[लाज] - श श वि

पेरणा अर्थात विज्जुभाउंची ही कथा दिवसभर मंत्रालया बाहेर बंदोबस्तासाठी उभे राहून वैतागलेला राणे हवालदाराचा घरी जाताना थोडीशी टाकून जाणे हा दिनक्रम होता. आजची रात्र काही वेगळीच होती. बेस्टच्या बसने सोडलेला धुर रस्त्यावर पसरला होता. त्यातून नाकासमोर हात हलवता चालताना राणेसाहेब ओसांडून वहाणाऱ्या कचराकुंडीपाशी जरासे रेंगाळले. कुंडीच्या मागे काहीतरी खसफसले. थोडेसे जवळ जात राणेसाहेब ओरडले " कोण आहे रे तिकडे ". कुंडीमागे कोणीतरी होते. त्यांनी काठीने जरासे ढोसले आणि दचकून जोरात “हाड” असे ओरडले. एक कुत्रे अचानक कुंडी मागून झपकन बाहेर आले. शेपूट पायात ओढत तिकडून पळाले. आजूबाजूच्या हसणाऱ्या लोकांकडे काहीच झाले नाही अशा आविर्भावात पहात राणेसाहेब तेथून दूर गेले. त्यांना आपल्या वर्दीची लाज घालवायची नव्हती. पैजारबुवा,