वेळ लावू नका

काव्यरस
वेळ लावू नका
रात नवेली आली चालून विडा ठेवला चुना लावून तुमच्या येण्याचा नाही भरवसा वेळ लावू नका बेगीनं या राजसा वाट तरी पहावी कितीक बाई दिस गेला हि रात सरत जाई ऐन मोक्याला धोका कसला? जीव झाला येडापीसा वेळ लावू नका बेगीनं या राजसा लाडीगोडीचं तुमचं बोलनं गोडगुलाबी कोडं घालनं आधारासाठी हात उशाला पांघराया अंग द्या न विसरता वेळ लावू नका बेगीनं या राजसा शिनगाराचा असल्या येळी आठव तुमची डोळा आली दोन्ही पापण्या न्हाती पाणी विरह सहन होईना जरासा वेळ लावू नका बेगीनं या राजसा - पाषाणभेद (दगडफोड्या) २०/०९/२०११

श्लील अश्लील

लेखनविषय:
श्लील अश्लील जन्मताक्षणी मी आईला विचारलं माते माझा जन्म श्लील की अश्लील माता म्हणाली बाळा श्लील रे श्लील मग मी धर्ममार्तंडांना म्हणालो मार्तंडहो माझा जन्म श्लील की अश्लील ते एकरवानं उद्गारले अश्लील अश्लील

युगलगीत: रंग हिरवा ओला ओला

काव्यरस
युगलगीत: रंग हिरवा ओला ओला
तो: रंग हिरवा ओला ओला आला निसर्गाला ती: प्रित तुझी माझी यावी अशीच बहराला ||धृ|| तो: थेंब नभातून खाली झरती तो: पडता त्यांना ओठांवरती ती: चुंबून घ्यावे थोडे प्यावे ती: एक होवूनी वेडे व्हावे ||१|| तो: कधी प्रकाशात दिसते तो: इंद्रधनू ते सात रंगांचे ती: हवेत तसले रंग धनूचे ती: हाती भरल्या लग्नचुड्याचे ||२|| तो: मोहरलेला श्वास श्वासात तो: हात गुंतले तुझ्या हातात ती: निसर्गात या वेडे झाले ती: दोन जीवांचे नाते जडले ||३|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) १२/०९/२

निशाणी

लेखनविषय:
काव्यरस
छेडूनी धुंद ओली , हळवी तुझी विराणी , मी मागतो पुन्हा का, फिरुनी नवी निशाणी. पावूस चांदन्यांचा भिजवून काल गेला, ग्रीष्मात मोगरयाने फसवून वार केला, हे जाणुनी पुन्हा का, मनमोर गात गाणी, होतो अतृप्त जरी मी अव्यक्त खंत होती , निशब्द वेदना ही मुरली निवांत होती , का छेडली पुन्हा तू, ती रागिणी दिवाणी , अव्यक्त भावनांचे मी गूढ गीत गातो, स्वरमेळ ना तयाला तो तुझ्यातुनी वाहतो, ओठांत गुंफुनी माझ्या दे आता नवी कहाणी..

फ्रायडे टाईमपास

लेखनविषय:
कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी एक बेहद्द नाममात्र घोडा पाठीवरती जीन मखमली पायी रुपेरी तोडा म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ? कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी भव्य हिमालय तुमचा अमुचा ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट , गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट. बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी गणपत वाणी बिडी पिताना चावायाचा जो नुसतिच काडी नाही खर्चिली कवडी दमडी नाहि वेचिला दाम श्रीराम जयराम जयजय राम. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी षंढ सारी लेकरे लेकरे उदंड जाली अरुण उगवला पहाट झाली झाले मोकळे आकाश आकाश झाले थेन्गने अन चानदन्या झ

(राया मला अनफ्रेंड करू नका)

काव्यरस
एका आधुनिकोत्तर तरुणीची ही दारूण फेसबुककथा आहे. तरुण अन् तरुणी पूर्वी प्रत्यक्ष बागेत वगैरे भेटत. आजकालच्या व्हर्च्युअल विश्वात ते फेसबुकाच्या फार्मव्हिलमध्ये भेटतात. अशाच एका तरुणीला, आपल्या कवितेच्या नायिकेला एक तरुण भेटला. वॉल फोटो वगैरे तपासायचे कांदेपोहे झाल्यानंतर रीतसर फ्रेंड रिक्वेस्ट झाली. एकमेकांना त्यांनी बघितलं नव्हतं. तरी वॉलपोस्टा लाइक करून, सारख्याच कॉजेसना सपोर्ट करून, फार्मव्हिलमध्ये एकमेकांच्या झाडांना पाणी घालून त्यांची मैत्री वाढली. तिने त्याला आपल्या अकाउंटचा पासवर्ड दिल्यानंतर मात्र चित्र पालटलं.

उधाण

लेखनविषय:
काव्यरस
फुलतात प्रीतवेडे; प्राजक्त भावनांचे नातेच गोतवेडे; आसक्त श्रावणाचे आतूर श्वास भोळा; वारा उरी धपापे आकाश भारओले; रानी मयूर नाचे संकेत हा कशाचा ? ओळीत शब्दकोडे ! संवाद वा स्वरांचा ? हृदयास गीत छेडे !! गेले सरून जे जे; सारे उधाण त्याचे अंगण भरून भारे; कोरीव चंदनाचे ........................अज्ञात

राधाराणी जरा सावर

लेखनविषय:
काव्यरस
कालिंदीच्या तीरी वाजते पावरी प्रवाहात बुडे घागर राधाराणी जरा सावर || नंदाचा नंदन सावळा श्रीहरी भलता खट्याळ बाई गोधने डोलवी, गोपिका भुलवी, गोजिरा, वेल्हाळ बाई सूरमोहिनीत जाशील विरून वेळीच मनाला आवर राधाराणी जरा सावर || दहीदूधलोणी भरलेले माठ फोडून करतो चोरी गोपसखे जमवून हा छेडतो, किती याची शिरजोरी तक्रारी कृष्णाच्या किती ग कराव्या, यशोदेला नाही पाझर राधाराणी जरा सावर || कशाला फुकाच्या कागाळ्या, रुसवे? खेळ हा हवासा वाटे जरा होता कान्हा नजरेच्या आड, उरात काहूर दाटे जागता छेडतो, स्वप्नात वेढतो चोहिकडे याचा वावर राधाराणी जरा सावर ||

देहदशा

लेखनविषय:
काव्यरस
ओठांवर मुकेच नांव तुझे पापणीत दडल्या आठवणी हृदयात रमलरत गहन तळे कांठावर गहिवरते पाणी वाटेत मावळे देहदशा भेटे स्वप्नी तरिही कोणी रंध्रांत घोर आणीबाणी दाटून दग्ध वाग्विलासिनी रममाण रमण तन मन ध्यानी जन्मात जन्म झाले आणी पायांत शृंखला जडलेल्या चाललो एकला अनवाणी ...................अज्ञात

आमची बी एक

लेखनविषय:
आमची प्रेरणा : ही भयभीषण कविता कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर विसर षंढ-गंध आता , जाळुनीया राख कर वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर.. कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर टांगण्या वेशीवरी तव लक्तरे सारे पुढे चिंधड्या तव "कव्वितेच्या" फ़ाडती शेंबडी मुले ना कुणी तुज तारीफेला , तू अपेक्षा लाख कर!! कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर कोण झोपे, काय झाले, ना इथे पडले कुणा "भीक नाही , काव्य आवर" बाकी कुणी काही म्हणा "जळ्ळीं मेली लक्षणे ती, हे रसीका तूच मर!"
Subscribe to शृंगार