मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

<"ऊभारू का पण डु आय्डी">

नाखु ·

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 29/03/2016 - 10:37
काका लै फार्मात आहेत. लिहित राहा. हयगय नका करु. आपल्या पाबळ कट्ट्याचा वृत्तांत कधी लिहिणार तुम्ही ? -दिलीप बिरुटे

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 29/03/2016 - 10:40
नाखु काकांनी लिहिलं पाहिजे, असं विड्या काड्या सोडून. (मरा आता पुढच्या भेटीत) आणि तुम्ही त्यांना मदत करा. असं म्हणतोय. -दिलीप बिरुटे

नाखु 29/03/2016 - 10:49
मस्तानीशी संबधीत असल्याने वल्लींनीच ही जबाबदारी घ्यावी ही म़्ंडळाकडून विनंती. विज्ञान आश्रमला मात्र पुन्हा एकदा (किमान अर्ध्या दिवसासाठी) वेळ काढून जाणे आवश्यक आहे. मी सध्या जवळपास काही लेणी/दगडी चुंबक आहेत का ते शोधतोय. म्हणजे वल्ली यायला तयार होतील. धन्या शेठनी आधीच होय म्हटलय (भला मनुष्य आहे तो). वि.का.सुचना नोंद घेण्यात आली आहे. नाखु कट्टेवाला

प्रचेतस 29/03/2016 - 10:51
नाय हो. पेशवे इतिहासात मी शून्य आहे. प्रतिसादात मात्र तिथल्या प्राचीन मंदिराच्या अवेशेषांबाबत, तिथल्या भल्या थोरल्या स्तंभाबाबत आनी तिथल्या पुष्करिणीबद्दल लिहिन. रा. रा. बिरुटे सरांनीच पाबळ कट्टा लिहिण्याची जबाबदारी घ्यावी असे मी त्यांना येथे आवाहन करतो.

भिकापाटील 28/03/2016 - 17:29
तुम्हाला नाही पटत त्यांचे मुद्दे तर प्रतिवाद करा. नाय कोण बोल्लय. पण हा धागा म्हणजे एकमेकांची पाठ खाजवत बळचकर केविलवाणी धडपड वाटली. कोणाला राग आला तर येवूद्या. पान आपण खरे बोलायला अज्जिबात घाबरत नाही.

मितभाषी 28/03/2016 - 22:18
चांगले विडंबन हे कोणाचे लेख / बातम्या चोप्य पेस्ते करणे आणि परत अमूक अमूक ला फोन कराच हे आर्जवे नसते एवढे कळाले तरी जमलं म्हणायच.

नाखु 29/03/2016 - 08:56
आपल्याला कुणाचं चांगल्या कामाच कौतुकं करावे अशी विनंती बरीच झोंबलेली दिसतेय. तेव्हा त्या धाग्यावरची चर्चा इथे करू नका आणि तिथे चर्चेस मी नेहमी तयार आहे.फक्त त्या पुर्वी लेखाची सुरुवात किमान ४-५ वेळा वाचा आणि मग चर्चा सुरू करू. हमाल भारवाही नाखु

अभ्या.. 29/03/2016 - 14:23
हो राव. लैच त्रास होतो. . . अजिंठ्याची चित्रे रंगवणारे कारागीर चक्क शिंपल्याचा चुना वापरायचा म्हणे. तुम्हाला काय माहीतीय का हो वल्लीसेठ? शिवाय ते कशास जाशी मथुरा कान्हा, तिथे तमाखू नाही असे काहीतरी लिव्हलेय ना?

प्रचेतस 29/03/2016 - 16:06
खी खी खी. ते चुनकळीच्या खडकांपासून मिळणारा चुना वापरायचे बहुधा. शिंपल्यांपासूनचा कदाचित वापरतही असावेत नक्की माहीत नै पण.

अभ्या.. 29/03/2016 - 16:36
अरे अजिंठ्याची चित्रे फ्रेस्को आहेत ना. मग त्याला शिंपल्याच्या चुन्याच, गेरुचे अस्तर करावे लागायचे ना आधी. मग चुन्याला काय कमी? शिवाय तेथल्या छोट्याश्या चुन्याच्या घाणीत सापडले पण आहेत शिंपले. ;)

प्रचेतस 29/03/2016 - 16:47
चुन्याचं अस्तर होतंच रे. त्याबाबत शंकाच नै. शेण, चुना, काथ्या, माती इत्यादींचं मिश्रण. पण तो चुना शिंपल्यांपासूनही बनवलेला आणत होते का ह्याविषयी जरा साशंक आहे इतकेच. चुन्याच्या घाण्यात शिंपले सापडले हे माहित नव्हते.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 29/03/2016 - 10:37
काका लै फार्मात आहेत. लिहित राहा. हयगय नका करु. आपल्या पाबळ कट्ट्याचा वृत्तांत कधी लिहिणार तुम्ही ? -दिलीप बिरुटे

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 29/03/2016 - 10:40
नाखु काकांनी लिहिलं पाहिजे, असं विड्या काड्या सोडून. (मरा आता पुढच्या भेटीत) आणि तुम्ही त्यांना मदत करा. असं म्हणतोय. -दिलीप बिरुटे

नाखु 29/03/2016 - 10:49
मस्तानीशी संबधीत असल्याने वल्लींनीच ही जबाबदारी घ्यावी ही म़्ंडळाकडून विनंती. विज्ञान आश्रमला मात्र पुन्हा एकदा (किमान अर्ध्या दिवसासाठी) वेळ काढून जाणे आवश्यक आहे. मी सध्या जवळपास काही लेणी/दगडी चुंबक आहेत का ते शोधतोय. म्हणजे वल्ली यायला तयार होतील. धन्या शेठनी आधीच होय म्हटलय (भला मनुष्य आहे तो). वि.का.सुचना नोंद घेण्यात आली आहे. नाखु कट्टेवाला

प्रचेतस 29/03/2016 - 10:51
नाय हो. पेशवे इतिहासात मी शून्य आहे. प्रतिसादात मात्र तिथल्या प्राचीन मंदिराच्या अवेशेषांबाबत, तिथल्या भल्या थोरल्या स्तंभाबाबत आनी तिथल्या पुष्करिणीबद्दल लिहिन. रा. रा. बिरुटे सरांनीच पाबळ कट्टा लिहिण्याची जबाबदारी घ्यावी असे मी त्यांना येथे आवाहन करतो.

भिकापाटील 28/03/2016 - 17:29
तुम्हाला नाही पटत त्यांचे मुद्दे तर प्रतिवाद करा. नाय कोण बोल्लय. पण हा धागा म्हणजे एकमेकांची पाठ खाजवत बळचकर केविलवाणी धडपड वाटली. कोणाला राग आला तर येवूद्या. पान आपण खरे बोलायला अज्जिबात घाबरत नाही.

मितभाषी 28/03/2016 - 22:18
चांगले विडंबन हे कोणाचे लेख / बातम्या चोप्य पेस्ते करणे आणि परत अमूक अमूक ला फोन कराच हे आर्जवे नसते एवढे कळाले तरी जमलं म्हणायच.

नाखु 29/03/2016 - 08:56
आपल्याला कुणाचं चांगल्या कामाच कौतुकं करावे अशी विनंती बरीच झोंबलेली दिसतेय. तेव्हा त्या धाग्यावरची चर्चा इथे करू नका आणि तिथे चर्चेस मी नेहमी तयार आहे.फक्त त्या पुर्वी लेखाची सुरुवात किमान ४-५ वेळा वाचा आणि मग चर्चा सुरू करू. हमाल भारवाही नाखु

अभ्या.. 29/03/2016 - 14:23
हो राव. लैच त्रास होतो. . . अजिंठ्याची चित्रे रंगवणारे कारागीर चक्क शिंपल्याचा चुना वापरायचा म्हणे. तुम्हाला काय माहीतीय का हो वल्लीसेठ? शिवाय ते कशास जाशी मथुरा कान्हा, तिथे तमाखू नाही असे काहीतरी लिव्हलेय ना?

प्रचेतस 29/03/2016 - 16:06
खी खी खी. ते चुनकळीच्या खडकांपासून मिळणारा चुना वापरायचे बहुधा. शिंपल्यांपासूनचा कदाचित वापरतही असावेत नक्की माहीत नै पण.

अभ्या.. 29/03/2016 - 16:36
अरे अजिंठ्याची चित्रे फ्रेस्को आहेत ना. मग त्याला शिंपल्याच्या चुन्याच, गेरुचे अस्तर करावे लागायचे ना आधी. मग चुन्याला काय कमी? शिवाय तेथल्या छोट्याश्या चुन्याच्या घाणीत सापडले पण आहेत शिंपले. ;)

प्रचेतस 29/03/2016 - 16:47
चुन्याचं अस्तर होतंच रे. त्याबाबत शंकाच नै. शेण, चुना, काथ्या, माती इत्यादींचं मिश्रण. पण तो चुना शिंपल्यांपासूनही बनवलेला आणत होते का ह्याविषयी जरा साशंक आहे इतकेच. चुन्याच्या घाण्यात शिंपले सापडले हे माहित नव्हते.
लेखनविषय:
कविता
मुक्तक
विडंबन
मौजमजा
काव्यरस
जिलबी
फ्री स्टाइल
बालसाहित्य
भूछत्री
मुक्त कविता
रोमांचकारी.
सांत्वना
भयानक
हास्य
मूळ कलाकृती

संदर्भ फक्त चालीसाठी आणि गाभा हेतु: मिपावर पुन्हा पुन्हा प्रवेश करणार्या आणि मिपावर दंग्यासाठी ठरावीक आयडीने येणार्या महाभागांना हा भाग समर्पीत आहे

( हल्ली मिपावर वावर आहे ‘एक्स्पर्ट(?) टॉकर’चा! अशीच एक टॉकर येतो ‘डु आय्डी बनून’. जुन्या आय्डीने बदल्यासाठी नवी कोरी डु आयडी सलामत! मग काय? जुन्या आय्डीची 'फुकाची घालमेल'. नव्या डु आय्डीची 'उत्साही सुरर्सुरी. पण, त्या जुन्या आयडीला काय बरे सांगायचे असावे?

< मिसळपावात... >

नीलमोहर ·

नाखु 29/02/2016 - 14:07
मला अशा सायटी आवडत नाहीत ! ठळक शब्द सलग लिहिल्याबद्दल "चुलत" भावंडांकडून धन्य्वाद. किसमीस वाल्या सायपुर्ण कवीता देणार्या आणि अस्सल काव्य्लेणी लीलया पेलणार्या भाव विभोर विश्व गुरु चाहता संघ.

सतिश गावडे 01/03/2016 - 00:04
भन्नाट !!! का कोण जाणे, या गमतीदार धाग्यानेही "उपक्रम" सारख्या बंद पडलेल्या गंभीर प्रकृतीच्या संकेतस्थळाची आठवण झाली. खुप चांगले लेखन व्हायचे तिथे.

नीलमोहर 01/03/2016 - 16:08
पेटलेल्या म्हणा.. मोकाट सुटलेल्या म्हणा.. ठिणगीला हवा घातली की जाळ तर होणारच.. मग ज्वाळा वाढल्या तर जवाबदार कोण ;) इथे माझे मला झेपेनासे झालेय काय चाललेय, झपाटल्यासारखे होतेय नुसते..

सस्नेह 01/03/2016 - 16:57
मग 'पेटलेल्या' किंवा 'मोकाट सुटलेल्या' पेक्षा 'झपाटलेल्या' म्हणावे का ? =))

नीलमोहर 01/03/2016 - 17:17
तसंही मिपाने झपाटलं आहेच, dual personality ची लक्षणे दिसतायेत असे psychiatrist बंधूराजांचे मत. आता यावर इलाज शक्य दिसत नाही. बादवे, अजून एक 'लेखन करा' ची टॅब ओपन आहे, वेट अ‍ॅन्ड वॉच ;)

नीलमोहर 01/03/2016 - 18:02
लोक असे भरीला पाडतात आणि मग म्हणतात ही नुसती विडंबनं पाडते. पण खरे सांगायचे तर ते साधेसरळ प्रामाणिक लेखन वाटले मला तरी, त्यात विडंबनास्पद काही जाणवले नाही.

नाखु 29/02/2016 - 14:07
मला अशा सायटी आवडत नाहीत ! ठळक शब्द सलग लिहिल्याबद्दल "चुलत" भावंडांकडून धन्य्वाद. किसमीस वाल्या सायपुर्ण कवीता देणार्या आणि अस्सल काव्य्लेणी लीलया पेलणार्या भाव विभोर विश्व गुरु चाहता संघ.

सतिश गावडे 01/03/2016 - 00:04
भन्नाट !!! का कोण जाणे, या गमतीदार धाग्यानेही "उपक्रम" सारख्या बंद पडलेल्या गंभीर प्रकृतीच्या संकेतस्थळाची आठवण झाली. खुप चांगले लेखन व्हायचे तिथे.

नीलमोहर 01/03/2016 - 16:08
पेटलेल्या म्हणा.. मोकाट सुटलेल्या म्हणा.. ठिणगीला हवा घातली की जाळ तर होणारच.. मग ज्वाळा वाढल्या तर जवाबदार कोण ;) इथे माझे मला झेपेनासे झालेय काय चाललेय, झपाटल्यासारखे होतेय नुसते..

सस्नेह 01/03/2016 - 16:57
मग 'पेटलेल्या' किंवा 'मोकाट सुटलेल्या' पेक्षा 'झपाटलेल्या' म्हणावे का ? =))

नीलमोहर 01/03/2016 - 17:17
तसंही मिपाने झपाटलं आहेच, dual personality ची लक्षणे दिसतायेत असे psychiatrist बंधूराजांचे मत. आता यावर इलाज शक्य दिसत नाही. बादवे, अजून एक 'लेखन करा' ची टॅब ओपन आहे, वेट अ‍ॅन्ड वॉच ;)

नीलमोहर 01/03/2016 - 18:02
लोक असे भरीला पाडतात आणि मग म्हणतात ही नुसती विडंबनं पाडते. पण खरे सांगायचे तर ते साधेसरळ प्रामाणिक लेखन वाटले मला तरी, त्यात विडंबनास्पद काही जाणवले नाही.
लेखनविषय:
विडंबन
काव्यरस
प्रवासवर्णन
सांत्वना
करुण
नेटावर जे नामी मोट्ठं संस्थळ आहे ना तिथे खूप वाचक असतात, जबर ट्यारपी मिळतो डुप्लिकेट आयडी तिथे पडीक असतात ते अगदीच पकाऊ असतात मला अशा सायटी आवडत नाहीत ऐसे खचाखच पाडलेले धागे बघितल्यावर मला भोवळ येते तैसे ज्ञानामृत पाजू संस्थळावर जिलबीबरोबर पिठल्याचा आस्वाद घेतल्यावर मला अशीच भोवळ आली होती तेव्हापासून पिठलं हा पदार्थ मी व्यर्ज केलाय जिलब्या खाल्ल्यावर नेहमी पोट दुखते मग तीही मी कधी खात नाही गुगलवर फिरता फिरता 'त्या' साईटीकडे मी ढुंकूनही कधी पाहत नाही तिथले लेखन वाचतांना माझी मती कुंठीत झाली होती मग तिकडे मी कधी गेलोच नाही मा...

चाफा

शिव कन्या ·

पगला गजोधर 04/02/2016 - 11:56
गॅलरीतला पालापाचोळ्यातून बाहेर पडून, तै, कंपाऊंड ओलांडून, परिसराच्या वाटेवरील चाफ्याच्या झाडापाशी तरी आल्या एकदाच्या …. (क. आ. हे. वे. सां. न. ल. )

नाखु 04/02/2016 - 17:05
हमरस्त्यावरील वड-पिंपळाच्या झाडाकडे पण येतील. अवांतर : कवीता चांगला आशय राखून आहे

माहितगार 04/02/2016 - 13:19
@ शिव कन्या तुम्ही आपल्या कवितांसोबत सोबत काही कवितेच्या दृष्टीने सहज जमल्यास चपखल छायाचित्रे जोडण्याचा विचार करावा असे आपल्या कविता वाचून वाटते.

शिव कन्या 06/02/2016 - 10:05
धन्यवाद. फार बारकाईने वाचत असल्याबद्दल. फोटो चिक्कार आहेत,मी स्वतः काढलेले. पण मिपावर डकवणे फार अवघड आहे. सगळ्या प्रयत्नांती गप्प राहिले. रच्याकने, केवळ याच एका अडचणी पायी भटकंतीतील अनेक लेख तसेच आहेत. संमं ला सारखा त्रास द्यावासा वाटत नाही. सूचना उत्तम.

प्राची अश्विनी 06/02/2016 - 12:19
चाफ्याच्या झाडा …. का बरे आलास आज स्वप्नात? तेव्हाच तर आपले नव्हते का ठरले? दु: ख नाही उरलं आता मनात फुलांचा पांढरा, पानांचा हिरवा रंग तुझा रंगतोय माझ्या मनात केसात राखडी पण पायात फुगडी मी वेडी भाबडी तुझ्या मनात चाफ्याच्या झाडा …. नको ना रे पाणी डोळ्यात आणू ओळख़ीच्या सुरात, ओळखीच्या तालात हादग्याची गाणी नको म्हणू तुझ्या चाळ्यात एक पाय तळ्यात एक पाय मळ्यात खेळलोय ना जसे काही घोड्यावर तुझ्याच फांद्यांवर बसून आभाळात हिंडलोय ना चाफ्याच्या झाडा …. चाफ्याच्या झाडा …. पानात, मनात खुपतंय ना काहीतरी चुकतंय, कुठेतरी दुखतंय तुलाही कळतंय …. कळतंय ना …. चाफ्याच्या झाडा…. चाफ्याच्या झाडा हसून सजवायचं ठरलय ना कुठं नाही बोलायचं, मनातच ठेवायचं फुलांनी ओंजळ भरलीये ना – पद्मा गोळे. या तरल कवितेचं अरुणा ढेरेंनी केलेलं रसग्रहणही तितकच सुंदर आहे.

पगला गजोधर 04/02/2016 - 11:56
गॅलरीतला पालापाचोळ्यातून बाहेर पडून, तै, कंपाऊंड ओलांडून, परिसराच्या वाटेवरील चाफ्याच्या झाडापाशी तरी आल्या एकदाच्या …. (क. आ. हे. वे. सां. न. ल. )

नाखु 04/02/2016 - 17:05
हमरस्त्यावरील वड-पिंपळाच्या झाडाकडे पण येतील. अवांतर : कवीता चांगला आशय राखून आहे

माहितगार 04/02/2016 - 13:19
@ शिव कन्या तुम्ही आपल्या कवितांसोबत सोबत काही कवितेच्या दृष्टीने सहज जमल्यास चपखल छायाचित्रे जोडण्याचा विचार करावा असे आपल्या कविता वाचून वाटते.

शिव कन्या 06/02/2016 - 10:05
धन्यवाद. फार बारकाईने वाचत असल्याबद्दल. फोटो चिक्कार आहेत,मी स्वतः काढलेले. पण मिपावर डकवणे फार अवघड आहे. सगळ्या प्रयत्नांती गप्प राहिले. रच्याकने, केवळ याच एका अडचणी पायी भटकंतीतील अनेक लेख तसेच आहेत. संमं ला सारखा त्रास द्यावासा वाटत नाही. सूचना उत्तम.

प्राची अश्विनी 06/02/2016 - 12:19
चाफ्याच्या झाडा …. का बरे आलास आज स्वप्नात? तेव्हाच तर आपले नव्हते का ठरले? दु: ख नाही उरलं आता मनात फुलांचा पांढरा, पानांचा हिरवा रंग तुझा रंगतोय माझ्या मनात केसात राखडी पण पायात फुगडी मी वेडी भाबडी तुझ्या मनात चाफ्याच्या झाडा …. नको ना रे पाणी डोळ्यात आणू ओळख़ीच्या सुरात, ओळखीच्या तालात हादग्याची गाणी नको म्हणू तुझ्या चाळ्यात एक पाय तळ्यात एक पाय मळ्यात खेळलोय ना जसे काही घोड्यावर तुझ्याच फांद्यांवर बसून आभाळात हिंडलोय ना चाफ्याच्या झाडा …. चाफ्याच्या झाडा …. पानात, मनात खुपतंय ना काहीतरी चुकतंय, कुठेतरी दुखतंय तुलाही कळतंय …. कळतंय ना …. चाफ्याच्या झाडा…. चाफ्याच्या झाडा हसून सजवायचं ठरलय ना कुठं नाही बोलायचं, मनातच ठेवायचं फुलांनी ओंजळ भरलीये ना – पद्मा गोळे. या तरल कवितेचं अरुणा ढेरेंनी केलेलं रसग्रहणही तितकच सुंदर आहे.
लेखनविषय:
बालकथा
कविता
प्रेमकाव्य
साहित्यिक
देशांतर
काव्यरस
कविता माझी
भावकविता
विराणी
सांत्वना
करुण
वाटेवरी कुणाच्या आहे अजून चाफा! मंद परी जीवघेणा, आहे तसा पसारा! ऊन उठून येते रात्री, घर गोळा होते नेत्री! कुणी दिसते, कुणी विरते! परी चाफ्यापाशी सारे, हताश होऊन बसते! मंद परी जीवघेणा आहे तसा पसारा वाटेवरी कुणाच्याही असू नये गं चाफा! -शिवकन्या

सोने की चिड़ियां

संदीप डांगे ·

होबासराव 25/01/2016 - 14:13
कालांतराने सँटाक्लॉसला सत्य मानणार्‍या लहान मुलाचे वय वाढल्यावर जेव्हा त्याला खरे समजते आणि त्याचे जे होते ते माझं झालंय बहुधा असं वाटतं. तरीही हे गाणं अजूनही गारूड करतंच. सेम हिअर्..

चांदणे संदीप 25/01/2016 - 15:55
तरी याचं भजं करायचा मोह झालाच. जे झालंय ते असे झाले बघा....
=)) भजं चवदार झालंय! ;) Sandy

पैसा 25/01/2016 - 17:33
मूळ गाणं अजून ऐकलं की फार छान वाटतं. अगदी लहान असताना वाटायचं तितकंच. पण हे भजं सुद्धा जमलं आहे. उद्या करून बघू! =))

होबासराव 25/01/2016 - 14:13
कालांतराने सँटाक्लॉसला सत्य मानणार्‍या लहान मुलाचे वय वाढल्यावर जेव्हा त्याला खरे समजते आणि त्याचे जे होते ते माझं झालंय बहुधा असं वाटतं. तरीही हे गाणं अजूनही गारूड करतंच. सेम हिअर्..

चांदणे संदीप 25/01/2016 - 15:55
तरी याचं भजं करायचा मोह झालाच. जे झालंय ते असे झाले बघा....
=)) भजं चवदार झालंय! ;) Sandy

पैसा 25/01/2016 - 17:33
मूळ गाणं अजून ऐकलं की फार छान वाटतं. अगदी लहान असताना वाटायचं तितकंच. पण हे भजं सुद्धा जमलं आहे. उद्या करून बघू! =))
लेखनविषय:
विडंबन
काव्यरस
अनर्थशास्त्र
काहीच्या काही कविता
कोडाईकनाल
गरम पाण्याचे कुंड
जिलबी
भूछत्री
वाङ्मयशेती
सांत्वना
अद्भुतरस
हे गाणं माझं खूप म्हणजे खूप फेवरेट आहे. जेव्हा जेव्हा हे कानावर पडतं तेव्हा स्वर्गात विहरत असल्यासारखे वाटते. लहानपणी २६ जानेवारीला युनिफॉर्ममधे शाळेत ध्वजारोहणाला सकाळी सकाळी जायचो तेव्हा हे गाणं कुठे न कुठे चालू असायचं. तेव्हा मन देशाभिमानानी भरून यायचं. आपल्या मनात ही भावना येते याचंच अप्रूप वाटायचं. आपण अशा एका देशाचे नागरिक, वंशज, मालक आहोत ही भावना भारावून टाकायची. कालांतराने सँटाक्लॉसला सत्य मानणार्‍या लहान मुलाचे वय वाढल्यावर जेव्हा त्याला खरे समजते आणि त्याचे जे होते ते माझं झालंय बहुधा असं वाटतं. तरीही हे गाणं अजूनही गारूड करतंच.

मिशी नृत्य

माहितगार ·
लेखनविषय:
कविता
मुक्तक
काव्यरस
mango curry
अनर्थशास्त्र
कालगंगा
काहीच्या काही कविता
नागपुरी तडका
प्रेम कविता
फ्री स्टाइल
भूछत्री
मुक्त कविता
वाङ्मयशेती
विराणी
सांत्वना
शांतरस
असणे नसणे जाणीव स्मृती खर्‍या गूढ आभासी मिशी नृत्य अधाशी पुस्तक घेऊनी डोईवरी शिष्या राहे उपाशी असे ते शीष्ट दिसे उष्टवी शब्द पिशी मांडीने डाव मांडले मिशीने शब्द पुसले-खुपसले आपल्या जगण्यासाठी शब्दांवरी नाच नाचला तीने लेऊनी त्यांची मिशी -स्वल्प प्रेरणा 'फ्रिडा काहलोची मिशी' Frida_by_Josefina_Aguilar_Alca¦üntara Frida_by_Josefina_Aguilar_Alca¦üntara छायाचित्र सौजन्य

म्हणूनतर नाही ना चांदोबा निंबोणीमागे लपला ?

माहितगार ·

जव्हेरगंज 06/12/2015 - 19:12
मुळ गाणं असं आहे ना ( यात माशी कुठे पडलीय?) चांदोबा चांदोबा भागलास का ? निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का ? निंबोणीचे झाड करवंदी, मामाचा वाडा चिरेबंदी ! आई-बाबांवर रुसलास का ? असाच एकटा बसलास का ? आता तरी परतुनी जाशील का ? दूध न् शेवया खाशील का ? आई बिचारी रडत बसेल बाबांचा पारा चढत असेल ! असाच बसून राहशील का ? बाबांची बोलणी खाशील का ? चांदोबा, चांदोबा कुठे रे गेलास ? दिसता दिसता गडप झालास ! हाकेला 'ओ' माझ्या देशील का ? पुन्हा कधी आम्हांला दिसशील का ?

माहितगार 06/12/2015 - 19:26
चांदोबा चांदोबा भागलास का निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का निंबोणीचं झाड करवंदी मामाचा वाडा चिरेबंदी मामाच्या वाड्यात येऊन जा तूपरोटी खाऊन जा तुपात पडली माशी चांदोबा राहिला उपाशी चे कवि कोण आणि/ किंवा रचना केव्हा झाली आहे हे मला माहित नाही. मी लहानपणापासून ऐकलेले बडबडगीत वरील प्रमाणेच. आपण दिलेले अंगाई गीताचे कवि बहुधा गदीमा असावेत संदर्भ gadima.com यातील कोणती व्हर्शन अधीक जुनी नक्की माहित नाही पण 'तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' हि त्रोटक आणि खास फिनीश नसलेली लोकगीत व्हर्शन असण्याची शक्यता वाटते पण हा केवळ तर्क आहे पूर्णतः चुकीचाही असु शकतो. 'तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' व्हर्शन केव्हा पासून ऐकली आहे हे जुन्या जाणत्या लोकांनी सांगीतल्यास कोणती आधीची हे निश्चीत करणे सोपे जावे. गदीमांचा जन्म त्यांच्या संस्थळावर १ ऑक्टोबर १९१९ चा दिला आहे असे दिसते.

माहितगार 06/12/2015 - 19:31
'तूपरोटी' हा शब्दोपयोग बहुधा 'चलरे भोपळ्या टुणूक टुणूक' या लोक कथेत 'लेकी घरी जाईन तूपरोटी खाईन' असा ऐकलेला आहे. त्या मुळे कदाचीत तो त्या नंतर रचलेल्या बडबडगीतात आला असू शकेल ? हा माझा व्यक्तीगत केवळ अंदाज जाणकारांनी अधिक माहितीद्यावी.

तिमा 06/12/2015 - 19:31
तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' आम्हीही लहानपणापासून हेच ऐकलंय! (१९५२)

परिकथेतील राजकुमार 06/12/2015 - 21:55
एकदा माझ्या ९० च्या पेग मध्ये पडलेली :( पण मी चांदोबा सारखा माजोरी नसल्याने माशी फेकली आणि गळा ओला केला.

अत्रुप्त आत्मा 06/12/2015 - 22:59
मला पण इडंबण सुचल! http://www.sherv.net/cm/emo/laughing/xd.png पां डुब्बा पां डुब्बा जागलास का? डोंबोलिच्या ट्रेनमागे लागलास का? डोंबोलीची ट्रेन बारा डब्बी.... त्यात भेट्ली पांडु ला... पां डुब्बी! http://www.sherv.net/cm/emo/laughing/rofl.gif

प्रचेतस 07/12/2015 - 19:37
(हताश) पांडुब्बा उवाच - मला लागली कुणाची उचकी (कोरसमध्ये मिपाकर -कुणाची रं कुणाची ? ह्याची का त्याची ? लाजू नको, लाजू नको सांग की) बुवाची रं बुवाची रं बुवाची..!!!

सूड 07/12/2015 - 19:53
तरणीताठा, बाप्या शेलाटा, चढलो मी बांधावर अटकर बांधा, गोरा गोरा खांदा, सदरा वार्‍यावर आला आला ठोंब्या, बघा वाजला त्याचा तांब्या माझ्या उरात भरली धडकी

पैसा 07/12/2015 - 22:27
विडंबन आवडले! तुपात पडली माशी हे मूळ बडबडगीत आहे. दुसरे "चांदोबा चांदोबा भागलास का" हे आशा भोसले यांच्या आवाजात कोणत्यातरी सिनेमासाठी लिहिले आहे.

डॉ सुहास म्हात्रे 07/12/2015 - 23:44
काय नाय हो ! ही अत्रंग नवी पिढी रात्री बागेत, समुद्राकाठी बसून कायबाय चाळे करत असते. त्यामुळे चांदोबा शरमेने निंबोणीमागे लपला आसणार बघा !

नाव आडनाव 08/12/2015 - 10:06
रात्री बागेत, समुद्राकाठी बसून कायबाय चाळे करत असते. त्यामुळे चांदोबा शरमेने निंबोणीमागे लपला चूक. ह्या सिचुएशन मधे चंद्र काय करत आहे ह्याचं एक्स्प्लनेशन "राधा ही बावरी" ह्या गाण्यात आहे - हा चंद्र चांदणे ढगा आडुनी प्रेम तयांचे पाही

जव्हेरगंज 06/12/2015 - 19:12
मुळ गाणं असं आहे ना ( यात माशी कुठे पडलीय?) चांदोबा चांदोबा भागलास का ? निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का ? निंबोणीचे झाड करवंदी, मामाचा वाडा चिरेबंदी ! आई-बाबांवर रुसलास का ? असाच एकटा बसलास का ? आता तरी परतुनी जाशील का ? दूध न् शेवया खाशील का ? आई बिचारी रडत बसेल बाबांचा पारा चढत असेल ! असाच बसून राहशील का ? बाबांची बोलणी खाशील का ? चांदोबा, चांदोबा कुठे रे गेलास ? दिसता दिसता गडप झालास ! हाकेला 'ओ' माझ्या देशील का ? पुन्हा कधी आम्हांला दिसशील का ?

माहितगार 06/12/2015 - 19:26
चांदोबा चांदोबा भागलास का निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का निंबोणीचं झाड करवंदी मामाचा वाडा चिरेबंदी मामाच्या वाड्यात येऊन जा तूपरोटी खाऊन जा तुपात पडली माशी चांदोबा राहिला उपाशी चे कवि कोण आणि/ किंवा रचना केव्हा झाली आहे हे मला माहित नाही. मी लहानपणापासून ऐकलेले बडबडगीत वरील प्रमाणेच. आपण दिलेले अंगाई गीताचे कवि बहुधा गदीमा असावेत संदर्भ gadima.com यातील कोणती व्हर्शन अधीक जुनी नक्की माहित नाही पण 'तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' हि त्रोटक आणि खास फिनीश नसलेली लोकगीत व्हर्शन असण्याची शक्यता वाटते पण हा केवळ तर्क आहे पूर्णतः चुकीचाही असु शकतो. 'तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' व्हर्शन केव्हा पासून ऐकली आहे हे जुन्या जाणत्या लोकांनी सांगीतल्यास कोणती आधीची हे निश्चीत करणे सोपे जावे. गदीमांचा जन्म त्यांच्या संस्थळावर १ ऑक्टोबर १९१९ चा दिला आहे असे दिसते.

माहितगार 06/12/2015 - 19:31
'तूपरोटी' हा शब्दोपयोग बहुधा 'चलरे भोपळ्या टुणूक टुणूक' या लोक कथेत 'लेकी घरी जाईन तूपरोटी खाईन' असा ऐकलेला आहे. त्या मुळे कदाचीत तो त्या नंतर रचलेल्या बडबडगीतात आला असू शकेल ? हा माझा व्यक्तीगत केवळ अंदाज जाणकारांनी अधिक माहितीद्यावी.

तिमा 06/12/2015 - 19:31
तुपात पडली माशी, चांदोबा राहिला उपाशी' आम्हीही लहानपणापासून हेच ऐकलंय! (१९५२)

परिकथेतील राजकुमार 06/12/2015 - 21:55
एकदा माझ्या ९० च्या पेग मध्ये पडलेली :( पण मी चांदोबा सारखा माजोरी नसल्याने माशी फेकली आणि गळा ओला केला.

अत्रुप्त आत्मा 06/12/2015 - 22:59
मला पण इडंबण सुचल! http://www.sherv.net/cm/emo/laughing/xd.png पां डुब्बा पां डुब्बा जागलास का? डोंबोलिच्या ट्रेनमागे लागलास का? डोंबोलीची ट्रेन बारा डब्बी.... त्यात भेट्ली पांडु ला... पां डुब्बी! http://www.sherv.net/cm/emo/laughing/rofl.gif

प्रचेतस 07/12/2015 - 19:37
(हताश) पांडुब्बा उवाच - मला लागली कुणाची उचकी (कोरसमध्ये मिपाकर -कुणाची रं कुणाची ? ह्याची का त्याची ? लाजू नको, लाजू नको सांग की) बुवाची रं बुवाची रं बुवाची..!!!

सूड 07/12/2015 - 19:53
तरणीताठा, बाप्या शेलाटा, चढलो मी बांधावर अटकर बांधा, गोरा गोरा खांदा, सदरा वार्‍यावर आला आला ठोंब्या, बघा वाजला त्याचा तांब्या माझ्या उरात भरली धडकी

पैसा 07/12/2015 - 22:27
विडंबन आवडले! तुपात पडली माशी हे मूळ बडबडगीत आहे. दुसरे "चांदोबा चांदोबा भागलास का" हे आशा भोसले यांच्या आवाजात कोणत्यातरी सिनेमासाठी लिहिले आहे.

डॉ सुहास म्हात्रे 07/12/2015 - 23:44
काय नाय हो ! ही अत्रंग नवी पिढी रात्री बागेत, समुद्राकाठी बसून कायबाय चाळे करत असते. त्यामुळे चांदोबा शरमेने निंबोणीमागे लपला आसणार बघा !

नाव आडनाव 08/12/2015 - 10:06
रात्री बागेत, समुद्राकाठी बसून कायबाय चाळे करत असते. त्यामुळे चांदोबा शरमेने निंबोणीमागे लपला चूक. ह्या सिचुएशन मधे चंद्र काय करत आहे ह्याचं एक्स्प्लनेशन "राधा ही बावरी" ह्या गाण्यात आहे - हा चंद्र चांदणे ढगा आडुनी प्रेम तयांचे पाही
लेखनविषय:
कविता
मुक्तक
विडंबन
काव्यरस
काणकोण
काहीच्या काही कविता
जिलबी
प्रेम कविता
भावकविता
मुक्त कविता
वाङ्मयशेती
विराणी
सांत्वना
चांदोबा असतोच तसा आजन्म उपाशी तुपात पडलीयेना त्याच्या माशी ! तुपरोटी तो कसला खातो चिरेबंदी गाण्यातली अंगाई ऐकत मामा होऊन भटकत राहतो ! निंबोणीच्या झाडात गंधर्व होऊन विराणी कुठलीशी गात राहतो. बाबा ?, की आईनेच चांदोबाचा भागाकार केला, म्हणूनतर नाही ना चांदोबा निंबोणीमागे लपला ? * माझ्या उपरोक्त विडंबनास खरे तर एका पेक्षा अधिक शीर्षके सुचत होती, तुम्हाला काही चपखल शीर्षक सुचलेतर प्रतिसादातून जरुर नोंदवा. * उपरोक्त विडंबन खालील बडबड गीताचे आहे : चांदोबा चांदोबा भागलास का निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का निंबोणीचं झाड करवंदी मामाचा वाडा चिरेबंदी मामाच्या वाड्यात येऊन जा तूपरोटी खाऊन जा तुप

साकल्यसूक्त

मितान ·

दमामि 06/12/2015 - 07:49
ही कविता पंचशील उतारा (antidote) आहे, जरी गूढगर्भाचा रस्ता चोखाळते तरी चुकूनही ग्रेसचा छाप जाणवत नाही. कविता स्त्रीपोटी जन्मलेली आहे असे जाणवते. कविता नाद आणि लय यांचा हात पकडून चालतेय, त्यामुळे वाचताना खूप मजा येते, अशा कविता चालसिद्ध असतात. हुश्श, हे झाले कवितेच्या बाह्यरुपाबद्दल. अर्थ? व्यनि करतो, चालेल?;)

दमामि 07/12/2015 - 09:16
किती जणांना व्यनि करणार? त्यापेक्षा इथेच लिहितो.स्त्री ची अनेक रुपे या कवितेत दिसतात. १ ती म्हणजे जणू तलवारीप्रमाणे चराचराला कापत जाणारी रात्र. तिचे शुद्ध प्रेम म्हणजे सात्विकतेचा प्रकाश देणारी मंदपणे तेवणारी समई. त्यात कुठेही मशालीची आक्रमकता नाही, आहे ती भरजरी , हळुवार तलम अशी सहनशीलता. परिस्थितिच्या अगतिकतेमुळे जरी तिच्या आशेची पौर्णिमा काळवंडली असली तरी अजूनही ती विझली नाहीय, तेवत आहे. २ ती जगाला झुकल्या वेलीप्रमाणे , नाजूक, सदानकदा कुठल्यातरी वृक्षावर आधारासाठी अवलंबून अशी वाटते. पण तिच्या आत जर डोकावून पहाता आले तर लक्षात येइल की ती एक अवखळ सारिका आहे, तिला पडलेली तिच्या सख्याची भूल इतकी प्रभावी आहे की, सारी बंधने उधळून देऊन एखाद्या नदीप्रमाणे मिलनोत्सुक अशी तिची अवस्था आहे. 3 ती सुखदु:खाच्या पलिकडे पोचली आहे, तिचे दगड झालेले मन सन्याशाप्रमाणे आता कसल्याही मोहात अडकत नाही. ( असं तिला वाटतय) मग चंद्राचे शीतल चांदणे का बरे मनाला डागण्या देतय? कुठची अत्रुप्त इच्छा मनात अजून तग धरून आहे की वेराग्यात सुद्धा गीताचा म्हणजेच लपवलेल्या आर्ततेचा जोगवा मागतेय? मग मनाचं वैराग्य , संवेदनाविरहितता वगैरे खरी का? ४ ती जिच्या मनाच्या सृजनेतलाच या जगाने नख लावलेय, आता ती कधीच फुलणार नाही हे तिला पक्के माहित आहे . . पार्थाचे बाण जसे लक्ष्याचा अचूक वेध घेतात तसा अचूकपणे तिच्या मोहोराला जणू लक्ष्य केलेय, नेहमीचा जीवनदायी पाऊस आज जणूआग बनून बरसतोय. मिळून मिळून काय मिळणार तर विष, जीवन नव्हे तरीही जगण्याची आशा, तहान चिवट आहे. ५ ती वरून जरी तिचे घाव भरलेले वाटले तरी आत अजूनही जखम ओली आहे. ती सुकली नाहीये तर आत दु:ख साकळले आहे, वरून जरी पाणी गंगेप्रमाणे लोभस हिरवे शांत वाटले तरी आत विखारी शेवाळ आहे. हे बाकी कुणी नाही पण त्या मुक्या जीवांनी ओळखलेय म्हणून त्या पाण्याला तोंड देखिल न लावता उधळून लांब पळत सुटल्या. 6 ती मांडीतील आग न लपवणारी, जगाची पर्वा न करता उन्मादात गाणारी, ज्या भावना , क्रीडा किळसवाण्या रातकिड्यांप्रमाणे काळोखात उरकण्याचा जगाचा संकेत तो धुडकाऊन , त्या भावनांना अभय देणारी, जगाने तिच्यावर निर्लज्ज असा शिक्का मारलाय. 7 ती, आदिमाया, ज्यात शिरले की अंत ठरलेला असे मायेचे चकवे निर्माण करणारी, की शेवटी फक्त राख उरते, शुन्य हेच सत्य हे माहित असूनही जगण्याची ओढ रंध्रांध्रात निनादत ठेवणारी!

दमामि 07/12/2015 - 09:29
अहो, कविता आणि रसघ्रण दोन्ही अॅब्स्ट्रॅक्ट आहे. लोक अ‍ॅब्स्ट्रॅक्ट कलाविष्कारांचा आनंद का घेऊ शकत नाहीत? कवितेतून जे अमूर्त भाव उभे केलेत त्याच्यामागच्या कवीच्या भावना जाणून घेणे आवश्यकच आहे काय? अमूक एक शब्द का वापरला याचा किस पाडून नक्की काय मिळणार

संदीप डांगे 07/12/2015 - 09:58
रसिकाच्या जाणिवेच्या कक्षा मर्यादित असतांना संवेदनांचा अपेक्षित पल्ला गाठू शकत नसल्याने अल्पगतीधारक बुद्धीने मनाच्या कल्पनाशक्तीपुढे पत्करलेली हार प्रत्यक्ष दिसत असतांना कविता समजली आहे असे म्हणणे कवीच्या मूळ प्रेरणेच्या आणि प्रकटनाच्या उद्देशाविरूद्ध वर्तन असून असे वर्तन रसिकाला मान्य नसल्यास त्याला शब्दांचा किस पाडण्यात किंचितही रस राहत नाही ह्या अवस्थेला डोक्यावरून जाणे म्हणतात असे आमचे पूज्य गुरुजी (गाढववाले)-कानाला हात लावल्याची स्मायली कल्पावी-(ज्यांनी एखाद्या शूरवीर पराक्रमी योद्ध्याप्रमाणे अशा लाखोंच्या झुंडींना सामोरे जात आयुष्यभर विजय मिळवला आहे -आकाशाकडे डोळे करून आदर व्यक्त करणारी स्मायली कल्पावे) सांगुन गेलेत.

संदीप डांगे 07/12/2015 - 10:04
---श्या! शतशब्दकथेला पंधरा शब्द कमी पडलेत--- एका वाक्यात यापेक्षा जास्त शब्द वापरण्याचा विक्रम कुणी केलाय का मिपावर ? अन्यथा माझे नाव मिपावर्ल्ड्रेकॉर्डमध्ये नोंदवावे अशी मी याठिकाणी घोषणा करतो. - कीबोर्डखान मीचीबाराखडीवाले.

माहितगार 07/12/2015 - 09:57
बर्‍याच रुपकांचा अंदाजा येण्यास मदत झाली. आता तुम्ही सुचवलेल्या अर्थांसहीत पुन्हा वाचून पाहतो. मी बर्‍यापैकी वेगळे अर्थ काढून वाचण्याचा प्रयत्न केला होता पण काही रुपकांचा अंदाज न आल्यामुळे गाडी अडली होती. रसग्रहणासाठी खूप खूप धन्यवाद.

मितान 07/12/2015 - 15:26
पैजारबुवांचा प्रतिसाद पचतो न पचतो तोच तुमचा प्रतिसाद आला. अर्थाचे एवढे आरोप माझ्या कवितेवर झालेले बघून मूर्च्छित होऊन जी पडले ती एवढ्या तासांनी शुद्ध आली !!!! तुम्हालाही साष्टांग नमन !!!!! पण अजून एका थोर व्यक्तीच्या प्रतिसादाची आस लागली आहेच ;)

मितान 06/12/2015 - 07:08
टवाळजी कार्टाजी, काविता वाचल्याबद्दल धन्यवाद. ही कविता खरंच मी मराठीतच लिहिली आहे हो. वाटल्यास अवतीभवती असणार्‍या भाषा अभ्यासकांना विचारा. तरीही तुम्हाला समाजायला अवघड गेली याचे वाईट वाटले. असो.

स्रुजा 05/12/2015 - 22:52
काय न कळण्याजोगं आहे यात? स्त्री ची व्यथा मांडली आहे, किती गहिरा अर्थ आहे ! एक एक कडवं पुन्हा पुन्हा वाचत गेलं की तरल अर्थ उमटत जातो . आयुष्याचं सार मांडलं आहे जणु !! वाह वा !!

मितान 06/12/2015 - 07:15
स्रुजाताई, हो, या कवितेतून असाही एक अर्थ निघू शकतो. मनाच्या संस्काराच्या गाभार्‍यात काही प्रतिमा काही गोष्टींशी घट्ट चिकटलेल्या असतात. नकळत. त्याची एक चौकट असते. त्यातच माणूस विचार करू शकतो. आणि ती चौकट वापरण्याचा पूर्ण अधिकार रसिकांचा असतोच.

एस 05/12/2015 - 23:48
कविता अनर्थशास्त्रावर असली तरी का कुणास ठाऊक आवडली आहे. वाखुसाआ.

मितान 06/12/2015 - 07:06
सभोवतालच्या अनुभवल्या जाणार्‍या वातावरणामुळे माझी कलात्मक प्रेरणा संजिवीत होताना एक कलाकार म्हणुन सवेदनांच अटॅच-डिटॅच फ्रिक्वेन्सी एका विशिष्ट वेगाने तयार झाली. त्यातून हे अमूर्त काव्य प्रसवले. कविता झाल्यामुळे अर्थात मी कवयित्री झाले. आणि कवीने आपल्या उपमांचे स्पष्टीकरण द्यायला जाऊ नये म्हणून मी कोणतेही स्पष्टीकरण द्यायला जाणार नाही. रसिकांनी आपल्या जाणिवांच्या रंध्रांवरची फोल पटे दूर सारली तर नक्कीच या कवितेचा आस्वाद घेता येईल ! :)

स्रुजा 06/12/2015 - 08:04
थोडक्यात रसिकांनी आपल्या जाणिवांचं फेशियल करावं, ब्लॅक हेड्स वगैरे सगळे साफ होतील. टवाळजी कार्टाजी यांना हा ही प्रतिसाद कळला नाही तर हे स्पष्टीकरण हो ;)

स्रुजा 06/12/2015 - 08:04
थोडक्यात रसिकांनी आपल्या जाणिवांचं फेशियल करावं, ब्लॅक हेड्स वगैरे सगळे साफ होतील. टवाळजी कार्टाजी यांना हा ही प्रतिसाद कळला नाही तर हे स्पष्टीकरण हो ;)

अजया 06/12/2015 - 07:50
नुसती शब्दांची चमकती माळ मांडली की कविता झाली असे वाटत असेल तर ती केवळ पोकळ अभिव्यक्ती ठरेल.आपण ग्रेस यांच्या कवितेचा सखोल अभ्यास करणाऱ्यांचा अभ्यास न केल्याने असे अॅबस्ट्रॅक्ट काव्य प्रसवले आहे. कितव्या पाणीपुरीनंतर ही कविता तुम्हांस झाली हे कळु शकेल का? नवरातकिडे कुठे आढळतात? निर्लज्ज उगवतो अंकी म्हणजे काय? रुपकांचं स्पष्टीकरण देता येत नसेल तर हा कवितारुपी शब्दांचा बाजार भरवून आपण भ्रष्ट नकलेची नक्कल काढता आहात असा हा प्रकार आहे.

मितान 06/12/2015 - 09:26
अजयाताई, तुमचा प्रतिसाद व्यक्तिगत होत आहे. नसेल पाणीपुरी पचत तर मान्य करावे ना...उगाच ते पोकळ अन्न वगेरे रडरड करत राहू नये. कोणालाही कोणतेही स्पष्टीकरण देण्यास कवयित्री पक्षी आम्ही म्हणजे मी बांधील नाही हे ठणकावून सांगतेय !

अजया 06/12/2015 - 10:04
पाणीपुरीसारख्या पोकळ अन्नावर पोसलेली कविता सपष्ट दिसत असताना आपण अमान्य करत आहात.एक पक्षी साॅरी एक कवयित्री म्हणून आपण आपल्या भावनांचे फेशीयल तटस्थ राहुन करु शकत नाही असा याचा अर्थ आहे.

इशा१२३ 06/12/2015 - 13:00
अजयाताई तुमची टिका नक्की कशावर आहे?पाणीपुरीवर कि कवितेवर?केवळ विरोधासाठी विरोध का हा.असो कवितेच एकवेळ राहुद्या पण पाणीपुरीवरची टीका पक्षी सॉरी एक खवय्यी कवयित्री कशी काय सहन करू शकेल? अखिलपाणीपुरीखवय्येसंघटनेतर्फे त्रिवेणी यांच्या अध्यक्षतेखाली अजयाताई तुमचा निषेध!!!

इशा१२३ 06/12/2015 - 13:01
अजयाताई तुमची टिका नक्की कशावर आहे?पाणीपुरीवर कि कवितेवर?केवळ विरोधासाठी विरोध का हा.असो कवितेच एकवेळ राहुद्या पण पाणीपुरीवरची टीका पक्षी सॉरी एक खवय्यी कवयित्री कशी काय सहन करू शकेल? अखिलपाणीपुरीखवय्येसंघटनेतर्फे त्रिवेणी यांच्या अध्यक्षतेखाली अजयाताई तुमचा निषेध!!!

कंजूस 06/12/2015 - 08:25
काही कळले नाही. "स्त्री ची व्यथा मांडली आहे, किती गहिरा अर्थ आहे ! ----" आणखी एक वकील. जाऊ द्या समजावत बसू नका कारण सोपी गोष्ट आणखी सोप्पी करता येत नाही आणि सरळ रेषा आणखी सरळ करता येत नाही असं आमचं मत आहे.

कंजूस 06/12/2015 - 08:33
हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे.पुरूष त्यांना समजून घेतात/समजूतदारपणा दाखवतात त्यामुळे ते अगोदरच रिंगणाबाहेर गेलेत.उर्वरित निरूपणासाठी बॅटन टवाळ कार्टाकडे सोपवण्यात येत आहे आणि आज रविवार असला तरी ठाणे मॅरथॅान नाहीये.चालू/पळी द्या धागा हळहळू २१ किमीटरकडे.

अत्रुप्त आत्मा 06/12/2015 - 09:26
@हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे. >> http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-laughing006.gif

पियुशा 07/12/2015 - 13:12
हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे काय लॉलताय बुवा :प पुरुशी व्यथा जाणुन घ्यायला कोण त्या काळातल्या मालिका पाहयच्या बर्र ? ? (प ळा... )

भुमी 06/12/2015 - 08:37
अति सुंदर काव्य.मितानजींच्या प्रतिसादामुळे कवितेचे अंतरंग नीट उलगडले आहेत असे वाटतेय. रसिक ,अभ्यासू ,जाणकार, सुज्ञ अजून प्रकाश पाडतीलच.

इशा१२३ 06/12/2015 - 09:09
मुक्त काव्य आवडले.एक एक शब्द अनेक अर्थान उलगडत जातो य. स्त्रि व्यथेचि कथा मनाला भिडलि. अजयाताइच्या प्रतिसादाचे नवल वाटतेय.कविता समजुन घ्या बर.

कविता१९७८ 06/12/2015 - 09:34
मला समजतीयेना कविता मग अजयाताई तुम्हाला समजायला काय कठीण आहे??? तुम्ही तर कीती कठीण कठीण दात पाडता हो महाभागान्चे

सस्नेह 06/12/2015 - 09:13
अव्यक्त अवकाशातील अमूर्त संवेदनांची प्रच्छन्न स्त्रीसापेक्ष अभिव्यक्ती ! आशय कळल्यासारखा वाटत असतानाच तो मनवर्तुळाला भेदून न जाता निसटता स्पर्शून जातो हे या काव्याचे यश ! मितान कसं गं सुचतं तुला ?

मित्रहो 06/12/2015 - 11:11
सखोल जाणिवेच्या अव्यक्त अवकाशातील अमूर्त संवेदनांची प्रच्छन्न स्त्रीसापेक्ष अभिव्यक्ती ! आशय कळल्यासारखा वाटत असतानाच तो मनवर्तुळाला भेदून न जाता निसटता स्पर्शून जातो
धन्यवाद, आजतागायत कुठलीच कविता अशी समजली नव्हती.

जव्हेरगंज 06/12/2015 - 11:38
काव्यरस: अनर्थशास्त्र इशारा फ्री स्टाइल भूछत्री मुक्त कविता विराणी सांत्वना लेखनविषय:: पाकक्रिया वाङ्मय कविता क्रीडा>>>>>>> अर्रर, असं आहे का हे ??? मग लगे रहो!!!;-)

मारवा 06/12/2015 - 11:41
कस हो सुचत तुम्हाला कस हो सुचत तुम्हाला ? आम्हाला तर एकही प्रतिसाद पण नाही कळला. कस हो सुचत तुम्हाला कस हो सुचत तुम्हाला ? ग्रेस चा प्रभाव आहे हे पुर्णपणे चुकीचे विधान आहे. उद्या तुम्ही घर थकेला संन्यासी भित बी हलु हलु खचरेयली है या पपन च्या ग्रेसच्या कवितेचा बिहारी मित्राला समजावुन सांगण्यासाठी केलेल्या अनुवादावरही आक्षेप घ्याल

रातराणी 06/12/2015 - 11:42
खूप छान लिहिता आहात आपण. चिकित्सा करणाऱ्या प्रतिसादांकडे दुर्लक्ष करा. त्याना लिहिता येत नाही म्हणून असे प्रतिसाद देतात. कसलीही स्पष्टीकरण देत बसू नका. तुमच्यासारख्या प्रतिभावान पक्षी आपलं ते हे कवयित्रीला ते कराव लागतय हे अत्यंत केविलवाण आहे.एक मिपाकर म्हणून शरम वाटली आज. इथे चिकित्सा करणाऱ्या सर्वांना एकच प्रश्न विचारतो आपलं ते हे विचारते शाळेत कधी कवितेच्या कवीला यातून काय सुचवायचे आहे इ प्रश्नांना पैकेच्या पैकी गुण मिळाले होते का तुम्हाला? आपण लिहीत रहा बिनधास्त. कुणी त्रास दिला तर म्हणा गोली मार भेजेमे. येत रहा. _/\_

संदीप डांगे 06/12/2015 - 11:54
शाळेत कधी कवितेच्या कवीला यातून काय सुचवायचे आहे इ प्रश्नांना पैकेच्या पैकी गुण मिळाले होते का तुम्हाला? त्या प्रश्नांना काय उत्तरं द्यायची म्हणजे पैकीच्या पैकी मार्क मिळतील ह्याचे मार्गदर्शन आमचे मास्तर गाईड नामक बुकातून करत असत. ;-) त्यामुळे चिकित्सा करण्याचा चान्स तिथे मिळाला नव्हता तो राग इथे उपटून काढतोय आम्ही... काय समजलात....? अशा चिकित्सा करुन करून कवीच्या प्रतिभांना मारायचा आमचा प्लान आहे. जेणेकरून पुढच्या सगळ्या मानवी पिढ्या ह्या अत्याचारापासून दूर राहून आमचे नाव सुवर्णाक्षरांनी कोरून ठेवतील...

मितान 06/12/2015 - 12:12
त्यामुळे चिकित्सा करण्याचा चान्स तिथे मिळाला नव्हता तो राग इथे उपटून काढतोय आम्ही... काय समजलात....? अशा चिकित्सा करुन करून कवीच्या प्रतिभांना मारायचा आमचा प्लान आहे. जेणेकरून पुढच्या सगळ्या मानवी पिढ्या ह्या अत्याचारापासून दूर राहून आमचे नाव सुवर्णाक्षरांनी कोरून ठेवतील...>>>>>>> असं नै ! असं नै रागवायचं. राग आला ना की छोटा मेंदू मोठ्या मेंदूवर आदळतो आणि मग स्पंदनं निर्माण होतात असं दामोदरपंत म्हणायचे !!!

रातराणी 06/12/2015 - 12:27
कसचं कसचं. खरे धन्यवाद त्या माउलीचे जिच्यामुळे मला पुन्हा प्रतिसाद प्रसव संवेदना झाली. _/\_

pacificready 06/12/2015 - 11:55
प्रतिभा लिंगसापेक्ष नसते. सत्कार करायचा तो आविष्करणाचा. - 2 3 असेच लेख कविता वाचल्यावर मैं कहां हूँ वाटू शकेल असा

मितान 06/12/2015 - 12:09
शी बै ! ओटी की सत्कार वगेरे टिपिकल मिडिऑकर चर्चांसाठी दुसरा धागा काढा बाई ! इथे या धाग्यावर केवळ प्रतिभेच्या उच्च आविष्करणाबद्दल आपल्या संवेदनशील जाणिवांमधुन प्रसृत झालेल्या चमत्कृतीजन्य संकल्पनांवर चर्चा व्हावी !!!

नीलमोहर 06/12/2015 - 12:17
त्यांनी फक्त वाट्टेल ते नवनवीन शब्द काढून एकापुढे एक जोडले नाही आहेत. सुसंबद्ध कविता लिहीण्यासाठी काव्यविषयाच एकसंध भान, अनुभवाची प्रगाढता आणि प्रतिभा लागते. मुळात या गोष्टी अतिप्रचंड प्रमाणात अंगी असतील तर अभिव्यक्ती पोकळ ठरत नाही. अर्थात इतक्या लोकांनी भयंकर कंफ्यूजन केल्यावरही कवितेचा फोलपणा न दाखवणं साहसाचं होतं पण कोणतीच कविता सखोल अभ्यासली नसल्यानं ते सोपं होतं. मुळात 'बसलं' की काहीही अर्थ निघू शकतात, पण आपण कधीच 'बसत' नसल्याने अर्थ काढण्यात खूप कमी पडतो ;)

पिशी अबोली 06/12/2015 - 13:00
अंगावरून झुरळ फिरताना त्याची फिरण्याची जागा काही सेंटीमीटरपुरती मर्यादित असली, तरी त्याची जाणीव साकल्याने होते. सृष्टीच्या चराचरात एक साकल्यभाव त्याच्या गूढ अस्तित्वाने एक रंजकता निर्माण करत असतो. पूर्णत्वाची आस असणे, त्यासाठी एवढा सारा पसारा मांडणे आणि नंतर त्यातील फोलपण लक्षात येणे, म्हणजे कायमचीच अतृप्ती. अशा उकळत्या पाण्यासारख्या भावनांची त्या झुरळाच्या संकल्पनेशी ओळख झाली की अशी नवीन रसाची पाकसिद्धि होणे साहजिकच आहे. अमूर्त अशा संकल्पनांची तेवढीच कुठेशी अमूर्त तर कुठेशी त्या झुरळाइतकीच मूर्त अशी ही अभिव्यक्ती मनाला स्पर्शून गेली. (^_^)

दमामि 06/12/2015 - 07:49
ही कविता पंचशील उतारा (antidote) आहे, जरी गूढगर्भाचा रस्ता चोखाळते तरी चुकूनही ग्रेसचा छाप जाणवत नाही. कविता स्त्रीपोटी जन्मलेली आहे असे जाणवते. कविता नाद आणि लय यांचा हात पकडून चालतेय, त्यामुळे वाचताना खूप मजा येते, अशा कविता चालसिद्ध असतात. हुश्श, हे झाले कवितेच्या बाह्यरुपाबद्दल. अर्थ? व्यनि करतो, चालेल?;)

दमामि 07/12/2015 - 09:16
किती जणांना व्यनि करणार? त्यापेक्षा इथेच लिहितो.स्त्री ची अनेक रुपे या कवितेत दिसतात. १ ती म्हणजे जणू तलवारीप्रमाणे चराचराला कापत जाणारी रात्र. तिचे शुद्ध प्रेम म्हणजे सात्विकतेचा प्रकाश देणारी मंदपणे तेवणारी समई. त्यात कुठेही मशालीची आक्रमकता नाही, आहे ती भरजरी , हळुवार तलम अशी सहनशीलता. परिस्थितिच्या अगतिकतेमुळे जरी तिच्या आशेची पौर्णिमा काळवंडली असली तरी अजूनही ती विझली नाहीय, तेवत आहे. २ ती जगाला झुकल्या वेलीप्रमाणे , नाजूक, सदानकदा कुठल्यातरी वृक्षावर आधारासाठी अवलंबून अशी वाटते. पण तिच्या आत जर डोकावून पहाता आले तर लक्षात येइल की ती एक अवखळ सारिका आहे, तिला पडलेली तिच्या सख्याची भूल इतकी प्रभावी आहे की, सारी बंधने उधळून देऊन एखाद्या नदीप्रमाणे मिलनोत्सुक अशी तिची अवस्था आहे. 3 ती सुखदु:खाच्या पलिकडे पोचली आहे, तिचे दगड झालेले मन सन्याशाप्रमाणे आता कसल्याही मोहात अडकत नाही. ( असं तिला वाटतय) मग चंद्राचे शीतल चांदणे का बरे मनाला डागण्या देतय? कुठची अत्रुप्त इच्छा मनात अजून तग धरून आहे की वेराग्यात सुद्धा गीताचा म्हणजेच लपवलेल्या आर्ततेचा जोगवा मागतेय? मग मनाचं वैराग्य , संवेदनाविरहितता वगैरे खरी का? ४ ती जिच्या मनाच्या सृजनेतलाच या जगाने नख लावलेय, आता ती कधीच फुलणार नाही हे तिला पक्के माहित आहे . . पार्थाचे बाण जसे लक्ष्याचा अचूक वेध घेतात तसा अचूकपणे तिच्या मोहोराला जणू लक्ष्य केलेय, नेहमीचा जीवनदायी पाऊस आज जणूआग बनून बरसतोय. मिळून मिळून काय मिळणार तर विष, जीवन नव्हे तरीही जगण्याची आशा, तहान चिवट आहे. ५ ती वरून जरी तिचे घाव भरलेले वाटले तरी आत अजूनही जखम ओली आहे. ती सुकली नाहीये तर आत दु:ख साकळले आहे, वरून जरी पाणी गंगेप्रमाणे लोभस हिरवे शांत वाटले तरी आत विखारी शेवाळ आहे. हे बाकी कुणी नाही पण त्या मुक्या जीवांनी ओळखलेय म्हणून त्या पाण्याला तोंड देखिल न लावता उधळून लांब पळत सुटल्या. 6 ती मांडीतील आग न लपवणारी, जगाची पर्वा न करता उन्मादात गाणारी, ज्या भावना , क्रीडा किळसवाण्या रातकिड्यांप्रमाणे काळोखात उरकण्याचा जगाचा संकेत तो धुडकाऊन , त्या भावनांना अभय देणारी, जगाने तिच्यावर निर्लज्ज असा शिक्का मारलाय. 7 ती, आदिमाया, ज्यात शिरले की अंत ठरलेला असे मायेचे चकवे निर्माण करणारी, की शेवटी फक्त राख उरते, शुन्य हेच सत्य हे माहित असूनही जगण्याची ओढ रंध्रांध्रात निनादत ठेवणारी!

दमामि 07/12/2015 - 09:29
अहो, कविता आणि रसघ्रण दोन्ही अॅब्स्ट्रॅक्ट आहे. लोक अ‍ॅब्स्ट्रॅक्ट कलाविष्कारांचा आनंद का घेऊ शकत नाहीत? कवितेतून जे अमूर्त भाव उभे केलेत त्याच्यामागच्या कवीच्या भावना जाणून घेणे आवश्यकच आहे काय? अमूक एक शब्द का वापरला याचा किस पाडून नक्की काय मिळणार

संदीप डांगे 07/12/2015 - 09:58
रसिकाच्या जाणिवेच्या कक्षा मर्यादित असतांना संवेदनांचा अपेक्षित पल्ला गाठू शकत नसल्याने अल्पगतीधारक बुद्धीने मनाच्या कल्पनाशक्तीपुढे पत्करलेली हार प्रत्यक्ष दिसत असतांना कविता समजली आहे असे म्हणणे कवीच्या मूळ प्रेरणेच्या आणि प्रकटनाच्या उद्देशाविरूद्ध वर्तन असून असे वर्तन रसिकाला मान्य नसल्यास त्याला शब्दांचा किस पाडण्यात किंचितही रस राहत नाही ह्या अवस्थेला डोक्यावरून जाणे म्हणतात असे आमचे पूज्य गुरुजी (गाढववाले)-कानाला हात लावल्याची स्मायली कल्पावी-(ज्यांनी एखाद्या शूरवीर पराक्रमी योद्ध्याप्रमाणे अशा लाखोंच्या झुंडींना सामोरे जात आयुष्यभर विजय मिळवला आहे -आकाशाकडे डोळे करून आदर व्यक्त करणारी स्मायली कल्पावे) सांगुन गेलेत.

संदीप डांगे 07/12/2015 - 10:04
---श्या! शतशब्दकथेला पंधरा शब्द कमी पडलेत--- एका वाक्यात यापेक्षा जास्त शब्द वापरण्याचा विक्रम कुणी केलाय का मिपावर ? अन्यथा माझे नाव मिपावर्ल्ड्रेकॉर्डमध्ये नोंदवावे अशी मी याठिकाणी घोषणा करतो. - कीबोर्डखान मीचीबाराखडीवाले.

माहितगार 07/12/2015 - 09:57
बर्‍याच रुपकांचा अंदाजा येण्यास मदत झाली. आता तुम्ही सुचवलेल्या अर्थांसहीत पुन्हा वाचून पाहतो. मी बर्‍यापैकी वेगळे अर्थ काढून वाचण्याचा प्रयत्न केला होता पण काही रुपकांचा अंदाज न आल्यामुळे गाडी अडली होती. रसग्रहणासाठी खूप खूप धन्यवाद.

मितान 07/12/2015 - 15:26
पैजारबुवांचा प्रतिसाद पचतो न पचतो तोच तुमचा प्रतिसाद आला. अर्थाचे एवढे आरोप माझ्या कवितेवर झालेले बघून मूर्च्छित होऊन जी पडले ती एवढ्या तासांनी शुद्ध आली !!!! तुम्हालाही साष्टांग नमन !!!!! पण अजून एका थोर व्यक्तीच्या प्रतिसादाची आस लागली आहेच ;)

मितान 06/12/2015 - 07:08
टवाळजी कार्टाजी, काविता वाचल्याबद्दल धन्यवाद. ही कविता खरंच मी मराठीतच लिहिली आहे हो. वाटल्यास अवतीभवती असणार्‍या भाषा अभ्यासकांना विचारा. तरीही तुम्हाला समाजायला अवघड गेली याचे वाईट वाटले. असो.

स्रुजा 05/12/2015 - 22:52
काय न कळण्याजोगं आहे यात? स्त्री ची व्यथा मांडली आहे, किती गहिरा अर्थ आहे ! एक एक कडवं पुन्हा पुन्हा वाचत गेलं की तरल अर्थ उमटत जातो . आयुष्याचं सार मांडलं आहे जणु !! वाह वा !!

मितान 06/12/2015 - 07:15
स्रुजाताई, हो, या कवितेतून असाही एक अर्थ निघू शकतो. मनाच्या संस्काराच्या गाभार्‍यात काही प्रतिमा काही गोष्टींशी घट्ट चिकटलेल्या असतात. नकळत. त्याची एक चौकट असते. त्यातच माणूस विचार करू शकतो. आणि ती चौकट वापरण्याचा पूर्ण अधिकार रसिकांचा असतोच.

एस 05/12/2015 - 23:48
कविता अनर्थशास्त्रावर असली तरी का कुणास ठाऊक आवडली आहे. वाखुसाआ.

मितान 06/12/2015 - 07:06
सभोवतालच्या अनुभवल्या जाणार्‍या वातावरणामुळे माझी कलात्मक प्रेरणा संजिवीत होताना एक कलाकार म्हणुन सवेदनांच अटॅच-डिटॅच फ्रिक्वेन्सी एका विशिष्ट वेगाने तयार झाली. त्यातून हे अमूर्त काव्य प्रसवले. कविता झाल्यामुळे अर्थात मी कवयित्री झाले. आणि कवीने आपल्या उपमांचे स्पष्टीकरण द्यायला जाऊ नये म्हणून मी कोणतेही स्पष्टीकरण द्यायला जाणार नाही. रसिकांनी आपल्या जाणिवांच्या रंध्रांवरची फोल पटे दूर सारली तर नक्कीच या कवितेचा आस्वाद घेता येईल ! :)

स्रुजा 06/12/2015 - 08:04
थोडक्यात रसिकांनी आपल्या जाणिवांचं फेशियल करावं, ब्लॅक हेड्स वगैरे सगळे साफ होतील. टवाळजी कार्टाजी यांना हा ही प्रतिसाद कळला नाही तर हे स्पष्टीकरण हो ;)

स्रुजा 06/12/2015 - 08:04
थोडक्यात रसिकांनी आपल्या जाणिवांचं फेशियल करावं, ब्लॅक हेड्स वगैरे सगळे साफ होतील. टवाळजी कार्टाजी यांना हा ही प्रतिसाद कळला नाही तर हे स्पष्टीकरण हो ;)

अजया 06/12/2015 - 07:50
नुसती शब्दांची चमकती माळ मांडली की कविता झाली असे वाटत असेल तर ती केवळ पोकळ अभिव्यक्ती ठरेल.आपण ग्रेस यांच्या कवितेचा सखोल अभ्यास करणाऱ्यांचा अभ्यास न केल्याने असे अॅबस्ट्रॅक्ट काव्य प्रसवले आहे. कितव्या पाणीपुरीनंतर ही कविता तुम्हांस झाली हे कळु शकेल का? नवरातकिडे कुठे आढळतात? निर्लज्ज उगवतो अंकी म्हणजे काय? रुपकांचं स्पष्टीकरण देता येत नसेल तर हा कवितारुपी शब्दांचा बाजार भरवून आपण भ्रष्ट नकलेची नक्कल काढता आहात असा हा प्रकार आहे.

मितान 06/12/2015 - 09:26
अजयाताई, तुमचा प्रतिसाद व्यक्तिगत होत आहे. नसेल पाणीपुरी पचत तर मान्य करावे ना...उगाच ते पोकळ अन्न वगेरे रडरड करत राहू नये. कोणालाही कोणतेही स्पष्टीकरण देण्यास कवयित्री पक्षी आम्ही म्हणजे मी बांधील नाही हे ठणकावून सांगतेय !

अजया 06/12/2015 - 10:04
पाणीपुरीसारख्या पोकळ अन्नावर पोसलेली कविता सपष्ट दिसत असताना आपण अमान्य करत आहात.एक पक्षी साॅरी एक कवयित्री म्हणून आपण आपल्या भावनांचे फेशीयल तटस्थ राहुन करु शकत नाही असा याचा अर्थ आहे.

इशा१२३ 06/12/2015 - 13:00
अजयाताई तुमची टिका नक्की कशावर आहे?पाणीपुरीवर कि कवितेवर?केवळ विरोधासाठी विरोध का हा.असो कवितेच एकवेळ राहुद्या पण पाणीपुरीवरची टीका पक्षी सॉरी एक खवय्यी कवयित्री कशी काय सहन करू शकेल? अखिलपाणीपुरीखवय्येसंघटनेतर्फे त्रिवेणी यांच्या अध्यक्षतेखाली अजयाताई तुमचा निषेध!!!

इशा१२३ 06/12/2015 - 13:01
अजयाताई तुमची टिका नक्की कशावर आहे?पाणीपुरीवर कि कवितेवर?केवळ विरोधासाठी विरोध का हा.असो कवितेच एकवेळ राहुद्या पण पाणीपुरीवरची टीका पक्षी सॉरी एक खवय्यी कवयित्री कशी काय सहन करू शकेल? अखिलपाणीपुरीखवय्येसंघटनेतर्फे त्रिवेणी यांच्या अध्यक्षतेखाली अजयाताई तुमचा निषेध!!!

कंजूस 06/12/2015 - 08:25
काही कळले नाही. "स्त्री ची व्यथा मांडली आहे, किती गहिरा अर्थ आहे ! ----" आणखी एक वकील. जाऊ द्या समजावत बसू नका कारण सोपी गोष्ट आणखी सोप्पी करता येत नाही आणि सरळ रेषा आणखी सरळ करता येत नाही असं आमचं मत आहे.

कंजूस 06/12/2015 - 08:33
हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे.पुरूष त्यांना समजून घेतात/समजूतदारपणा दाखवतात त्यामुळे ते अगोदरच रिंगणाबाहेर गेलेत.उर्वरित निरूपणासाठी बॅटन टवाळ कार्टाकडे सोपवण्यात येत आहे आणि आज रविवार असला तरी ठाणे मॅरथॅान नाहीये.चालू/पळी द्या धागा हळहळू २१ किमीटरकडे.

अत्रुप्त आत्मा 06/12/2015 - 09:26
@हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे. >> http://www.freesmileys.org/smileys/smiley-laughing006.gif

पियुशा 07/12/2015 - 13:12
हल्लीच्या मराठी मालिका पाहून स्त्रियाच स्त्रियांच्या व्यथा आहे असे लक्षात आले आहे काय लॉलताय बुवा :प पुरुशी व्यथा जाणुन घ्यायला कोण त्या काळातल्या मालिका पाहयच्या बर्र ? ? (प ळा... )

भुमी 06/12/2015 - 08:37
अति सुंदर काव्य.मितानजींच्या प्रतिसादामुळे कवितेचे अंतरंग नीट उलगडले आहेत असे वाटतेय. रसिक ,अभ्यासू ,जाणकार, सुज्ञ अजून प्रकाश पाडतीलच.

इशा१२३ 06/12/2015 - 09:09
मुक्त काव्य आवडले.एक एक शब्द अनेक अर्थान उलगडत जातो य. स्त्रि व्यथेचि कथा मनाला भिडलि. अजयाताइच्या प्रतिसादाचे नवल वाटतेय.कविता समजुन घ्या बर.

कविता१९७८ 06/12/2015 - 09:34
मला समजतीयेना कविता मग अजयाताई तुम्हाला समजायला काय कठीण आहे??? तुम्ही तर कीती कठीण कठीण दात पाडता हो महाभागान्चे

सस्नेह 06/12/2015 - 09:13
अव्यक्त अवकाशातील अमूर्त संवेदनांची प्रच्छन्न स्त्रीसापेक्ष अभिव्यक्ती ! आशय कळल्यासारखा वाटत असतानाच तो मनवर्तुळाला भेदून न जाता निसटता स्पर्शून जातो हे या काव्याचे यश ! मितान कसं गं सुचतं तुला ?

मित्रहो 06/12/2015 - 11:11
सखोल जाणिवेच्या अव्यक्त अवकाशातील अमूर्त संवेदनांची प्रच्छन्न स्त्रीसापेक्ष अभिव्यक्ती ! आशय कळल्यासारखा वाटत असतानाच तो मनवर्तुळाला भेदून न जाता निसटता स्पर्शून जातो
धन्यवाद, आजतागायत कुठलीच कविता अशी समजली नव्हती.

जव्हेरगंज 06/12/2015 - 11:38
काव्यरस: अनर्थशास्त्र इशारा फ्री स्टाइल भूछत्री मुक्त कविता विराणी सांत्वना लेखनविषय:: पाकक्रिया वाङ्मय कविता क्रीडा>>>>>>> अर्रर, असं आहे का हे ??? मग लगे रहो!!!;-)

मारवा 06/12/2015 - 11:41
कस हो सुचत तुम्हाला कस हो सुचत तुम्हाला ? आम्हाला तर एकही प्रतिसाद पण नाही कळला. कस हो सुचत तुम्हाला कस हो सुचत तुम्हाला ? ग्रेस चा प्रभाव आहे हे पुर्णपणे चुकीचे विधान आहे. उद्या तुम्ही घर थकेला संन्यासी भित बी हलु हलु खचरेयली है या पपन च्या ग्रेसच्या कवितेचा बिहारी मित्राला समजावुन सांगण्यासाठी केलेल्या अनुवादावरही आक्षेप घ्याल

रातराणी 06/12/2015 - 11:42
खूप छान लिहिता आहात आपण. चिकित्सा करणाऱ्या प्रतिसादांकडे दुर्लक्ष करा. त्याना लिहिता येत नाही म्हणून असे प्रतिसाद देतात. कसलीही स्पष्टीकरण देत बसू नका. तुमच्यासारख्या प्रतिभावान पक्षी आपलं ते हे कवयित्रीला ते कराव लागतय हे अत्यंत केविलवाण आहे.एक मिपाकर म्हणून शरम वाटली आज. इथे चिकित्सा करणाऱ्या सर्वांना एकच प्रश्न विचारतो आपलं ते हे विचारते शाळेत कधी कवितेच्या कवीला यातून काय सुचवायचे आहे इ प्रश्नांना पैकेच्या पैकी गुण मिळाले होते का तुम्हाला? आपण लिहीत रहा बिनधास्त. कुणी त्रास दिला तर म्हणा गोली मार भेजेमे. येत रहा. _/\_

संदीप डांगे 06/12/2015 - 11:54
शाळेत कधी कवितेच्या कवीला यातून काय सुचवायचे आहे इ प्रश्नांना पैकेच्या पैकी गुण मिळाले होते का तुम्हाला? त्या प्रश्नांना काय उत्तरं द्यायची म्हणजे पैकीच्या पैकी मार्क मिळतील ह्याचे मार्गदर्शन आमचे मास्तर गाईड नामक बुकातून करत असत. ;-) त्यामुळे चिकित्सा करण्याचा चान्स तिथे मिळाला नव्हता तो राग इथे उपटून काढतोय आम्ही... काय समजलात....? अशा चिकित्सा करुन करून कवीच्या प्रतिभांना मारायचा आमचा प्लान आहे. जेणेकरून पुढच्या सगळ्या मानवी पिढ्या ह्या अत्याचारापासून दूर राहून आमचे नाव सुवर्णाक्षरांनी कोरून ठेवतील...

मितान 06/12/2015 - 12:12
त्यामुळे चिकित्सा करण्याचा चान्स तिथे मिळाला नव्हता तो राग इथे उपटून काढतोय आम्ही... काय समजलात....? अशा चिकित्सा करुन करून कवीच्या प्रतिभांना मारायचा आमचा प्लान आहे. जेणेकरून पुढच्या सगळ्या मानवी पिढ्या ह्या अत्याचारापासून दूर राहून आमचे नाव सुवर्णाक्षरांनी कोरून ठेवतील...>>>>>>> असं नै ! असं नै रागवायचं. राग आला ना की छोटा मेंदू मोठ्या मेंदूवर आदळतो आणि मग स्पंदनं निर्माण होतात असं दामोदरपंत म्हणायचे !!!

रातराणी 06/12/2015 - 12:27
कसचं कसचं. खरे धन्यवाद त्या माउलीचे जिच्यामुळे मला पुन्हा प्रतिसाद प्रसव संवेदना झाली. _/\_

pacificready 06/12/2015 - 11:55
प्रतिभा लिंगसापेक्ष नसते. सत्कार करायचा तो आविष्करणाचा. - 2 3 असेच लेख कविता वाचल्यावर मैं कहां हूँ वाटू शकेल असा

मितान 06/12/2015 - 12:09
शी बै ! ओटी की सत्कार वगेरे टिपिकल मिडिऑकर चर्चांसाठी दुसरा धागा काढा बाई ! इथे या धाग्यावर केवळ प्रतिभेच्या उच्च आविष्करणाबद्दल आपल्या संवेदनशील जाणिवांमधुन प्रसृत झालेल्या चमत्कृतीजन्य संकल्पनांवर चर्चा व्हावी !!!

नीलमोहर 06/12/2015 - 12:17
त्यांनी फक्त वाट्टेल ते नवनवीन शब्द काढून एकापुढे एक जोडले नाही आहेत. सुसंबद्ध कविता लिहीण्यासाठी काव्यविषयाच एकसंध भान, अनुभवाची प्रगाढता आणि प्रतिभा लागते. मुळात या गोष्टी अतिप्रचंड प्रमाणात अंगी असतील तर अभिव्यक्ती पोकळ ठरत नाही. अर्थात इतक्या लोकांनी भयंकर कंफ्यूजन केल्यावरही कवितेचा फोलपणा न दाखवणं साहसाचं होतं पण कोणतीच कविता सखोल अभ्यासली नसल्यानं ते सोपं होतं. मुळात 'बसलं' की काहीही अर्थ निघू शकतात, पण आपण कधीच 'बसत' नसल्याने अर्थ काढण्यात खूप कमी पडतो ;)

पिशी अबोली 06/12/2015 - 13:00
अंगावरून झुरळ फिरताना त्याची फिरण्याची जागा काही सेंटीमीटरपुरती मर्यादित असली, तरी त्याची जाणीव साकल्याने होते. सृष्टीच्या चराचरात एक साकल्यभाव त्याच्या गूढ अस्तित्वाने एक रंजकता निर्माण करत असतो. पूर्णत्वाची आस असणे, त्यासाठी एवढा सारा पसारा मांडणे आणि नंतर त्यातील फोलपण लक्षात येणे, म्हणजे कायमचीच अतृप्ती. अशा उकळत्या पाण्यासारख्या भावनांची त्या झुरळाच्या संकल्पनेशी ओळख झाली की अशी नवीन रसाची पाकसिद्धि होणे साहजिकच आहे. अमूर्त अशा संकल्पनांची तेवढीच कुठेशी अमूर्त तर कुठेशी त्या झुरळाइतकीच मूर्त अशी ही अभिव्यक्ती मनाला स्पर्शून गेली. (^_^)
लेखनविषय:
पाकक्रिया
वाङ्मय
कविता
क्रीडा
काव्यरस
अनर्थशास्त्र
इशारा
फ्री स्टाइल
भूछत्री
मुक्त कविता
विराणी
सांत्वना
समईचा घेऊन हार ही रात उभी तलवार गात्रात पौर्णिमा काळी भरजरी तलम अलवार उन्मुक्त नदीसे जगणे या अधोवदन वेलीचे वृक्षाचा खांदा नीरव पर्युत्सुक मंत्र भुलीचे संन्यस्त शिळेच्या माथी का डाग तप्त चंद्राचा अतृप्त भग्न वैरागी जोगवा त्यास गीताचा नखखुडल्या माडांनाही का तृषा जहरभरणीची जळतीच्या पागोळ्यांची का दिशा पार्थ बाणांची साकल्यसूक्त गंगेचे भय लोभस हिरवे कहरी हंबरून गायी सार्‍या उधळीत दिशा गिरिकुहरी निर्लज्ज उगवती अंकी उन्मादी गातो पक्षी पांघरी डोह काळोखी नवरातकिड्यांना रक्षी अस्तांकित चकवे गहिरे लपवून वनातिल राई अन राख होऊनी शून्य रंध्रात निनादत राही !!!

दिव्यचक्षु

अभ्या.. ·

नाखु 03/12/2015 - 15:31
नव्याने लिहा "प्रुफे " तपासा, काय जमेल ते तपासा... सभीक्षक नाखु स्वगतः जबरी लिहिलयं... ही खरी वास्तववादी कवीता... बाकी सारं जोडकाम उर्फ जुगाड

नीलमोहर 03/12/2015 - 15:31
खफवर आत्ताच खरडून आले तेच कॉपी पेस्ट, Thu, 03/12/2015 - 15:24 ऑफिस लौकरात लौकर सोडलं पाहिजे हे कळतंय पण वळवता येत नाहीये

संदीप डांगे 03/12/2015 - 15:58
अप्रतिम कविता हजारो कॅम्पेननंतर येणारे एखादे ग्रेट डीप्रेशन या कवितेवरुन सर्वात अगोदर माझाच हा शेर आठवला इसकी मांकी, मुझे रोके प्रिंट करनेसे कहां है वो प्रुफ क्लायंट मेरे पीछे है तो डेडलाईन मेरे आगे ग्रेट डीप्रेशन. खरचं इतक्या वेळा ती क्लायंट ब्रीफं वाचलेली पण त्यातुन असे एखादे डीप्रेशन जन्माला येऊ शकते असे कधीच वाटले नाही. डिझाईनर होतोय क्रियेटिव्हली नि:संतान ही ओळ तर विलक्षणच म्हणावी ही ओळ वाचल्यावरच दोन चार घाणेरड्या शिव्या आल्या भळ्ळकन् ! धन्यवाद अभ्या... जी अनेक धन्यवाद !

अत्रुप्त आत्मा 03/12/2015 - 19:11
ह्ही ह्ही ह्ही ... हसलेल्याला आत्मरंजक वृतीणुसार खदखदून असं आपलं आपणच ठरवून कसं काय घेतल? असो...चालायचेच!

नगरीनिरंजन 04/12/2015 - 05:14
झकास आहे. विडंबन नाही, याला मी सुडंबन म्हणेन. निओकॉर्टेक्समध्ये अगदीच सन्नाटा असलेल्यांना समजायला सोपे व्हर्जन. शिवाय या निमित्ताने मूळ दिव्य पेर्णा डोळ्याखालून घालण्याचे कष्ट आणखी काही लोकांनी घेतले असतील; त्याबद्दल धन्यवाद!

सस्नेह 04/12/2015 - 11:11
खरं तर हे विडंबन वाटत नाही, तर स्वतंत्र अभिव्यक्ती वाटते. पण 'अभ्या..' टच नसलेली.....

तिमा 06/12/2015 - 19:36
डोंबिवली फास्ट, सारखी एक बॅट हाताशी ठेवा.

नाखु 03/12/2015 - 15:31
नव्याने लिहा "प्रुफे " तपासा, काय जमेल ते तपासा... सभीक्षक नाखु स्वगतः जबरी लिहिलयं... ही खरी वास्तववादी कवीता... बाकी सारं जोडकाम उर्फ जुगाड

नीलमोहर 03/12/2015 - 15:31
खफवर आत्ताच खरडून आले तेच कॉपी पेस्ट, Thu, 03/12/2015 - 15:24 ऑफिस लौकरात लौकर सोडलं पाहिजे हे कळतंय पण वळवता येत नाहीये

संदीप डांगे 03/12/2015 - 15:58
अप्रतिम कविता हजारो कॅम्पेननंतर येणारे एखादे ग्रेट डीप्रेशन या कवितेवरुन सर्वात अगोदर माझाच हा शेर आठवला इसकी मांकी, मुझे रोके प्रिंट करनेसे कहां है वो प्रुफ क्लायंट मेरे पीछे है तो डेडलाईन मेरे आगे ग्रेट डीप्रेशन. खरचं इतक्या वेळा ती क्लायंट ब्रीफं वाचलेली पण त्यातुन असे एखादे डीप्रेशन जन्माला येऊ शकते असे कधीच वाटले नाही. डिझाईनर होतोय क्रियेटिव्हली नि:संतान ही ओळ तर विलक्षणच म्हणावी ही ओळ वाचल्यावरच दोन चार घाणेरड्या शिव्या आल्या भळ्ळकन् ! धन्यवाद अभ्या... जी अनेक धन्यवाद !

अत्रुप्त आत्मा 03/12/2015 - 19:11
ह्ही ह्ही ह्ही ... हसलेल्याला आत्मरंजक वृतीणुसार खदखदून असं आपलं आपणच ठरवून कसं काय घेतल? असो...चालायचेच!

नगरीनिरंजन 04/12/2015 - 05:14
झकास आहे. विडंबन नाही, याला मी सुडंबन म्हणेन. निओकॉर्टेक्समध्ये अगदीच सन्नाटा असलेल्यांना समजायला सोपे व्हर्जन. शिवाय या निमित्ताने मूळ दिव्य पेर्णा डोळ्याखालून घालण्याचे कष्ट आणखी काही लोकांनी घेतले असतील; त्याबद्दल धन्यवाद!

सस्नेह 04/12/2015 - 11:11
खरं तर हे विडंबन वाटत नाही, तर स्वतंत्र अभिव्यक्ती वाटते. पण 'अभ्या..' टच नसलेली.....

तिमा 06/12/2015 - 19:36
डोंबिवली फास्ट, सारखी एक बॅट हाताशी ठेवा.
लेखनविषय:
स्थिरचित्र
काव्यरस
सांत्वना
दिव्य पेर्णा : http://www.misalpav.com/node/33935 अ‍ॅडव्हर्टायझिंग एजन्सीच्या ऐसी केबिनात सगळ्यात सामसूम पीसीवरच्या स्क्रीनसमोर सगळ्यात शेवटच्या अ‍ॅड डिझाईनच्या सगळ्यात शेवटच्या टॅगलाईनवर मी काम करतो. रास्टर फोटोशॉप अन् व्हेक्टर कोरलवर अनिर्बंध सत्ता चालते ज्याची आणि कम्प्युटर ग्राफिक्सध्ये ज्याचे चालतात हात डिझाईनर पॅडवर हवे तसा माऊस वळवत तो मी एज्युकेटेड क्रियेटिव्ह डिझाईनर. एजन्सीचे मालक सतत नजर ठेवतात पाठलाग करतात चुकलेली प्रुफे घेऊन चुका काढतात स्वतःलाच न कळणार्‍या स्क्वेअरसेमीच्या व्यवहाराचा एकटाच हा शत्रू. डिझाईनर होतोय क्रियेटिव्हली नि:संतान. गडगंज क्लायंट आणतो आधीच फसलेली येडझवी

लंगोट तुझा ना राहिला, ना अस्थीही तुझ्या राहिल्या

माहितगार ·

मोगा 28/11/2015 - 20:29
मला वाटले नथुरामावर कविता लिहिली की काय !

प्रसाद गोडबोले 28/11/2015 - 23:40
श्या : काहीही यमके जुळवली आहेत , अज्जिबात अवडली नाहि कविता ! आपण आमच्या बुवांकडुन एकदा यमकनारायण पुजा घालुन घ्या साग्र संगीत ... कृपा आनि शुरु हि जायेगी =))))

बॅटमॅन 30/11/2015 - 14:41
हा हा हा, एकच नंबर =)) जरा यमकात मार खाल्ली, पण बाकी उत्तम आहे. तदुपरि- वृत्ताधिकारमुक्त चर्चेत या काव्यकूटाचा उल्लेख करण्याबद्दल इथे विनंती करण्यात येत आहे.

मोगा 28/11/2015 - 20:29
मला वाटले नथुरामावर कविता लिहिली की काय !

प्रसाद गोडबोले 28/11/2015 - 23:40
श्या : काहीही यमके जुळवली आहेत , अज्जिबात अवडली नाहि कविता ! आपण आमच्या बुवांकडुन एकदा यमकनारायण पुजा घालुन घ्या साग्र संगीत ... कृपा आनि शुरु हि जायेगी =))))

बॅटमॅन 30/11/2015 - 14:41
हा हा हा, एकच नंबर =)) जरा यमकात मार खाल्ली, पण बाकी उत्तम आहे. तदुपरि- वृत्ताधिकारमुक्त चर्चेत या काव्यकूटाचा उल्लेख करण्याबद्दल इथे विनंती करण्यात येत आहे.
लेखनविषय:
कविता
विडंबन
काव्यरस
कविता माझी
जिलबी
भूछत्री
विठ्ठल
सांत्वना
प्रेरणा १ प्रेरणा २ प्रेरणा ३ आणि कदाचित अत्यल्प प्रभाव अशा चार चार कवि आणि कवितांची माफी मागून हि भूछत्री विडंबन जिलबी वाचक सेवेत सादर. लंगोट तुझा ना राहिला ना अस्थीही तुझ्या राहिल्या ना याद तुझी राहिली, ना कर्म तुझे राहिले चरत होतास तू या जगी पोट आणि पोपटी वासना स्वप्नांचा खेळ ठेऊनी पोपट मैना उडाले ततक्षणा यातनांची ती राख तुझ्या पंचप्राणांनी का वाहिली ? आहुती देऊनीही तुझे येथे काही ना राहील

गॅलरी .....

शिव कन्या ·

पिचकू 22/11/2015 - 06:20
काय आवडली? कविता /गॅलरी?"तुझ्या शब्दांचे अत्तर म्हणजे काय? "नाही.....वेडा नव्हतोच कधी समंजस होतो खूप म्हणून गॅलरी नाही ओलांडत आजही!"-ते बरं केलं.तेरावा मजला असेल तर?

इडली डोसा 22/11/2015 - 07:52
मला नाही जमत लिहायला, तुझ्या अंत:करणापर्यंत पोहोचायला! इतकं जग पाहूनही प्रेमबीम पण नाही कळत मला!
हे विषेश आवडले.

पिचकू 22/11/2015 - 06:20
काय आवडली? कविता /गॅलरी?"तुझ्या शब्दांचे अत्तर म्हणजे काय? "नाही.....वेडा नव्हतोच कधी समंजस होतो खूप म्हणून गॅलरी नाही ओलांडत आजही!"-ते बरं केलं.तेरावा मजला असेल तर?

इडली डोसा 22/11/2015 - 07:52
मला नाही जमत लिहायला, तुझ्या अंत:करणापर्यंत पोहोचायला! इतकं जग पाहूनही प्रेमबीम पण नाही कळत मला!
हे विषेश आवडले.
लेखनविषय:
कविता
मुक्तक
देशांतर
स्थिरचित्र
काव्यरस
कविता माझी
प्रेम कविता
भावकविता
मुक्त कविता
विराणी
सांत्वना
करुण
एक हात कठड्यावर ठेऊन, अन दुसरा उगाच पाठीमागे घेऊन, मी उभा आहे गॅलरीत! तुझ्या झुलत्या अक्षरां बरोबर मन रमून गेले फार! इथेच बसून नाही का लावत तुझ्या शब्दांचे अत्तर मनाला! नाही.....वेडा नव्हतोच कधी समंजस होतो खूप म्हणून गॅलरी नाही ओलांडत आजही! मला नाही जमत लिहायला, तुझ्या अंत:करणापर्यंत पोहोचायला! इतकं जग पाहूनही प्रेमबीम पण नाही कळत मला! पण....तू तिथे कुस बदललीस कि इथे माझी झोपमोड होते, एवढेच बारीक जाणवते! अन, अवेळी उठून मी एक हात कठड्यावर ठेऊन उभा राहतो गॅलरीत कुणी हाक मारेपर्यंत.....!
Subscribe to सांत्वना
© 2026 मिसळपाव