शृंगार

किती नाजूक ती लाजते लाजत माझ्या कडे बगते तुझ्या हसण्याने संजीवनी मिळते तुझ्या असण्याने शांतता मिळते माझे आयुष्य आता बदलले सुंदर तैलचित्र मनी जाहले किती तू अशी दूर राहणार किती ह्या काळजा जाळणार तुझा दुरावा आता सहन होत नाही जीवाची घालमेल आता बघवत नाही

पानगळीची किमया; सारे विवस्त्र वक्ष तरूंचे हे नक्षत्रांची नक्षी जणु की निळ्या अंबरी मय भासे डौल लास्य कमनीय विशाखा चित्र रमलतम रेषांचे चित्रकार अवघ्या विश्वाचा थबकल्यापरी आभासे प्राण प्रियेचे विरही झुरले; सुकले तट का पानांचे ?- की कात टाकली नवजन्मास्तव उबवित अंकुर पंखांचे ? मज दिसतो रजशृंगार कळीचा मी भृंगासम अवतरतो समक्ष बघतो तृप्त नहाणे अंतर्यामी उलगडतो गुणगुणतो गाणे स्वप्नांचे नवी आवरणे पांघरतो सृजनकल्प आसुया जगण्याची वाटेवरती अंथरतो ........................अज्ञात

खळखळणारे पाणी भिडे कातळाला सांगे गुज मनीचे त्या स्थितप्रज्ञाला तोही मग हलकेच घेई कवेत त्याला पाणीही मग सरसावे आलिंगनाला हळुवार बोलणे त्यांचे वाटे खळाळता झरा शुभ्र लाटाही मग उठाती त्यांच्या साथीला चाले संवाद त्यांचा क्षणोक्षणी, दर एक ऋतूत निसर्गही मग देई दाद त्यांच्या मैत्रीला

मन मोहरले आज फिरुनी तुझ्या सवे क्षण आठवती ते पहिल्या शहाऱ्याचे ते पाहणे तुझे स्तब्धपणे ... आठव आज येते सहज अनाहूतपणे

ती वाट गोकुळातून कुंजवनाकडे जाणारी आजही ती त्याच वाटेवर प्रतीक्षा करतेय कदाचित, तिचा प्राणसखा कधीतरी अवतरेल कुंजवनातील राधिकेला भेटायला आलाच तर तिचेही भाग्य उजळेल . त्याच्या पाऊलखुणांचा वेध घेत धूळभरल्या वाटेवर अजूनही त्या स्पष्ट होत्या पण फक्त आत जाणार्‍या बाहेर येणार्‍या काहीश्या विरळ झालेल्या . त्या कुंजवनातील तो डेरेदार कदंब अजूनही, चमचमत आहे त्या चांद्रवैभवाने त्याच्या पानापानात ते मंतरल्या मुरलीचे भारलेले स्वर अजूनही दाटून आहेत तिला तो कदंब दिसतोय, पण देवकीनंदन, तो नाही तिथे..... . क्षणभर डोळ्यांसमोर रासक्रिडेत दंग गोपीका अन्, गोपीकांमध्ये उजळून दिसणारी ती अल्लड राधिका मधोमध उभा, मुरली

तयार करा हिरवं पान

3