समीक्षा

झोंबी बद्द्ल लिहावं तितकं कमी पडेल. आनंद यादवांना माझाही एक कडक सॅल्यूट !! झोंबी त्यांचं आत्मकथनच आहे. त्यामुळेच ते इतकं भावस्पर्शी झालेलं आहे.

'झोंबी' नंतर 'नांगरणी' आणि 'घरभिंती' असे अजून दोन भाग आहेत त्यांच्या आत्मचरित्राचे. मला वाटत, शाळेत 'झोंबी' मधला एक प्रसंग धडा म्हणून पण होता. 'घरभिंती' मधे त्यांनी आपल्या पत्नीचे आपल्या आईबरोबर कसे खटके उडायचे ते पण विस्ताराने लिहिले आहे :)

मस्त पुस्तक परिचय, कालच जावुन काही पुस्तके खरेदी करुन आलो, हाच लेख जर काल आला असता तर नक्की घेतले असते. पुढल्या वेळी नक्की. --टुकुल

बापरे! ही तर खरीखुरी भयकथा...

झोंबीचे(आणि रारंग ढांग) शिक्षक आणि वर्गमित्रांबरोबर केलेले अभिवाचन शालेय जीवनाच्या रम्य आठवणींचा एक भाग झाले आहे.

पुस्तक परिचय आवडला... मदनबाण..... Hi IQ doesn't guarantee Happiness & Success in Life.

सुरेख परिचय, परत एकदा वाचावेसे वाटत आहे. झोंबी बद्दल लिहावं तितकं कमीच.. हे तर खरेच.. स्वाती

ही चारही पुस्तके मनाला भिडणारीच. कितीही वेळा वाचले तरिही तितक्याच ताकदीने मनाला स्पर्श करते. जयु, परिचय छानच. आता पुन्हा वाचायला हवे.

झोंबी बद्द्ल लिहावं तितकं कमी पडेल. आनंद यादवांना माझाही एक कडक सॅल्यूट !! झोंबी त्यांचं आत्मकथनच आहे. त्यामुळेच ते इतकं भावस्पर्शी झालेलं आहे.

'झोंबी' नंतर 'नांगरणी' आणि 'घरभिंती' असे अजून दोन भाग आहेत त्यांच्या आत्मचरित्राचे. मला वाटत, शाळेत 'झोंबी' मधला एक प्रसंग धडा म्हणून पण होता. 'घरभिंती' मधे त्यांनी आपल्या पत्नीचे आपल्या आईबरोबर कसे खटके उडायचे ते पण विस्ताराने लिहिले आहे :)

मस्त पुस्तक परिचय, कालच जावुन काही पुस्तके खरेदी करुन आलो, हाच लेख जर काल आला असता तर नक्की घेतले असते. पुढल्या वेळी नक्की. --टुकुल

बापरे! ही तर खरीखुरी भयकथा...

झोंबीचे(आणि रारंग ढांग) शिक्षक आणि वर्गमित्रांबरोबर केलेले अभिवाचन शालेय जीवनाच्या रम्य आठवणींचा एक भाग झाले आहे.

पुस्तक परिचय आवडला... मदनबाण..... Hi IQ doesn't guarantee Happiness & Success in Life.

सुरेख परिचय, परत एकदा वाचावेसे वाटत आहे. झोंबी बद्दल लिहावं तितकं कमीच.. हे तर खरेच.. स्वाती

ही चारही पुस्तके मनाला भिडणारीच. कितीही वेळा वाचले तरिही तितक्याच ताकदीने मनाला स्पर्श करते. जयु, परिचय छानच. आता पुन्हा वाचायला हवे.

इंटरेस्टींग विषय (रोचक शब्द त्याच्या आंतरजालीय अर्थवलयामुळे गाळावा लागतोय! ;) ) काही दशके म्हणजे तरी कीती दशके असावीत असे गोवारीकरांना वाटते? फक्त लोकसंख्यावाढीचा प्रश्न काही द्शकात सुटला तरी त्यामुळे आताच निर्माण झालेले गभीर प्रश्न सुटतील का?अर्थातच हे या धाग्यास अवांतर आहे. -Nile

पुस्तकाबद्दल नकारात्मक सहसा लिहू नये म्हणतात. लेखनामागील श्रम, अभ्यास, असोशी यांचा विचार व्हावा हे अभिप्रेत असते. तुम्ही केलेले पुस्तक परीक्षण उत्तम असून ते तुमचे वैयक्तिक मत असावे.

एका वेगळ्याच पण अतिशय निकडीच्या विषयावरील पुस्तकाचा उत्तम परिचय. अवांतर: असे लेखन हे सहसा परिक्षणात्मक पेक्षा ओळख या प्रकाराच्या जास्त जवळ जाते. शिवाय, समीक्षणात्मक असले तरी नकारात्मक का लिहू नये? खरंच तसं असेल तर उगाच गुडी गुडी लिहावं? म्हणजे हे अगदीच 'सुपारी' समीक्षण झालं की. बिपिन कार्यकर्ते

ह्म्म्म.. बघु त्यांनी अनुमान केलेला काहि काळ गेला असल्याने (जसे २००१) भविष्यात डोकावण्याचा कालखंड कमी होत आहे.. तरी मिळालं तर वाचू ऋषिकेश ------------------ इथे दुसर्‍यांच्या ब्लॉगची जाहिरात करून मिळेल. योग्य बोलीसह संपर्क साधावा.

परीक्षण चांगले झाले आहे... नकारात्मक लिहू नये हेही काही पटले नाही.... ... एके ठिकाणी धोंडो केशव कर्वेंनी तत्कालीन वैचारिक वातावरणाच्या खूपच पुढे जाऊन लोकसंख्या नियंत्रणाचे विचार आग्रहाने कसे मांडले याविषयी माहिती येते. असे वाक्य येते.. येथे र.धों. कर्वे म्हणायचे आहे की खरंच धों.के.कर्व्यांनीही याबद्दल काही लिहून ठेवले होते, याची उत्सुकता आहे...

याच विषयावर NBT ने Inevitable Billion Plus नावाचं पुस्तक प्रसिद्ध केलं होतं. मला वाटतं ते पण गोवारीकरांनीच लिहिलं होतं. असो. वाढत्या लोकसंख्येकडे समस्या म्हणून न बघता संधी म्हणून बघणारे बरेच आहेत. मला वाटतं ते योग्यही आहे. समस्या लोकसंख्येची नसून नियोजन, अंमलबजावणीतल्या त्रुटी यांची आहे. अन्न उत्पादनासाठी मर्यादा जमिनीची नसून पाण्याची आहे हे विधान आपले आहे, की गोवारीकरांचे? इथेदेखील मर्यादा पाण्याची नसून पाण्याच्या नियोजनाची आहे. पाऊस खूप म्हणजे खूप पाणी देतो आपल्याला. भरपूर पगार मिळणारा माणूस किंवा भरपूर नफा मिळवणारा माणूस काहीच बचत न करता महिनाअखेरीला कफल्लक रहात असेल, तर त्याचा प्रश्न पैशांची टंचाई आहे असं म्हणावं का? आपला देश (सगळ्याच राज्यांत नाही म्हणा) पावसाळ्यात पुराची काळजी करतो, आणि उन्हाळ्यात पावसाची वाट पहात बसतो. अवांतर - Inevitable Billion Plus माझ्या काही लक्षात राहिले नाही, म्हणजे तुम्ही या पुस्तकाबाबत म्हणता तसं गोवारीकर साहेबांनी त्यात भरपूर माहिती भरली असणार! आळश्यांचा राजा

लोकसंख्यात्मक संक्रमणाबाबत गोवारीकर यांच्या आशावादी मतांची ओळख आवडली. (या ठिकाणी लोकसंख्येच्या संक्रमणाबाबतीत माझ्या लेखाचे इतिवाक्य देण्याचे मोह टाळता येत नाही.

पूर्वीच्या काळी प्लेग-कॉलेरासारख्या महामार्‍या लोकसंख्या सीमित ठेवत होत्या. महामार्‍या नाहिशा झाल्या तशा लोक म्हातारे होऊ लागले, वृद्धापकाळाचे जुनाट रोग आणि लोकसंख्या वाढ या समस्या आपल्या वाट्याला आल्या. पण त्या महामार्‍यांपेक्षा या नव्या समस्या परवडल्या असेच म्हणावे लागेल. जुन्या काळच्या सीमित पण अल्पजीवी लोकसंख्येबद्दल अपरिपक्व हळहळ आपण बाळगू नये. मोठ्या लोकसंख्येच्या या नव्या समस्यांशी भविष्याकडे तोंड करून लढण्यात आपल्या समाजाची परिपक्वता दिसेल.

)

पुस्तकपरिचय आवडला. अदिती

पुस्तक परिचय आवडला. कुठेतरी वाचले होते कि कुटुंब नियोजन प्रभावीपणे राबविले गेल्यामुळे चीन मध्ये वृध्दांची संख्या जास्त झाली आहे. भारतामध्येही असे होऊ शकते का? हम दो हमारा एक च्या जमान्यात जर मृत्युदर व जन्मदर दोन्हीही कमी राहीले तर काही काळानंतर भारताची २/३ जनता ही वृध्द असेल. --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

लोकसंख्या वाढीचे माल्थुस ने वक्तविलेले दुष्परिणाम चुकीचे ठरवले गेलेले आहेत. पश्चिम युरोपियन देश, चीन, रशिया, कॅनडा हे म्हातार्‍यांचे देश म्हणून २०३० मध्ये ओळखले जातील. प्रत्येक म्हातार्‍याला जीवंत ठेवण्यासाठी फक्त २ तरुण अशी परिस्थिती २०३० मध्ये ह्या देशांत येणार आहे. भारताचे भवितव्य उज्ज्वल आहे, आणि पूर्व युरोपाचे देखील. -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

इंटरेस्टींग विषय (रोचक शब्द त्याच्या आंतरजालीय अर्थवलयामुळे गाळावा लागतोय! ;) ) काही दशके म्हणजे तरी कीती दशके असावीत असे गोवारीकरांना वाटते? फक्त लोकसंख्यावाढीचा प्रश्न काही द्शकात सुटला तरी त्यामुळे आताच निर्माण झालेले गभीर प्रश्न सुटतील का?अर्थातच हे या धाग्यास अवांतर आहे. -Nile

पुस्तकाबद्दल नकारात्मक सहसा लिहू नये म्हणतात. लेखनामागील श्रम, अभ्यास, असोशी यांचा विचार व्हावा हे अभिप्रेत असते. तुम्ही केलेले पुस्तक परीक्षण उत्तम असून ते तुमचे वैयक्तिक मत असावे.

एका वेगळ्याच पण अतिशय निकडीच्या विषयावरील पुस्तकाचा उत्तम परिचय. अवांतर: असे लेखन हे सहसा परिक्षणात्मक पेक्षा ओळख या प्रकाराच्या जास्त जवळ जाते. शिवाय, समीक्षणात्मक असले तरी नकारात्मक का लिहू नये? खरंच तसं असेल तर उगाच गुडी गुडी लिहावं? म्हणजे हे अगदीच 'सुपारी' समीक्षण झालं की. बिपिन कार्यकर्ते

ह्म्म्म.. बघु त्यांनी अनुमान केलेला काहि काळ गेला असल्याने (जसे २००१) भविष्यात डोकावण्याचा कालखंड कमी होत आहे.. तरी मिळालं तर वाचू ऋषिकेश ------------------ इथे दुसर्‍यांच्या ब्लॉगची जाहिरात करून मिळेल. योग्य बोलीसह संपर्क साधावा.

परीक्षण चांगले झाले आहे... नकारात्मक लिहू नये हेही काही पटले नाही.... ... एके ठिकाणी धोंडो केशव कर्वेंनी तत्कालीन वैचारिक वातावरणाच्या खूपच पुढे जाऊन लोकसंख्या नियंत्रणाचे विचार आग्रहाने कसे मांडले याविषयी माहिती येते. असे वाक्य येते.. येथे र.धों. कर्वे म्हणायचे आहे की खरंच धों.के.कर्व्यांनीही याबद्दल काही लिहून ठेवले होते, याची उत्सुकता आहे...

याच विषयावर NBT ने Inevitable Billion Plus नावाचं पुस्तक प्रसिद्ध केलं होतं. मला वाटतं ते पण गोवारीकरांनीच लिहिलं होतं. असो. वाढत्या लोकसंख्येकडे समस्या म्हणून न बघता संधी म्हणून बघणारे बरेच आहेत. मला वाटतं ते योग्यही आहे. समस्या लोकसंख्येची नसून नियोजन, अंमलबजावणीतल्या त्रुटी यांची आहे. अन्न उत्पादनासाठी मर्यादा जमिनीची नसून पाण्याची आहे हे विधान आपले आहे, की गोवारीकरांचे? इथेदेखील मर्यादा पाण्याची नसून पाण्याच्या नियोजनाची आहे. पाऊस खूप म्हणजे खूप पाणी देतो आपल्याला. भरपूर पगार मिळणारा माणूस किंवा भरपूर नफा मिळवणारा माणूस काहीच बचत न करता महिनाअखेरीला कफल्लक रहात असेल, तर त्याचा प्रश्न पैशांची टंचाई आहे असं म्हणावं का? आपला देश (सगळ्याच राज्यांत नाही म्हणा) पावसाळ्यात पुराची काळजी करतो, आणि उन्हाळ्यात पावसाची वाट पहात बसतो. अवांतर - Inevitable Billion Plus माझ्या काही लक्षात राहिले नाही, म्हणजे तुम्ही या पुस्तकाबाबत म्हणता तसं गोवारीकर साहेबांनी त्यात भरपूर माहिती भरली असणार! आळश्यांचा राजा

लोकसंख्यात्मक संक्रमणाबाबत गोवारीकर यांच्या आशावादी मतांची ओळख आवडली. (या ठिकाणी लोकसंख्येच्या संक्रमणाबाबतीत माझ्या लेखाचे इतिवाक्य देण्याचे मोह टाळता येत नाही.

पूर्वीच्या काळी प्लेग-कॉलेरासारख्या महामार्‍या लोकसंख्या सीमित ठेवत होत्या. महामार्‍या नाहिशा झाल्या तशा लोक म्हातारे होऊ लागले, वृद्धापकाळाचे जुनाट रोग आणि लोकसंख्या वाढ या समस्या आपल्या वाट्याला आल्या. पण त्या महामार्‍यांपेक्षा या नव्या समस्या परवडल्या असेच म्हणावे लागेल. जुन्या काळच्या सीमित पण अल्पजीवी लोकसंख्येबद्दल अपरिपक्व हळहळ आपण बाळगू नये. मोठ्या लोकसंख्येच्या या नव्या समस्यांशी भविष्याकडे तोंड करून लढण्यात आपल्या समाजाची परिपक्वता दिसेल.

)

पुस्तकपरिचय आवडला. अदिती

पुस्तक परिचय आवडला. कुठेतरी वाचले होते कि कुटुंब नियोजन प्रभावीपणे राबविले गेल्यामुळे चीन मध्ये वृध्दांची संख्या जास्त झाली आहे. भारतामध्येही असे होऊ शकते का? हम दो हमारा एक च्या जमान्यात जर मृत्युदर व जन्मदर दोन्हीही कमी राहीले तर काही काळानंतर भारताची २/३ जनता ही वृध्द असेल. --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

लोकसंख्या वाढीचे माल्थुस ने वक्तविलेले दुष्परिणाम चुकीचे ठरवले गेलेले आहेत. पश्चिम युरोपियन देश, चीन, रशिया, कॅनडा हे म्हातार्‍यांचे देश म्हणून २०३० मध्ये ओळखले जातील. प्रत्येक म्हातार्‍याला जीवंत ठेवण्यासाठी फक्त २ तरुण अशी परिस्थिती २०३० मध्ये ह्या देशांत येणार आहे. भारताचे भवितव्य उज्ज्वल आहे, आणि पूर्व युरोपाचे देखील. -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

नक्की घेईन हे पुस्तक. पुस्तकपरिचयाबद्दल धन्यवाद.

धन्यवाद. हे पुस्तक कुठे मिळेल.

पुस्तक परिचयाबद्दल धन्यु.......! -दिलीप बिरुटे

चांगली ओळख. सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||

नक्की घेईन हे पुस्तक. पुस्तकपरिचयाबद्दल धन्यवाद.

धन्यवाद. हे पुस्तक कुठे मिळेल.

पुस्तक परिचयाबद्दल धन्यु.......! -दिलीप बिरुटे

चांगली ओळख. सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||

(वाचक)बेसनलाडू

परवाच हे गाणे यूट्युबवर ऐकले होते... दादांची आठवण आली... ;) बाकी मी बाबुराव बोलतोय हे गाणं ऐकलं का तुम्ही ? ते देखील यूट्युबवर हाय बरं का ;) मदनबाण..... “control oil and you control nations; control food and you control the people”. Henry Kissinger

हा हा हा .... असेही काही ? =)) आणंद शिंदे / मिलींद शिंदे च्या बाकीही फेमस गाण्यांच असंच रसग्रहण कर र बाल्या :) - (बाबु) टारझन आजंच माझा झालाय पगारं ... करुया रोखं नको उधारं ...

फटू जी हुच्च विवेचन! :-)

'नेक्स्ट जनरेशन' गाण्याचे रसग्रहण आवडले :) अमोल केळकर -------------------------------------------------- भविष्याच्या अंतरंगात डोकावण्यासाठी इथे टिचकी मारा

ईतकंच नव्हे तर पुण्याच्या कर्वेरोडवर असलेल्या नळ स्टॉपनेच कधी काळी डेक्कन जिमखाना, प्रभात रोड या सुखवस्तू वस्तीला कोथरुड या नव्याने विकसित होणार्‍या मध्यम वर्गियांच्या वस्तीला जोडलं होतं याचीही आठवण या निमित्ताने तो जुन्या पिढीला करुन देतो. - पण आता चित्र उलटे दिसते, डेक्कन, प्रभात रोडपेक्षा जास्त पाणी झोपडपट्टीवासियांना. निदान पाण्याच्या बाबतीततरी पुण्यात गरीब सगळ्यात 'श्रीमंत' आहेत. पुण्यात झोपडपट्ट्यात चोवीस तास पाणी असतं. तिथे पाण्याचा जरा पुरवठा कमी झाला तर झोपडपट्टीतल्या बायका-माणसे हंडा मोर्चा काढतात. तिथे गट्ठा मते असल्याने स्थानिक नगरसेवक, पुढारी त्या गरीबांना जास्तीत जास्त सुविधा मिळाव्यात म्हणून त्यांच्याबरोबर प्रशासनाला दोष देत, मोर्चात सामिल होतात. पुण्यात सध्या दररोज एकवेळच पाणी पुरवठा आहे, तरी झोपडपट्टीत पाणी मुबलक उपलब्ध आहे.

तुम्ही निरूपण फारच छान केलंय, पण खुद्द त्या कवीला तरी एव्हढे विचार ही कविता लिहिताना सुचले असतील का, याबद्दल साशंक आहे. अनेकदा लेखक / कवी एका क्षणी उत्स्फूर्तपणे सुचलेले विचार / काव्य लिहून मोकळे होतात आणि तथाकथित विद्वान समीक्षक / रसिक उगाचच काहितरी अर्थ लावत आपली विद्वत्ता पाजळत बसतात. लोकगीते लिहून खपवणारे लोक इतका विचार करत असतील असं वाटत नाही.

शाहिर विठठल शिंदे हे देखिल लोकगित लिहायचे आणि गायचे देखिल. ती गाणी निट ऐका मग ठरवा की "लोकगीते लिहून खपवणारे लोक इतका विचार करत असतील असं वाटत नाही" हे विधान किती खर ते? *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

'तुझी घागर नळाला लाव' याचे रसग्रहणही वाचायला मिळेल असे स्वप्नातही वाटले नव्हते आणि वर उल्लेख आलाच आहे की कवीला सुद्धा असे काही सुचले नसते. पण तुम्ही अर्थ मात्र चांगला 'काढला' आहे. लगे रहो. -दिलीप बिरुटे

वा!!गाणं एकदम मस्त समजावून सांगितलयं मित्राला :) परत पुन्हा कधी बोलणार नाही की काय थर्ड क्लास चॉईस आहे म्हणून :)

गाण्याचा गर्भितार्थ गाणे निट ऐकल्यावर उमगेल...लई चावट मस्त गाण हाय

गाणं मलाही आवडतं... भैरवीत आहे ... बासरीचे पीसेस छान आहेत..

लगे रहो फटू भाई.... :) बैलोबा चायनीजकर !!!उर्फ.. АНИЛ ХАТЕЛА :D

हा हा हा मस्त पोस्ट्मार्टम केलय रे फटु. (दुव्या बद्दल घाटपांडे काकांचे आभार :) )

तिथे साभिनय नृत्य करणार्‍या कार्यकर्त्यांच्या मते ते ह्याद्वारे तिथीनुसार एका महाराष्ट्रियन दैवताची जयंती साजरी करताहेत.

अजुन काही गाण्यांचे असेच रसग्रहण आल्यास आनंद वाटेल: १. वाट बघतोय रिक्षावाला २. बेंबाट सारं उघडं ३. लिंबु मला मारिला ४. हाताला धरलया म्हणतयं लगीन ठरलंया ५. बांबु डालके बारीक कुटना, जी फिर रात को आनंद लुटना हे सर्व अप्रतिम संगीत आपण www.in.com/music येथे ऐकु शकता!

गाण्याचे रसग्रहण आवडले . लोकगीतांना व त्यांच्या गायकांना कमी लेखण्याची काही जणांमध्ये अहमिका असते . पण ती लोक खूपवेळा तळागाळातील लोकांची दुख जी त्यानी स्वतः अनुभवली असतात. तीच व इतर व्यथा किंवा एखादा संदेश आपल्या लोकगीता मधुन देतात . संयुक्त महाराष्ट्राच्या चळवळीत माझी मैना गावाकडे .... ह्या शाहिरांच्या गीताने तुफान उठवले . तर दादा कोंडके ह्यांनी माझ्या मते हनुमानाचे संपूर्ण जीवित कार्य एक गीतातून दिले .व त्या गाण्यातील शेवटचे कडवे आजच्या जगातील मर्त्य मानवाला उद्देशून होते . तेव्हा प्रगल्भ लिहिणे हे काही विशिष्ट लोकांची मक्तेदारी नाही हे ध्यानात असू दे आमच्या जळगावच्या निरक्षर बहीणा बाई ह्यांनी खोप्या मध्ये खोपा हे गीत लिहिले . व आज अनेक सायाकोलोजीस्त त्याचे अजून रसग्रहण करीत आहेत .

आपल्या भारतात अनेक समाज ,पंथ , धर्म ,स्तरामधील लोक राहतात .त्यांच्या मनोरंजनाच्या कल्पना वेगळ्या असतात . आज समाजात अनेक उच्चभ्रू लोकांची मुले सुध्धा शास्त्रीय संगीताला '' काय गळे काढतात '' थोडक्यात आपण मध्यमवर्गीय फक्त आपण जे ऐकतो तेच उच्च दर्जाचे मनोरंजन तळागाळातील लोक गातात ते द्वयर्थी अर्थात आम्ही लपून ब्यू फिल्म पाहतोच मात्र चारचौघात सभ्यतेचा मुखवटा घेतो . तस्मात तळागाळातील लोकांनी आता कोणत्या प्रकारचे मनोरंजन ऐकावेत हे आम्हीच ठरवणार कारण गर्भ श्रीमंत आमच्यावर विनोद करतात . म्हणून आम्ही मध्यमवर्गीयांनी ह्या तळागाळातील लोकांवर करणे त्यांचे ते फालतू आमचे ते उच्च ( अशीच मानसिकता बाळगून आम्ही दिवस ढकलणार )

झकास......

दादा कोंडकेंचं "ढगाला लागली कळ..." आठवलं. शिवार फुलतंयं, तो-यात डुलतंयं, झोकात नाचतोय धोत्रा तुरीच्या शेंगा दावत्यात ठेंगा, लपलाय भुईमुग भित्रा मधि वाटाणा बघ वळवळं, ... खरोख्ररीच शेतात काम केल्याशिवाय हे समजणं अवघड आहे

वाचताना मजा आली. कसं काय लिहू शकतात लोक असं कोण जाणे. ;)

=)) खरंय रे धन्या अगदी . ;)

प्राडॉंच रसग्रहण वाचून हा धागा आठवला.

कालच हे गाणं हापिसच्या बसने घरी येताना एका मित्राला ऐकवलं. त्याचा प्रश्न "कुठून आणतो रे अशी गाणी?". त्याला सांगावसं वाटत होते की हे गाणे खुपच सोज्वळ आहे. या धाग्याचा दूवा त्याला देतो. :)

"काय थर्ड क्लास चॉईस आहे रे तुझा. कसं ऐकू शकतो तू ही अशी गाणी?" ईति माझा एक मित्र.

असेच काहीसे म्हणणारे आमचे काही मिपाकर मित्र आठवले.

(वाचक)बेसनलाडू

परवाच हे गाणे यूट्युबवर ऐकले होते... दादांची आठवण आली... ;) बाकी मी बाबुराव बोलतोय हे गाणं ऐकलं का तुम्ही ? ते देखील यूट्युबवर हाय बरं का ;) मदनबाण..... “control oil and you control nations; control food and you control the people”. Henry Kissinger

हा हा हा .... असेही काही ? =)) आणंद शिंदे / मिलींद शिंदे च्या बाकीही फेमस गाण्यांच असंच रसग्रहण कर र बाल्या :) - (बाबु) टारझन आजंच माझा झालाय पगारं ... करुया रोखं नको उधारं ...

फटू जी हुच्च विवेचन! :-)

'नेक्स्ट जनरेशन' गाण्याचे रसग्रहण आवडले :) अमोल केळकर -------------------------------------------------- भविष्याच्या अंतरंगात डोकावण्यासाठी इथे टिचकी मारा

ईतकंच नव्हे तर पुण्याच्या कर्वेरोडवर असलेल्या नळ स्टॉपनेच कधी काळी डेक्कन जिमखाना, प्रभात रोड या सुखवस्तू वस्तीला कोथरुड या नव्याने विकसित होणार्‍या मध्यम वर्गियांच्या वस्तीला जोडलं होतं याचीही आठवण या निमित्ताने तो जुन्या पिढीला करुन देतो. - पण आता चित्र उलटे दिसते, डेक्कन, प्रभात रोडपेक्षा जास्त पाणी झोपडपट्टीवासियांना. निदान पाण्याच्या बाबतीततरी पुण्यात गरीब सगळ्यात 'श्रीमंत' आहेत. पुण्यात झोपडपट्ट्यात चोवीस तास पाणी असतं. तिथे पाण्याचा जरा पुरवठा कमी झाला तर झोपडपट्टीतल्या बायका-माणसे हंडा मोर्चा काढतात. तिथे गट्ठा मते असल्याने स्थानिक नगरसेवक, पुढारी त्या गरीबांना जास्तीत जास्त सुविधा मिळाव्यात म्हणून त्यांच्याबरोबर प्रशासनाला दोष देत, मोर्चात सामिल होतात. पुण्यात सध्या दररोज एकवेळच पाणी पुरवठा आहे, तरी झोपडपट्टीत पाणी मुबलक उपलब्ध आहे.

तुम्ही निरूपण फारच छान केलंय, पण खुद्द त्या कवीला तरी एव्हढे विचार ही कविता लिहिताना सुचले असतील का, याबद्दल साशंक आहे. अनेकदा लेखक / कवी एका क्षणी उत्स्फूर्तपणे सुचलेले विचार / काव्य लिहून मोकळे होतात आणि तथाकथित विद्वान समीक्षक / रसिक उगाचच काहितरी अर्थ लावत आपली विद्वत्ता पाजळत बसतात. लोकगीते लिहून खपवणारे लोक इतका विचार करत असतील असं वाटत नाही.

शाहिर विठठल शिंदे हे देखिल लोकगित लिहायचे आणि गायचे देखिल. ती गाणी निट ऐका मग ठरवा की "लोकगीते लिहून खपवणारे लोक इतका विचार करत असतील असं वाटत नाही" हे विधान किती खर ते? *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

'तुझी घागर नळाला लाव' याचे रसग्रहणही वाचायला मिळेल असे स्वप्नातही वाटले नव्हते आणि वर उल्लेख आलाच आहे की कवीला सुद्धा असे काही सुचले नसते. पण तुम्ही अर्थ मात्र चांगला 'काढला' आहे. लगे रहो. -दिलीप बिरुटे

वा!!गाणं एकदम मस्त समजावून सांगितलयं मित्राला :) परत पुन्हा कधी बोलणार नाही की काय थर्ड क्लास चॉईस आहे म्हणून :)

गाण्याचा गर्भितार्थ गाणे निट ऐकल्यावर उमगेल...लई चावट मस्त गाण हाय

गाणं मलाही आवडतं... भैरवीत आहे ... बासरीचे पीसेस छान आहेत..

लगे रहो फटू भाई.... :) बैलोबा चायनीजकर !!!उर्फ.. АНИЛ ХАТЕЛА :D

हा हा हा मस्त पोस्ट्मार्टम केलय रे फटु. (दुव्या बद्दल घाटपांडे काकांचे आभार :) )

तिथे साभिनय नृत्य करणार्‍या कार्यकर्त्यांच्या मते ते ह्याद्वारे तिथीनुसार एका महाराष्ट्रियन दैवताची जयंती साजरी करताहेत.

अजुन काही गाण्यांचे असेच रसग्रहण आल्यास आनंद वाटेल: १. वाट बघतोय रिक्षावाला २. बेंबाट सारं उघडं ३. लिंबु मला मारिला ४. हाताला धरलया म्हणतयं लगीन ठरलंया ५. बांबु डालके बारीक कुटना, जी फिर रात को आनंद लुटना हे सर्व अप्रतिम संगीत आपण www.in.com/music येथे ऐकु शकता!

गाण्याचे रसग्रहण आवडले . लोकगीतांना व त्यांच्या गायकांना कमी लेखण्याची काही जणांमध्ये अहमिका असते . पण ती लोक खूपवेळा तळागाळातील लोकांची दुख जी त्यानी स्वतः अनुभवली असतात. तीच व इतर व्यथा किंवा एखादा संदेश आपल्या लोकगीता मधुन देतात . संयुक्त महाराष्ट्राच्या चळवळीत माझी मैना गावाकडे .... ह्या शाहिरांच्या गीताने तुफान उठवले . तर दादा कोंडके ह्यांनी माझ्या मते हनुमानाचे संपूर्ण जीवित कार्य एक गीतातून दिले .व त्या गाण्यातील शेवटचे कडवे आजच्या जगातील मर्त्य मानवाला उद्देशून होते . तेव्हा प्रगल्भ लिहिणे हे काही विशिष्ट लोकांची मक्तेदारी नाही हे ध्यानात असू दे आमच्या जळगावच्या निरक्षर बहीणा बाई ह्यांनी खोप्या मध्ये खोपा हे गीत लिहिले . व आज अनेक सायाकोलोजीस्त त्याचे अजून रसग्रहण करीत आहेत .

आपल्या भारतात अनेक समाज ,पंथ , धर्म ,स्तरामधील लोक राहतात .त्यांच्या मनोरंजनाच्या कल्पना वेगळ्या असतात . आज समाजात अनेक उच्चभ्रू लोकांची मुले सुध्धा शास्त्रीय संगीताला '' काय गळे काढतात '' थोडक्यात आपण मध्यमवर्गीय फक्त आपण जे ऐकतो तेच उच्च दर्जाचे मनोरंजन तळागाळातील लोक गातात ते द्वयर्थी अर्थात आम्ही लपून ब्यू फिल्म पाहतोच मात्र चारचौघात सभ्यतेचा मुखवटा घेतो . तस्मात तळागाळातील लोकांनी आता कोणत्या प्रकारचे मनोरंजन ऐकावेत हे आम्हीच ठरवणार कारण गर्भ श्रीमंत आमच्यावर विनोद करतात . म्हणून आम्ही मध्यमवर्गीयांनी ह्या तळागाळातील लोकांवर करणे त्यांचे ते फालतू आमचे ते उच्च ( अशीच मानसिकता बाळगून आम्ही दिवस ढकलणार )

झकास......

दादा कोंडकेंचं "ढगाला लागली कळ..." आठवलं. शिवार फुलतंयं, तो-यात डुलतंयं, झोकात नाचतोय धोत्रा तुरीच्या शेंगा दावत्यात ठेंगा, लपलाय भुईमुग भित्रा मधि वाटाणा बघ वळवळं, ... खरोख्ररीच शेतात काम केल्याशिवाय हे समजणं अवघड आहे

वाचताना मजा आली. कसं काय लिहू शकतात लोक असं कोण जाणे. ;)

=)) खरंय रे धन्या अगदी . ;)

प्राडॉंच रसग्रहण वाचून हा धागा आठवला.

कालच हे गाणं हापिसच्या बसने घरी येताना एका मित्राला ऐकवलं. त्याचा प्रश्न "कुठून आणतो रे अशी गाणी?". त्याला सांगावसं वाटत होते की हे गाणे खुपच सोज्वळ आहे. या धाग्याचा दूवा त्याला देतो. :)

"काय थर्ड क्लास चॉईस आहे रे तुझा. कसं ऐकू शकतो तू ही अशी गाणी?" ईति माझा एक मित्र.

असेच काहीसे म्हणणारे आमचे काही मिपाकर मित्र आठवले.

चांगले लिहिले आहे. माझे हिंदी वाचन जवळजवळ नाहीच. ही पुस्तके इंटरनेटवर उपलब्ध आहेत का ? महाराष्ट्रातील शाळेत हिंदीमधे ९५ ? पटत नाही. हैदराबादमधे म्हटले असते तर ठीक आहे ;)

भेटा एकदा मग मार्कलिस्ट दाखवेन :-) बाकी हि पुस्तके नेटवर असण्याचा प्रश्नच येत नाही. सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

:)) मस्करी करत होतो. अरेरे. आता कधी वाचायला मिळतिल देव जाणे. नेटवर असती तर बरे झाले असते. काहीकाही पुस्तके, कोमिक्स असतात :>

माझ हिन्दी "एवम" मध्ये अडकल बघा. मला काय अजुन त्या वारन्वार येणार् या शब्दाचा बोध झालानाही. पिक्चर मधे पण कधी हा शब्द नाही ऐकला पण हिन्दी कादम्बरी त हा शब्द एका पानावर दहादा येतो. खुप मनापासुन लिहिलय तुम्ही!! छान वाटल. :) शब्दांना नसते दुखः; शब्दांना सुखही नसते, ते वाहतात जे ओझे; ते तुमचे माझे असते.

विशाल शेठ मस्त ओळख करुन दिली आहेत. बाकी ह्याच कथानकांवर आधारीत "अर्जुन पंडित" ह्या चित्रपटाला कसे काय विसरलात बॉ ? अवांतर :- मार्कलिस्ट दाखवताना समोरच्याची मार्कलिस्ट देखिल बघायला मागा. इथे येता जाता लोकाच्या बुद्धीवर संशय घेणार्‍यांची स्वतःची बुद्धीमत्ता तरी आम्हाला कळेल. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

केशवपंडित चा पहीला भाग मी ही पाहीला. तद्दन फिल्मी वाटला. पण एकता कपूरच्या सिरिअल मध्ये असणारे वारंवार मध्ये मध्ये येणारे स्लोमोशन आणि इतर पात्रांच्या चेहर्यावरचे एक्स्प्रेशन-दर्शन हा प्रकार नसल्यामुळे बराच सुसह्य होता.कदाचित ही मालिका डेलीसोप नसल्याने असेल नाहीतर कुठल्याही भागाचा पाऊण भाग तर असले इर्रिटेटिंग प्रकारच खातात. महाराष्ट्रातील शाळेत हिंदीमधे ९५ ? पटत नाही. बाकी ह्या गोष्टीत तथ्य मात्र आहे.कारण केवळ स्कोरिंग साठी आठवी ते दहावी ला पूर्ण हिंदी ऐवजी पूर्ण संस्कृत अथवा अर्धे संस्कृत अर्धे हिंदी घेण्याकडे विद्यार्थ्यांचा कल असतो.हिंदी हा स्कोरिंग सब्जेक्ट समजला जात नाही. (अर्थात तुम्हाला दहावीला हिंदी मध्ये ९५ मार्क्स असु शकतात.आणि ही नक्कीच कौतुकास्पद गोष्ट आहे.) फिजुल की बात : तुम्हाला तुमची मार्कलिस्ट स्कॅन करुन टाकता येईल का? (ह.घ्या.) :SS --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

फिजुल की बात : तुम्हाला तुमची मार्कलिस्ट स्कॅन करुन टाकता येईल का?>>>> सहज शक्य आहे, [पण सगळे श्रम मीच का म्हणून घ्यायचे, या की देवा घरी, चा पान्याला, आमचा निकाल बी दावतो आणि तुमचा निकाल बी लावतो] ह.घ्या. :T असो, आभार सर्वांचे ! सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

वाचतानाच वाटायला लागलं की बहुतेक 'केशव पंडित'बद्दल लिहिलंय. इथे २१ तारखेपासून ही सिरीयल सुरू होईल. बघूया कशी आहे ते. (सोनी चॅनलवरच्या "सी.आय.डी."सारखा फुसका बार निघू नये म्हणजे मिळवलं) बाकी मराठी वाहिनींना बॅ. अमर विश्वास, मंदार पटवर्धन, फिरोज इराणी कितपत झेपतील शंकाच आहे. 'दुनियादारी' मालिका न बघण्याचं भाग्य लाभलं हेच खूप झालं :)

बाकी मराठी वाहिनींना बॅ. अमर विश्वास, मंदार पटवर्धन, फिरोज इराणी कितपत झेपतील शंकाच आहे.>>>> अगदी अगदी माझ्या मनातलं बोललात. 'दुनियादारी' मालिका न बघण्याचं भाग्य लाभलं हेच खूप झालं>>>> मी त्या दुर्दैवी मानव प्राण्यांतला एक आहे. बघण्याचं भाग्य लाभलेला (|: सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

चांगले लिहिले आहे. माझे हिंदी वाचन जवळजवळ नाहीच. ही पुस्तके इंटरनेटवर उपलब्ध आहेत का ? महाराष्ट्रातील शाळेत हिंदीमधे ९५ ? पटत नाही. हैदराबादमधे म्हटले असते तर ठीक आहे ;)

भेटा एकदा मग मार्कलिस्ट दाखवेन :-) बाकी हि पुस्तके नेटवर असण्याचा प्रश्नच येत नाही. सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

:)) मस्करी करत होतो. अरेरे. आता कधी वाचायला मिळतिल देव जाणे. नेटवर असती तर बरे झाले असते. काहीकाही पुस्तके, कोमिक्स असतात :>

माझ हिन्दी "एवम" मध्ये अडकल बघा. मला काय अजुन त्या वारन्वार येणार् या शब्दाचा बोध झालानाही. पिक्चर मधे पण कधी हा शब्द नाही ऐकला पण हिन्दी कादम्बरी त हा शब्द एका पानावर दहादा येतो. खुप मनापासुन लिहिलय तुम्ही!! छान वाटल. :) शब्दांना नसते दुखः; शब्दांना सुखही नसते, ते वाहतात जे ओझे; ते तुमचे माझे असते.

विशाल शेठ मस्त ओळख करुन दिली आहेत. बाकी ह्याच कथानकांवर आधारीत "अर्जुन पंडित" ह्या चित्रपटाला कसे काय विसरलात बॉ ? अवांतर :- मार्कलिस्ट दाखवताना समोरच्याची मार्कलिस्ट देखिल बघायला मागा. इथे येता जाता लोकाच्या बुद्धीवर संशय घेणार्‍यांची स्वतःची बुद्धीमत्ता तरी आम्हाला कळेल. ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

केशवपंडित चा पहीला भाग मी ही पाहीला. तद्दन फिल्मी वाटला. पण एकता कपूरच्या सिरिअल मध्ये असणारे वारंवार मध्ये मध्ये येणारे स्लोमोशन आणि इतर पात्रांच्या चेहर्यावरचे एक्स्प्रेशन-दर्शन हा प्रकार नसल्यामुळे बराच सुसह्य होता.कदाचित ही मालिका डेलीसोप नसल्याने असेल नाहीतर कुठल्याही भागाचा पाऊण भाग तर असले इर्रिटेटिंग प्रकारच खातात. महाराष्ट्रातील शाळेत हिंदीमधे ९५ ? पटत नाही. बाकी ह्या गोष्टीत तथ्य मात्र आहे.कारण केवळ स्कोरिंग साठी आठवी ते दहावी ला पूर्ण हिंदी ऐवजी पूर्ण संस्कृत अथवा अर्धे संस्कृत अर्धे हिंदी घेण्याकडे विद्यार्थ्यांचा कल असतो.हिंदी हा स्कोरिंग सब्जेक्ट समजला जात नाही. (अर्थात तुम्हाला दहावीला हिंदी मध्ये ९५ मार्क्स असु शकतात.आणि ही नक्कीच कौतुकास्पद गोष्ट आहे.) फिजुल की बात : तुम्हाला तुमची मार्कलिस्ट स्कॅन करुन टाकता येईल का? (ह.घ्या.) :SS --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

फिजुल की बात : तुम्हाला तुमची मार्कलिस्ट स्कॅन करुन टाकता येईल का?>>>> सहज शक्य आहे, [पण सगळे श्रम मीच का म्हणून घ्यायचे, या की देवा घरी, चा पान्याला, आमचा निकाल बी दावतो आणि तुमचा निकाल बी लावतो] ह.घ्या. :T असो, आभार सर्वांचे ! सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

वाचतानाच वाटायला लागलं की बहुतेक 'केशव पंडित'बद्दल लिहिलंय. इथे २१ तारखेपासून ही सिरीयल सुरू होईल. बघूया कशी आहे ते. (सोनी चॅनलवरच्या "सी.आय.डी."सारखा फुसका बार निघू नये म्हणजे मिळवलं) बाकी मराठी वाहिनींना बॅ. अमर विश्वास, मंदार पटवर्धन, फिरोज इराणी कितपत झेपतील शंकाच आहे. 'दुनियादारी' मालिका न बघण्याचं भाग्य लाभलं हेच खूप झालं :)

बाकी मराठी वाहिनींना बॅ. अमर विश्वास, मंदार पटवर्धन, फिरोज इराणी कितपत झेपतील शंकाच आहे.>>>> अगदी अगदी माझ्या मनातलं बोललात. 'दुनियादारी' मालिका न बघण्याचं भाग्य लाभलं हेच खूप झालं>>>> मी त्या दुर्दैवी मानव प्राण्यांतला एक आहे. बघण्याचं भाग्य लाभलेला (|: सस्नेह विशाल ************************************************************* आम्ही इथेही पडीक असतो "ऐसी अक्षरे मेळविन!"

ह्या पुस्तकाच्या प्रति त्यांनी येथील बृहनमहाराष्ट्र मंडळाच्या आधिवेशनात वाटल्या होत्या. मी गेलेलो नसल्याने माझ्याकडे नाही पण मित्राकडे पाहीले. खूपच सुंदर फोटो आहेत. पुस्तक संग्राह्य आहे. घरच्यांना घेऊन ठेवायला सांगितले आहे. असे ही ऐकले की हेलीकॉप्टरमधे, उद्धव पट्टा न बांधता, उघड्या दरवाजातून छायाचित्रे काढत होते. इतके ऐकल्यावर मला त्यांच्यापेक्षा अधिक त्या पायलटचीच काळजी वाटली. ;) -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

सुंदर फोटोंसाठी पुस्तक विकत घेईन. प्रकाशकाचा पत्ता द्या ना राव ! -दिलीप बिरुटे

उद्धव ठाकरेंनी "छायाचित्रण" क्षेत्रात करियर करावं !! छाण फोटूग्राफर आहेत ते. ;) -(माजी शिवसैणिक) टारासाहेब ठाकरे

ह्म्म्म...पुस्तक पहायला हवे... जाता जाता :--- रक्ताची नाती यावर पीएचडी करता येईल का ? कारण... http://bit.ly/9E7Iqt मदनबाण..... देशात जातीनिहाय जनगणना व्हावी -रामदास आठवले http://bit.ly/aP8kZG मला पडलेला प्रश्नः--- मुंबईत जर भय्या लोकांची संख्या जास्त आढळली तर मराठी लोकांना आरक्षण मिळणार का ?

किंमत नाममात्र १००/- ठेवण्यात आली आहे.>> खुपच कमी आहे ही किंमत. अशा फोटो असलेल्या पुस्तकांची किंमत जास्त असते. नक्की घेइन.

नुकतेच हे पुस्तक मला माझ्या एका नाठाळ विद्यार्थ्याने भेट दिले. मान खाली घालून तो 'सॉरी सर' म्हणाला. पुस्तक सुरेखच आहे. उद्धव ठाकरेंनी फक्त हेच करत राहायला पाहिजे होते. सन्जोप राव 'मजरुह' लिख रहे हैं वो अहले वफा का नाम हम भी खडे हुए हैं गुनहगार की तरह

पुस्तकपरिचयाबद्दल धन्यवाद. धागा वाचनखूण म्हणून साठवला आहे, आता पुस्तकाची यादीत भर घालतो.

छाताडात धडकी भरवणारा कोकण कडा, आव्हान देणारा तेलबैला, जहाजा सारखा आकार असलेला उंदेरी, लांबच लांब पसरलेली अजिंठ्याची लेणी, एकांडी उभी कुलाब्याची दांडी ह्यांचे खरेखुरे भव्य स्वरुप त्यातुन सार्थकपणे व्यक्त होत होते. महाराष्ट्राचे सौंदर्य नव्याने कळुन आले. त्याचा रांगडेपणा, राकटता, भक्तीस्थानं, वस्तीप्रदेश, माणसं पाहुन (पुन्हा एकदा) विनम्र झालो. अस वाटलं की गोविंदाग्रजांचे महाराष्ट्र गीत दृष्यस्वरुपात समोर आले आहे.

--- क्या बात है!

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

ह्या पुस्तकाच्या प्रति त्यांनी येथील बृहनमहाराष्ट्र मंडळाच्या आधिवेशनात वाटल्या होत्या. मी गेलेलो नसल्याने माझ्याकडे नाही पण मित्राकडे पाहीले. खूपच सुंदर फोटो आहेत. पुस्तक संग्राह्य आहे. घरच्यांना घेऊन ठेवायला सांगितले आहे. असे ही ऐकले की हेलीकॉप्टरमधे, उद्धव पट्टा न बांधता, उघड्या दरवाजातून छायाचित्रे काढत होते. इतके ऐकल्यावर मला त्यांच्यापेक्षा अधिक त्या पायलटचीच काळजी वाटली. ;) -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

सुंदर फोटोंसाठी पुस्तक विकत घेईन. प्रकाशकाचा पत्ता द्या ना राव ! -दिलीप बिरुटे

उद्धव ठाकरेंनी "छायाचित्रण" क्षेत्रात करियर करावं !! छाण फोटूग्राफर आहेत ते. ;) -(माजी शिवसैणिक) टारासाहेब ठाकरे

ह्म्म्म...पुस्तक पहायला हवे... जाता जाता :--- रक्ताची नाती यावर पीएचडी करता येईल का ? कारण... http://bit.ly/9E7Iqt मदनबाण..... देशात जातीनिहाय जनगणना व्हावी -रामदास आठवले http://bit.ly/aP8kZG मला पडलेला प्रश्नः--- मुंबईत जर भय्या लोकांची संख्या जास्त आढळली तर मराठी लोकांना आरक्षण मिळणार का ?

किंमत नाममात्र १००/- ठेवण्यात आली आहे.>> खुपच कमी आहे ही किंमत. अशा फोटो असलेल्या पुस्तकांची किंमत जास्त असते. नक्की घेइन.

नुकतेच हे पुस्तक मला माझ्या एका नाठाळ विद्यार्थ्याने भेट दिले. मान खाली घालून तो 'सॉरी सर' म्हणाला. पुस्तक सुरेखच आहे. उद्धव ठाकरेंनी फक्त हेच करत राहायला पाहिजे होते. सन्जोप राव 'मजरुह' लिख रहे हैं वो अहले वफा का नाम हम भी खडे हुए हैं गुनहगार की तरह

पुस्तकपरिचयाबद्दल धन्यवाद. धागा वाचनखूण म्हणून साठवला आहे, आता पुस्तकाची यादीत भर घालतो.

छाताडात धडकी भरवणारा कोकण कडा, आव्हान देणारा तेलबैला, जहाजा सारखा आकार असलेला उंदेरी, लांबच लांब पसरलेली अजिंठ्याची लेणी, एकांडी उभी कुलाब्याची दांडी ह्यांचे खरेखुरे भव्य स्वरुप त्यातुन सार्थकपणे व्यक्त होत होते. महाराष्ट्राचे सौंदर्य नव्याने कळुन आले. त्याचा रांगडेपणा, राकटता, भक्तीस्थानं, वस्तीप्रदेश, माणसं पाहुन (पुन्हा एकदा) विनम्र झालो. अस वाटलं की गोविंदाग्रजांचे महाराष्ट्र गीत दृष्यस्वरुपात समोर आले आहे.

--- क्या बात है!

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बाबांच्या घोळक्यात चुकुनही जाऊ नये हा मला सुचलेला सुविचार... वरील लेखावरून साभार... आणि हो फुक्कट आहे.. :)) - (बाबाविरोधी) पिंगू

हम्म छान. कुठही जा डोळे उघडे ठेऊन. 'दिखावे पे मत जाओ अपनी अकल लगाओ' पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Phoenix

वरील दोन्ही प्रतिसादांबद्दल धन्यवाद... खरंय आपलं म्हणणं...

निमीश सोनार भौ. तुमच्या वाटचालीत तुम्ही इतरांच्या कोणत्याच लेखावर कधी प्रतिक्रीया दिलेली नाहिय्ये.

रविवारचा भाजी बाजार कुठे लागतो???

बाबांच्या घोळक्यात चुकुनही जाऊ नये हा मला सुचलेला सुविचार... वरील लेखावरून साभार... आणि हो फुक्कट आहे.. :)) - (बाबाविरोधी) पिंगू

हम्म छान. कुठही जा डोळे उघडे ठेऊन. 'दिखावे पे मत जाओ अपनी अकल लगाओ' पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Phoenix

वरील दोन्ही प्रतिसादांबद्दल धन्यवाद... खरंय आपलं म्हणणं...

निमीश सोनार भौ. तुमच्या वाटचालीत तुम्ही इतरांच्या कोणत्याच लेखावर कधी प्रतिक्रीया दिलेली नाहिय्ये.

रविवारचा भाजी बाजार कुठे लागतो???

पुढेमागे काही स्फोट व्हायचाच असेल तर तो अशा सर्वदूर संस्कृतीप्रसाराचाच व्हावा, म्हणजे अमेरिकेत बसूनही आम्हांला भायखळ्याच्या रिगल किंवा ग्रान्ट रोडच्या मेरवानच्या सुखाला पारखे झाल्याची चुटपुट लागून रहायची नाही.

वा! खरं आहे.. एक खूप छान लेख, अनेक संदर्भ असलेला! आपला, (मेरवान, कयानी आणि बास्तानीप्रेमी मुंबैकर) तात्या.

लेख आवडला.. कोपर्‍या वरचा ईराणी... ब्रुन मस्का, बन मस्का... निखिल ================================ करा चर्चा दुज्यांच्या पातकांची, स्वतःला तेवढे गाळून बोला!!!!

उत्कृष्ट लेखन. बेलाशेठने बर्‍याच दिवसांनी लिहिले काही. मस्त आहे. :) इराण हा असाच मला नेहमी खुणावणारा देश. प्राचीन इतिहास असलेला... धर्माच्या लाटेत पूर्णपणे संस्कृतीपालट झालेला... तरीही आपल्या प्राचीन संस्कृतीला न विसरलेला... त्या काळाला 'जाहिलियत' न म्हणणारा... पण तरीही वर्तमानात धर्माचाच पगडा असणारा... नेहमीच खुणावणारा. दुबईत असताना एक दोन इराणी सहकारी होते. त्यांच्याकडून सद्य इराण बद्दल बरेच काही कळले. मुल्लांचा पगडा असला तरी आधुनिक विचारांचा आणि सुशिक्षित असाही बराच मोठा वर्ग तिथे आहे. आजूबाजूच्या इतर मुस्लिम देशांपेक्षा स्त्रियांना बरेच जास्त मोकळेपण आहे. शिक्षणाचे प्रमाणही लक्षणिय आहे. मला जाणवलेले अजून एक. 'अरबांनी आमच्यावर विजय मिळवला, त्यांचा धर्म आमच्यावर लादला पण तरीही आम्हीच अरबांपेक्षा श्रेष्ठ आहोत' ही एक सुप्त भावना मला तरी जाणवली. बिपिन कार्यकर्ते

अतिशय सुंदर लेख!! चेलोकबाबी ची उगाच आठवण करून दिलीस..खूप दिवस तिकडे जायच-जायचं असं म्हणत आहे पण साला योगच येत नाही आहे.

क्या बात ! क्या बात !! क्या बात !!! फॉर्मात काय बेला ? - वेसणघालु

मस्त लेख रे बेला. आणी छान सविस्तर लिहल्याने वाचायला आवडला. तु लिहता झालास पाहुन आनंद झाला. असेच वरचेवर लेख आणी मुख्य म्हणजे कविता येउ दे.

कोपर्‍यावरच्या इराण्याची आठवण काढून अंमळ हेलावलो महाराजा ! कॉलेजच्या जमान्यात इराण्याच्या हॉटेलात बसून समोसे/चहा खात - पीत, किशोरची गाणी ऐकत, अभ्यास करतानाच रस्त्यावरची कुठलीही 'प्रेक्षणीय' हालचाल नजरेतून सुटू न देण्याचे मल्टिटास्किंग केलेले आठवलं :) --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

छान लेख! गाथा इराणी अलिकडेच वाचल्याने काही संदर्भ आठवत आहेत. तसेच एका इराणी बाईचे "फनी इन फारसी" हे (तसे बोअरिंगच, परंतू) इराण व इराणीलोकांबद्दल थोडीफार माहिती देणारे असल्याने आवडले होते. इराणी लोकं शिक्षणाबद्दल खूप उत्साही असतात व त्यासाठी बाहेरदेशी जातात हे ऐकले होते व पाहीलेही होते. इंजिनिअरिंग करताना कॉलेजमध्ये बरीच इराणी मुलं पाहील्याचे आठवतंय. पूर्वीचा इराण बराच प्रगत व सद्ध्याचा दबावामुळे अप्रगत अशी विचित्र परिस्थिती असल्याने, सद्ध्याच्या तरूण मुलींच्या आयांनी मनसोक्त स्वातंत्र्य उपभोगलेले व त्या मुली मात्र हिजाब,मुलींनी गाऊ नये वगैरे दबावाखाली कोमेजलेली.. ! दुर्दैवाने मी कधीच इराण्याकडे खाल्ले नाहीये. त्यामुळे तो एक भाग मला अनोळखीच..

पूर्वी मुंबईत कामानिमित्त येणेजाणे हमखास असे त्यावेळी दादर स्टेशनच्या बाहेरच्या इराण्याकडे डब्बल ऑम्लेट, बन्-मस्का आणि फक्कड चहा असा मजबूत आधार घेऊनच मी पुढे जाई त्याची आठवण झाली! तसा आमचा आवडता खेळसुद्धा भारतातून पर्शिया (इराण) मार्गे सर्वदूर पसरलाय त्यामुळे जिव्हाळ्याचे संबंध आहेत! (शतरंज का खिलाडी)चतुरंग

रसिकतेने लिहिलेला लेख आवडला. यात आता 'बुर्ज दुबई' नाही, 'बुर्ज खलिफा' आहे अशा तांत्रिक सुधारणा सुचवणे म्हणजे या रसिकतेचा अपमान करण्यासारखे आहे, असे वाटते. सन्जोप राव इसे रोकिये महिंदरबाबू, क्या आप अपने तमाशे के लिये एक आदमी की जान ले लेंगे? शेरसिंग, राजू आदमी नही, जोकर है. ये जियेगा भी यही, मरेगा भी यही. मरेगा भी यही, जियेगा भी यही.

बर्‍याच दिवसांनी बेला चा लेख...मस्त... आवडला.. MG Road पुण्याच्या नाझ ची आठवण झाली.. काय ते गोबी समोसे आणी पानी कम चाय..आहाहा.. फक्त लेखाचं नाव वाचून बेला काय, सुदुर पुर्वेला चक्कर टाकून आला की काय?? (केक झाला आता अ‍ॅटमबॉम्ब, खिमा पॅटिस नि चाय) :)

मी इराणी हाटेलात कधीच गेले नाही त्यामुळे पदार्थांच्या चवीचा अनुभव नाही पण आपले लेखन मात्र आवडले व चवीने वाचले. रेवती

अमेरिकेतील मी जवळून पाहिलेले इराणी लोक स्वतःला बर्‍याच अंशी 'पर्शियन' समजतात, मुस्लिम नाही असे दिसले आहे. नुसते "इराणी" नाहीत, "पर्शियन". इराणमधले स्थापत्य प्रसिद्ध आहे (उदा. एस्फाहान) त्यांच्यापैकी अमेरिकेत आलेले अनेक लोक सध्याच्या राजकिय परिस्थितीवर अजिबात संतुष्ट नाहीत, त्यांच्याकडील सत्तेवर अंकुश असलेल्या मुल्लामौलवींच्या धार्मिक दबावावरून बोलताना जराही घाबरत नाहीत, शब्द मोजून अचूक वापरतात असे पाहिले आहे. निदान तीन इराणी लोकांना जवळून पाहिले आहे. एकंदरीत इराणी लोक मला रोचक वाटतात. (तसे कुठचे नसतात म्हणा?).

इराणी हॉटेल्सचा चांगलाच अनुभव आहे. पुण्यातल्या गुडलक, लकी आणखी कित्येक ठिकाणी बराचवेळ घालवला आहे. इराणी हॉटेलातल्या चहाचे तसेच काही पदार्थांचे उगीच कौतुक होते असे वाटते. (इकडचे हे आणि तिकडचे ते खाऊन पहा असे सल्ले कृपया देऊ नयेत.) काही पदार्थ ठीकच असतात. (पुण्यातल्या कॅफे सनराइजला चांगला नाश्टा मिळायचा. नव्या चित्रकारांची चित्रेही लावलेली असत.) काउंटरवर सिगरेट मिळण्याची सोय आणि वाट्टेल तितका वेळ बसता येते म्हणून अनेकांना या जागा आवडतात व नॉस्तॅल्जिक करतात. त्यात काही (कॉर्नरच्या) हॉटेलात उघड्या खिडक्या आणि आरसे असल्याने अनेकांना मौज वाटते. एक-दोन वर्षांपुर्वी काही मित्रांसकट गुडलकला गेलो तेव्हा सेल्स रिप्रेजेंटेटिव्जच्या अड्ड्यात गेल्यासारखे वाटले. अनेक इराणी लोकांशी जवळून संबंध आला आहे. पुण्यात असतांना इराण-इराक युद्धात लढलेला एक मित्र होता. त्याचे कुटूंबिय उच्चपदस्थ असल्याने अमेरिकेविरुद्ध कायम नाके मुरडण्यास त्याला खूप आवडत असे. अमेरिकेत आल्यावर एक-दोन डावे कार्यकर्ते (तेव्हा आता नाही. आता अमेरिकन नागरिक) भेटले. त्यांचे एकूणातच मत इतर डाव्यांप्रमाणेच होते. (त्यांच्या देशातील (अमेरिकेचे रहिवासी असलेले) राष्ट्रवादी त्यांना झोडतात हेही नेहमीचेच.) इतर काहीजण आहेत त्यांना इराणमध्येच संस्कृतीचा उगम (एकाचे शेवटचे नाव अझरबैजानी आहे) झाला आहे, असे वाटते. हेही नेहमीप्रमाणेच. इराणमध्ये होत असलेल्या निदर्शनांत (उच्च मध्यमवर्गीय सोडून) सामान्य माणसांचा कितपत सहभाग असतो याविषयी साशंक आहे. काही वर्षांपुर्वी पाहिलेला 'द विंड विल कॅरी अस' हा सिनेमा खूप आवडला होता. बरेचसे इतर सिनेमे मात्र ओवरहाइप्ड वाटले.

व्वा!! बेला.. अतिशय सुरेख लेख!! उत्कृष्ट!! बर्‍याच मुद्यांना स्पर्श करणारा आणि बरीच माहीती नव्याने सांगणारा. खूप दिवसांनी लेखणी हाती घेतलीस आणि एक सुंदर मेजवानीच मिळाली अगदी त्या ब्रून्-मस्का सारखीच.. :) - (सर्वव्यापी)प्राजक्ता http://www.praaju.net/

छान लेख. आवडला!

बरेच दिवसानी तुझा लेख वाचला...अजून एक "बेला के फूल" आवडले.

लेख. ब्रिटानिया आणि मेरवानमध्ये केलेल्या खादाडीच्या आठवणी पुन्हा चाळवल्या गेल्या :)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बरेच दिवसांनी लिहिलंस बेला, छानच लेख, आवडला... स्वाती

मस्त लेख! अतिशय आवडला!

इराण्याच्या हाटेलात बसून किती वेळ टीपी केलाय, किती वेळा तेथील बन-मस्का आणि जेव्हा सामिषाहार करायचे तेव्हा अजून बर्‍याच पदार्थांची खुमारी अनुभवली आहे त्याला गणतीच नाही. डेक्कनवरचे गुडलक, लकी, सनराईझ आणि खूप पूर्वी टिळक रोडला एस.पी. कॉलेजजवळही एक इराण्याचे हाटेल होते तिथे माझे वडील मला कायम घेऊन जायचे त्यांच्याबरोबर! गुडलकमध्ये वय वर्षे साडेतीन असताना टेबलाच्या वर बसून सामिषाहाराचा आनंद घेत गणपती अथर्वशीर्ष जोरजोरात म्हटल्याचेही आठवतंय!!!!!! एक कप चहा, खारी किंवा टोस्टच्या जोरावर तिथे वडीलांबरोबर बराच काळ वर्तमानपत्रातील मला त्या वयात अगम्य मजकूर वाचण्यात घालवलाय. अलका टॉकीजसमोरच्या इराण्याकडे तेव्हा ज्यूक बॉक्स सारखेही काहीतरी होते. तरुण मुले येऊन त्यावर आवडती गाणी वाजवत असत. आजूबाजूला सिगरेटचा धूर, सोबत चहाचा प्याला आणि तेच ते इराण्याच्या हाटेलातले नेहमीचे रिलॅक्स्ड वातावरण! कॉलेजात असतानाही खिशात कडकी असली की उदरभरण करायला इराणी ब्येष्ट असायचा. गेल्या अनेक वर्षांत इराण्याच्या हाटेलात जाणे झाले नाही. ढोले पाटील रोडला असलेल्या ''झामूज'' नामक पारशी रेस्टॉरंटमध्येही कॉलेजात असताना पडीक असायचो. पारशी समाजात माझे बरेच मित्र मैत्रिणी आहेत. दादरच्या पारसी कॉलनीत कधी काळी इतके येणे-जाणे होते की तिथले फुलवाले, दुकानदार मला पैसे सुट्टे नसले तर सरळ माल उधार देऊ लागले होते! त्या रस्त्यावर नेहमी फिरायला येणारे बावा बावीदेखील मान हालवून ओळख द्यायचे तेव्हा तर फार मजा यायची. माझ्या तीन-चार पारशी मित्रमैत्रिणींची लग्नेही मला बघायला मिळाली. अगदी पारसी अग्यारीत जाऊन! खूपसे विधी हिंदूंसारखेच असतात. जाम धमाल असते लग्न-समारंभात! आणि आजूबाजूला सगळे पारसीच पारसी! त्यांच्या ''केम छो डिक्रो'' मध्येही इतका गोडवा असतो की काही विचारू नका! खूप जीव लावणारी माणसं! मी लहान असताना पुण्याच्या के.ई.एम. हॉस्पिटलचे तेव्हाचे डीन असलेले डॉ. भरुचा (हार्ट सर्जन) ह्यांनी माझे अगदी किरकोळीतले पायाचे फुटकळ ऑपरेशन केवळ एका सहकारी डॉक्टरच्या शब्दाखातर केले होते! डॉक्टर भरुचाही एकदम टिपिकल पारसी होते!! वयाने आणि हुद्द्याने तेव्हा ते बरेच सिनियर होते. पण माझ्याशी बोलताना अतिशय खट्याळपणे, मला चिडवत बोलत असत. ऑपरेशन झाल्यावर मी त्यांच्या कँपातल्या डिस्पेन्सरीमध्ये ड्रेसिंग बदलून घ्यायला जायचे. डिस्पेन्सरीतले वातावरण अगदी टिपिकल पारसी! त्यांची नर्सही खूप छान, आकाराने अवाढव्य अशी प्रेमळ पारशीण होती. मला त्यामुळे ''ब्रेव्ह गर्ल'' करत गोळ्या चारल्या जायच्या. आणि डॉक्टर??? त्यांनी एकदा सुनावले मला, ''डिक्रा, तू माझा फी नाय दिला. नेक्स्ट टायमाला मला माझा फी पायजेल.'' आणि मी खरेच त्यांच्या चिडवण्याला फशी पडून माझी अख्खी पिगी बँक [पावडरचा रिकामा डबा] त्यांच्यासमोर उपडी केली होती, ज्यात १ पैसा, ५ पैसे व १० पैशाची बरीच नाणी होती. ते पाहून डॉक्टरला खरोखरी भरून आले आणि त्यांनी प्रेमाने माझ्या डोक्यावरून हात फिरवल्याचे अजून स्मरते! :-) अशा पारशी बावांच्या, बाविणींच्या आणि इराणी हाटेलांच्या बर्‍याच आठवणी लेख वाचून जाग्या झाल्या! धन्यवाद!! :-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

अरुंधती, छान लिहिलं आहेस :)

बेला, भयंकर आवडला लेख. वर्तमान राजकीय, सामाजिक संदर्भांसह नॉस्टॅल्जियाही छान जागलाय. शिवाय माहिती देतानाची लालित्यपूर्ण बेला शैलीही खास. बाकी आमच्या नाशिकमध्येही अशोकस्तंभाजवळ 'मेहेर' नावाचं इराण्याचं हॉटेल होतं. आता ते पाडून टॉवर उभारलाय. तरीही ती जागा मेहेर याच नावाने ओळखली जातेय. त्यावेळी आमचा दादा त्या हॉटेलविषयी असेच 'नॉस्टॅल्जिक' होऊन सांगायचा. तुम्ही वर्णन केल्याप्रमाणेच ते हॉटेल होतं. अरूंधती ताईंची प्रतिक्रियाही मस्त. (भोचक) हा आहे आमचा स्वभाव

मस्त लेख. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Music and poetry only reach the ears of those in anguish.

इराण या शब्दांत दडलेल्या अनेक कल्पनाचित्रांचं समर्थ कोलाज. आवडलं.

पुढेमागे काही स्फोट व्हायचाच असेल तर तो अशा सर्वदूर संस्कृतीप्रसाराचाच व्हावा, म्हणजे अमेरिकेत बसूनही आम्हांला भायखळ्याच्या रिगल किंवा ग्रान्ट रोडच्या मेरवानच्या सुखाला पारखे झाल्याची चुटपुट लागून रहायची नाही.

वा! खरं आहे.. एक खूप छान लेख, अनेक संदर्भ असलेला! आपला, (मेरवान, कयानी आणि बास्तानीप्रेमी मुंबैकर) तात्या.

लेख आवडला.. कोपर्‍या वरचा ईराणी... ब्रुन मस्का, बन मस्का... निखिल ================================ करा चर्चा दुज्यांच्या पातकांची, स्वतःला तेवढे गाळून बोला!!!!

उत्कृष्ट लेखन. बेलाशेठने बर्‍याच दिवसांनी लिहिले काही. मस्त आहे. :) इराण हा असाच मला नेहमी खुणावणारा देश. प्राचीन इतिहास असलेला... धर्माच्या लाटेत पूर्णपणे संस्कृतीपालट झालेला... तरीही आपल्या प्राचीन संस्कृतीला न विसरलेला... त्या काळाला 'जाहिलियत' न म्हणणारा... पण तरीही वर्तमानात धर्माचाच पगडा असणारा... नेहमीच खुणावणारा. दुबईत असताना एक दोन इराणी सहकारी होते. त्यांच्याकडून सद्य इराण बद्दल बरेच काही कळले. मुल्लांचा पगडा असला तरी आधुनिक विचारांचा आणि सुशिक्षित असाही बराच मोठा वर्ग तिथे आहे. आजूबाजूच्या इतर मुस्लिम देशांपेक्षा स्त्रियांना बरेच जास्त मोकळेपण आहे. शिक्षणाचे प्रमाणही लक्षणिय आहे. मला जाणवलेले अजून एक. 'अरबांनी आमच्यावर विजय मिळवला, त्यांचा धर्म आमच्यावर लादला पण तरीही आम्हीच अरबांपेक्षा श्रेष्ठ आहोत' ही एक सुप्त भावना मला तरी जाणवली. बिपिन कार्यकर्ते

अतिशय सुंदर लेख!! चेलोकबाबी ची उगाच आठवण करून दिलीस..खूप दिवस तिकडे जायच-जायचं असं म्हणत आहे पण साला योगच येत नाही आहे.

क्या बात ! क्या बात !! क्या बात !!! फॉर्मात काय बेला ? - वेसणघालु

मस्त लेख रे बेला. आणी छान सविस्तर लिहल्याने वाचायला आवडला. तु लिहता झालास पाहुन आनंद झाला. असेच वरचेवर लेख आणी मुख्य म्हणजे कविता येउ दे.

कोपर्‍यावरच्या इराण्याची आठवण काढून अंमळ हेलावलो महाराजा ! कॉलेजच्या जमान्यात इराण्याच्या हॉटेलात बसून समोसे/चहा खात - पीत, किशोरची गाणी ऐकत, अभ्यास करतानाच रस्त्यावरची कुठलीही 'प्रेक्षणीय' हालचाल नजरेतून सुटू न देण्याचे मल्टिटास्किंग केलेले आठवलं :) --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

छान लेख! गाथा इराणी अलिकडेच वाचल्याने काही संदर्भ आठवत आहेत. तसेच एका इराणी बाईचे "फनी इन फारसी" हे (तसे बोअरिंगच, परंतू) इराण व इराणीलोकांबद्दल थोडीफार माहिती देणारे असल्याने आवडले होते. इराणी लोकं शिक्षणाबद्दल खूप उत्साही असतात व त्यासाठी बाहेरदेशी जातात हे ऐकले होते व पाहीलेही होते. इंजिनिअरिंग करताना कॉलेजमध्ये बरीच इराणी मुलं पाहील्याचे आठवतंय. पूर्वीचा इराण बराच प्रगत व सद्ध्याचा दबावामुळे अप्रगत अशी विचित्र परिस्थिती असल्याने, सद्ध्याच्या तरूण मुलींच्या आयांनी मनसोक्त स्वातंत्र्य उपभोगलेले व त्या मुली मात्र हिजाब,मुलींनी गाऊ नये वगैरे दबावाखाली कोमेजलेली.. ! दुर्दैवाने मी कधीच इराण्याकडे खाल्ले नाहीये. त्यामुळे तो एक भाग मला अनोळखीच..

पूर्वी मुंबईत कामानिमित्त येणेजाणे हमखास असे त्यावेळी दादर स्टेशनच्या बाहेरच्या इराण्याकडे डब्बल ऑम्लेट, बन्-मस्का आणि फक्कड चहा असा मजबूत आधार घेऊनच मी पुढे जाई त्याची आठवण झाली! तसा आमचा आवडता खेळसुद्धा भारतातून पर्शिया (इराण) मार्गे सर्वदूर पसरलाय त्यामुळे जिव्हाळ्याचे संबंध आहेत! (शतरंज का खिलाडी)चतुरंग

रसिकतेने लिहिलेला लेख आवडला. यात आता 'बुर्ज दुबई' नाही, 'बुर्ज खलिफा' आहे अशा तांत्रिक सुधारणा सुचवणे म्हणजे या रसिकतेचा अपमान करण्यासारखे आहे, असे वाटते. सन्जोप राव इसे रोकिये महिंदरबाबू, क्या आप अपने तमाशे के लिये एक आदमी की जान ले लेंगे? शेरसिंग, राजू आदमी नही, जोकर है. ये जियेगा भी यही, मरेगा भी यही. मरेगा भी यही, जियेगा भी यही.

बर्‍याच दिवसांनी बेला चा लेख...मस्त... आवडला.. MG Road पुण्याच्या नाझ ची आठवण झाली.. काय ते गोबी समोसे आणी पानी कम चाय..आहाहा.. फक्त लेखाचं नाव वाचून बेला काय, सुदुर पुर्वेला चक्कर टाकून आला की काय?? (केक झाला आता अ‍ॅटमबॉम्ब, खिमा पॅटिस नि चाय) :)

मी इराणी हाटेलात कधीच गेले नाही त्यामुळे पदार्थांच्या चवीचा अनुभव नाही पण आपले लेखन मात्र आवडले व चवीने वाचले. रेवती

अमेरिकेतील मी जवळून पाहिलेले इराणी लोक स्वतःला बर्‍याच अंशी 'पर्शियन' समजतात, मुस्लिम नाही असे दिसले आहे. नुसते "इराणी" नाहीत, "पर्शियन". इराणमधले स्थापत्य प्रसिद्ध आहे (उदा. एस्फाहान) त्यांच्यापैकी अमेरिकेत आलेले अनेक लोक सध्याच्या राजकिय परिस्थितीवर अजिबात संतुष्ट नाहीत, त्यांच्याकडील सत्तेवर अंकुश असलेल्या मुल्लामौलवींच्या धार्मिक दबावावरून बोलताना जराही घाबरत नाहीत, शब्द मोजून अचूक वापरतात असे पाहिले आहे. निदान तीन इराणी लोकांना जवळून पाहिले आहे. एकंदरीत इराणी लोक मला रोचक वाटतात. (तसे कुठचे नसतात म्हणा?).

इराणी हॉटेल्सचा चांगलाच अनुभव आहे. पुण्यातल्या गुडलक, लकी आणखी कित्येक ठिकाणी बराचवेळ घालवला आहे. इराणी हॉटेलातल्या चहाचे तसेच काही पदार्थांचे उगीच कौतुक होते असे वाटते. (इकडचे हे आणि तिकडचे ते खाऊन पहा असे सल्ले कृपया देऊ नयेत.) काही पदार्थ ठीकच असतात. (पुण्यातल्या कॅफे सनराइजला चांगला नाश्टा मिळायचा. नव्या चित्रकारांची चित्रेही लावलेली असत.) काउंटरवर सिगरेट मिळण्याची सोय आणि वाट्टेल तितका वेळ बसता येते म्हणून अनेकांना या जागा आवडतात व नॉस्तॅल्जिक करतात. त्यात काही (कॉर्नरच्या) हॉटेलात उघड्या खिडक्या आणि आरसे असल्याने अनेकांना मौज वाटते. एक-दोन वर्षांपुर्वी काही मित्रांसकट गुडलकला गेलो तेव्हा सेल्स रिप्रेजेंटेटिव्जच्या अड्ड्यात गेल्यासारखे वाटले. अनेक इराणी लोकांशी जवळून संबंध आला आहे. पुण्यात असतांना इराण-इराक युद्धात लढलेला एक मित्र होता. त्याचे कुटूंबिय उच्चपदस्थ असल्याने अमेरिकेविरुद्ध कायम नाके मुरडण्यास त्याला खूप आवडत असे. अमेरिकेत आल्यावर एक-दोन डावे कार्यकर्ते (तेव्हा आता नाही. आता अमेरिकन नागरिक) भेटले. त्यांचे एकूणातच मत इतर डाव्यांप्रमाणेच होते. (त्यांच्या देशातील (अमेरिकेचे रहिवासी असलेले) राष्ट्रवादी त्यांना झोडतात हेही नेहमीचेच.) इतर काहीजण आहेत त्यांना इराणमध्येच संस्कृतीचा उगम (एकाचे शेवटचे नाव अझरबैजानी आहे) झाला आहे, असे वाटते. हेही नेहमीप्रमाणेच. इराणमध्ये होत असलेल्या निदर्शनांत (उच्च मध्यमवर्गीय सोडून) सामान्य माणसांचा कितपत सहभाग असतो याविषयी साशंक आहे. काही वर्षांपुर्वी पाहिलेला 'द विंड विल कॅरी अस' हा सिनेमा खूप आवडला होता. बरेचसे इतर सिनेमे मात्र ओवरहाइप्ड वाटले.

व्वा!! बेला.. अतिशय सुरेख लेख!! उत्कृष्ट!! बर्‍याच मुद्यांना स्पर्श करणारा आणि बरीच माहीती नव्याने सांगणारा. खूप दिवसांनी लेखणी हाती घेतलीस आणि एक सुंदर मेजवानीच मिळाली अगदी त्या ब्रून्-मस्का सारखीच.. :) - (सर्वव्यापी)प्राजक्ता http://www.praaju.net/

छान लेख. आवडला!

बरेच दिवसानी तुझा लेख वाचला...अजून एक "बेला के फूल" आवडले.

लेख. ब्रिटानिया आणि मेरवानमध्ये केलेल्या खादाडीच्या आठवणी पुन्हा चाळवल्या गेल्या :)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बरेच दिवसांनी लिहिलंस बेला, छानच लेख, आवडला... स्वाती

मस्त लेख! अतिशय आवडला!

इराण्याच्या हाटेलात बसून किती वेळ टीपी केलाय, किती वेळा तेथील बन-मस्का आणि जेव्हा सामिषाहार करायचे तेव्हा अजून बर्‍याच पदार्थांची खुमारी अनुभवली आहे त्याला गणतीच नाही. डेक्कनवरचे गुडलक, लकी, सनराईझ आणि खूप पूर्वी टिळक रोडला एस.पी. कॉलेजजवळही एक इराण्याचे हाटेल होते तिथे माझे वडील मला कायम घेऊन जायचे त्यांच्याबरोबर! गुडलकमध्ये वय वर्षे साडेतीन असताना टेबलाच्या वर बसून सामिषाहाराचा आनंद घेत गणपती अथर्वशीर्ष जोरजोरात म्हटल्याचेही आठवतंय!!!!!! एक कप चहा, खारी किंवा टोस्टच्या जोरावर तिथे वडीलांबरोबर बराच काळ वर्तमानपत्रातील मला त्या वयात अगम्य मजकूर वाचण्यात घालवलाय. अलका टॉकीजसमोरच्या इराण्याकडे तेव्हा ज्यूक बॉक्स सारखेही काहीतरी होते. तरुण मुले येऊन त्यावर आवडती गाणी वाजवत असत. आजूबाजूला सिगरेटचा धूर, सोबत चहाचा प्याला आणि तेच ते इराण्याच्या हाटेलातले नेहमीचे रिलॅक्स्ड वातावरण! कॉलेजात असतानाही खिशात कडकी असली की उदरभरण करायला इराणी ब्येष्ट असायचा. गेल्या अनेक वर्षांत इराण्याच्या हाटेलात जाणे झाले नाही. ढोले पाटील रोडला असलेल्या ''झामूज'' नामक पारशी रेस्टॉरंटमध्येही कॉलेजात असताना पडीक असायचो. पारशी समाजात माझे बरेच मित्र मैत्रिणी आहेत. दादरच्या पारसी कॉलनीत कधी काळी इतके येणे-जाणे होते की तिथले फुलवाले, दुकानदार मला पैसे सुट्टे नसले तर सरळ माल उधार देऊ लागले होते! त्या रस्त्यावर नेहमी फिरायला येणारे बावा बावीदेखील मान हालवून ओळख द्यायचे तेव्हा तर फार मजा यायची. माझ्या तीन-चार पारशी मित्रमैत्रिणींची लग्नेही मला बघायला मिळाली. अगदी पारसी अग्यारीत जाऊन! खूपसे विधी हिंदूंसारखेच असतात. जाम धमाल असते लग्न-समारंभात! आणि आजूबाजूला सगळे पारसीच पारसी! त्यांच्या ''केम छो डिक्रो'' मध्येही इतका गोडवा असतो की काही विचारू नका! खूप जीव लावणारी माणसं! मी लहान असताना पुण्याच्या के.ई.एम. हॉस्पिटलचे तेव्हाचे डीन असलेले डॉ. भरुचा (हार्ट सर्जन) ह्यांनी माझे अगदी किरकोळीतले पायाचे फुटकळ ऑपरेशन केवळ एका सहकारी डॉक्टरच्या शब्दाखातर केले होते! डॉक्टर भरुचाही एकदम टिपिकल पारसी होते!! वयाने आणि हुद्द्याने तेव्हा ते बरेच सिनियर होते. पण माझ्याशी बोलताना अतिशय खट्याळपणे, मला चिडवत बोलत असत. ऑपरेशन झाल्यावर मी त्यांच्या कँपातल्या डिस्पेन्सरीमध्ये ड्रेसिंग बदलून घ्यायला जायचे. डिस्पेन्सरीतले वातावरण अगदी टिपिकल पारसी! त्यांची नर्सही खूप छान, आकाराने अवाढव्य अशी प्रेमळ पारशीण होती. मला त्यामुळे ''ब्रेव्ह गर्ल'' करत गोळ्या चारल्या जायच्या. आणि डॉक्टर??? त्यांनी एकदा सुनावले मला, ''डिक्रा, तू माझा फी नाय दिला. नेक्स्ट टायमाला मला माझा फी पायजेल.'' आणि मी खरेच त्यांच्या चिडवण्याला फशी पडून माझी अख्खी पिगी बँक [पावडरचा रिकामा डबा] त्यांच्यासमोर उपडी केली होती, ज्यात १ पैसा, ५ पैसे व १० पैशाची बरीच नाणी होती. ते पाहून डॉक्टरला खरोखरी भरून आले आणि त्यांनी प्रेमाने माझ्या डोक्यावरून हात फिरवल्याचे अजून स्मरते! :-) अशा पारशी बावांच्या, बाविणींच्या आणि इराणी हाटेलांच्या बर्‍याच आठवणी लेख वाचून जाग्या झाल्या! धन्यवाद!! :-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

अरुंधती, छान लिहिलं आहेस :)

बेला, भयंकर आवडला लेख. वर्तमान राजकीय, सामाजिक संदर्भांसह नॉस्टॅल्जियाही छान जागलाय. शिवाय माहिती देतानाची लालित्यपूर्ण बेला शैलीही खास. बाकी आमच्या नाशिकमध्येही अशोकस्तंभाजवळ 'मेहेर' नावाचं इराण्याचं हॉटेल होतं. आता ते पाडून टॉवर उभारलाय. तरीही ती जागा मेहेर याच नावाने ओळखली जातेय. त्यावेळी आमचा दादा त्या हॉटेलविषयी असेच 'नॉस्टॅल्जिक' होऊन सांगायचा. तुम्ही वर्णन केल्याप्रमाणेच ते हॉटेल होतं. अरूंधती ताईंची प्रतिक्रियाही मस्त. (भोचक) हा आहे आमचा स्वभाव

मस्त लेख. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Music and poetry only reach the ears of those in anguish.

इराण या शब्दांत दडलेल्या अनेक कल्पनाचित्रांचं समर्थ कोलाज. आवडलं.

हा हा हा ... मस्त रंगवली आहेत कथा! अदिती

बाकी कथा एकदम झ्याक आहे. ;) वेताळ

'मन्या सज्जना!' चित्रपटात असाच एक सीन आहे. जाम आवडल्यामुळे लक्षात राहिला.

ढापलेली दिसतेय चक्क.

गोष्ट ओळखीची वाटते आहे खरी.

हि कथा विस्तृत स्वरुपात मी कुठेतरी वाचली आहे. आत्ता आठवत नाहि. - पांथस्थ माझी अनुदिनी: रानातला प्रकाश... माझी छायाचित्रे - फ्लिकर

मस्त.. मस्त.. मस्त.. मस्त..

यकदम भारी कथा हाय! प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

सत्संगवाला चांगलाच गंडला.ठकास महाठक. महाराजांकडे रोल्स रॉईस आहे तेव्हा झालेले नुकसान मनाला लावून घ्यायची गरज नाही.!! बाकी हे जुहुचेच सेंटॉरना? कारण पार्ल्याचे सेंटॉर केव्हाच बंद झालय.! भेंडी P = NP

लइ भारी कथा हाय

ही २०१० मध्ये पब्लिश झालेली कथा दिसतिये? इथे मिपावरच दोन्-चार आठवद्याखाली २०१२मध्ये हीच कथा वेगळ्या नावानं दिसली... काय भानगड असावी बुवा?

अश्याच कथेवरील धागा काही काळापूर्वी वाचलेला आठवतोय. त्यात एका प्रतिसादात आसारामबापू यांचा उल्लेख होता....

हि घटना आसाराम बापुचीच आहे.

ही कथा 'मारिच' नावाच्या श्री. संतोष शिंत्रे यांनी लिहीलेल्या मूळ कथेवरून ढापलेली आहे. हीच कथा येथेही वाचता येईल. गुलाबी सिर : द पिंक हेडेड डक या कथासंग्रहात ती प्रकाशित झालेली आहे. तेच तेच किती वेळा सांगावे आता? कदाचित ही ढापाढापीच त्या मूळ कथेच्या सामर्थ्याची झलक असावी.

हा हा हा ... मस्त रंगवली आहेत कथा! अदिती

बाकी कथा एकदम झ्याक आहे. ;) वेताळ

'मन्या सज्जना!' चित्रपटात असाच एक सीन आहे. जाम आवडल्यामुळे लक्षात राहिला.

ढापलेली दिसतेय चक्क.

गोष्ट ओळखीची वाटते आहे खरी.

हि कथा विस्तृत स्वरुपात मी कुठेतरी वाचली आहे. आत्ता आठवत नाहि. - पांथस्थ माझी अनुदिनी: रानातला प्रकाश... माझी छायाचित्रे - फ्लिकर

मस्त.. मस्त.. मस्त.. मस्त..

यकदम भारी कथा हाय! प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

सत्संगवाला चांगलाच गंडला.ठकास महाठक. महाराजांकडे रोल्स रॉईस आहे तेव्हा झालेले नुकसान मनाला लावून घ्यायची गरज नाही.!! बाकी हे जुहुचेच सेंटॉरना? कारण पार्ल्याचे सेंटॉर केव्हाच बंद झालय.! भेंडी P = NP

लइ भारी कथा हाय

ही २०१० मध्ये पब्लिश झालेली कथा दिसतिये? इथे मिपावरच दोन्-चार आठवद्याखाली २०१२मध्ये हीच कथा वेगळ्या नावानं दिसली... काय भानगड असावी बुवा?

अश्याच कथेवरील धागा काही काळापूर्वी वाचलेला आठवतोय. त्यात एका प्रतिसादात आसारामबापू यांचा उल्लेख होता....

हि घटना आसाराम बापुचीच आहे.

ही कथा 'मारिच' नावाच्या श्री. संतोष शिंत्रे यांनी लिहीलेल्या मूळ कथेवरून ढापलेली आहे. हीच कथा येथेही वाचता येईल. गुलाबी सिर : द पिंक हेडेड डक या कथासंग्रहात ती प्रकाशित झालेली आहे. तेच तेच किती वेळा सांगावे आता? कदाचित ही ढापाढापीच त्या मूळ कथेच्या सामर्थ्याची झलक असावी.

लेख आवडेश

विरेंद्र सेहवाग म्हणजे आपला जीव की प्राण :) त्याच्यावर इतका सुंदर लेख लिहील्याबद्दल मेघवेड्याचे आभार आणि अभिनंदन !! विरु म्हणजे वेडा आहे रे वेडा ... :) पब्लिक ने कितीही क्रिटीसाईझ केलं तरी आपण शेवाग च्या खेळाचे फॅण आहोत. - टारेंद्र सेहवाग

सेहवागच्या बॅटिंगसारखाच तडाखेबाज लेख आवडला. विनोद कांबळीने स्वत:ची वाट लावून घेतली पण सचिन, सेहवाग, गांगुली, द्रवीड, कांबळी, लक्ष्मण अशी बॅटिंग लाइनअप बघायला धमाल आली असती :) --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

अभिनंदन नवाब साहेब!! आता १ त्रिशतक होउन जाउदे..... ----- सौरभ :)

व्वा, मस्त आहे लेख. अप्रतिम......आपल्याला लई आवड्या !!

मेघवेड्याने व्यवस्थित आणी योग्य शब्दात लेख लिहीलाये...:) आवडेश........ (वीरु दा जवाब नै) बैलोबा चायनीजकर !!!उर्फ.. тельца имени индиго :D

मस्त लिहिलंय :) ती सेरिज अगदी डोळ्यासमोर उभी रहिली. [त्या अ‍ॅड्लेड टेस्टच्या विजयामध्ये अजित आगरकरने ८ विकेट्स घेतल्या होत्या :)] - अस्मिता *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* कुणीही कसं दिसावं यापेक्षा कसं असावं याला महत्त्व आहे. ते शक्य नसेल तर जास्तीत जास्त कसं नसावं याल तरी नक्कीच महत्त्व आहे.

भारी लिहले आहे ... मस्तच binarybandya™

येक नंबर....... सेहवाग नुसता सचिनच्या सावलीतून बाहेर आला असंच नाही तर त्यानं आपला ब्रँड बनवला - अगदी खरं ! मला वाटतं तो सचिनकडून सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट काय शिकला असेल तर धावांची भूक. सेहवाग सारखा फलंदाज जेव्हा धावांचा हावरा होतो तेव्हा तो थंड डोक्यानी खून करणार्‍या माथेफिरू खुन्यापेक्षा डेंजरस असतो. छोट्या साहेबांनी टॉप गियर टाकला की बोलरपण "जे जे होईल ते ते पाहावे" म्हणत शरण जातात. म्हणतात ना.. "व्हेन द रेप इज इनएव्हिटेबल बेटर एंजॉय द एक्स्पिरियन्स". कुठं त्याला बाद करण्याच्या भानगडीत पडायचं? तुम्ही काहीतरी भारी यॉर्कर, शॉर्ट ऑफ गुडलेंग्थ, लेगस्टंपबाहेरून हातभर वळवून वगैरे टाकणार आणि इतकं करून हा बाबाजी तो चेंडू त्याला हवा तसा त्याला हवा तिथे मारणार. त्यापेक्षा तुम्ही बॉल टाका... तुमच्या नशीबात असेल तर तो होईल आउट ! त्याच्या बाबतीत 'बॉलिंगेवाधिकारस्ते मा विकेटेषु कदाचन'! त्याला बाद करणं फक्त एकाच माणसाला शक्य असतं... स्वतः सेहवागला ! हर्षा भोगले आणि संजय मांजरेकरनी घेतलेल्या ह्या मुलाखतीत सेहवागची मानसिकता, त्याचे आगळेवेगळे विचार.... क्रिकेटचं त्याचं "रीडिंग".. त्याची काहीशी बेफिकीर वृत्ती... सगळे पैलू दिसतात. विस्डेननी म्हटल्याप्रमाणे he has broken the sound bariier in tests. गिलख्रिस्ट, जयसूर्या आदि कोणाहीपेक्षा सेहवाग जास्त आक्रमक आहे कारण त्याला प्रश्न पडत नाहीत ! डोक्यात सगळं कसं स्वच्छ असतं ! आणि पुन्हा..... "पिक्चर तो अभी बाकी है मेरे दोस्त". अजून बरं काही बघायचंय छोट्या साहेबांकडून.... सकाळी सकाळी बीरूपाजीवरचा झकास लेख वाचला... आता दिवस मस्त जाईल. जे पी

मस्त लेख... :) मदनबाण..... There is no need for temples, no need for complicated philosophies. My brain and my heart are my temples; my philosophy is kindness. Dalai Lama

लेख आवडेश

विरेंद्र सेहवाग म्हणजे आपला जीव की प्राण :) त्याच्यावर इतका सुंदर लेख लिहील्याबद्दल मेघवेड्याचे आभार आणि अभिनंदन !! विरु म्हणजे वेडा आहे रे वेडा ... :) पब्लिक ने कितीही क्रिटीसाईझ केलं तरी आपण शेवाग च्या खेळाचे फॅण आहोत. - टारेंद्र सेहवाग

सेहवागच्या बॅटिंगसारखाच तडाखेबाज लेख आवडला. विनोद कांबळीने स्वत:ची वाट लावून घेतली पण सचिन, सेहवाग, गांगुली, द्रवीड, कांबळी, लक्ष्मण अशी बॅटिंग लाइनअप बघायला धमाल आली असती :) --------------------------- माझा ब्लॉगः http://atakmatak.blogspot.com

अभिनंदन नवाब साहेब!! आता १ त्रिशतक होउन जाउदे..... ----- सौरभ :)

व्वा, मस्त आहे लेख. अप्रतिम......आपल्याला लई आवड्या !!

मेघवेड्याने व्यवस्थित आणी योग्य शब्दात लेख लिहीलाये...:) आवडेश........ (वीरु दा जवाब नै) बैलोबा चायनीजकर !!!उर्फ.. тельца имени индиго :D

मस्त लिहिलंय :) ती सेरिज अगदी डोळ्यासमोर उभी रहिली. [त्या अ‍ॅड्लेड टेस्टच्या विजयामध्ये अजित आगरकरने ८ विकेट्स घेतल्या होत्या :)] - अस्मिता *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* कुणीही कसं दिसावं यापेक्षा कसं असावं याला महत्त्व आहे. ते शक्य नसेल तर जास्तीत जास्त कसं नसावं याल तरी नक्कीच महत्त्व आहे.

भारी लिहले आहे ... मस्तच binarybandya™

येक नंबर....... सेहवाग नुसता सचिनच्या सावलीतून बाहेर आला असंच नाही तर त्यानं आपला ब्रँड बनवला - अगदी खरं ! मला वाटतं तो सचिनकडून सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट काय शिकला असेल तर धावांची भूक. सेहवाग सारखा फलंदाज जेव्हा धावांचा हावरा होतो तेव्हा तो थंड डोक्यानी खून करणार्‍या माथेफिरू खुन्यापेक्षा डेंजरस असतो. छोट्या साहेबांनी टॉप गियर टाकला की बोलरपण "जे जे होईल ते ते पाहावे" म्हणत शरण जातात. म्हणतात ना.. "व्हेन द रेप इज इनएव्हिटेबल बेटर एंजॉय द एक्स्पिरियन्स". कुठं त्याला बाद करण्याच्या भानगडीत पडायचं? तुम्ही काहीतरी भारी यॉर्कर, शॉर्ट ऑफ गुडलेंग्थ, लेगस्टंपबाहेरून हातभर वळवून वगैरे टाकणार आणि इतकं करून हा बाबाजी तो चेंडू त्याला हवा तसा त्याला हवा तिथे मारणार. त्यापेक्षा तुम्ही बॉल टाका... तुमच्या नशीबात असेल तर तो होईल आउट ! त्याच्या बाबतीत 'बॉलिंगेवाधिकारस्ते मा विकेटेषु कदाचन'! त्याला बाद करणं फक्त एकाच माणसाला शक्य असतं... स्वतः सेहवागला ! हर्षा भोगले आणि संजय मांजरेकरनी घेतलेल्या ह्या मुलाखतीत सेहवागची मानसिकता, त्याचे आगळेवेगळे विचार.... क्रिकेटचं त्याचं "रीडिंग".. त्याची काहीशी बेफिकीर वृत्ती... सगळे पैलू दिसतात. विस्डेननी म्हटल्याप्रमाणे he has broken the sound bariier in tests. गिलख्रिस्ट, जयसूर्या आदि कोणाहीपेक्षा सेहवाग जास्त आक्रमक आहे कारण त्याला प्रश्न पडत नाहीत ! डोक्यात सगळं कसं स्वच्छ असतं ! आणि पुन्हा..... "पिक्चर तो अभी बाकी है मेरे दोस्त". अजून बरं काही बघायचंय छोट्या साहेबांकडून.... सकाळी सकाळी बीरूपाजीवरचा झकास लेख वाचला... आता दिवस मस्त जाईल. जे पी

मस्त लेख... :) मदनबाण..... There is no need for temples, no need for complicated philosophies. My brain and my heart are my temples; my philosophy is kindness. Dalai Lama