाला भलताच चटकदार बनविला जातोय. याची चटक डोळ्यांना अशी लागते की कुठून कुठून लौल्यस्राव सुरु होतील याचा नेम नाही. सेन्सार मंडळच नेमके आतपर्यंत कोरडे ठणठणीत पडलेय की काय याची शंका येते. अशा उत्तान दृश्याला ते कात्री लावण्याच्या भानगडीत पडत नाहीत की त्यांच्या अनेक भानगडींतून त्यांना वेळ मिळत नाही याचा शोध घ्यावा लागेल. आजच्या चित्रपटसृष्टीला अश्लीलतेचे एवढे मोठे खग्रास ग्रहण लागलेय की ते सुटता सुटण्याची शक्यता मावळलीय.
कला
संस्कृती
नाट्य
समाज
जीवनमान
तंत्र
राहणी
चित्रपट
छायाचित्रण
विचार
लेख
मत
माध्यमवेध
माहिती
वाद
विरंगुळा

च तु र्भु ज

चेतन सुभाष गुगळे ·

चेतन सुभाष गुगळे 26/07/2011 - 15:49
https://sites.google.com/site/jalarangaprakasana/announcements/jalavani2011sathisahityapathavinyaceavahana वर उल्लेख करण्यात आलेल्या जालीय अंकात प्रकाशित करण्यासाठी चतुर्भुज नाटकाचे नाट्यवाचन करून त्याचे ध्वनिमुद्रण करण्याची योजना आहे. यास्तव नाटकातील सहा पात्रांना आवाज देण्या करिता हौशी कलावंतांची आवश्यकता आहे. इच्छुकांनी व्यक्तिश: संपर्क साधावा. धन्यवाद.

चेतन सुभाष गुगळे 26/07/2011 - 15:49
https://sites.google.com/site/jalarangaprakasana/announcements/jalavani2011sathisahityapathavinyaceavahana वर उल्लेख करण्यात आलेल्या जालीय अंकात प्रकाशित करण्यासाठी चतुर्भुज नाटकाचे नाट्यवाचन करून त्याचे ध्वनिमुद्रण करण्याची योजना आहे. यास्तव नाटकातील सहा पात्रांना आवाज देण्या करिता हौशी कलावंतांची आवश्यकता आहे. इच्छुकांनी व्यक्तिश: संपर्क साधावा. धन्यवाद.
(प्रवेश १ला स्थळ : महिपतराव पाटलांचा प्रशस्त वाडा आणि त्यासभोवतालचा परिसर) प्रसंग : महिपतरावांची एकुलती एक कन्या हेमांगी चा विवाह संपन्न होत आहे. लग्नसमारंभात काम करणारी नोकरमंडळी आणि त्यांना सूचना देणारे यांची लगबग चालु आहे. मंद आवाजात वाद्ये वाजत आहेत. वातावरणात एक प्रसन्नता भरून राहिली आहे. महिपतराव : (मोठ्याने ओरडून) आरं रामा, शिवा, गोविंदा. कोणी हाय का तिकडं? कुठं मेलेत समदे? हितं अजून किती कामं करायची बाकी आहेत. वावरात खुर्च्या मांडायच्यात. माईक अन् स्पीकर अजून आले नाहीयत. ........ ..... (स्वगत / प्रेक्षकांना) मंडळी आज तुमच्या भाषेत ते नर्वसनेस का काय म्हणत्यात ना..
नाट्य
मौजमजा

शास्त्रीय नृत्याकडून ..... व्यायामाकडे

मृगनयनी ·

टारझन 21/05/2011 - 03:45
अभिनंदन .. पत्रकार झाल्या की वो तुम्ही :) आगड्या वेगळ्या विषयावर आगळं वेगळं लेखन .. व्यायाम प्रकार असाही असु शकतो ? :) आवडले . - इकडुन तिकडुन .. व्यायामाकडे(च)

मृगनयनी 21/05/2011 - 04:03
धन्यु धन्यु!!! ... आणि हो!... आप्ला आजचा सामना'तलाच "त्रिमितीचाही अनुभव" आम्ही घेतला बरं का!!!!.... ;) :) हिन्दुस्तानात ३ डी लैपटौप येत असल्याची बातमी आपल्याकडून समजल्यामुळे आपलेही अभिनन्दन!! :) :)

शशिकांत ओक 23/05/2011 - 11:28
मृगनयनी, एका आगळ्यावेगळ्या विषयावर अर्थपुर्ण आणि वेधक माहिती. सवितर विवरणाने समाधान वाटले. १४५अंशाचा कोन करताना मोजमाप करून त्या नृत्य-व्यायाम प्रकाराला गणिती काटेकोरपणा आला आहे. सध्या रामदेव बाबांनी योग व्यायामांना नवे परिमाण देऊन त्याला जागतिक लोकप्रियता मिळवून दिली. तशीच सध्याच्या कवायतखोर, अंगचटी नाचांऐवजी या नृत्यप्रकारांना पुढे आणणाऱ्या स्पर्धा आयोजित करून भारतीय पारंपारिक नृत्यांबद्द्ल गोडी पुन्हा उत्पन्न करता येईल.

टारझन 21/05/2011 - 03:45
अभिनंदन .. पत्रकार झाल्या की वो तुम्ही :) आगड्या वेगळ्या विषयावर आगळं वेगळं लेखन .. व्यायाम प्रकार असाही असु शकतो ? :) आवडले . - इकडुन तिकडुन .. व्यायामाकडे(च)

मृगनयनी 21/05/2011 - 04:03
धन्यु धन्यु!!! ... आणि हो!... आप्ला आजचा सामना'तलाच "त्रिमितीचाही अनुभव" आम्ही घेतला बरं का!!!!.... ;) :) हिन्दुस्तानात ३ डी लैपटौप येत असल्याची बातमी आपल्याकडून समजल्यामुळे आपलेही अभिनन्दन!! :) :)

शशिकांत ओक 23/05/2011 - 11:28
मृगनयनी, एका आगळ्यावेगळ्या विषयावर अर्थपुर्ण आणि वेधक माहिती. सवितर विवरणाने समाधान वाटले. १४५अंशाचा कोन करताना मोजमाप करून त्या नृत्य-व्यायाम प्रकाराला गणिती काटेकोरपणा आला आहे. सध्या रामदेव बाबांनी योग व्यायामांना नवे परिमाण देऊन त्याला जागतिक लोकप्रियता मिळवून दिली. तशीच सध्याच्या कवायतखोर, अंगचटी नाचांऐवजी या नृत्यप्रकारांना पुढे आणणाऱ्या स्पर्धा आयोजित करून भारतीय पारंपारिक नृत्यांबद्द्ल गोडी पुन्हा उत्पन्न करता येईल.
"शास्त्रीय नृत्याकडून व्यायामाकडे " ...... सामना'तील लिन्क इथे - शास्त्रीय नृत्य - एक व्यायाम : आपण सुन्दर, प्रमाणबद्ध असावं आणि दिसावं अशी प्रत्येक स्त्रीची इच्छा असते. आणि त्यासाठी काहीही करायची तिची तयारी असते. सुन्दर दिसण्यासाठी कॉस्मेटिक्स, आयुर्वेदिक औषधं, मेक-अप.. वगैरे पर्याय असतात. पण प्रमाणबद्ध शरीरयष्टीसाठी आणि आपले आरोग्य टिकवण्यासाठी मात्र व्यायामाशिवाय पर्याय नसतो. त्यासाठी लेडीज-जिम, स्लिमिन्ग सेन्टर्स, एरोबिक्स-क्लासेस जॉईन करण्याकडे बहुतेक जणींचा ओढा असतो.
कला
नृत्य
संगीत
मांडणी
संस्कृती
नाट्य
वावर
इतिहास
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
विचार
लेख
आस्वाद

धिक्कार ते अधिकार : माझा प्रवास व्हाया..३

चिगो ·

प्यारे१ 16/05/2011 - 14:36
शिका काहीतरी प्यारे.... शिका. संपलं आयुष्य सगळं. टिवल्याबावल्या करण्यात. यु पी एस सी करताना (अर्थात सगळीकडंच पण मुख्यत्वे) वाढणारं वय, स्वतःची क्षमता, कुवत आणि याबरोबरच आर्थिक स्थितीचा विचार व्यवस्थित करुन मनोधैर्य टिकणं आणि कुटुंबाकडून टिकवलं जाणं आणि अभ्यास करणं हे सगळ्यात महत्त्वाचं. बाकी चिगो साहेब ;), सध्या कुठे? आय ए एस झाल्या नंतरचे अनुभव ऐका/वाचायलाही आवडेल.

श्रावण मोडक 16/05/2011 - 16:25
हरकत नाही. वाट पाहतो. पण खरं तर या प्रोबेशनमध्येही अनेक अनुभव असे असतील, की जिथं आपल्या मूळच्या धारणा आणि व्यवस्थेतील 'प्रत्यक्ष' यांचा एक सामना होत असावा. आणि ते अनुभव आपल्या धारणांचीच फेरमांडणी करत असावेत. तसे असेल तर तेही अनुभव पुढे-मागे वाचायला आवडतील.

प्रास 16/05/2011 - 16:04
आनंद झाला तुमची लेखमाला वाचून! सगळ्या प्रतिकूल गोष्टींमधूनही तुम्ही आपलं इप्सित साध्य केलंय. सध्या कुणीकडे असताय आयएएस बनून? आपले एक मिपाकर मित्र 'आळश्यांचा राजा' यांचे त्यांच्या कामकाजासंबंधीचे अनुभव वाचताना अनेक गोष्टी नव्याने समजल्या. तुमच्याकडूनही अशाच अनुभवजंत्रीयुक्त लेखांची अपेक्षा करणं चुकीचं वाटू नये ही अपेक्षा.... ब्युरोक्रसीमधील पुढल्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा! पुलेप्र.

चिगो 16/05/2011 - 17:34
सगळ्यांचे मनःपुर्वक धन्यवाद.. सध्या मी आसाममधील नगाँव येथे असिस्टंट कमिश्नर म्हणून पोस्टेड आहे... ही पोस्ट प्रोबेशन करता असते.. वर श्रामो बोललेत त्यासारख्या माझ्या मुळच्या धारणा आणि व्यवस्थेतील 'प्रत्यक्ष' यांच्यात तफावत जाणवते काही वेळा.. मी सध्या तरी "देखो और सिखो" तत्वावर चालतोय.. आणि ते अनुभव आपल्या धारणांचीच फेरमांडणी करत असावेत. कधी कधी असं होतंही... पण मग माझी काही धोरणं ह्या व्यवस्थेच्या अनुभव-हीनतेमुळे होती हेही तितकंच खरं... म्हणून सध्या फक्त पाहणे-परखणे-शिकणे सुरु आहे..

गोगोल 16/05/2011 - 18:55
छान लिहिले आहे. अभिनंदन, आयुष्यात तुम्ही दाखवलेली जिगर फार कमी लोक दाखवू शकतात.

धमाल मुलगा 16/05/2011 - 19:31
ह्या संपुर्ण लेखमालेतलं सर्वात प्रचंड भावलेलं, मनापासून आवडून गेलेलं काय असेल तर स्वतःच्या अनुभवातून आलेला आणि इतर जे प्रयत्न करतायत त्यांना दिलेला दोन अक्षरी सल्ला... "लढो...." फिनिश! ह्या संपुर्ण घटनाक्रमांनंतर येणार्‍या त्या एका "लढो" चं वजन प्रचंड आहे हे आपसुकच जाणवतं. :) चिअर्स मॅन!

चिगो 17/05/2011 - 09:45
मनापासून आवडून गेलेलं काय असेल तर स्वतःच्या अनुभवातून आलेला आणि इतर जे प्रयत्न करतायत त्यांना दिलेला दोन अक्षरी सल्ला... "लढो...." आणखी काय सांगणार, राजा? काय आणि कसं जिंकायचं, हे ज्याचं तोच ठरवतो.. आपण फक्त हिम्मत द्यायची लढायला.. कोणीतरी बोललाय," Success is not absence of failures. It means reaching your ultimate goal. It is about winning the War, not every battle." मी कदाचित त्याचीच गोष्ट सांगितलीय..

अभिज्ञ 17/05/2011 - 05:09
मस्तच लेखमालिका. तुमच्या चिकाटिला सलाम. वयाच्या सव्वीसाव्या वर्षि एवढा अभ्यास म्हणजे कमाल आहे. आम्ही विंजिनिअरिंगच्या शेवटच्या वर्षालाच वैतागलो होतो कि कधि एकदाचि हि परिक्षेची कटकट संपते म्हणून. :) अभिज्ञ.

चिगो 17/05/2011 - 09:52
ह्याचा अर्थ UPSC च्या जगापासुन खरोखरच अभि़ज्ञ आहात.. काही लोक तर असे असतात की आम्ही त्यांच्याबद्दल म्हणायचो, " सही उम्र मे अगर शादी और बच्चे हो जाते, तो आज बाप और बच्चे एक साथ एक ही NCERT पढ रहे होते.." ;-) अर्थात हे म्हणतांना आम्ही त्यांच्या चिकाटीलाही मानायचो म्हणा..

चिगो 18/05/2011 - 08:03
मला वाटल होत की वरची लिमिट वय वर्षे ३० असते. वयोमर्यादा अशी : ओपन/ जनरल = ३० वर्षे, इतर मागासवर्गीय = ३३ वर्षे, अनु. जाती जमाती = ३५ वर्षे... आता जर एखाद्याचं लग्न २१-२२ व्या वर्षी झालं, तर ३५व्या वर्षी त्याला ५वी-६वी जाणारा मुलगा/मुलगी असू शकते की राव.. आणि आम्ही ६वी पासूनच्या NCERT वाचणं सुरु करतो... म्हुण ह्यो ज्वोक.. :-)

माझीही शॅम्पेन 17/05/2011 - 07:47
जबरदस्त रे मित्रा ! तुझ मनापासून अभिनंदन ! नुसत अपयश ही यशाची पहिली पायरी आहे अस म्हणन सोप्प असत आणि खरोखर इतक यश संपादन करण खूपच अवघड !!

समीरसूर 17/05/2011 - 12:24
चिगोसाहेब (आता तुम्हाला साहेबच म्हणायला हवे :-)), मनापासून अभिनंदन! आएएस होण्यासाठी कष्ट, बुद्धिमत्ता, आणि धेयासक्ती (फोकस) हे गुण किती महत्वाचे आहेत हे आपल्या सातत्यपूर्ण तयारीवरून दिसून येते. आमच्यासारख्यांच्या बाबतीत सगळाच आनंदीआनंद असतो. :-) नक्की काय करायचे आहे हेच कळत नाही. त्यामुळे जे घडते ते आपले म्हणत पुढे सरकायचे असे चाललेले असते. कष्ट, फोकस वगैरे नावालाही नसतात...कुठलेही देदीप्यमान (आपल्यासारखे) यश मिळवायचे म्हणजे कठोर परिश्रम आणि ध्येयप्राप्तीसाठीच्या प्रयत्नांमध्ये सातत्य या दोन गुणांची सगळ्यात जास्त आवश्यकता असते हे आम्हाला वय निघून गेल्यावर कळले. :-) आमचा एक मित्र अजित जोशी आएएस झाला तो काळ आठवला. तो २००३ च्या सुमारास आयएएस झाला. दादरला ग्रंथालयात चिकाटीने अभ्यास करतांना त्याला पाहिलेले आहे. केवळ वडापाव खाऊन जेवणाची वेळ मारून नेणारा अजित आठवला की त्याच्या यशाचे रहस्य कळते. नंतर त्याने 'पानिपत फाउंडेशन'चे खूप काम केले; वीटभट्टी कामगारांच्या मुलांसाठी शाळा चालवल्या. कष्टाला पर्याय नाही हेच खरे. तो आएएस झाल्यानंतर अस्मादिकांना आएएस करण्याची खुमखुमी (ताप, वेड, धुंदी, मोतीबिंदू, खूळ, काहीही म्हणा) आली होती. पण आडातच नाही तर पोहर्‍यात कुठून येणार? प्रचंड कष्ट उपसण्याची तयारी आणि सातत्य या फ्रंटवर अस्मादिक नेहमीच भुईसपाट होत आलेले आहेत. :-) त्यामुळे २-३ दिवसातच हा ज्वर उतरला आणि आम्ही जमिनीवर आलो. खर्डेघाशी करण्यातच जन्म जाणार हे नक्की कळल्यावर निमूटपणे नोकरीसाठी वणवण सुरु केली. :-) आपले पुनश्च अभिनंदन! हे यश नुसतेच स्पॄहणीयच नाही तर अनुकरणीयदेखील आहे. आपल्या तयारीवर, ध्येयाच्या दिशेने दमदार पाऊल टाकण्याच्या इराद्यावर आधारित आपण एखादी लेखमाला/पुस्तक लिहिल्यास खूप उपयुक्त ठरेल. --समीर

चिगो 17/05/2011 - 18:34
आता तुम्हाला साहेबच म्हणायला हवे.. नाय हो.. तेवढं सोडून बोला... तुम्ही अजित जोशी सरांचे मित्र, होय? सरांचे काम आम्हां सगळ्यांसाठीच अनुकरणीय आहे.. सरांनी माझा मॉक इंटरव्ह्यू घेतला होता.. स्वॉलिड होता तो... आपल्या तयारीवर, ध्येयाच्या दिशेने दमदार पाऊल टाकण्याच्या इराद्यावर आधारित आपण एखादी लेखमाला/पुस्तक लिहिल्यास खूप उपयुक्त ठरेल. हॅ, काहीतरीच काय, राव? येवढं टंकता टंकता टेकीला आलो मी... तसेही बर्‍याच जणांनी अशी पुस्तके आधीच लिहीली आहेत.. म्हणून धन्यु पण न-धन्यु (स्वैर अनुवाद ;-))

गोगोल 17/05/2011 - 20:53
> म्हणजे कठोर परिश्रम आणि ध्येयप्राप्तीसाठीच्या प्रयत्नांमध्ये सातत्य या दोन गुणांची सगळ्यात जास्त आवश्यकता असते +१. मी तर म्हणतो की ईथे मिपावर चिगोंसारखे बरेच जण असतील की ज्यांनी अथक परिश्रम घेऊन काहीतरी साध्य केले आहे. अशा मिपाकरांनी जर त्यांचे अनुभव शेअर केले तर काहीतरी शिकायला तरी मिळेल. निरर्थक वाद, चर्चा, काथ्याकुटांपेक्षा असे धागे कितीतरी उपयोगी ठरतील.

बॅटमॅन 08/05/2014 - 14:06
अजित जोशी म्ह. तेच का ते पानपतास २०११ साली असलेले आयएएए? पानपतच्या लढाईला २०११ साली २५० वर्षे पूर्ण झाली त्यानिमित्त मोठा समारंभ झाल्ता तेव्हा. झालंच तर त्यांच्या कामामुळे तेही तिकडे पापिलवार होते असे ऐकून आहे. त्यांचा नामोल्लेखही पानपतास केलेल्या एका कोनशिलेत आहे, २०१३ साली तिकडे गेलो असताना पाहिला आहे.

रामदास 18/05/2011 - 11:44
झालेली अपेक्षा तिसर्‍या भागात पूर्ण झाली. या तिन्ही भागांचा एक नेटका लेख बनवून विद्यापिठाने ग्रॅज्युएट होणार्‍या प्रत्येक मुलाला मार्क लिस्टसोबत द्यावा असे वाटते. अभिनंदन.

चिगो 19/05/2011 - 02:32
या तिन्ही भागांचा एक नेटका लेख बनवून विद्यापिठाने ग्रॅज्युएट होणार्‍या प्रत्येक मुलाला मार्क लिस्टसोबत द्यावा असे वाटते. अरे बापरे, डायरेक्ट परमवीर चक्र, पद्मभुषण, भारतरत्न सगळं एकसाथ दिलं की काका तुम्ही मला... :-) एवढी लायकी आहे की नाही, माहीत नाही. पण तुमच्या भावनांसाठी धन्यवाद.. थँक्स..

वपाडाव 19/05/2011 - 10:55
|| कौन कहता है, के आसमां में सुराख नही होता? इक पत्थर तो तबियत से उछालों , यारों || ह्या उक्तीची प्रचिती आली आम्हा मिपाकर मंडळीना.... आपले सहस्त्र हबिणंदण...

निनाद 23/05/2011 - 07:55
चिगो फारच छान लेखन, आवडले! अनेकांना हे स्फूर्तिदायक ठरेल हे नक्की. हे लेखन ११वी, १२वी च्या विद्यार्थ्यांपर्यंत पोहोचले पाहिजे असे वाटते. एकुण लेखनाची पद्धत पाहून, अजुन भरपूर लेखनाची अपेक्षा आहे.

पैसा 23/05/2011 - 08:29
चिन्मय, सगळीच लेखमालिका आवडली. तुझ्या पुढच्या कारकीर्दीतही सामान्य माणसांच्या शक्य तेवढा जवळ रहा. आणखी काय सांगू? एक लढाई तू जिंकलीस. फार मोठं युद्ध तुझी वाट पहातय. तेव्हा अर्जुनासारख्या शंका आल्या तरी चालेल पण योग्य रस्ता सोडू नको. बस्स. इतकंच.

पिवळा डांबिस 08/05/2014 - 02:56
सुरेख लेखमाला!! का कुणास ठाऊक पण आजवर नजरेतून सुटली होती... ड्रिलिंग केल्याबद्दल डेन्टीस्ट डागतरांचे आभार!!! वरचा मित्रवर्य श्रामोचा प्रतिसादही आवडला... (आणि त्याची आठवण एक कळ उठवून गेली...) :( चिगोसाहेब, तुमचे अनुभव असेच शेअर करा. तो आसामातल्या अनुभवाचा धागाही आवडलाय!!! काही वेगळं वाचायला मिळतंय!! जियो!!

चाणक्य 14/05/2014 - 00:39
माझ्याही नजरेतून सुटली होती. छान लेखमाला खरच

समीरसूर 30/05/2014 - 16:28
चिगोसाहेब, पुन्हा वाचलं आणि पुन्हा अंगावर सर्रकन काटा आला. निश्चित ध्येय, अपार कष्ट, जिद्द, सातत्य, आणि तीक्ष्ण बुद्धी या जबरदस्त गुणांच्या बळावर तुम्ही जो हा यशाचा एव्हरेस्ट सर केलेला आहे, तो खरोखर अभिमानास्पद आणि कौतुकास्पद आहे. तुमचं लिखाण खूप छान आहेच. तुमच्या जिद्दीला आणि विचार करण्याच्या पद्धतीला सलाम! या वयात मला स्वतःला एवढा प्रगल्भ विचार जमला नसता. म्हणूनच असे कुठलेच रोमहर्षक अनुभव माझ्या गाठीशी नाहीत. आणि म्हणूनच तुमच्या या उत्तुंग यशाचं जरा काकणभर जास्तच कौतुक वाटतं. :-) तुम्हाला पुढील रोमहर्षक आणि भरीव प्रवासासाठी हार्दिक शुभेच्छा! :-) --समीर

चिगो 11/06/2015 - 09:13
धन्यवाद.. पण
तुमच्या जिद्दीला आणि विचार करण्याच्या पद्धतीला सलाम! या वयात मला स्वतःला एवढा प्रगल्भ विचार जमला नसता. म्हणूनच असे कुठलेच रोमहर्षक अनुभव माझ्या गाठीशी नाहीत.
हे म्हणजे उगाच काहितरीच, राजे.. आम्ही तुमच्या 'सटल सेन्स ऑफ ह्युमर'चे फॅन आहोत. तो दुनियादारी (चित्रपट नव्हे) ;-) पाहील्याशिवाय येत नाही, हा अनुभव आणि मत..

माधुरी विनायक 30/05/2014 - 16:57
अभिनंदन आणि मनापासून धन्यवाद या अनुभव कथनासाठी. परीक्षार्थी आणि त्यांचे पालक/ कुटुंबिय अशा दोन्ही गटांसाठी उपयुक्त अनुभव कथन. तुमच्या चिकाटीला सलाम आणि पुढच्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा.

श्रीरंग_जोशी 11/06/2015 - 09:02
अनेक वर्षांनी उशिराने का होईना या यशाबद्दल तुमचे अभिनंदन. खूप प्रेरणादायी अनुभवकथन. आजवर वाचायचे राहून गेले होते. या निमित्ताने स्व. प्रमोद महाजन यांचे एक वाक्य आठवले. No defeat is final until you stop fighting.

सिरुसेरि 11/06/2015 - 12:23
अप्रतिम प्रेरणादायी अनुभवकथन . कुठेतरी नरेन्द्र जाधव यांच्या 'आमचा बाप आणि आम्ही' ची आठवण आली. तुमच्या लेखावरुन तुमचे भाऊसुद्धा खुप कर्तुत्ववान आहेत हे दिसते. त्यांचाही ध्येयप्रवास तुमच्या नजरेतुन वाचायला मिळाला तर तो असाच प्रेरणादायी ठरेल . अधिकारपदावर पोचल्यावर आतापर्यंत आलेले अनुभव यांबद्दलही सांगा .

चिगो 11/06/2015 - 14:06
धन्यवाद..
तुमच्या लेखावरुन तुमचे भाऊसुद्धा खुप कर्तुत्ववान आहेत हे दिसते. त्यांचाही ध्येयप्रवास तुमच्या नजरेतुन वाचायला मिळाला तर तो असाच प्रेरणादायी ठरेल .
होय.. दादाचे कर्तुत्व, त्याचा ध्येयप्रवास आणि आतापर्यंत त्यानी केलेलं काम माझ्यापेक्षा अत्यंत उत्तुंग आहे. पण त्याबद्दल मी लिहीणे, हे अनुभवहीन आणि म्हणूनच उथळ, वरवरचे वाटेल. त्याला फुरसत मिळालीच आणि इच्छा असेल तर तुम्ही सुचवलंय ते सांगून बघेन..
अधिकारपदावर पोचल्यावर आतापर्यंत आलेले अनुभव यांबद्दलही सांगा..
प्रत्येक अनुभवाला काही कंगोरे असतात. ते सगळेच कुठल्याही सरकारी नियमावलींनी बांधलेल्या सरकारी कर्मचारी/ अधिकार्‍याला उघडपणे सांगता / मांडता येत नाहीत. आणि शेवटी कितीही संतुलिततेचा आव आणला तरी अभिनिवेश थोडाफार तरी झळकणारच. माझे लिखाण म्हणूनच 'बायस्ड'होईल, त्यामुळे मी फार लिहीत नाही.. जे काही थोडंफार अनुभवलंय, ते ह्या आधी मांडलंय मिपावर. (लिंक मिळत नाहीय. क्षमस्व..)

श्रीरंग_जोशी 11/06/2015 - 18:06
हा त्या अनुभवकथनाचा दुवा - थरार : नको इतका जवळून !! त्याबाबरोबर हा दुवाही द्यावासा वाटला, सफर-ए-चेरापुंजी :: लिव्हींग रुट्स ब्रीज..

उपास 11/06/2015 - 15:36
तुमच्या चिकाटीला सलाम आणि हे असं लिहून ठेवल्याबद्दल मनापासून धन्यवाद.. हे नजरेतून सुटलं होतं तेव्हा पण आता वाचायला मिळालं आणि भरुन पावलो. ह्यापेक्षा प्रेरणादायी ते वेगळ्ं काय.. ! माझी स्वतःची जिद्द, पेशन्स अशा परिक्शांच्या तयारीला कमी पडले, तसेच पदवीनंतर कुठलीही काँपिटीटीव्ह परिक्षा न देता आल्याचं कायम शल्य आहे मनात, नोकरीची घाई करायला नक्कोच होती असं आता वाटतं.. असो!

सिरुसेरि 11/06/2015 - 16:37
काँपिटीटीव्ह परिक्षा मध्ये सगळीच उत्तरे बरोबरच वाटतात . जसे की- भारतातील पहिले बंदर कुठले - यांवर विशाखापट्ट्नम आणि कोलकत्ता दोन्ही उत्तरे बरोबरच वाटतात .

चिगो 11/06/2015 - 16:58
मान्य..
काँपिटीटीव्ह परिक्षा मध्ये सगळीच उत्तरे बरोबरच वाटतात .
डोळ्यात तेल घालून वाचणे म्हणजे काय आणि त्याची कसोटी ही परीक्षेच्या दिवशी कळते. एक शब्द हुकणे/चुकणे ह्यापायी बोंब होते सगळी. तुम्ही प्रिलीम्सबद्दल बोलताय बहुतेक, पण उदाहरणच द्यायचे झाले तर २००८च्या मुख्य परीक्षेत 'सायंस अँड टेक्नॉलॉजी'वर पुर्वीच्या परीक्षांमध्ये "टू मार्कर्स" असलेल्या प्रश्नांसारखे प्रश्न होते, प्रत्येकी १५ मार्कांचे.. घाईघाईत आणि तणावात बर्‍याच जणांनी ह्या पंधरा मार्कांच्या प्रश्नाची उत्तरे दोन मार्कांच्या प्रश्नांसारखी दोन ओळींत लिहीली. म्हणजे तब्बल ४५ मार्कांसाठी फक्त ६ मार्कांची उत्तरे!! जिथे एका मार्काच्या फरकानेपण (तो फरक कुठल्या रँकवर आलाय ह्यावरुन) ३-४ ते १०-१२ रँक्स असा फरक पडू शकतो, तिथे ही चुक आत्मघाती होती.. पण ती झाली आणि बरेच जण झोपले, हे नक्की..

प्यारे१ 16/05/2011 - 14:36
शिका काहीतरी प्यारे.... शिका. संपलं आयुष्य सगळं. टिवल्याबावल्या करण्यात. यु पी एस सी करताना (अर्थात सगळीकडंच पण मुख्यत्वे) वाढणारं वय, स्वतःची क्षमता, कुवत आणि याबरोबरच आर्थिक स्थितीचा विचार व्यवस्थित करुन मनोधैर्य टिकणं आणि कुटुंबाकडून टिकवलं जाणं आणि अभ्यास करणं हे सगळ्यात महत्त्वाचं. बाकी चिगो साहेब ;), सध्या कुठे? आय ए एस झाल्या नंतरचे अनुभव ऐका/वाचायलाही आवडेल.

श्रावण मोडक 16/05/2011 - 16:25
हरकत नाही. वाट पाहतो. पण खरं तर या प्रोबेशनमध्येही अनेक अनुभव असे असतील, की जिथं आपल्या मूळच्या धारणा आणि व्यवस्थेतील 'प्रत्यक्ष' यांचा एक सामना होत असावा. आणि ते अनुभव आपल्या धारणांचीच फेरमांडणी करत असावेत. तसे असेल तर तेही अनुभव पुढे-मागे वाचायला आवडतील.

प्रास 16/05/2011 - 16:04
आनंद झाला तुमची लेखमाला वाचून! सगळ्या प्रतिकूल गोष्टींमधूनही तुम्ही आपलं इप्सित साध्य केलंय. सध्या कुणीकडे असताय आयएएस बनून? आपले एक मिपाकर मित्र 'आळश्यांचा राजा' यांचे त्यांच्या कामकाजासंबंधीचे अनुभव वाचताना अनेक गोष्टी नव्याने समजल्या. तुमच्याकडूनही अशाच अनुभवजंत्रीयुक्त लेखांची अपेक्षा करणं चुकीचं वाटू नये ही अपेक्षा.... ब्युरोक्रसीमधील पुढल्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा! पुलेप्र.

चिगो 16/05/2011 - 17:34
सगळ्यांचे मनःपुर्वक धन्यवाद.. सध्या मी आसाममधील नगाँव येथे असिस्टंट कमिश्नर म्हणून पोस्टेड आहे... ही पोस्ट प्रोबेशन करता असते.. वर श्रामो बोललेत त्यासारख्या माझ्या मुळच्या धारणा आणि व्यवस्थेतील 'प्रत्यक्ष' यांच्यात तफावत जाणवते काही वेळा.. मी सध्या तरी "देखो और सिखो" तत्वावर चालतोय.. आणि ते अनुभव आपल्या धारणांचीच फेरमांडणी करत असावेत. कधी कधी असं होतंही... पण मग माझी काही धोरणं ह्या व्यवस्थेच्या अनुभव-हीनतेमुळे होती हेही तितकंच खरं... म्हणून सध्या फक्त पाहणे-परखणे-शिकणे सुरु आहे..

गोगोल 16/05/2011 - 18:55
छान लिहिले आहे. अभिनंदन, आयुष्यात तुम्ही दाखवलेली जिगर फार कमी लोक दाखवू शकतात.

धमाल मुलगा 16/05/2011 - 19:31
ह्या संपुर्ण लेखमालेतलं सर्वात प्रचंड भावलेलं, मनापासून आवडून गेलेलं काय असेल तर स्वतःच्या अनुभवातून आलेला आणि इतर जे प्रयत्न करतायत त्यांना दिलेला दोन अक्षरी सल्ला... "लढो...." फिनिश! ह्या संपुर्ण घटनाक्रमांनंतर येणार्‍या त्या एका "लढो" चं वजन प्रचंड आहे हे आपसुकच जाणवतं. :) चिअर्स मॅन!

चिगो 17/05/2011 - 09:45
मनापासून आवडून गेलेलं काय असेल तर स्वतःच्या अनुभवातून आलेला आणि इतर जे प्रयत्न करतायत त्यांना दिलेला दोन अक्षरी सल्ला... "लढो...." आणखी काय सांगणार, राजा? काय आणि कसं जिंकायचं, हे ज्याचं तोच ठरवतो.. आपण फक्त हिम्मत द्यायची लढायला.. कोणीतरी बोललाय," Success is not absence of failures. It means reaching your ultimate goal. It is about winning the War, not every battle." मी कदाचित त्याचीच गोष्ट सांगितलीय..

अभिज्ञ 17/05/2011 - 05:09
मस्तच लेखमालिका. तुमच्या चिकाटिला सलाम. वयाच्या सव्वीसाव्या वर्षि एवढा अभ्यास म्हणजे कमाल आहे. आम्ही विंजिनिअरिंगच्या शेवटच्या वर्षालाच वैतागलो होतो कि कधि एकदाचि हि परिक्षेची कटकट संपते म्हणून. :) अभिज्ञ.

चिगो 17/05/2011 - 09:52
ह्याचा अर्थ UPSC च्या जगापासुन खरोखरच अभि़ज्ञ आहात.. काही लोक तर असे असतात की आम्ही त्यांच्याबद्दल म्हणायचो, " सही उम्र मे अगर शादी और बच्चे हो जाते, तो आज बाप और बच्चे एक साथ एक ही NCERT पढ रहे होते.." ;-) अर्थात हे म्हणतांना आम्ही त्यांच्या चिकाटीलाही मानायचो म्हणा..

चिगो 18/05/2011 - 08:03
मला वाटल होत की वरची लिमिट वय वर्षे ३० असते. वयोमर्यादा अशी : ओपन/ जनरल = ३० वर्षे, इतर मागासवर्गीय = ३३ वर्षे, अनु. जाती जमाती = ३५ वर्षे... आता जर एखाद्याचं लग्न २१-२२ व्या वर्षी झालं, तर ३५व्या वर्षी त्याला ५वी-६वी जाणारा मुलगा/मुलगी असू शकते की राव.. आणि आम्ही ६वी पासूनच्या NCERT वाचणं सुरु करतो... म्हुण ह्यो ज्वोक.. :-)

माझीही शॅम्पेन 17/05/2011 - 07:47
जबरदस्त रे मित्रा ! तुझ मनापासून अभिनंदन ! नुसत अपयश ही यशाची पहिली पायरी आहे अस म्हणन सोप्प असत आणि खरोखर इतक यश संपादन करण खूपच अवघड !!

समीरसूर 17/05/2011 - 12:24
चिगोसाहेब (आता तुम्हाला साहेबच म्हणायला हवे :-)), मनापासून अभिनंदन! आएएस होण्यासाठी कष्ट, बुद्धिमत्ता, आणि धेयासक्ती (फोकस) हे गुण किती महत्वाचे आहेत हे आपल्या सातत्यपूर्ण तयारीवरून दिसून येते. आमच्यासारख्यांच्या बाबतीत सगळाच आनंदीआनंद असतो. :-) नक्की काय करायचे आहे हेच कळत नाही. त्यामुळे जे घडते ते आपले म्हणत पुढे सरकायचे असे चाललेले असते. कष्ट, फोकस वगैरे नावालाही नसतात...कुठलेही देदीप्यमान (आपल्यासारखे) यश मिळवायचे म्हणजे कठोर परिश्रम आणि ध्येयप्राप्तीसाठीच्या प्रयत्नांमध्ये सातत्य या दोन गुणांची सगळ्यात जास्त आवश्यकता असते हे आम्हाला वय निघून गेल्यावर कळले. :-) आमचा एक मित्र अजित जोशी आएएस झाला तो काळ आठवला. तो २००३ च्या सुमारास आयएएस झाला. दादरला ग्रंथालयात चिकाटीने अभ्यास करतांना त्याला पाहिलेले आहे. केवळ वडापाव खाऊन जेवणाची वेळ मारून नेणारा अजित आठवला की त्याच्या यशाचे रहस्य कळते. नंतर त्याने 'पानिपत फाउंडेशन'चे खूप काम केले; वीटभट्टी कामगारांच्या मुलांसाठी शाळा चालवल्या. कष्टाला पर्याय नाही हेच खरे. तो आएएस झाल्यानंतर अस्मादिकांना आएएस करण्याची खुमखुमी (ताप, वेड, धुंदी, मोतीबिंदू, खूळ, काहीही म्हणा) आली होती. पण आडातच नाही तर पोहर्‍यात कुठून येणार? प्रचंड कष्ट उपसण्याची तयारी आणि सातत्य या फ्रंटवर अस्मादिक नेहमीच भुईसपाट होत आलेले आहेत. :-) त्यामुळे २-३ दिवसातच हा ज्वर उतरला आणि आम्ही जमिनीवर आलो. खर्डेघाशी करण्यातच जन्म जाणार हे नक्की कळल्यावर निमूटपणे नोकरीसाठी वणवण सुरु केली. :-) आपले पुनश्च अभिनंदन! हे यश नुसतेच स्पॄहणीयच नाही तर अनुकरणीयदेखील आहे. आपल्या तयारीवर, ध्येयाच्या दिशेने दमदार पाऊल टाकण्याच्या इराद्यावर आधारित आपण एखादी लेखमाला/पुस्तक लिहिल्यास खूप उपयुक्त ठरेल. --समीर

चिगो 17/05/2011 - 18:34
आता तुम्हाला साहेबच म्हणायला हवे.. नाय हो.. तेवढं सोडून बोला... तुम्ही अजित जोशी सरांचे मित्र, होय? सरांचे काम आम्हां सगळ्यांसाठीच अनुकरणीय आहे.. सरांनी माझा मॉक इंटरव्ह्यू घेतला होता.. स्वॉलिड होता तो... आपल्या तयारीवर, ध्येयाच्या दिशेने दमदार पाऊल टाकण्याच्या इराद्यावर आधारित आपण एखादी लेखमाला/पुस्तक लिहिल्यास खूप उपयुक्त ठरेल. हॅ, काहीतरीच काय, राव? येवढं टंकता टंकता टेकीला आलो मी... तसेही बर्‍याच जणांनी अशी पुस्तके आधीच लिहीली आहेत.. म्हणून धन्यु पण न-धन्यु (स्वैर अनुवाद ;-))

गोगोल 17/05/2011 - 20:53
> म्हणजे कठोर परिश्रम आणि ध्येयप्राप्तीसाठीच्या प्रयत्नांमध्ये सातत्य या दोन गुणांची सगळ्यात जास्त आवश्यकता असते +१. मी तर म्हणतो की ईथे मिपावर चिगोंसारखे बरेच जण असतील की ज्यांनी अथक परिश्रम घेऊन काहीतरी साध्य केले आहे. अशा मिपाकरांनी जर त्यांचे अनुभव शेअर केले तर काहीतरी शिकायला तरी मिळेल. निरर्थक वाद, चर्चा, काथ्याकुटांपेक्षा असे धागे कितीतरी उपयोगी ठरतील.

बॅटमॅन 08/05/2014 - 14:06
अजित जोशी म्ह. तेच का ते पानपतास २०११ साली असलेले आयएएए? पानपतच्या लढाईला २०११ साली २५० वर्षे पूर्ण झाली त्यानिमित्त मोठा समारंभ झाल्ता तेव्हा. झालंच तर त्यांच्या कामामुळे तेही तिकडे पापिलवार होते असे ऐकून आहे. त्यांचा नामोल्लेखही पानपतास केलेल्या एका कोनशिलेत आहे, २०१३ साली तिकडे गेलो असताना पाहिला आहे.

रामदास 18/05/2011 - 11:44
झालेली अपेक्षा तिसर्‍या भागात पूर्ण झाली. या तिन्ही भागांचा एक नेटका लेख बनवून विद्यापिठाने ग्रॅज्युएट होणार्‍या प्रत्येक मुलाला मार्क लिस्टसोबत द्यावा असे वाटते. अभिनंदन.

चिगो 19/05/2011 - 02:32
या तिन्ही भागांचा एक नेटका लेख बनवून विद्यापिठाने ग्रॅज्युएट होणार्‍या प्रत्येक मुलाला मार्क लिस्टसोबत द्यावा असे वाटते. अरे बापरे, डायरेक्ट परमवीर चक्र, पद्मभुषण, भारतरत्न सगळं एकसाथ दिलं की काका तुम्ही मला... :-) एवढी लायकी आहे की नाही, माहीत नाही. पण तुमच्या भावनांसाठी धन्यवाद.. थँक्स..

वपाडाव 19/05/2011 - 10:55
|| कौन कहता है, के आसमां में सुराख नही होता? इक पत्थर तो तबियत से उछालों , यारों || ह्या उक्तीची प्रचिती आली आम्हा मिपाकर मंडळीना.... आपले सहस्त्र हबिणंदण...

निनाद 23/05/2011 - 07:55
चिगो फारच छान लेखन, आवडले! अनेकांना हे स्फूर्तिदायक ठरेल हे नक्की. हे लेखन ११वी, १२वी च्या विद्यार्थ्यांपर्यंत पोहोचले पाहिजे असे वाटते. एकुण लेखनाची पद्धत पाहून, अजुन भरपूर लेखनाची अपेक्षा आहे.

पैसा 23/05/2011 - 08:29
चिन्मय, सगळीच लेखमालिका आवडली. तुझ्या पुढच्या कारकीर्दीतही सामान्य माणसांच्या शक्य तेवढा जवळ रहा. आणखी काय सांगू? एक लढाई तू जिंकलीस. फार मोठं युद्ध तुझी वाट पहातय. तेव्हा अर्जुनासारख्या शंका आल्या तरी चालेल पण योग्य रस्ता सोडू नको. बस्स. इतकंच.

पिवळा डांबिस 08/05/2014 - 02:56
सुरेख लेखमाला!! का कुणास ठाऊक पण आजवर नजरेतून सुटली होती... ड्रिलिंग केल्याबद्दल डेन्टीस्ट डागतरांचे आभार!!! वरचा मित्रवर्य श्रामोचा प्रतिसादही आवडला... (आणि त्याची आठवण एक कळ उठवून गेली...) :( चिगोसाहेब, तुमचे अनुभव असेच शेअर करा. तो आसामातल्या अनुभवाचा धागाही आवडलाय!!! काही वेगळं वाचायला मिळतंय!! जियो!!

चाणक्य 14/05/2014 - 00:39
माझ्याही नजरेतून सुटली होती. छान लेखमाला खरच

समीरसूर 30/05/2014 - 16:28
चिगोसाहेब, पुन्हा वाचलं आणि पुन्हा अंगावर सर्रकन काटा आला. निश्चित ध्येय, अपार कष्ट, जिद्द, सातत्य, आणि तीक्ष्ण बुद्धी या जबरदस्त गुणांच्या बळावर तुम्ही जो हा यशाचा एव्हरेस्ट सर केलेला आहे, तो खरोखर अभिमानास्पद आणि कौतुकास्पद आहे. तुमचं लिखाण खूप छान आहेच. तुमच्या जिद्दीला आणि विचार करण्याच्या पद्धतीला सलाम! या वयात मला स्वतःला एवढा प्रगल्भ विचार जमला नसता. म्हणूनच असे कुठलेच रोमहर्षक अनुभव माझ्या गाठीशी नाहीत. आणि म्हणूनच तुमच्या या उत्तुंग यशाचं जरा काकणभर जास्तच कौतुक वाटतं. :-) तुम्हाला पुढील रोमहर्षक आणि भरीव प्रवासासाठी हार्दिक शुभेच्छा! :-) --समीर

चिगो 11/06/2015 - 09:13
धन्यवाद.. पण
तुमच्या जिद्दीला आणि विचार करण्याच्या पद्धतीला सलाम! या वयात मला स्वतःला एवढा प्रगल्भ विचार जमला नसता. म्हणूनच असे कुठलेच रोमहर्षक अनुभव माझ्या गाठीशी नाहीत.
हे म्हणजे उगाच काहितरीच, राजे.. आम्ही तुमच्या 'सटल सेन्स ऑफ ह्युमर'चे फॅन आहोत. तो दुनियादारी (चित्रपट नव्हे) ;-) पाहील्याशिवाय येत नाही, हा अनुभव आणि मत..

माधुरी विनायक 30/05/2014 - 16:57
अभिनंदन आणि मनापासून धन्यवाद या अनुभव कथनासाठी. परीक्षार्थी आणि त्यांचे पालक/ कुटुंबिय अशा दोन्ही गटांसाठी उपयुक्त अनुभव कथन. तुमच्या चिकाटीला सलाम आणि पुढच्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा.

श्रीरंग_जोशी 11/06/2015 - 09:02
अनेक वर्षांनी उशिराने का होईना या यशाबद्दल तुमचे अभिनंदन. खूप प्रेरणादायी अनुभवकथन. आजवर वाचायचे राहून गेले होते. या निमित्ताने स्व. प्रमोद महाजन यांचे एक वाक्य आठवले. No defeat is final until you stop fighting.

सिरुसेरि 11/06/2015 - 12:23
अप्रतिम प्रेरणादायी अनुभवकथन . कुठेतरी नरेन्द्र जाधव यांच्या 'आमचा बाप आणि आम्ही' ची आठवण आली. तुमच्या लेखावरुन तुमचे भाऊसुद्धा खुप कर्तुत्ववान आहेत हे दिसते. त्यांचाही ध्येयप्रवास तुमच्या नजरेतुन वाचायला मिळाला तर तो असाच प्रेरणादायी ठरेल . अधिकारपदावर पोचल्यावर आतापर्यंत आलेले अनुभव यांबद्दलही सांगा .

चिगो 11/06/2015 - 14:06
धन्यवाद..
तुमच्या लेखावरुन तुमचे भाऊसुद्धा खुप कर्तुत्ववान आहेत हे दिसते. त्यांचाही ध्येयप्रवास तुमच्या नजरेतुन वाचायला मिळाला तर तो असाच प्रेरणादायी ठरेल .
होय.. दादाचे कर्तुत्व, त्याचा ध्येयप्रवास आणि आतापर्यंत त्यानी केलेलं काम माझ्यापेक्षा अत्यंत उत्तुंग आहे. पण त्याबद्दल मी लिहीणे, हे अनुभवहीन आणि म्हणूनच उथळ, वरवरचे वाटेल. त्याला फुरसत मिळालीच आणि इच्छा असेल तर तुम्ही सुचवलंय ते सांगून बघेन..
अधिकारपदावर पोचल्यावर आतापर्यंत आलेले अनुभव यांबद्दलही सांगा..
प्रत्येक अनुभवाला काही कंगोरे असतात. ते सगळेच कुठल्याही सरकारी नियमावलींनी बांधलेल्या सरकारी कर्मचारी/ अधिकार्‍याला उघडपणे सांगता / मांडता येत नाहीत. आणि शेवटी कितीही संतुलिततेचा आव आणला तरी अभिनिवेश थोडाफार तरी झळकणारच. माझे लिखाण म्हणूनच 'बायस्ड'होईल, त्यामुळे मी फार लिहीत नाही.. जे काही थोडंफार अनुभवलंय, ते ह्या आधी मांडलंय मिपावर. (लिंक मिळत नाहीय. क्षमस्व..)

श्रीरंग_जोशी 11/06/2015 - 18:06
हा त्या अनुभवकथनाचा दुवा - थरार : नको इतका जवळून !! त्याबाबरोबर हा दुवाही द्यावासा वाटला, सफर-ए-चेरापुंजी :: लिव्हींग रुट्स ब्रीज..

उपास 11/06/2015 - 15:36
तुमच्या चिकाटीला सलाम आणि हे असं लिहून ठेवल्याबद्दल मनापासून धन्यवाद.. हे नजरेतून सुटलं होतं तेव्हा पण आता वाचायला मिळालं आणि भरुन पावलो. ह्यापेक्षा प्रेरणादायी ते वेगळ्ं काय.. ! माझी स्वतःची जिद्द, पेशन्स अशा परिक्शांच्या तयारीला कमी पडले, तसेच पदवीनंतर कुठलीही काँपिटीटीव्ह परिक्षा न देता आल्याचं कायम शल्य आहे मनात, नोकरीची घाई करायला नक्कोच होती असं आता वाटतं.. असो!

सिरुसेरि 11/06/2015 - 16:37
काँपिटीटीव्ह परिक्षा मध्ये सगळीच उत्तरे बरोबरच वाटतात . जसे की- भारतातील पहिले बंदर कुठले - यांवर विशाखापट्ट्नम आणि कोलकत्ता दोन्ही उत्तरे बरोबरच वाटतात .

चिगो 11/06/2015 - 16:58
मान्य..
काँपिटीटीव्ह परिक्षा मध्ये सगळीच उत्तरे बरोबरच वाटतात .
डोळ्यात तेल घालून वाचणे म्हणजे काय आणि त्याची कसोटी ही परीक्षेच्या दिवशी कळते. एक शब्द हुकणे/चुकणे ह्यापायी बोंब होते सगळी. तुम्ही प्रिलीम्सबद्दल बोलताय बहुतेक, पण उदाहरणच द्यायचे झाले तर २००८च्या मुख्य परीक्षेत 'सायंस अँड टेक्नॉलॉजी'वर पुर्वीच्या परीक्षांमध्ये "टू मार्कर्स" असलेल्या प्रश्नांसारखे प्रश्न होते, प्रत्येकी १५ मार्कांचे.. घाईघाईत आणि तणावात बर्‍याच जणांनी ह्या पंधरा मार्कांच्या प्रश्नाची उत्तरे दोन मार्कांच्या प्रश्नांसारखी दोन ओळींत लिहीली. म्हणजे तब्बल ४५ मार्कांसाठी फक्त ६ मार्कांची उत्तरे!! जिथे एका मार्काच्या फरकानेपण (तो फरक कुठल्या रँकवर आलाय ह्यावरुन) ३-४ ते १०-१२ रँक्स असा फरक पडू शकतो, तिथे ही चुक आत्मघाती होती.. पण ती झाली आणि बरेच जण झोपले, हे नक्की..
3
नाट्य
इतिहास
जीवनमान
शिक्षण
प्रकटन
अनुभव

नाट्यगीत: अशी कशी ही पिढी नेटावली

पाषाणभेद ·
नाट्यगीत: अशी कशी ही पिढी नेटावली
मागे माझ्या एका नाट्यगीतास एकदम झकास चाल लावणारे येथील सदस्य"निल्या१" (Nile नव्हे.
संगीत
नाट्य
कविता

धिक्कार ते अधिकार : माझा प्रवास व्हाया...२

चिगो ·

ramjya 10/05/2011 - 19:22
'द हिंदू ', स्पेक्ट्रम , इंडिया यिअर बुक, एन सी ई आर टी , आक्स्फर्ड नकाशे , यांची आठवण झाली... लेख्माला वाचत आहे....

प्रास 13/05/2011 - 22:10
फुल्टू फास्स जा रे लाय तुमभी पर वांदा नंय..... आन देव आगेका..... हम पढ रे लाय.....

चिगो 13/05/2011 - 22:34
टायम खोटी नै करने का पपलिक का अपुन को.. साला अपुन की घिसाई मे इंट्रेस ले रैला है करके नडने का क्या लोगों को, आँ? बोल ना बावा.. करके फास्ट जा रयला है, भिडू.. ;-) (नागपुरी मुंबैय्या) चिगो

ramjya 10/05/2011 - 19:22
'द हिंदू ', स्पेक्ट्रम , इंडिया यिअर बुक, एन सी ई आर टी , आक्स्फर्ड नकाशे , यांची आठवण झाली... लेख्माला वाचत आहे....

प्रास 13/05/2011 - 22:10
फुल्टू फास्स जा रे लाय तुमभी पर वांदा नंय..... आन देव आगेका..... हम पढ रे लाय.....

चिगो 13/05/2011 - 22:34
टायम खोटी नै करने का पपलिक का अपुन को.. साला अपुन की घिसाई मे इंट्रेस ले रैला है करके नडने का क्या लोगों को, आँ? बोल ना बावा.. करके फास्ट जा रयला है, भिडू.. ;-) (नागपुरी मुंबैय्या) चिगो
3
नाट्य
इतिहास
जीवनमान
शिक्षण
प्रकटन
अनुभव

बालगंधर्व...

नानबा ·

kamalakant samant 10/05/2011 - 11:27
चित्रपट फारसा पस॑द पडला नाही. बालग॑धर्वा॑च्या नाट्यस॑गीताला कुठेही न्याय मिळाला नाही असे वाटते. कथानक विस्कळीत वाटते. कुठल्याही गाण्याचा पूर्ण आन॑द मिळत नाही. सहजच 'र॑गल्या रात्री अशा' या चित्रपटाची आठवण झाली. तो जास्त उजवा वाटतो. तरीही सुबोध भावे आणि निर्मात्याचे केलेल्या धाडसाबद्दल कौतुकच.

प्रदीप 10/05/2011 - 12:23
चित्रपट पाहिलेला नाही, तेव्हा त्यासंबंधी काही लिहीत नाही. पण ह्या चित्रपट- ओळखीविषयी मात्र काही नोंदी आहेत: १. "मोठाले सेट्स, .............. भरगच्च दागिने, उत्तमोत्तम शालू" हे वाचून अगदी ६०-७० सालातील मराठी वर्तमनापत्रांतून नाटकांची 'परिक्षणे' यायची त्याची आठवण झाली. चित्रपट ह्या माध्यमाविषयीची आपली समज आता त्यामानाने थोडीफार तरी प्रगत झाली आहे असे वाटले होते. २. "मुळात बालगंधर्व या विषयाला हात घालण्याचं साहस करणं म्हणजे तसं कठिण." एखाद्या व्यक्तिच्या आयुष्याचा सखोल व परिपूर्ण आढावा घेणारी कुठलीली कलाकृति दिग्दर्शकास आव्हानच ठरावे. पण त्याहून बालगंधर्वांच्या विषयी नेमके काय असे होते की त्यात हात घालणे म्हणजे काही (प्रचंड) साहस ठरावे?

नारयन लेले 10/05/2011 - 13:25
स्त्री वेशातला सुबोध भावे इतका देखणा दिसतोच शिवाय त्याने पुर्ण मन/जिव ओतुन काम केल्याची पुर्ण जाणिव झाली.त्याला पहुन नक्किच महिलाच काय तर पुरुश देखील आन॑दित झाले आसतिल. एकदातरि हा सिनेमा बघावाच. सिनेमा तयार करताना ज्या॑चा ज्या॑चा हातभार लागला त्या सर्वा॑चेच आभिन॑दन. विनित

सर्वसाक्षी 10/05/2011 - 22:04
अत्यंत कौतुकास्पद प्रयोग असे म्हटले तर वावगे ठरु नये. ओघवते व अकृत्रिम कथानक, कुठेही बटबटीतपणा नाही, नको तिथे लांबण नाही, उगाच दु:खाचे वा दारिद्र्याचे प्रसंग नाहीत मात्र त्यांची जाणीव करुन देणारे प्रसंग हाताळण्याचे कसब, भव्यता आणि मराठी चित्रपटांमध्ये या आधी न दिसलेले तंत्रकौशल्य हे नक्कीच कौतुकास्पद आहे. विशेषतः ध्वनिमुद्रण - नाट्यसंगीतामधली सारंगी काही नाट्यगीतांमध्ये अलगद वेगळी तरंगुन जाते. पखवाजही सुरेख प्रकटला आहे. प्रकाशयोजना अत्यंत समर्पक. कपडे व सेट यात कुठेही हात आखडता घेतलेला नाही मात्र उगाच भगभगाट नाही. पात्रयोजना आणि त्यांची कामे चोख. सुबोध भावे याने भूमिकेसाठी घेतलेली मेहेनत दिसुन येते. शेवटही अत्यंत संयमाने हाताळला आहे. राहुल देशपांडे पाहुण्या भूमिकेत बाजी मारुन नेतात! डॉ. वसंतराव देशपांडे यांची आठवण काही जागांमध्ये येतेच येते. एकुण आवर्जुन पाहावा असा चित्रपट.

पक्या 11/05/2011 - 00:31
http://misalpav.com/node/17954 - इथे आधीच या चित्रपटाविषयी धागा असताना अजून वेगळा धागा काढायची काय गरज होती? जे काही वर लिहीले आहे ते तिथेच प्रतिसादात लिहीले असते तरी चालले असते. अगदी शीर्षक पण आपण तेच दिले आहे टिंबांसहीत. त्या धाग्यात तात्यांनी चित्रपटाची छान ओळख करुन दिली आहे.

विसोबा खेचर 11/05/2011 - 09:42
असू दे रे पक्या.. त्यालाही लिहावंसं वाटलं म्हणून त्याने लिहिलंन.. कदाचित त्याने माझा धागा पाहिला नसेल.. प्रथम, छान लिहिलंय रे.. तात्या.

तिमा 11/05/2011 - 20:46
चित्रपटाविषयी तात्यांच्या धाग्यावर आधीच प्रतिक्रिया दिली आहे म्हणून इथे एक लहानपणापासून छळणारा प्रश्न विचारतो. बालगंधर्वांच्या जुन्या रेकॉर्डस मधे तबला नीट ऐकू येत नाही. तर हल्लीचे नवीन टेक्निक वापरुन कोणी त्या गाण्यांना सुरेख साथीच्या तबल्याची जोड देऊ शकेल तर फार बहार येईल. असे करणे शक्य आहे का ?

kamalakant samant 10/05/2011 - 11:27
चित्रपट फारसा पस॑द पडला नाही. बालग॑धर्वा॑च्या नाट्यस॑गीताला कुठेही न्याय मिळाला नाही असे वाटते. कथानक विस्कळीत वाटते. कुठल्याही गाण्याचा पूर्ण आन॑द मिळत नाही. सहजच 'र॑गल्या रात्री अशा' या चित्रपटाची आठवण झाली. तो जास्त उजवा वाटतो. तरीही सुबोध भावे आणि निर्मात्याचे केलेल्या धाडसाबद्दल कौतुकच.

प्रदीप 10/05/2011 - 12:23
चित्रपट पाहिलेला नाही, तेव्हा त्यासंबंधी काही लिहीत नाही. पण ह्या चित्रपट- ओळखीविषयी मात्र काही नोंदी आहेत: १. "मोठाले सेट्स, .............. भरगच्च दागिने, उत्तमोत्तम शालू" हे वाचून अगदी ६०-७० सालातील मराठी वर्तमनापत्रांतून नाटकांची 'परिक्षणे' यायची त्याची आठवण झाली. चित्रपट ह्या माध्यमाविषयीची आपली समज आता त्यामानाने थोडीफार तरी प्रगत झाली आहे असे वाटले होते. २. "मुळात बालगंधर्व या विषयाला हात घालण्याचं साहस करणं म्हणजे तसं कठिण." एखाद्या व्यक्तिच्या आयुष्याचा सखोल व परिपूर्ण आढावा घेणारी कुठलीली कलाकृति दिग्दर्शकास आव्हानच ठरावे. पण त्याहून बालगंधर्वांच्या विषयी नेमके काय असे होते की त्यात हात घालणे म्हणजे काही (प्रचंड) साहस ठरावे?

नारयन लेले 10/05/2011 - 13:25
स्त्री वेशातला सुबोध भावे इतका देखणा दिसतोच शिवाय त्याने पुर्ण मन/जिव ओतुन काम केल्याची पुर्ण जाणिव झाली.त्याला पहुन नक्किच महिलाच काय तर पुरुश देखील आन॑दित झाले आसतिल. एकदातरि हा सिनेमा बघावाच. सिनेमा तयार करताना ज्या॑चा ज्या॑चा हातभार लागला त्या सर्वा॑चेच आभिन॑दन. विनित

सर्वसाक्षी 10/05/2011 - 22:04
अत्यंत कौतुकास्पद प्रयोग असे म्हटले तर वावगे ठरु नये. ओघवते व अकृत्रिम कथानक, कुठेही बटबटीतपणा नाही, नको तिथे लांबण नाही, उगाच दु:खाचे वा दारिद्र्याचे प्रसंग नाहीत मात्र त्यांची जाणीव करुन देणारे प्रसंग हाताळण्याचे कसब, भव्यता आणि मराठी चित्रपटांमध्ये या आधी न दिसलेले तंत्रकौशल्य हे नक्कीच कौतुकास्पद आहे. विशेषतः ध्वनिमुद्रण - नाट्यसंगीतामधली सारंगी काही नाट्यगीतांमध्ये अलगद वेगळी तरंगुन जाते. पखवाजही सुरेख प्रकटला आहे. प्रकाशयोजना अत्यंत समर्पक. कपडे व सेट यात कुठेही हात आखडता घेतलेला नाही मात्र उगाच भगभगाट नाही. पात्रयोजना आणि त्यांची कामे चोख. सुबोध भावे याने भूमिकेसाठी घेतलेली मेहेनत दिसुन येते. शेवटही अत्यंत संयमाने हाताळला आहे. राहुल देशपांडे पाहुण्या भूमिकेत बाजी मारुन नेतात! डॉ. वसंतराव देशपांडे यांची आठवण काही जागांमध्ये येतेच येते. एकुण आवर्जुन पाहावा असा चित्रपट.

पक्या 11/05/2011 - 00:31
http://misalpav.com/node/17954 - इथे आधीच या चित्रपटाविषयी धागा असताना अजून वेगळा धागा काढायची काय गरज होती? जे काही वर लिहीले आहे ते तिथेच प्रतिसादात लिहीले असते तरी चालले असते. अगदी शीर्षक पण आपण तेच दिले आहे टिंबांसहीत. त्या धाग्यात तात्यांनी चित्रपटाची छान ओळख करुन दिली आहे.

विसोबा खेचर 11/05/2011 - 09:42
असू दे रे पक्या.. त्यालाही लिहावंसं वाटलं म्हणून त्याने लिहिलंन.. कदाचित त्याने माझा धागा पाहिला नसेल.. प्रथम, छान लिहिलंय रे.. तात्या.

तिमा 11/05/2011 - 20:46
चित्रपटाविषयी तात्यांच्या धाग्यावर आधीच प्रतिक्रिया दिली आहे म्हणून इथे एक लहानपणापासून छळणारा प्रश्न विचारतो. बालगंधर्वांच्या जुन्या रेकॉर्डस मधे तबला नीट ऐकू येत नाही. तर हल्लीचे नवीन टेक्निक वापरुन कोणी त्या गाण्यांना सुरेख साथीच्या तबल्याची जोड देऊ शकेल तर फार बहार येईल. असे करणे शक्य आहे का ?
मराठी चित्रपटांना सध्या सुगीचे दिवस आलेत असं म्हणतात.. त्याचीच पुन:प्रचिती देणारा नुकताच प्रदर्शित झालेला चित्रपट म्हणजे नितीन देसाई निर्मित आणि रविंद्र जाधव दिग्दर्शित बहुचर्चित "बालगंधर्व". मुळात बालगंधर्व या विषयाला हात घालण्याचं साहस करणं म्हणजे तसं कठिण. त्यात इतक्या वर्षांनंतर बालगंधर्वांना नव्या पिढीसमोर सादर करणं त्याहून कर्मकठिण. हे धनुष्य पेलायला एखाद्या ताकदवान निर्मात्याची गरज होती. आणि मराठीत सध्या नितीन देसाईंशिवाय दुसरा कोणी हे करायला धजावला देखील नसता.
संगीत
नाट्य
विचार

धिक्कार ते अधिकार : माझा प्रवास व्हाया संलोसेआ...

चिगो ·

प्रास 06/05/2011 - 18:59
जाणतो मी सार्‍या अशा या भावना..... एक अनुभव आपलाही आहेच तसा. तेव्हा आन्देव फुडला भाग पण!!! लगे रहो चिगोभाय......!

पिंगू 06/05/2011 - 19:07
च्यायला सख्खे नातेवाईक म्हणजे कहरच असतात. माझा किस्सा तर भलताच आहे. एकाने सांगितले होते की काम नाही मिळाले तर चिंता नको.. मार्केट यार्डात हमाल म्हणून लावून देईन आणि तेही फुकटात. आईने त्यावरुन त्या व्यक्तीला इतके झापले होते ना.. - पिंगू

असुर 06/05/2011 - 19:13
चिगो, सही जारेला है भिडू!!! पण आत्मचरित्राच्या लेव्हलच्या गोष्टी तू अशा कानगोष्टी सांगितल्यासारख्या सांगतोयेस? अरे मगनभाई, ये मराठी माणशाला धंदा जमते नाय कंप्लिटमदी.. :-) बाकी श्रामोंशी अगदीच सहमत. मनातला प्रतिसाद इथे लिहीला तर लगेच पंख लागतील. त्यामुळे दवणीय करुन सांगायचं झालं तर "मनाच्या वाढीसाठी अपयशाच्या मातीतूनच खंबीरपणाची खतं मिळायला हवीत" वगैरे काहीतरी! (च्यायचं दवणीय..) :D --असुर

चिगो 06/05/2011 - 19:41
येवढ्या "दवणीया"तच माझी अवस्था दयनीय केलीस रे बाबा... ;-) ("पर्सनॅलिटी डेव्हलपमेंटी" पुसतकांचा कट्टर विरोधक) चिगो पण आत्मचरित्राच्या लेव्हलच्या गोष्टी तू अशा कानगोष्टी सांगितल्यासारख्या सांगतोयेस? मित्रा, आत्मचरीत्र चावतात (काय ते विचारु नकोस :p) मात्र कानगोष्टी भावतात, असं मला तरी वाटतं...

चिंतामणी 06/05/2011 - 19:15
क्रमा क्रमने लिहा. पण फार अंतर पडु देउ नका. लौकर येउ द्या पुढचा भाग. पु.ले.शु.

सहज 07/05/2011 - 08:54
वाचत आहे. (व्हाया टार्‍या) ही फिल्ल्म पहा

चिगो 07/05/2011 - 15:47
थँक्स सहज... मला वाटतं, २००० च्या ऑलिम्पिक्स मधे एक प्रमोशनल व्हिडीओ होता.. त्याची टॅगलाईन होती, "Speed can be measured in time. Time can be measured in seconds. Courage… You can’t measure Courage !” मला खुप आवडायचा तो.. कुणाला सापडल्यास द्यावा, प्लिज करुन :-)

मिलिंद 08/05/2011 - 23:33
>>थँक्स अ लॉट, मिलिंद.. आणि तुम्ही तर आणखीही खजिना खुला केलात... माझे कसले आभार मानताय!!! आभार द्यायचे असले त्या गुगलबाबाला आणी mapiochi चे आभार माना. खरंतर इतका प्रेरणादायी आहे सर्व ते, मी पहिल्यांदा तो व्हीडीओ उतरवून त्याचे पहिल्या ०.२३ ते १.०० पर्यंतचे एम.पी.३ करुन माझ्या मोबाईलची रिंगटोन लाबून ठेवली आहे. प्रत्येक वेळी वाजताना फक्त आपल्यालाच कळतं काय वाजतं ते. तुमचेच धन्यवाद अशा प्रेरणादायी व्हीडीओची ओळख करन दिल्याबद्दल.

निनाद 08/05/2011 - 04:34
अगदी हेच रे परालाल! सहजमामांचा व्हिडो खरोखर भारी आहे. आवल्डा भो आपल्याला. आपून सग्ल्यन्ला दाखवला.

प्रास 06/05/2011 - 18:59
जाणतो मी सार्‍या अशा या भावना..... एक अनुभव आपलाही आहेच तसा. तेव्हा आन्देव फुडला भाग पण!!! लगे रहो चिगोभाय......!

पिंगू 06/05/2011 - 19:07
च्यायला सख्खे नातेवाईक म्हणजे कहरच असतात. माझा किस्सा तर भलताच आहे. एकाने सांगितले होते की काम नाही मिळाले तर चिंता नको.. मार्केट यार्डात हमाल म्हणून लावून देईन आणि तेही फुकटात. आईने त्यावरुन त्या व्यक्तीला इतके झापले होते ना.. - पिंगू

असुर 06/05/2011 - 19:13
चिगो, सही जारेला है भिडू!!! पण आत्मचरित्राच्या लेव्हलच्या गोष्टी तू अशा कानगोष्टी सांगितल्यासारख्या सांगतोयेस? अरे मगनभाई, ये मराठी माणशाला धंदा जमते नाय कंप्लिटमदी.. :-) बाकी श्रामोंशी अगदीच सहमत. मनातला प्रतिसाद इथे लिहीला तर लगेच पंख लागतील. त्यामुळे दवणीय करुन सांगायचं झालं तर "मनाच्या वाढीसाठी अपयशाच्या मातीतूनच खंबीरपणाची खतं मिळायला हवीत" वगैरे काहीतरी! (च्यायचं दवणीय..) :D --असुर

चिगो 06/05/2011 - 19:41
येवढ्या "दवणीया"तच माझी अवस्था दयनीय केलीस रे बाबा... ;-) ("पर्सनॅलिटी डेव्हलपमेंटी" पुसतकांचा कट्टर विरोधक) चिगो पण आत्मचरित्राच्या लेव्हलच्या गोष्टी तू अशा कानगोष्टी सांगितल्यासारख्या सांगतोयेस? मित्रा, आत्मचरीत्र चावतात (काय ते विचारु नकोस :p) मात्र कानगोष्टी भावतात, असं मला तरी वाटतं...

चिंतामणी 06/05/2011 - 19:15
क्रमा क्रमने लिहा. पण फार अंतर पडु देउ नका. लौकर येउ द्या पुढचा भाग. पु.ले.शु.

सहज 07/05/2011 - 08:54
वाचत आहे. (व्हाया टार्‍या) ही फिल्ल्म पहा

चिगो 07/05/2011 - 15:47
थँक्स सहज... मला वाटतं, २००० च्या ऑलिम्पिक्स मधे एक प्रमोशनल व्हिडीओ होता.. त्याची टॅगलाईन होती, "Speed can be measured in time. Time can be measured in seconds. Courage… You can’t measure Courage !” मला खुप आवडायचा तो.. कुणाला सापडल्यास द्यावा, प्लिज करुन :-)

मिलिंद 08/05/2011 - 23:33
>>थँक्स अ लॉट, मिलिंद.. आणि तुम्ही तर आणखीही खजिना खुला केलात... माझे कसले आभार मानताय!!! आभार द्यायचे असले त्या गुगलबाबाला आणी mapiochi चे आभार माना. खरंतर इतका प्रेरणादायी आहे सर्व ते, मी पहिल्यांदा तो व्हीडीओ उतरवून त्याचे पहिल्या ०.२३ ते १.०० पर्यंतचे एम.पी.३ करुन माझ्या मोबाईलची रिंगटोन लाबून ठेवली आहे. प्रत्येक वेळी वाजताना फक्त आपल्यालाच कळतं काय वाजतं ते. तुमचेच धन्यवाद अशा प्रेरणादायी व्हीडीओची ओळख करन दिल्याबद्दल.

निनाद 08/05/2011 - 04:34
अगदी हेच रे परालाल! सहजमामांचा व्हिडो खरोखर भारी आहे. आवल्डा भो आपल्याला. आपून सग्ल्यन्ला दाखवला.
3
नाट्य
इतिहास
जीवनमान
शिक्षण
प्रकटन
अनुभव
Subscribe to नाट्य
© 2026 मिसळपाव