त्या तरूतळी
अशोकाच्या पारावर
सीतामाय उसासते
सोनमृगाच्या मोहाला
मनोमन धि:कारते
शमीवृक्षाचा विस्तार
शस्त्र पार्थाचे झाकतो
प्रत्यंचेला स्पर्शण्यास
शर अधीरसा होतो
वृद्ध बोधिवृक्षातळी
गौतम नि:संग बसे
बोधरवि उगवता
दिव्यप्रभा फाकतसे
अजानवृक्षाच्या तळी
ज्ञानयोगी अविचल
अभावाच्या कर्दमीही
प्रतिभेचा परिमळ
नांदुरकीची डहाळी
आज कशाने हलते?
अणूहुनी सूक्ष्म कोणी
सारे आकाश व्यापते!
वा ! मस्त !!!
जबरदस्त
खूप आवडली ही कविता.
@अहिरावण
वाह वाह वाह
सुंदर!
वाह!
भावस्पर्शी कविता.
नांदुरकी वृक्ष
अजानवृक्ष
अशोकवनात सीता
खूप सुंदर खूप सुंदर
मुद्दाम log in करून
प्रतिसाद देणार्या