Skip to main content

मोकळ्या करा पखाली

शुक्रवार, 03/12/2021 या दिवशी प्रकाशित केले.
परिणती असो वा नियती पानगळीत पाने गळती पण, झाड उन्मळून पडता हा दोष कुणाच्या माथी? बहरून सळसळणारे झाड आपुल्या ताली जमिनीवर पडते तेव्हा ना त्याला उरतो वाली कोमेजून करपून जातील कोवळी फुले त्यावरची वेळीच छाटणी करवून रूजवात करा फुटव्यांची वादळ नवे येण्यापूर्वी मोकळ्या करा पखाली रूजणाऱ्या अंकुरांना घ्या मायेच्या हाताखाली - संदीप चांदणे (मंगळवार, ११/०५/२०२१)
काव्यरस
लेखनविषय:

वाचने 7454
प्रतिक्रिया 14

प्रतिक्रिया

खूप आधीच ही कविता लिहीली होती. पण प्रकाशित करायला मनच होत नव्हते. का हे असे शब्द मनावर घिरट्या घालून मला लिहायला भाग पाडतात असेही वाटते कधीकधी. अतिशय दु:खद अशी पार्श्वभूमी या कवितेला आहे ही सल आयुष्यभर बोचत राहणार आहे. पण शेवटी, एक समाज म्हणून आपण काय करायला पाहिजे किंवा काय करू शकतो हेही न विसरणे तितकेच आवश्यक आहे म्हणून हा कविता प्रकाशनाचा प्रपंच. - सं - दी - प

काय बोलणार. भावनांशी सहमत. दुसर्‍या लाटेत काय काय झाले हे वळून बघतांना देखील त्रास होतो, इतके ओळखीतले गेलेत. :-( अवांतरः अर्थाला जेव्हा आपोआप शब्द स्फुरतात, तेव्हा जे लेखन होते ते नेहमीच खास असते. लिहिते रहा.

In reply to by राघव

अर्थाला जेव्हा आपोआप शब्द स्फुरतात, तेव्हा जे लेखन होते ते नेहमीच खास असते. >> वा!! याला पण +१ :)

"रूजवात करा फुटव्यांची" ऐवजी "रुजवणी करा फुटव्यांची" योग्य वाटते (रुजवात = समक्ष भेट/वार्तालाप घडवून आणणे)

भारी... ------- दुःख नाही.. खंत नाही.. स्पुर्ती साठी प्रवास असतो केंव्हा तरी मिटण्यासाठीच काळजामधील श्वास असतो.. - वि. वा.

कविता आवडली.