पहेले 'मार' का पहेला गम!

>पहिल्या प्रेमासारखी पहिल्या माराची आठवणसुध्दा जन्मभर राहाते. मी इयत्ता आठवीत असताना एकदा गणिताचा गॄहपाठ केला नव्हता म्हणून छडी खालेली आठवते. छडी म्हणजे गोल काळा रूळ होता , त्या नतर पुर्ण शालेय जीवनात परत कधी मार खाल्याच आठवत नाही.

चौथीच्या स्कॉलरशिपच्या वर्गात असताना ताम्हाणे बाई (आता त्या पाटकर गुरुजी शाळेच्या मुख्याध्यापिका आहेत) दररोज गृहपाठाला गणितं घालायच्या, आणि दुस-या दिवशी शेजारी बसलेल्या विद्यार्थ्याला गणित चुकलंय की बरोबर आहे ते बघायला सांगायच्या. ज्यांची गणितं चुकायची त्यांना बाई "उभी पट्टी" मारायच्या. मला हमखास पट्टी मिळायची. पट्टी खाताना हात बाजूला केला आणि मार चुकला तर दुस-या वेळी जोरात पट्टी मिळायची. पण दर वेळेला पोटात भितीचा गोळा यायचा. नंतर मात्र मी लबाडी करायचो. उत्तर अगोदरचं तपासून ठीक करायचो. अर्थात बाजूच्यांना पटवून. नंतरच्या इयत्तेत माझ्या वर्गात फार क्वचित कोणाला मार खावा लागला असेल.

नाही बॉ, मार नाही खावा लागला कधी. आणि पहिलीतल्या गोष्टी/घटना मला अजिबात आठवत नाहीत. माझी स्मरणशक्ती तेवढी दणकट बांध्याची नाही. परंतु, हं, चवथी-पाचवीपासूनच्या काही घटना तुरळक आठवतात. त्या नुसार एक दोनदा वर्गाबाहेर उभे राहण्याची शिक्षा भोगली आहे पण कधी मार खावा लागला नाही.

आमची मेमरी भलतीच स्ट्रॉंग हॉ, सगळं लक्षात राहत आमच्या (अभ्यास सोडून! ;) )
आम्चा पण बालवाडीच्या "बाईंच्चा माराचा" किस्सा अस्साच हाय. त्या कंदी बी इसरायच्या न्हाय त्येला! आ...हं मार न्हाय काय खाल्ला आमी कधी त्येंचा!
आमीच बालवाडीत असताना त्येंच्याच झिंज्या पकडून हानल व्ह्तं त्येंना!

म्हणुन शान म्हन्लं- "त्या कंदी बी इसरायच्या न्हाय त्येला!!!"

-आगावू कार्टा! ;)

१० वित असताना शाळेच्या पहिल्या दिवसापासुन पंडीत नावाच्या इन्ग्लीश च्या मास्तराने माझ्यावर असा काही राग धरला होता , कि तो रोज त्याच्या तासाची सुरुवात माझा हात त्याच्या डाव्या हाताने पिळुन उजव्या हाताने माझ्या पाठीत रपाटा घालुन करत असे.

(त्या मास्तरांची मुलगी खुप सुंदर होती , मला खुप आवडाय्ची...)

ज्या वर्षी शाळेत मार खाल्ला त्याकाळात वर्गात आत्मविश्वास कमी झाला हे निश्चित .
आता दिवस बदलले आहेत. प्रसंगी शिक्षकांवर मार खाण्याची वेळ येऊ शकते.

आम्हाला गणित शिकवायला झोडगे नावाचे सर होते. धडा सुरुवात होतानाचं सोडलं तर फार काही समजावून न सांगता एकसामयिक समीकरणांची ती उतरंड अखंड रचत जायचे. मला कधी गणितातलं काही म्हणजे काहीच समजलं नाही.
गणितं चुकायची (चुकायची कसली, यायचीच नाही) .. मग ते बेक्कार मारायचे.. छट्या, चापटा, डस्टर, काही नसलंच तर कानाचा चुरा करायचे..
झोडगे सरांचा तास सुरु होण्‍याआधी भूकंप होऊन शाळा पडली तर बरं असं वाटायचं. बरं, सहावीपासून सगळ्या वर्गांना तेच ‍गणित शिकवायचे. आम्ही गणितशत्रु मुलांनी हे सगळं दहा‍वीत येईपर्यंत सहन केलं. मग पुढे गाढवाचे कान फुटल्यावर टारगट पोरांशी हातमिळवणी करुन हेडमास्तरांकडे झोडगे सरांविरुद्ध अर्ज दिला. अर्जलेखक मीच ;-) असे धंदे करण्यात आपण पहिल्यापासून पटाईत. अर्जात लिहिलं की
की हे फार मारतात.. यांना योग्य ती समज द्यावी..
झोडगेसरविरुद्धच्या सगळ्या पोरांच्या त्या अर्जावर सह्या घेतल्या. गणितात हुशार असलेल्या पोरापोरींनी सह्या केल्या नाहीत.
हेडमास्तर नवेच होते त्यामुळे त्यांनी आम्हाला काही म्हटलं नाही पण तो अर्ज झोडगे सरांकडे दिला.
सरांनी तो अर्ज वाचून आमच्या वर्गात मारणं बंद केलं. या माराचं महत्त्व तुम्हाला तुमचे पोरंबाळं झाल्यावर कळेल, आता गणितात अडकून दहावी फेल झालात तरी मला काही घेणंदेणं नाही म्हणाले..

दहावीत गणितामुळं अडकलो नाहीत, पण झोडगे सरांची गणितं हातच्या मळासारखी सोडवणारी सोबतची पोरं आता इंजिनियरींग, मेडीकल करुन विदेशातून फेसबुक स्टेटस अपडेट करताना दिसली तेव्हा झोडगे सरांची आठवण येतेच.. :(

नेमकं आठवत नाही पहील्यांदा कधी मार खाल्ला.
पण त्याबाबतीत तेंडुलकर होतो आम्ही....
:-)

मार खाल्याने गम-बिम काही झालं नाय... उलट दिवसेंदिवस निगरगट्ट जाहलो...
एकदा मारता मारता बाइंची छडी तुटल्याचं आठौतंय... अख्खा वर्ग "धाय मोकलुन" हसत होता..

इतकं आठवतंय?
नक्कीच शाळेत असताना शाणं शाणं बाळ होता आपण.

आपल्यालातर तिच्यायला, कुठल्या मास्तरानं कधी आणि कितींदा कुटला ह्याची मोजदाद करायची म्हणलं असतं तर तेव्हाच एखादा मुनिम बसवावा लागला असता चोपडी घेऊन. :D

हां, आता एखाद्या मास्तराला कुटलं, पाळत ठेऊन लफडं उघडकीला आणून बदला घेतला, शाळेत दत्ता सामंत होऊन संपाची ओळख करुन दिली वगैरे विषय असतील तर द्या निबंध ल्ह्यायला. :D

माझ्याकडे बघून कोणी मार देण्याचे धाडस केले नाही.
उगा हाय खाऊन पोर्गी मेली बिली तर काय घ्या म्हणून.
तरी एकदा सगळ्यांना पालथ्या हातावर डस्टराचा फटका मिळत होता.
बुवा मारायला येईपर्यंत मी इतकी रडले की ते सरळ पुढे निघून गेले.
आणि आमची फक्त मुलींची शाळा, बहुतेकवेळा बाईच असत.
सर नावाचे प्राणी तसेही एकटेच पडलेले असत.
सगळ्यांना दिसले तसे 'शाळा' सिनेमातले गोड प्रसंग आम्हाला कधी दिसले नाहीत.
एक मुलगी तरीही मुलाशी बोलताना दिसली. आम्ही आश्चर्याने थक्क!
नंतर समजले की तो तिचा सख्खा भाऊ होता.
एवढीच काय ती शालेय जीवनातील कथा.

सगळ्यांच्या रम्य आठवणी मस्त आहेत! माझं दुर्दैव काय सांगू तुम्हाला? माझे वडील शाळेचे हेडमास्तर, आई शिक्षिका आणि एक जरा लांबचे काका काकू अशी चार मंडळी आमच्या शाळेत शिक्षक असताना काय करू शकणार होते मी? आदर्श विद्यार्थिनी होणं भागच पडलं! :(