मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

संध्याराणी

शार्दुल_हातोळकर · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
कविता
काव्यरस
माझी कविता
निष्पाप कळी तुटताना गहिवरली संध्याराणी हलक्याच प्रकाशामध्ये डोळ्यांतुन झरले पाणी पानांची सळसळ नाही थिजलेली अवघी सृष्टी अन् उनाड वेडा वारा निमिषातच झाला कष्टी थरथरल्या दुःखी फांद्या भ्रमरांची खंडीत गाणी संध्येच्या ह्रदयामधली अगतिकता पानोपानी अनिवार बुडाल्या शोके लतिकाही लेकुरवाळ्या कोमेजुन झुकल्या खाली सुंदरशा उंच डहाळ्या फुललेली हजार पुष्पे आक्रंदती मुक बिचारी नटलेल्या वनराईच्या ही कशी अवकळा दारी विणलेली अपार स्वप्ने संध्येने कळीच्याभवती दुष्टांच्या पुरवित मोहा नियतीला पर्वा नव्हती गतिमान परि काळाची अविरत धावती चाके सारुन पुन्हा तिमिराला तेजोमय प्रकाश फाके संध्येची बनली रजनी उधळीत तमाच्या लाटा क्षितिजाला येता किरणे उजळुन निघाल्या वाटा हळुवार पुन्हा वेलीला कलिकांची कोंबे फुटली रुसलेली अवघी सृष्टी जोमात नव्याने नटली मावळत्या सूर्यप्रकाशी कोंबाचीच कलिका झाली फुलवित पुन्हा पुष्पांना क्षितिजावर संध्या आली संध्येच्या नयनांमधली कलिका ती लोभसवाणी दिसल्यावर पानांमध्ये मग हसली संध्याराणी शोधुन नव्यात स्मृतींना ही दुनिया चालत राही ही रीत खरी सावरते गहिवरल्या संध्येलाही ही ऐसी करुण कहाणी कित्येक नशीबी असते रुसवुन मनांना साऱ्या ती नियती पुन्हा हसते - शार्दुल हातोळकर
वाचने 6464 वाचनखूण प्रतिक्रिया 24

शार्दुल_हातोळकर Sat, 05/06/2017 - 23:15
अभिजीतदादा, आपण खुप मोठ्या मनाने कौतुक केलेत, खरोखर धन्य वाटले !! बालकवींची उंची गाठणे अगदी अशक्य आहे..... माझा आपला साधासा प्रयत्न.....

मितान Sat, 05/06/2017 - 17:21
छान कविता ! ते 'हर्षाचे सजती पताके' थोडं अडकत आहे ! ते दुरुस्त करता आलं तर ब्येष्ट होईल बघा !

गौरी कुलकर्णी २३ Sat, 05/06/2017 - 21:00
तरल, भावविभोर ' संध्याराणी ' ! कवीराज तूमच्या काव्यप्रतिभेला मानाचा मूजरा !! कविता खूप काही सांगून जाते अन् शेवटच्या दोन ओळी विचार करायला अक्षरशः भाग पाडतात ...!!!

शार्दुल_हातोळकर Sat, 05/06/2017 - 23:19
धन्यवाद पैसाताई, मितानजी आणि गौरी! मितानजी, आपण सुचवलेली सुधारणा अगदी योग्य आहे..... मलासुद्धा तसेच वाटत होते.... साहित्य संपादकांना एक विनंती.... कृपया "सारुन पुन्हा तिमिराला हर्षाचे सजती पताके" याच्याऐवजी "सारुन पुन्हा तिमिराला तेजोमय प्रकाश फाके" असे संपादित करता येईल का?

सत्यजित... Sun, 05/07/2017 - 06:19
>>>पानांची सळसळ नाही थिजलेली अवघी सृष्टी अन् उनाड वेडा वारा निमिषातच झाला कष्टी थरथरल्या दुःखी फांद्या भ्रमरांची खंडीत गाणी संध्येच्या ह्रदयामधली अगतिकता पानोपानी अनिवार बुडाल्या शोके लतिकाही लेकुरवाळ्या कोमेजुन झुकल्या खाली सुंदरशा उंच डहाळ्या>>> ग्रेस इफेक्ट?? मला तर तोच जाणवतो आहे नक्की!(वै.म.) वाचता-वाचताच 'पाऊस कधीचा पडतो,झाडांची हलती पाने' आठवलं!आणि ऐकतंच प्रतिसाद लिहितो आहे! कविता पुढेही वाचत गेलो,पण सांज-रात्रीच्या त्या अगम्य-रम्य गूढतेतच जीव गुंतुन पडला आहे!पुढचा प्रकाशाचा शोध म्हणजे उद्विग्न मनाची समजूत फक्त! कविता इथेच थांबली असती तर ती रम्य गूढता कायम ठेवून कमालीच्या ताकदीची आणि कितीतरी 'मोहक' राहिली असती!बरोबर! एखाद्या पडद्याआड थांबलेल्या सुंदरीप्रमाणे!(ये जो चिल्मन है,आठवतंय!) पुढच्या भागासही (जरा कमी-अधिक करुन) अश्याच एखाद्या रम्य कवितेत ढाळणेही आपणांस सहज वाटते! अर्थातच,ही सगळी माझी वैयक्तीक मतं आहेत! (पण केवळ कवितेबद्दल कविता म्हणून नाही!) अभिनंदन!पुलेशु!

अत्रुप्त आत्मा Sun, 05/07/2017 - 23:28
@शोधुन नव्यात स्मृतींना ही दुनिया चालत राही ही रीत खरी सावरते गहिवरल्या संध्येलाही ››› सलाम घ्या हो मालक! @ही ऐसी करुण कहाणी कित्येक नशीबी असते रुसवुन मनांना साऱ्या ती नियती पुन्हा हसते ››› __/\__

देशप्रेमी Tue, 05/09/2017 - 14:00
अप्रतिम.. मनाला भिडणारी कविता... प्रसंग अगदी जिवंत उभा केलात.. मी मागे विनंती केल्याप्रमाणे आपली पुढील कविता महाराष्ट्रावर असेल अशी अपेक्षा करतो.

शार्दुल_हातोळकर Tue, 05/09/2017 - 23:29
गुरुजी, पैजारबुवा, देशप्रेमी, किसनजी मनापासुन धन्यवाद. @देशप्रेमी - आपण आणि इतरही काही मिपाकर मंडळींनी सुचविल्याप्रमाणे मी नक्कीच महाराष्ट्रावरची कविता लिहुन पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन....

मुरारबाजी Fri, 05/19/2017 - 17:27
मावळत्या सूर्यप्रकाशी कोंबाचीच कलिका झाली फुलवित पुन्हा पुष्पांना क्षितिजावर संध्या आली संध्येच्या नयनांमधली कलिका ती लोभसवाणी दिसल्यावर पानांमध्ये मग हसली संध्याराणी शोधुन नव्यात स्मृतींना ही दुनिया चालत राही ही रीत खरी सावरते गहिवरल्या संध्येलाही खरच कविता भिडतय थेट मनाला _/\_

मुरारबाजी Fri, 05/19/2017 - 17:28
मावळत्या सूर्यप्रकाशी कोंबाचीच कलिका झाली फुलवित पुन्हा पुष्पांना क्षितिजावर संध्या आली संध्येच्या नयनांमधली कलिका ती लोभसवाणी दिसल्यावर पानांमध्ये मग हसली संध्याराणी शोधुन नव्यात स्मृतींना ही दुनिया चालत राही ही रीत खरी सावरते गहिवरल्या संध्येलाही खरच कविता भिडतीय थेट मनाला _/\_