महागुरू सचीन 'पीळ'गावकर हे एक महान व्यक्तिमत्व आहे. आता, त्यांचे कर्तृत्वच इतके महान की स्वतःविषयीचे गौरवोदगार त्यांनी काढले नाहीत तर बोलणंच बंद करावे लागायचे त्यांना. काही नतद्रष्ट मात्र टिंगल करतात त्यांची, पण म्हाग्रु त्या सर्वांना पिळून(सॉरी, पुरून) उरलेत. महाराष्ट्राचा अल पचिनो असे त्यांना म्हणतात खरे पण जॉनी डेप ला अमेरिकेचा सचिन पीळगावकर म्हणतात हे कुणी नाही सांगत.(ये बीक गयी है मिडिया, दुसरं काय?) विग घालून का होईना, पण तारूण्य काय टिकवलंय म्हाग्रुंनी! अभिनय, दिग्दर्शन, नृत्य यातलं म्हाग्रुंचं कर्तृत्व सगळ्यांना आतापर्यंत माहित झालंय(त्यांनीच कान किटेपर्यंत ऐकवलंय ते.) पण 'तू माझी पाठ खाजव, मी तुझी खाजवतो' ही सहकारी संस्था महेश मांजरेकरबरोबर सुरू करण्याचं श्रेय देखिल त्यांचंच. आता, त्यालाच 'चला हवा येऊ द्या' म्हणतात. स्वतःच्या पिक्चरमध्ये 'सुबल सरकार' यांच्या नृत्यदिग्दर्शनाखाली नाचायचे, पण कुठलाशी हिंदी नृत्यस्पर्धा जिंकली काय आणि क्षणात नृत्याचे महागुरू झाले(म्हाग्रुला काय कठीण हो?). आता, तर ते इतक्या गोष्टींचे म्हाग्रु आहेत की त्यांना महाविद्यापिठच म्हणने योग्य ठरेल. मराठीतले अर्ध्या हळकुंडाने पिवळे झालेले सगळेच नवे लोक त्यांच्याकडे शिकलेत. उदा. स्वप्निल जोशी नावाचा उकडलेला बटाटा, त्यांच्याच कुकरमधला(सॉरी तालमीमधला). म्हाग्रुंकडे पाहिले की क्षणात ठसते ते त्यांचे आत्मसंतुष्ट स्मित(महाराष्ट्राचा नार्सिसस जणू.) स्वतःवर इतका खुष असणारा दुसरा मराठी माणूस माझ्या तरी पाहण्यात नाही. पंचावन्न वर्षे झाले मराठी चित्रपटसृष्टीत डेरा टाकून बसलेले आहेत पण तरी सुद्धा त्यांचं म्हणावं असं चीज झालं नाही. एक चिंचपोकळीचा 'बोर'कर पुरस्कार सोडला तर फार सन्मान त्यांच्या वाट्याला नाही आले. रशियाचा प्रतिष्ठीत 'चावलास्की' पुरस्कार मिळाला आणि तो त्या पुरस्काराचाच सन्मान झाला अशी रशियनांची भावना झाली. पण म्हाग्रुंचा विनय की त्यांनी याचा कधी गाजावाजा केला नाही. आता मात्र, आमची विनंती मान्य करून त्यांनी त्यांचं मौन सोडायचं ठरवलंय. 'पिळून दाखवलं!' या त्यांच्या दुसऱ्या आत्मचरित्रातून ते आपल्यासमोर येणार आहेत. आमचंच प्रकाशन आहे. त्यासाठी त्यांच्या डायरीची काही पाने मागितली, पण त्यात फक्त 'जय मी' हा एकच मंत्र १००८ वेळा लिहिलेला आढळला. त्यांच्या 'मी'लाखतींचं (हो 'मी'लाखतच, मुलाखत असते ती सामान्यांची..) शब्दांकन करून प्रस्तुत 'मी'चरित्र संपन्न केले आहे. त्याचाच थोडा वानवळा खाली देत आहे.. १. अवघा साडेचार वर्षाचा होतो तेव्हा मी. राजाभाऊ परांजपे नव्या चित्रपटाची जुळणी करत होते. त्यांच्या कानी माझी किर्ती गेलेली. 'हा माझा मार्ग एकला' हा चित्रपट मग त्यांनी माझ्यासाठी काढला. त्यातला एक डायलॉग राजाभाऊंच्याने काही जमेना. राजाभाऊंना महाराष्ट्राचा पॉल म्युनी म्हणायचे पण मी पण महाराष्ट्राचा जॅक निकोल्सन+ अल पचिनो+ रॉबर्ट डि निरो थ्री इन वन होतो. शिवाय मागच्या चार जन्मापासून मी अभिनेता. माझा या क्षेत्रातला अनुभव असा दांडगा. राजाभाऊंनी पृच्छा केली, 'बाबा रे, हा एवढा डायलॉग कसा म्हणायचा ते सांग'. मी पण काय आढेवेढे नाय घेतले, शिकवलं त्यांना. असा तो चित्रपट पूर्ण झाला. शेवटी मला काय, सग्गळं सग्गळं येतं.... - (म्हागृचे पाय.. या प्रकरणातून) २. सन १९८९.. अशी ही बनवाबनवी ह्या अभिनव, कुणी कधीही ऐकलेल्या, न पाहिलेल्या अश्या संकल्पनेवर आधारीत चित्रपटाला माझ्यामुळे अफाट यश मिळालेले, सक्सेस पार्ट्यांत मी व्यग्र. अशात स्पिलबर्गांच्या स्टिव्हनचा(हॉलिवूडचा महेश मांजरेकर) फोन आला. म्हणाला, अरे आपल्या रॉबिन विल्यम्सला तुझ्याशी बोलायचेय. म्हटले, ठीकाय. रॉबिन आपला टेन्शनमध्ये, म्हंटला 'अहो, म्हाग्रु, नविन पिक्चर करतोय, मिसेस डाऊटफायर, त्यात अहो, बाईचा रोल करायचाय'. मी म्हटलं बरं मग? तर म्हणतो कसा, 'अहो, मला काही बेअरींग जमेना, तुम्ही तो सुधाचा रोल कसा केलात तो मला शिकवा ब्वा..' आता, सुधाच्या रोलसाठी मी काय अभ्यास केला होता! शेकडो बायका न्याहाळल्या(कितीदातरी थोबाड फुटलं, ते एक असो..) माझ्या प्रदीर्घ अभ्यासाने, तो रोल मला करता आलेला. आता, याला शिकवायचं म्हणजे, वेळ जाणार, पण सुप्रिया म्हटली, जा की एवढा म्हणतोय तर.. आता बायकोपुढं म्हाग्रुचं तरी काय चालणार.. मग काय गेलो हॉलिवूडला आणि शिकवलं रॉबिनला सगळं.. मग तिथं आपला जिम कॅरी आला, त्याला पण थोडं टायमिंगचे धडे दिले.. आता, बिचारा रॉबिन नाही, पण दोन वर्षांपुर्वीपर्यंत महागुरूपौर्णिमेला(म्हणजे माझ्या वाढदिवसाला) त्याचा फोन यायचा. मी काय अश्या गोष्टी बोलून नाय दाखवत.. पण मला कसंय सग्गळं सग्गळं येतं.... - ('म्हागृ हॉलिवूडमध्ये' या प्रकरणातून)

प्रेर्णा

'माझा' कट्टा...