मौजमजा

झक्कास, स्लेजिंग हाच निकष लावला तर मार्क वॉ ऑस्ट्रेलियन वाटायचाच नाही. एका (का दोन?) वर्ल्ड कप मधे पण तो आणि सचिन सर्वाधिक धावांच्या बाबतीत मागे पुढे होते. वोर्न, मॅकग्रा, गिलक्रिस्ट यांच्या तुलनेने तेवढं वलय मार्कला मिळालं नाही असं वाटतं, कदाचित त्याच्या शांत स्वभावामुळेच असेल.

वा, खुप मस्त लिहिले आहे.. मार्क वॉ आवडायचा... त्या कित्येक matches पाहिल्यात तेंव्हा.. पण नंतर मला स्टीव्ह जास्त आवडू लागला.. तो कॅप्टन झाल्यावर तर जास्तच... त्याच्या कप्तानी विरुद्ध द्रविड ने केलेल्या धावा पण जास्त ठळक आठवल्या... हरभजन च्या विकेट्स पण.. नूतन आज च आठवली होती... तिचा सुखद उल्लेख छान वाटला... लिहित रहा.. वाचत आहे...

छान ओळख . मार्क वॉ आणी मार्क टेलर हे त्या मानाने शांत ऑसी खेळाडु होते .

छान, अगदी एखाद्या कवितेसारखे लिहिले आहे, गुलाबापासून कोबीपर्यन्तचे सगळ्या तर्‍हेचे Shots लीलया वापरून. या प्रतिसादात दाखवता येत नसली तरी शब्द रूपात "Hats off".

मस्त लिहीले आहे. ऑसी खेळाडूंमधे खेळातील सौंदर्य वगैरे प्रकार अपवादानेच. मात्र मार्क वॉ खेळत असला की बघायला मजा यायची. त्याच्या शतकांचे वर्णन "रीगल", "रॉयल" अशा विशेषणांनी होत असे. बाकी ऑसीज इतर अ‍ॅक्शन हीरोज, तर मार्क वॉ म्हणजे जेम्स बॉण्ड. इस्त्रीची घडी न बिघडता शतक! बाकी त्याच्या स्लिप कॅचिंगच्या क्लिप्स मी अजूनही अधूनमधून शोधून पाहतो. भन्नाट असतात. अगदी अशक्यप्राय कॅचेस अगदी सहज घेतलेले आहेत. त्याची माहिती आणि महती समजून घ्यायला रिची बेनॉ, इयान चॅपेल सारखे लोक समालोचन करत असले की मजा येते.

जीभेचं टोक नाकाकडे नेणारं मांजर :) बॉलींग पण छान करायचा. आमचा आवडता खेळाडु. जे पी, तुझं ऑब्झर्वेशन कमाल आहे गड्या.

मेहदी हसन किंवा हरिहरन यांची मस्त जमलेली मैफिल ऐकावी तसा ओघवत्या शैलीतला सुंदर लेख ...

तुमच्या नजरेतून पाहणे म्हणजे आपण काय पाहत होतो नक्की? असा प्रश्न पडायला सुरू होतो. तुमच्या लिखानाचा मी आधीपासूनच पंखा आहे. अशाच आणखी उत्तमोत्तम लेखांच्या प्रतिक्षेत. सं - दी - प

मस्त लेख... मार्क वॉ काही वेगळाच खेळाडु होता. त्याच्या फलंदाजीचे वर्णन आवडले. एके काळी तो लारा न सचिन जगातील सर्वोत्तम फलंदाज म्हणुन गणले जायचे. शेन वॉर्न ने त्याच्या पुस्तकात म्हणले आहे की तो एकुणच स्लिप फिल्डिंगच्या बाबतीत फार नशीबवान होता... आधी टेलर मग मार्क वॉ ... पण त्याने म्हणले आहे की मार्क कुठेही फिल्डींग करु शकायचा, ते पण अगदी सहज. लांब सीमारेषेपाशीही अथवा कव्हर्स, मिड ऑन, मिड ऑफ.. कुठेही (मला नक्की आत्ता आठवत नाहीये पण १९९९ सेमी मधे साऊथ अफ्रिका विरुद्ध मिड ऑन ला बॉल अडवुन फ्लेमिंगकडे सरपटी फेकणारा मार्कच होता). सिली पॉईंट अथवा फॉरवर्ड शॉर्ट लेग ला उभा असेल तर तो बॉल बॉलरच्या हातातुन सुटेस्तोवर बॉलरचा हात बघत असे आणि मग बॅट्समन च्या हालचालींकडे (फुटवर्क). त्यामुळे शेन वॉर्नच्या मते तो सर्वोत्तम क्लोन इन फिल्डर होता.

लेखन आवडले. दोन्ही वॉ बंधु आपले आवडते खेळाडू. ०दिलीप बिरुटे

सुंदर लेख. मार्क वॉच्या खेळासारखाच. 'नूतन जशी कुठल्याही मेकअप, कॉस्चूम शिवाय देखील कमालीची सुंदर दिसायची'... इथे तुम्हाला कोणत्याही कॉस्चूममध्ये असं. म्हणायचं असावं.... ह. घ्या...

मॉर्गन राव, तुमच्या एका खेळिया ने ही मालिका मराठी ऑनलाईन क्रीडा - लेखातील सर्वोत्तम लेखमाला असणार यात शंका नाही. त्याचं हे एक्स्टेन्शन खासियत खेळियाची सुद्धा तितकीच सुंदर आहे. मार्क वॉ ची तुलना नेहमीच स्टीव्ह वॉ अन् सचिनशी केली गेली. भारतात जसे द्रविड - लक्ष्मण सचिनच्या छायेत झाकोळले गेले, तसं काहीसं. मार्क वॉ बाबत आठवतो त्याचा शांत समाधानी चेहरा, स्लीपमध्ये कॅच घेण्यासाठी घेतलेला स्टांस, अर्धशतक, शतक, विजयाचं संयत सेलिब्रेशन. जन्टलमंस गेम नाव सार्थ करणाऱ्या खेळाडूंपैकी एक.

जेपी माॅर्गन नाव वाचून लेख वाचायला आलो आणि निराशा झाली नाही. बाकी मार्क वाॅच्या बाबतीत केलेली सगळी निरिक्षणे खासच.

मार्क वॉ आणि डेमियन मार्टिन अत्यंत आवडते ऑसी बॅट्समन. लेख अतिशय आवडला.

त्याचे करियर अजून चांगले व्हायला आणि लाम्बायला हवे होते २००२ पासून त्याचे करियर फार वाईट पद्धतीने संपले अशा पद्धतीने संपायला नको होते ऑसी बोर्डाने ऍशेस टेस्ट साठी वगळल्याने त्याने निवृत्ती जाहीर केली २८/१०/२००२ फार हळहळ आणि रुखरुख वाटते त्याच्याकडे बघून lazy elegance हे विशेषण शेवटी महागातच पडले सगळ्या वांड मुलांमध्ये एखादा शांत sincere scholar मुलगा कसा लगेच लक्ष वेधून घेतो तसे इतर ऑसीज मध्ये तो नेहमी लक्ष वेधून घेतो

एबीडी वर पण एक होऊन जाऊद्या की.

काल तुनळीवर सचिनचे ऑस्ट्रेलियातील १४८ (तीच मॅच ज्यात शास्त्री ने द्विशतक केले होते) बघत होतो.... त्यात मार्क वॉ मिडियम पेस बॉलिंग करताना दिसला.... अजिबात आठवत नाही कधी त्याला मिडियम पेस टाकताना पाहिल्याचं.. नेहमी मार्क वॉ फक्त ऑफ स्पिनच टाकायचा असे वाटत होते .....

झक्कास, स्लेजिंग हाच निकष लावला तर मार्क वॉ ऑस्ट्रेलियन वाटायचाच नाही. एका (का दोन?) वर्ल्ड कप मधे पण तो आणि सचिन सर्वाधिक धावांच्या बाबतीत मागे पुढे होते. वोर्न, मॅकग्रा, गिलक्रिस्ट यांच्या तुलनेने तेवढं वलय मार्कला मिळालं नाही असं वाटतं, कदाचित त्याच्या शांत स्वभावामुळेच असेल.

वा, खुप मस्त लिहिले आहे.. मार्क वॉ आवडायचा... त्या कित्येक matches पाहिल्यात तेंव्हा.. पण नंतर मला स्टीव्ह जास्त आवडू लागला.. तो कॅप्टन झाल्यावर तर जास्तच... त्याच्या कप्तानी विरुद्ध द्रविड ने केलेल्या धावा पण जास्त ठळक आठवल्या... हरभजन च्या विकेट्स पण.. नूतन आज च आठवली होती... तिचा सुखद उल्लेख छान वाटला... लिहित रहा.. वाचत आहे...

छान ओळख . मार्क वॉ आणी मार्क टेलर हे त्या मानाने शांत ऑसी खेळाडु होते .

छान, अगदी एखाद्या कवितेसारखे लिहिले आहे, गुलाबापासून कोबीपर्यन्तचे सगळ्या तर्‍हेचे Shots लीलया वापरून. या प्रतिसादात दाखवता येत नसली तरी शब्द रूपात "Hats off".

मस्त लिहीले आहे. ऑसी खेळाडूंमधे खेळातील सौंदर्य वगैरे प्रकार अपवादानेच. मात्र मार्क वॉ खेळत असला की बघायला मजा यायची. त्याच्या शतकांचे वर्णन "रीगल", "रॉयल" अशा विशेषणांनी होत असे. बाकी ऑसीज इतर अ‍ॅक्शन हीरोज, तर मार्क वॉ म्हणजे जेम्स बॉण्ड. इस्त्रीची घडी न बिघडता शतक! बाकी त्याच्या स्लिप कॅचिंगच्या क्लिप्स मी अजूनही अधूनमधून शोधून पाहतो. भन्नाट असतात. अगदी अशक्यप्राय कॅचेस अगदी सहज घेतलेले आहेत. त्याची माहिती आणि महती समजून घ्यायला रिची बेनॉ, इयान चॅपेल सारखे लोक समालोचन करत असले की मजा येते.

जीभेचं टोक नाकाकडे नेणारं मांजर :) बॉलींग पण छान करायचा. आमचा आवडता खेळाडु. जे पी, तुझं ऑब्झर्वेशन कमाल आहे गड्या.

मेहदी हसन किंवा हरिहरन यांची मस्त जमलेली मैफिल ऐकावी तसा ओघवत्या शैलीतला सुंदर लेख ...

तुमच्या नजरेतून पाहणे म्हणजे आपण काय पाहत होतो नक्की? असा प्रश्न पडायला सुरू होतो. तुमच्या लिखानाचा मी आधीपासूनच पंखा आहे. अशाच आणखी उत्तमोत्तम लेखांच्या प्रतिक्षेत. सं - दी - प

मस्त लेख... मार्क वॉ काही वेगळाच खेळाडु होता. त्याच्या फलंदाजीचे वर्णन आवडले. एके काळी तो लारा न सचिन जगातील सर्वोत्तम फलंदाज म्हणुन गणले जायचे. शेन वॉर्न ने त्याच्या पुस्तकात म्हणले आहे की तो एकुणच स्लिप फिल्डिंगच्या बाबतीत फार नशीबवान होता... आधी टेलर मग मार्क वॉ ... पण त्याने म्हणले आहे की मार्क कुठेही फिल्डींग करु शकायचा, ते पण अगदी सहज. लांब सीमारेषेपाशीही अथवा कव्हर्स, मिड ऑन, मिड ऑफ.. कुठेही (मला नक्की आत्ता आठवत नाहीये पण १९९९ सेमी मधे साऊथ अफ्रिका विरुद्ध मिड ऑन ला बॉल अडवुन फ्लेमिंगकडे सरपटी फेकणारा मार्कच होता). सिली पॉईंट अथवा फॉरवर्ड शॉर्ट लेग ला उभा असेल तर तो बॉल बॉलरच्या हातातुन सुटेस्तोवर बॉलरचा हात बघत असे आणि मग बॅट्समन च्या हालचालींकडे (फुटवर्क). त्यामुळे शेन वॉर्नच्या मते तो सर्वोत्तम क्लोन इन फिल्डर होता.

लेखन आवडले. दोन्ही वॉ बंधु आपले आवडते खेळाडू. ०दिलीप बिरुटे

सुंदर लेख. मार्क वॉच्या खेळासारखाच. 'नूतन जशी कुठल्याही मेकअप, कॉस्चूम शिवाय देखील कमालीची सुंदर दिसायची'... इथे तुम्हाला कोणत्याही कॉस्चूममध्ये असं. म्हणायचं असावं.... ह. घ्या...

मॉर्गन राव, तुमच्या एका खेळिया ने ही मालिका मराठी ऑनलाईन क्रीडा - लेखातील सर्वोत्तम लेखमाला असणार यात शंका नाही. त्याचं हे एक्स्टेन्शन खासियत खेळियाची सुद्धा तितकीच सुंदर आहे. मार्क वॉ ची तुलना नेहमीच स्टीव्ह वॉ अन् सचिनशी केली गेली. भारतात जसे द्रविड - लक्ष्मण सचिनच्या छायेत झाकोळले गेले, तसं काहीसं. मार्क वॉ बाबत आठवतो त्याचा शांत समाधानी चेहरा, स्लीपमध्ये कॅच घेण्यासाठी घेतलेला स्टांस, अर्धशतक, शतक, विजयाचं संयत सेलिब्रेशन. जन्टलमंस गेम नाव सार्थ करणाऱ्या खेळाडूंपैकी एक.

जेपी माॅर्गन नाव वाचून लेख वाचायला आलो आणि निराशा झाली नाही. बाकी मार्क वाॅच्या बाबतीत केलेली सगळी निरिक्षणे खासच.

मार्क वॉ आणि डेमियन मार्टिन अत्यंत आवडते ऑसी बॅट्समन. लेख अतिशय आवडला.

त्याचे करियर अजून चांगले व्हायला आणि लाम्बायला हवे होते २००२ पासून त्याचे करियर फार वाईट पद्धतीने संपले अशा पद्धतीने संपायला नको होते ऑसी बोर्डाने ऍशेस टेस्ट साठी वगळल्याने त्याने निवृत्ती जाहीर केली २८/१०/२००२ फार हळहळ आणि रुखरुख वाटते त्याच्याकडे बघून lazy elegance हे विशेषण शेवटी महागातच पडले सगळ्या वांड मुलांमध्ये एखादा शांत sincere scholar मुलगा कसा लगेच लक्ष वेधून घेतो तसे इतर ऑसीज मध्ये तो नेहमी लक्ष वेधून घेतो

एबीडी वर पण एक होऊन जाऊद्या की.

काल तुनळीवर सचिनचे ऑस्ट्रेलियातील १४८ (तीच मॅच ज्यात शास्त्री ने द्विशतक केले होते) बघत होतो.... त्यात मार्क वॉ मिडियम पेस बॉलिंग करताना दिसला.... अजिबात आठवत नाही कधी त्याला मिडियम पेस टाकताना पाहिल्याचं.. नेहमी मार्क वॉ फक्त ऑफ स्पिनच टाकायचा असे वाटत होते .....

वा!

मी एकटाच, हातामदी शबनम बॅग (दिलदार पत्रकार अनिरुद्ध घाडगे स्टाईल), त्यात काही सर्टिफिकेट्स, अन बारावीची मार्कशीट, एक्दम सुमडीत लपवत, गव्हर्मेंट अभियांत्रिकी कॉलेज अमरावती, मंदील ऍडमिशन हॉलमध्ये शे, दोनशे पोट्ट्यांबरोबर उभा होतो. कोणाबरोबर आई, त कोणाबरोबर बाबा, अन कोणाबरोबर ताई, त कोणाबरोबर दादा. मंग, मी काऊन एकटा? पळाला की नाई प्रश्न? काय लय डेअरिंगबाज होतो काय मी? की आईबापाचा लाडका नोतो? अस काहीच नाई ना रे भाऊ. दोन बहिणीच्या मागून आलेला मी, मी त कुलदिपक. दहावीले भेटले ना चांगले मार्क. मंग काय बाबा खूष, पोटयले बटे डॉक्टरत करतोच, आईपण, माया सोन्याला काय खाऊ घालू, अन काय नाई, आईचात लाळ लईच वेगळा असतो ना रे बा. मी पण तोपर्यंत, काय मार्क मिळाले म्हणून, चण्याच्या झाडावरच नाही, तर पार ढगात जाऊन पोहोचलो होतो. अकरावीले काय अभ्यास करतात काबे? आता डायरेक्ट बारावीच मोडून काढतो लेकले. आजूबाजूला असलेलेल्या सगळ्यांकडे पाहत, “हूं.. हा काय बे हुशार, आपल्याले तर डिस्टिन्शन हाय.” अस मनातच बोलाच. बारावीले होतो तरी ढगांतुन उतराचं नाव नाई. त्यात आपल्या बाबाले आत्मविश्वास लै, पोट्याले जनरल सायन्स दिले म्हणजे कस, डॉक्टर नाय तर इंजिनिअर तर हायच. बर ह्यात अजून एक भर म्हणजे, दहावी नंतर कोवळ्या ओठांवर मिश्या फुटाले लागल्या होत्या, मंग काय, या वयात पिच्चरचा शौक लागणार नाही, त मी तरुण कसला? नेमका त्या टायमाले एक्दम नवीन हिरो शाहरुखखान, या हिरोचा, "डर" सिनेमा, थिएटर मध्ये धूम करून रायला होता. तसा माया आवडीचा हिरो बिग बी अन चॉकेलेटी हिरो आमिरखान (द परफेक्शनिस्ट). तरी “आपला दिल आधीपासून लय मोठा.” त्यात अजून एक हिरो मावणार नाई अस कधी शक्य होत का रे भाऊ? शाहरुखखान “बाजीगर” पिक्चर पासूनच, सुपरस्टार बनाच्या मार्गावर लागला होता, पण मले, अन मायासारख्या कित्येकाले, प्रेयसीचे नाव घेतांना अटकणारा ”क् क् क् क् क् क् ....... किरण." या त्याच्या सॉलिड डायलॉगने लय म्याट करून टाकलं होत. दिवसातून शंभरदा तरी, हे असं “क् क् ....... किरण” नामजप, मायासारखे भक्त कराले लागले होते.. अंगात काळा रेनकोट, रेनकोटची उभी कॉलर, डोळ्यावर प्रभात थिएटरच्या, रस्त्यासोमोरील गॉगलच्या हातगाडीवरून, चाळीस रुपयात घेतलेला काळाकुट्ट (एक्दम मोतीबिंदू झाल्यावर डॉक्टर देतात तसा) गॉगल घालून, हातात क्रिकेटची बॅट, नाय त मंग आईन, ताईच लक्ष नसतांना झाडू घेऊन, जशी काय ही आपली गिटार, असा आपला हुलीया करत "जादू तेरी नजर, खुशबू तेरा बदन” नाई त मंग, “तू मेरे सामने, मै तेरे सामने” अस गाण म्हणण्यात टाइम कसा जायचा समजतच नसे. "राहुल नाम तो सुना ही होगा" हा त्याचा अजून एक डायलॉग. मंग आरशापुढे जाऊन आपण पण “श्रीकांत, नाम तो सुना ही होगा” अस म्याटावाणी बोलाच (पायलत गल्लीच्या कोण्या काळ्या कुत्र्यान पण हे नाव कदी आईकल नोत. ...जाऊद्या.) शाहरुखचे सगळे केस, असे कशे समोर येते बे? मग आपण पण, तशी केसांची स्टाईल करू लागलो, फक्त मले सोडल तर, बाकीच्या सगळ्याले मी शाहरुख त नाई पण जॉनी लीव्हर नक्की वाटत असन. बाबा त मले कितीदा “अबे झिपऱ्या वाण्याच्या” म्हणून आवाज द्याचे. जनमल्यापासून माये केस कुरळे, बरोबर माया बाबासारखे, वादळ जरी आलं तरी, हू का चू न करणारे, ते कशे शाहरुखखानच्या केसासारखे सॉफ्ट आणि समोर येईल? अन तेव्हा केसांची स्ट्रेटनींगचा पण शोध कोणी लावला नोता .अशा या शाहरुखखानच्या जलव्याने, मी बारावीत हाय, हे पण मी भुललो होतो. अस करत, कधी बारवी आली आणि कधी गेली, मले समजलंच नाही. ते म्हणते ना "जा जा रे पेपर, मास्तर के पास, आयेगी दया तो करेगा पास" अशी आपली स्टेज आली होती. कोणी विचारल, “क्या रे, कैसा गया पेपर?” “कुछ नही यार, ये दरवाजे से आया, अन वो दरवाजे से गया." शॉर्टकट मध्ये सांगू त, या कुलदिपकान चांगलेच दिवे लावले, हे आतापर्यंत कम अकल्येच्या लोकाले पण समजल होत. बाबांच्या स्वप्नातला डॉक्टर, कंपाऊंडर बननेके भी लायक नाही था. लायक नही, नालायक है ये, अस स्वप्नं मोडल्यान बाबाले वाटलं असणं काय? काय माहीत!! बाबाचा, आईचा, राग त्याचा जागी बरोबरच होता अन तुमच्या प्रश्नाच उत्तर हेच "म्हणून मी, इंजिनिरिंग ऍडमिशनला एकटा उभा होतो.” बर मी माये लय गुणगान केले, पण, इतके पण कमी मार्क नव्हते रे भाऊ, त बारावीले फर्स्ट क्लास होता. मग नक्की किती टक्के पडले असणं? हे त कट्टपाने बाहुबली को क्यो मारा? या प्रश्नापेक्षाही पडलेला डेंजर प्रश्न, आता तुमच्यासाठी हाय. त फर्स्ट क्लासच्या दोन्ही बॉर्डरच्या अधात, मधात मी कोठेतरी बुचकळ्या खात होतो हे नक्की. मग त्याचा अंदाज किती अन काय लावायचा तो तुमचा तुम्ही लावा रे बावा. || सूचना || माया छोट्या दोस्तानो, तुम्ही जर चुकूनमाकून ही गोष्ट ऐकून रायले असान, तर कृपा करून माया अनुभवाले तुमचा बनवू नका. याले लॉकडाऊन काळातली एक गंमत जंमत गोष्ट समजा. तुम्ही लय हुशार, अन शहाणे. तसेच राहा, माय अनुकरण करू नका. धन्यवाद.

ऍडमिशन हॉलमदे, इकडे तिकडे पाहत, कोणी भेटते का एखादा तरी ओळखीचा दोस्त, माया शोध चालू होता. कस दिसण बे कोणी? हा त तिसरा राऊंड होता. सगळ्यांन, बारावीमदे केलेल्या मेहनतची चांगली बक्षीस घेऊन, आधीच दोन राऊंड खल्लास केले होते. आता उरल सुरलं, काई हाय का आपल्या नशिबात? का ते पण नाय? याचाच उत्तर शोधले, मी लई आस लावून, माया नंबरची वाट पाहत उभा होतो. अचानक एक लंबु , बारक, सावळस, थोड ओळखीच पोट्ट, त्याच्या बाबांबरोबर उभ दिसल. कशीतरी आपली ओळखी काढत. "कारे तू इकडं कसा?" म्या डेरिंग करून विचारल. "अरे पहिल्या राऊंड मध्ये, सीट भेटली ना, पण आवडीची नाही, म्हणून बदलते का पाहाले आलो." “असं का, बर बर” म्हणत थोबाड लपवत, मी तिथून कल्टी मारून, आपल्या जागेवर गुपचाप आलो. डावीकडे पायतो, त अजून एक ओळखीच लंबु, बारक, गोर, केस स्पाईक कट केल्यासारखे उभे, आपल्या बाबासोबत आलेल. या टायमाले, अजून कितीदा आपल्या तिसऱ्या राऊंडच्या, गोष्टीचा फुगा करून आपल्याच इज्जतीचा भाजीपाला कराचा? म्हणून म्या, दुरूनच त्याले स्माईल दिली. त्यान पण ओळख दाखवली. तितक्यांत, समोरच्या क्लर्कच्या टेबलावरून, माया नाव अन नंबरचा पुकारा झाला. मी गीतांजली एक्सप्रेस सारखा जोरात पळतच सुटलो, ते डायरेक्ट समोरच्या क्लर्कच्या टेबलापर्यंत. त्यान एक, एक सर्टिफिकेट् चेक कराचे, अन मी, चेहेरापाडून शरमेन, ते दाखवाच. “मार्कशिट” म्हणताच “काय लेका? एकदा झेरॉक्स लावली तरी, अजून अजून, काऊन मागून रायाला बे?“ म्या मनातच म्हटल, अन सुमडीत ठेवलेली माई, हीच ती दिवे लावलेली बारावीची मार्कशीट हळूच, पुढं पुढं सरकवाले लागलो. "अबे दे न बे, काय टाईमपास चालू आहे बे , दिसून नाय रायल का किती गर्दी हाय? दे लवकर, अन चल होय पुढ्च्या टेबलावर" त्यांचा त्या बोलण्यानं, माया चांगलाच सत्कार केला होता. बारावीच्या निकालानंतर, आता दिवसातून, तीनचारदा तरी माये अशे सत्कार व्हतच होते. पण मी काय आजच्या जमण्याचा? की जरा कोणी अपमान केला, की लगेच डिप्रेशन मदे जाईन? आता त, अशे खोचट बोलण्याचे बाण पचविण्यासाठी, म्या कर्णाच्या कवचासारखा कवचच, अंगावर घालून घेतलं होता. पुढच्या टेबलावर मायासमोर, अजून एक पोट्ट होत. मले लांबूनच, एका लई मोठ्या कागदावर, कॉलेजची नाव आणि त्याच्या समोर ब्रॅन्चचा कॉलम, अस अंधुक अंधुक चित्र दिसायले लागल होत. लय कॉलम आधीच क्रॉस मारले होते. तेच्यात बडनेरा कॉलेज मधील, सिविल इंजिनीरिंग ब्रॅन्चचा कॉलम खाली दिसला. बस रे भाऊ आता मले, माई मंजिल लय दूर नोती. मनात अचानक आनंदचे ढोल , ताशे वाजाले लागले होते. हीच, हाव हीच ब्रॅन्च मागायची बे. मनात, हेच पक्क पकडून ठेवलं होतं. आला, अन माया नंबर आला. "बोल रे, कुठची ब्रॅन्च?" तो रागीट, अन कामान परेशान असलेला आवाज माया कानावर पडला, अन दोन मिनिटाआधीच्या स्वप्नांतून, मले जाग आली. "सर, बडनेरा इंजिनीरिंग, सिव्हिल ब्रँच" एका मिनिटाचा विचार न करता, म्या बंदूकीतील सगळ्या गोळ्या झाडाव्या तशा जोशातच उत्तर देल. "ती शीट गेली ना बे, दिसत नाय काय क्रॉस झाली.” झाल, माया पायाखालची जमीन सरकली, पण तोल न जाऊ देता, लगेच मी, "अहो सर, आत्ता मी पायली ना?” मले एवढ्या लवकर हाराच नॊत. "गेली ना रे भाऊ, तुया समोरच ते पोट्ट, ते पाय त्याले भेटली ती शीट, तू चल बोल बर लवकर काय पायजे त तुले, नाय त निंग इथनं, टाईमपास नको करू " तो अजून जोरान ओरडून मले बोलला. "सर, अमरावतीत अजून काही? पाहणा सर, सर प्लीज." एक्दम भीक मांगणाऱ्या लोकांसारख माय बोलणं वाटू रायल होत. "नाहीनाबे , तू पायत पट्कन दुसरी शीट, की बोलवू पुढचा नंबर?" आत त तो अजूनच भडकला होता. "अकोला सिव्हील इंजिनीरिंग, अन चिखली सिव्हिल इंजिनीरिंग हाय, चल बोल लवकर." तो अजून मायावर खेकसला. आताज मी याच्याशी, अजून लपाछपी खेळत बसलो, त तेलई जाईन, अन तूपई जाईल, अन हाती धुपाटण येईन. धोबी का कुत्ता, ना घर का, ना घाट का असा माया कार्यक्रम होईन. आता इंजीनीरिंगचा पट्टा गळ्यात घालायचा च हाय, तर मग या घाटचा नाय, त त्या घाटचा, म्हणजे अकोल्याचा घालु. अजून फुकट टाईम पास न करता “सर, अकोला सिव्हिल एनिजिनीरिंग.” झाल, माया या वाक्याबरोबर शिक्कामोर्तब झाला, अन साहेबांन तो कॉलम माया नावान क्रॉस मारला. ऍडमिशन हॉलच्याबाहेर पडतांना, मले त्या बारक्या, लंबू, गोऱ्यागोमट्या स्पाईक केस असलेल्या, पोट्ट्याचा बाबानं आवाज दिला. मी एक्दम खुशीत, त्याचा बाबाजवळ गेलो. त्याचे बाबा पण लय गोरे, लंबू अन चेहऱ्यावर एक्दम शांती. मले हळू आवाजात म्हणाले. "का रे, भेटली का शीट?” “हो काका” मग मी, पाचदहा मिनिटाआधी मायासोबत झालेला सगळा सीन काकांले सांगतला. काकांनी "बर बर", म्हणत सगळ ऐकून घेतल. ख़ुशीतच माय लक्ष, त्या दुसऱ्या लंबू, सावळया पोराकडे पण गेल होत, पण भेटलेली शीट आवडली नाई म्हणून, बदलून घ्याले आलेला तो, अन माया रिकाम्या झोळीत, काय पळल ते घेऊन चालेला मी, मी त्याले दुरूनच स्माईल दिली. पण त्याचा चेहेरा अजून तसाच होता. मले काय भेटलं, काय नाय भेटल? हे समजायले, मले तेव्हा बहुतेक, तेव्हडी अक्कल आली नोती. पण काही पण असू दे, चिखलीले दोनशे किलोमीटर दूर गेल्यापेक्ष्या, अकोला नव्वद किलोमीटर, म्हणजे त्यातल्या त्यात जवळ समजून, मी इंजिनेरींगच्या रोडवर आपली गाडी सुरु करणार होतो. || सूचना || माया छोट्या दोस्तांनो, बघितल ना, माई काय हालत झाली ती? म्हूणन मजा करा, मस्ती करा, पण अभ्यास टाळू नका. मले लकीली किंवा अनलकीली ऍडमिशन भेटली. पण लक नेहमीच साथ देत नाई रे भाऊ. पण तुमची अभ्यासातली मेहनत, तुमाले, आयुष्याच्या कुठल्याही ऍडमिशनच्या पहिल्याच राऊंडमध्ये बक्षीस देईल, हे माय पक्क मत हाय. धन्यवाद.

चांगले लिहित आहात.. वाचतोय...

सा सं ना विनंती, चुकून प्रतिसादा मध्ये दोन भाग प्रकाशित झाले कृपया ते उडविता येईल का? श्रीकांत हरणे

वा!

मी एकटाच, हातामदी शबनम बॅग (दिलदार पत्रकार अनिरुद्ध घाडगे स्टाईल), त्यात काही सर्टिफिकेट्स, अन बारावीची मार्कशीट, एक्दम सुमडीत लपवत, गव्हर्मेंट अभियांत्रिकी कॉलेज अमरावती, मंदील ऍडमिशन हॉलमध्ये शे, दोनशे पोट्ट्यांबरोबर उभा होतो. कोणाबरोबर आई, त कोणाबरोबर बाबा, अन कोणाबरोबर ताई, त कोणाबरोबर दादा. मंग, मी काऊन एकटा? पळाला की नाई प्रश्न? काय लय डेअरिंगबाज होतो काय मी? की आईबापाचा लाडका नोतो? अस काहीच नाई ना रे भाऊ. दोन बहिणीच्या मागून आलेला मी, मी त कुलदिपक. दहावीले भेटले ना चांगले मार्क. मंग काय बाबा खूष, पोटयले बटे डॉक्टरत करतोच, आईपण, माया सोन्याला काय खाऊ घालू, अन काय नाई, आईचात लाळ लईच वेगळा असतो ना रे बा. मी पण तोपर्यंत, काय मार्क मिळाले म्हणून, चण्याच्या झाडावरच नाही, तर पार ढगात जाऊन पोहोचलो होतो. अकरावीले काय अभ्यास करतात काबे? आता डायरेक्ट बारावीच मोडून काढतो लेकले. आजूबाजूला असलेलेल्या सगळ्यांकडे पाहत, “हूं.. हा काय बे हुशार, आपल्याले तर डिस्टिन्शन हाय.” अस मनातच बोलाच. बारावीले होतो तरी ढगांतुन उतराचं नाव नाई. त्यात आपल्या बाबाले आत्मविश्वास लै, पोट्याले जनरल सायन्स दिले म्हणजे कस, डॉक्टर नाय तर इंजिनिअर तर हायच. बर ह्यात अजून एक भर म्हणजे, दहावी नंतर कोवळ्या ओठांवर मिश्या फुटाले लागल्या होत्या, मंग काय, या वयात पिच्चरचा शौक लागणार नाही, त मी तरुण कसला? नेमका त्या टायमाले एक्दम नवीन हिरो शाहरुखखान, या हिरोचा, "डर" सिनेमा, थिएटर मध्ये धूम करून रायला होता. तसा माया आवडीचा हिरो बिग बी अन चॉकेलेटी हिरो आमिरखान (द परफेक्शनिस्ट). तरी “आपला दिल आधीपासून लय मोठा.” त्यात अजून एक हिरो मावणार नाई अस कधी शक्य होत का रे भाऊ? शाहरुखखान “बाजीगर” पिक्चर पासूनच, सुपरस्टार बनाच्या मार्गावर लागला होता, पण मले, अन मायासारख्या कित्येकाले, प्रेयसीचे नाव घेतांना अटकणारा ”क् क् क् क् क् क् ....... किरण." या त्याच्या सॉलिड डायलॉगने लय म्याट करून टाकलं होत. दिवसातून शंभरदा तरी, हे असं “क् क् ....... किरण” नामजप, मायासारखे भक्त कराले लागले होते.. अंगात काळा रेनकोट, रेनकोटची उभी कॉलर, डोळ्यावर प्रभात थिएटरच्या, रस्त्यासोमोरील गॉगलच्या हातगाडीवरून, चाळीस रुपयात घेतलेला काळाकुट्ट (एक्दम मोतीबिंदू झाल्यावर डॉक्टर देतात तसा) गॉगल घालून, हातात क्रिकेटची बॅट, नाय त मंग आईन, ताईच लक्ष नसतांना झाडू घेऊन, जशी काय ही आपली गिटार, असा आपला हुलीया करत "जादू तेरी नजर, खुशबू तेरा बदन” नाई त मंग, “तू मेरे सामने, मै तेरे सामने” अस गाण म्हणण्यात टाइम कसा जायचा समजतच नसे. "राहुल नाम तो सुना ही होगा" हा त्याचा अजून एक डायलॉग. मंग आरशापुढे जाऊन आपण पण “श्रीकांत, नाम तो सुना ही होगा” अस म्याटावाणी बोलाच (पायलत गल्लीच्या कोण्या काळ्या कुत्र्यान पण हे नाव कदी आईकल नोत. ...जाऊद्या.) शाहरुखचे सगळे केस, असे कशे समोर येते बे? मग आपण पण, तशी केसांची स्टाईल करू लागलो, फक्त मले सोडल तर, बाकीच्या सगळ्याले मी शाहरुख त नाई पण जॉनी लीव्हर नक्की वाटत असन. बाबा त मले कितीदा “अबे झिपऱ्या वाण्याच्या” म्हणून आवाज द्याचे. जनमल्यापासून माये केस कुरळे, बरोबर माया बाबासारखे, वादळ जरी आलं तरी, हू का चू न करणारे, ते कशे शाहरुखखानच्या केसासारखे सॉफ्ट आणि समोर येईल? अन तेव्हा केसांची स्ट्रेटनींगचा पण शोध कोणी लावला नोता .अशा या शाहरुखखानच्या जलव्याने, मी बारावीत हाय, हे पण मी भुललो होतो. अस करत, कधी बारवी आली आणि कधी गेली, मले समजलंच नाही. ते म्हणते ना "जा जा रे पेपर, मास्तर के पास, आयेगी दया तो करेगा पास" अशी आपली स्टेज आली होती. कोणी विचारल, “क्या रे, कैसा गया पेपर?” “कुछ नही यार, ये दरवाजे से आया, अन वो दरवाजे से गया." शॉर्टकट मध्ये सांगू त, या कुलदिपकान चांगलेच दिवे लावले, हे आतापर्यंत कम अकल्येच्या लोकाले पण समजल होत. बाबांच्या स्वप्नातला डॉक्टर, कंपाऊंडर बननेके भी लायक नाही था. लायक नही, नालायक है ये, अस स्वप्नं मोडल्यान बाबाले वाटलं असणं काय? काय माहीत!! बाबाचा, आईचा, राग त्याचा जागी बरोबरच होता अन तुमच्या प्रश्नाच उत्तर हेच "म्हणून मी, इंजिनिरिंग ऍडमिशनला एकटा उभा होतो.” बर मी माये लय गुणगान केले, पण, इतके पण कमी मार्क नव्हते रे भाऊ, त बारावीले फर्स्ट क्लास होता. मग नक्की किती टक्के पडले असणं? हे त कट्टपाने बाहुबली को क्यो मारा? या प्रश्नापेक्षाही पडलेला डेंजर प्रश्न, आता तुमच्यासाठी हाय. त फर्स्ट क्लासच्या दोन्ही बॉर्डरच्या अधात, मधात मी कोठेतरी बुचकळ्या खात होतो हे नक्की. मग त्याचा अंदाज किती अन काय लावायचा तो तुमचा तुम्ही लावा रे बावा. || सूचना || माया छोट्या दोस्तानो, तुम्ही जर चुकूनमाकून ही गोष्ट ऐकून रायले असान, तर कृपा करून माया अनुभवाले तुमचा बनवू नका. याले लॉकडाऊन काळातली एक गंमत जंमत गोष्ट समजा. तुम्ही लय हुशार, अन शहाणे. तसेच राहा, माय अनुकरण करू नका. धन्यवाद.

ऍडमिशन हॉलमदे, इकडे तिकडे पाहत, कोणी भेटते का एखादा तरी ओळखीचा दोस्त, माया शोध चालू होता. कस दिसण बे कोणी? हा त तिसरा राऊंड होता. सगळ्यांन, बारावीमदे केलेल्या मेहनतची चांगली बक्षीस घेऊन, आधीच दोन राऊंड खल्लास केले होते. आता उरल सुरलं, काई हाय का आपल्या नशिबात? का ते पण नाय? याचाच उत्तर शोधले, मी लई आस लावून, माया नंबरची वाट पाहत उभा होतो. अचानक एक लंबु , बारक, सावळस, थोड ओळखीच पोट्ट, त्याच्या बाबांबरोबर उभ दिसल. कशीतरी आपली ओळखी काढत. "कारे तू इकडं कसा?" म्या डेरिंग करून विचारल. "अरे पहिल्या राऊंड मध्ये, सीट भेटली ना, पण आवडीची नाही, म्हणून बदलते का पाहाले आलो." “असं का, बर बर” म्हणत थोबाड लपवत, मी तिथून कल्टी मारून, आपल्या जागेवर गुपचाप आलो. डावीकडे पायतो, त अजून एक ओळखीच लंबु, बारक, गोर, केस स्पाईक कट केल्यासारखे उभे, आपल्या बाबासोबत आलेल. या टायमाले, अजून कितीदा आपल्या तिसऱ्या राऊंडच्या, गोष्टीचा फुगा करून आपल्याच इज्जतीचा भाजीपाला कराचा? म्हणून म्या, दुरूनच त्याले स्माईल दिली. त्यान पण ओळख दाखवली. तितक्यांत, समोरच्या क्लर्कच्या टेबलावरून, माया नाव अन नंबरचा पुकारा झाला. मी गीतांजली एक्सप्रेस सारखा जोरात पळतच सुटलो, ते डायरेक्ट समोरच्या क्लर्कच्या टेबलापर्यंत. त्यान एक, एक सर्टिफिकेट् चेक कराचे, अन मी, चेहेरापाडून शरमेन, ते दाखवाच. “मार्कशिट” म्हणताच “काय लेका? एकदा झेरॉक्स लावली तरी, अजून अजून, काऊन मागून रायाला बे?“ म्या मनातच म्हटल, अन सुमडीत ठेवलेली माई, हीच ती दिवे लावलेली बारावीची मार्कशीट हळूच, पुढं पुढं सरकवाले लागलो. "अबे दे न बे, काय टाईमपास चालू आहे बे , दिसून नाय रायल का किती गर्दी हाय? दे लवकर, अन चल होय पुढ्च्या टेबलावर" त्यांचा त्या बोलण्यानं, माया चांगलाच सत्कार केला होता. बारावीच्या निकालानंतर, आता दिवसातून, तीनचारदा तरी माये अशे सत्कार व्हतच होते. पण मी काय आजच्या जमण्याचा? की जरा कोणी अपमान केला, की लगेच डिप्रेशन मदे जाईन? आता त, अशे खोचट बोलण्याचे बाण पचविण्यासाठी, म्या कर्णाच्या कवचासारखा कवचच, अंगावर घालून घेतलं होता. पुढच्या टेबलावर मायासमोर, अजून एक पोट्ट होत. मले लांबूनच, एका लई मोठ्या कागदावर, कॉलेजची नाव आणि त्याच्या समोर ब्रॅन्चचा कॉलम, अस अंधुक अंधुक चित्र दिसायले लागल होत. लय कॉलम आधीच क्रॉस मारले होते. तेच्यात बडनेरा कॉलेज मधील, सिविल इंजिनीरिंग ब्रॅन्चचा कॉलम खाली दिसला. बस रे भाऊ आता मले, माई मंजिल लय दूर नोती. मनात अचानक आनंदचे ढोल , ताशे वाजाले लागले होते. हीच, हाव हीच ब्रॅन्च मागायची बे. मनात, हेच पक्क पकडून ठेवलं होतं. आला, अन माया नंबर आला. "बोल रे, कुठची ब्रॅन्च?" तो रागीट, अन कामान परेशान असलेला आवाज माया कानावर पडला, अन दोन मिनिटाआधीच्या स्वप्नांतून, मले जाग आली. "सर, बडनेरा इंजिनीरिंग, सिव्हिल ब्रँच" एका मिनिटाचा विचार न करता, म्या बंदूकीतील सगळ्या गोळ्या झाडाव्या तशा जोशातच उत्तर देल. "ती शीट गेली ना बे, दिसत नाय काय क्रॉस झाली.” झाल, माया पायाखालची जमीन सरकली, पण तोल न जाऊ देता, लगेच मी, "अहो सर, आत्ता मी पायली ना?” मले एवढ्या लवकर हाराच नॊत. "गेली ना रे भाऊ, तुया समोरच ते पोट्ट, ते पाय त्याले भेटली ती शीट, तू चल बोल बर लवकर काय पायजे त तुले, नाय त निंग इथनं, टाईमपास नको करू " तो अजून जोरान ओरडून मले बोलला. "सर, अमरावतीत अजून काही? पाहणा सर, सर प्लीज." एक्दम भीक मांगणाऱ्या लोकांसारख माय बोलणं वाटू रायल होत. "नाहीनाबे , तू पायत पट्कन दुसरी शीट, की बोलवू पुढचा नंबर?" आत त तो अजूनच भडकला होता. "अकोला सिव्हील इंजिनीरिंग, अन चिखली सिव्हिल इंजिनीरिंग हाय, चल बोल लवकर." तो अजून मायावर खेकसला. आताज मी याच्याशी, अजून लपाछपी खेळत बसलो, त तेलई जाईन, अन तूपई जाईल, अन हाती धुपाटण येईन. धोबी का कुत्ता, ना घर का, ना घाट का असा माया कार्यक्रम होईन. आता इंजीनीरिंगचा पट्टा गळ्यात घालायचा च हाय, तर मग या घाटचा नाय, त त्या घाटचा, म्हणजे अकोल्याचा घालु. अजून फुकट टाईम पास न करता “सर, अकोला सिव्हिल एनिजिनीरिंग.” झाल, माया या वाक्याबरोबर शिक्कामोर्तब झाला, अन साहेबांन तो कॉलम माया नावान क्रॉस मारला. ऍडमिशन हॉलच्याबाहेर पडतांना, मले त्या बारक्या, लंबू, गोऱ्यागोमट्या स्पाईक केस असलेल्या, पोट्ट्याचा बाबानं आवाज दिला. मी एक्दम खुशीत, त्याचा बाबाजवळ गेलो. त्याचे बाबा पण लय गोरे, लंबू अन चेहऱ्यावर एक्दम शांती. मले हळू आवाजात म्हणाले. "का रे, भेटली का शीट?” “हो काका” मग मी, पाचदहा मिनिटाआधी मायासोबत झालेला सगळा सीन काकांले सांगतला. काकांनी "बर बर", म्हणत सगळ ऐकून घेतल. ख़ुशीतच माय लक्ष, त्या दुसऱ्या लंबू, सावळया पोराकडे पण गेल होत, पण भेटलेली शीट आवडली नाई म्हणून, बदलून घ्याले आलेला तो, अन माया रिकाम्या झोळीत, काय पळल ते घेऊन चालेला मी, मी त्याले दुरूनच स्माईल दिली. पण त्याचा चेहेरा अजून तसाच होता. मले काय भेटलं, काय नाय भेटल? हे समजायले, मले तेव्हा बहुतेक, तेव्हडी अक्कल आली नोती. पण काही पण असू दे, चिखलीले दोनशे किलोमीटर दूर गेल्यापेक्ष्या, अकोला नव्वद किलोमीटर, म्हणजे त्यातल्या त्यात जवळ समजून, मी इंजिनेरींगच्या रोडवर आपली गाडी सुरु करणार होतो. || सूचना || माया छोट्या दोस्तांनो, बघितल ना, माई काय हालत झाली ती? म्हूणन मजा करा, मस्ती करा, पण अभ्यास टाळू नका. मले लकीली किंवा अनलकीली ऍडमिशन भेटली. पण लक नेहमीच साथ देत नाई रे भाऊ. पण तुमची अभ्यासातली मेहनत, तुमाले, आयुष्याच्या कुठल्याही ऍडमिशनच्या पहिल्याच राऊंडमध्ये बक्षीस देईल, हे माय पक्क मत हाय. धन्यवाद.

चांगले लिहित आहात.. वाचतोय...

सा सं ना विनंती, चुकून प्रतिसादा मध्ये दोन भाग प्रकाशित झाले कृपया ते उडविता येईल का? श्रीकांत हरणे

जबरदस्त सीरिज आहे ....

मी पहिले काही भाग पाहिलेत ... आत्ता बघणार पूर्ण !

मुनी तुम्ही छान छान वेब सिरीज सुचवता. पल्याडला तुम्ही मला अल्टर्ड कार्बन सुचवली होती, तीचा पहिला सिझन पाहिला आणि आवडला देखील. दुसरा सिझन डाउनलोड मारुन ठेवला आहे, अजुन हवा तसा निवांतपणा मिळाला नसल्याने अजुन पाहणे बाकी आहे. अश्याच वेब सिरीज सुचवत रहा.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Tu Hi Haqeeqat... :- Tum Mile

बघतो आहे सध्या

प्राईम वरील "अपलोड" पाहिलाय कोणी ? https://www.imdb.com/title/tt7826376/

अफलातुन सिरीज आहे.मजा आली बघायला… अजुन एखादा सिजन हवा होता. थोडक्यात आटोपलि आहे.

ओक्के! ब्लॅक मिरर नाबाची एक वेब सिरीज होती, त्यात एक अशीच गोष्ट होती. consciousness ला डिजीटाइझ करून चिप मधे स्टोअर करायचे आणि चीप नवीन शरीरात टाकायची. - (डिजीटल) सोकाजी

जबरदस्त सीरिज आहे ....

मी पहिले काही भाग पाहिलेत ... आत्ता बघणार पूर्ण !

मुनी तुम्ही छान छान वेब सिरीज सुचवता. पल्याडला तुम्ही मला अल्टर्ड कार्बन सुचवली होती, तीचा पहिला सिझन पाहिला आणि आवडला देखील. दुसरा सिझन डाउनलोड मारुन ठेवला आहे, अजुन हवा तसा निवांतपणा मिळाला नसल्याने अजुन पाहणे बाकी आहे. अश्याच वेब सिरीज सुचवत रहा.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Tu Hi Haqeeqat... :- Tum Mile

बघतो आहे सध्या

प्राईम वरील "अपलोड" पाहिलाय कोणी ? https://www.imdb.com/title/tt7826376/

अफलातुन सिरीज आहे.मजा आली बघायला… अजुन एखादा सिजन हवा होता. थोडक्यात आटोपलि आहे.

ओक्के! ब्लॅक मिरर नाबाची एक वेब सिरीज होती, त्यात एक अशीच गोष्ट होती. consciousness ला डिजीटाइझ करून चिप मधे स्टोअर करायचे आणि चीप नवीन शरीरात टाकायची. - (डिजीटल) सोकाजी

पॉंटींग कधी आवडला नाही पण लेख आवडला. पुल म्हटले कि मला सचिनचा कॅडिकला मारलेला अफलातुन पुलच आठवतो. https://www.youtube.com/watch?v=mZ9E81QkbLs

भन्नाट! पाहिल्या क्लिप्स. पंटरचे २००३ च्या फायनल मधले पुल्स आठवतात. बहुधा ५०-६० रन्स त्याने यातूनच केले. आपलेही पब्लिक त्याला मस्तपैकी शॉर्ट बॉल्स देत राहिले.

पाँटींग त्याच्या खडूस अन् मुजोरपणामुळे कधी आवडला नाही. पण तो खेळत अप्रतीमच असे. पण लेख फार थोडक्यात आटोपला असं वाटलं! :-)

पहिल्या तीन प्रतिसादाशी सहमत. . लेख वाचता वाचता २००३ची फायनल आठवली. त्या एका सामन्यामुळे पाँटिंग कधीच आवडला नाही. (जसं १९९९ च्या एका सामन्यामध्ये ओलोंगा व्हिलन झाला). आणि लेख लईच आवरता घेतला. रिकी पाँटिंग याच्या चारपट मोठ्या लेखाची अपेक्षा होती. कदाचित पाँटिंग च्या पुल पुरता मर्यादित ठेवल्याने छोटा वाटत असावा. ता. क. क्लिप पाहिली. भन्नाट पुल शॉट्स आहेत. एकदाही पाँटिंगने विशेष प्रयत्न केल्याचे जाणवत नाही, इतक्या सहज मारलेत! एकदम दिमाखदार, रुबाबदार, शॉट्स!!

'कर्नल' दिलीप वेंगसरकरचे पुल अफलातून होते. त्याचा फलंदाजीचा पवित्रा ('स्टान्स') बेजोड होता. (या स्टान्स चा पूर्णाकृती पुतळा लॉर्डसवर आहे. तो बघून डोळ्यांचे पारणे फिटते). या ध्वनिचित्रफितीत १:४५ नंतर कर्नलचा एक अप्रतिम पुल बघता येईलः

मस्त... क्लिप्स /फोटो दिसले नाहीत म्हणून निराशा झाली.. पण लेखन मस्तच..

माझ्यामते सर्वात अप्रतिम पुल म्हणज २००३ मध्ये वर्ल्डकप भारत विरुद्ध इंग्लंड, सचिन ना caddic ला मारलेला पुल... अहाहा किती वेळा बघितला तरी परत बघावासा वाटतो https://youtu.be/mZ9E81QkbLs

अर्र, लिंक योगेशुंनी already दिली आहे... अप्रतिम फॉर्म मध्ये होता सचिन 2००३ मध्ये.. वर्ल्डकप jinkayla हवा होता

नेहमीप्रमाणेच लेख आवडला (जरी पाँटिंग कधीच आवडला नाही तरी) आपल्या रोहित शर्माचा पुल पाँटंगपेक्षा भारी वाटतो (कदाचित पंटर अजिबात आवडत नसल्यानेही असेल). पण फ्रंट फुट पुल शर्मा मस्त मारतो, चिकार वेळ आहे त्याच्याकडे असे नेहमी वाटते.

पण सचिनच्या भात्यात "डायव्हर्सीटी" एकंदरीत भरपूर असल्यामुळे पूल वगैरे बद्दल त्याचं अप्रूप वाटत नाही म्हणजे बघा सचिननं कॅडिकला उत्तम पूल केलं म्हणे पर्यंत हा गडी कोणाला तरी धरून दर्शकांच्या डोळ्यांचे पारणे फेडणारे उत्तम ड्राईव्ह मारून मोकळा झाला असेल, सचिनच्या व्यक्तिमत्त्वाशी एक शॉट जोडता येत नाही, पंटरच्या केसमध्ये पूल जोडता येतो पंटर मुजोर अन् हलकट होता ह्यावर अर्थात दुमत नाही पण ह्याचे हेच शॉट्स अन् खेळ २००३ फायनलमध्ये पाहून "पाँटिंग च्या फळीत स्प्रिंग असल्याचे" प्रवाद प्रसिद्ध झाले होते.

पॉंटींग कधी आवडला नाही पण लेख आवडला. पुल म्हटले कि मला सचिनचा कॅडिकला मारलेला अफलातुन पुलच आठवतो. https://www.youtube.com/watch?v=mZ9E81QkbLs

भन्नाट! पाहिल्या क्लिप्स. पंटरचे २००३ च्या फायनल मधले पुल्स आठवतात. बहुधा ५०-६० रन्स त्याने यातूनच केले. आपलेही पब्लिक त्याला मस्तपैकी शॉर्ट बॉल्स देत राहिले.

पाँटींग त्याच्या खडूस अन् मुजोरपणामुळे कधी आवडला नाही. पण तो खेळत अप्रतीमच असे. पण लेख फार थोडक्यात आटोपला असं वाटलं! :-)

पहिल्या तीन प्रतिसादाशी सहमत. . लेख वाचता वाचता २००३ची फायनल आठवली. त्या एका सामन्यामुळे पाँटिंग कधीच आवडला नाही. (जसं १९९९ च्या एका सामन्यामध्ये ओलोंगा व्हिलन झाला). आणि लेख लईच आवरता घेतला. रिकी पाँटिंग याच्या चारपट मोठ्या लेखाची अपेक्षा होती. कदाचित पाँटिंग च्या पुल पुरता मर्यादित ठेवल्याने छोटा वाटत असावा. ता. क. क्लिप पाहिली. भन्नाट पुल शॉट्स आहेत. एकदाही पाँटिंगने विशेष प्रयत्न केल्याचे जाणवत नाही, इतक्या सहज मारलेत! एकदम दिमाखदार, रुबाबदार, शॉट्स!!

'कर्नल' दिलीप वेंगसरकरचे पुल अफलातून होते. त्याचा फलंदाजीचा पवित्रा ('स्टान्स') बेजोड होता. (या स्टान्स चा पूर्णाकृती पुतळा लॉर्डसवर आहे. तो बघून डोळ्यांचे पारणे फिटते). या ध्वनिचित्रफितीत १:४५ नंतर कर्नलचा एक अप्रतिम पुल बघता येईलः

मस्त... क्लिप्स /फोटो दिसले नाहीत म्हणून निराशा झाली.. पण लेखन मस्तच..

माझ्यामते सर्वात अप्रतिम पुल म्हणज २००३ मध्ये वर्ल्डकप भारत विरुद्ध इंग्लंड, सचिन ना caddic ला मारलेला पुल... अहाहा किती वेळा बघितला तरी परत बघावासा वाटतो https://youtu.be/mZ9E81QkbLs

अर्र, लिंक योगेशुंनी already दिली आहे... अप्रतिम फॉर्म मध्ये होता सचिन 2००३ मध्ये.. वर्ल्डकप jinkayla हवा होता

नेहमीप्रमाणेच लेख आवडला (जरी पाँटिंग कधीच आवडला नाही तरी) आपल्या रोहित शर्माचा पुल पाँटंगपेक्षा भारी वाटतो (कदाचित पंटर अजिबात आवडत नसल्यानेही असेल). पण फ्रंट फुट पुल शर्मा मस्त मारतो, चिकार वेळ आहे त्याच्याकडे असे नेहमी वाटते.

पण सचिनच्या भात्यात "डायव्हर्सीटी" एकंदरीत भरपूर असल्यामुळे पूल वगैरे बद्दल त्याचं अप्रूप वाटत नाही म्हणजे बघा सचिननं कॅडिकला उत्तम पूल केलं म्हणे पर्यंत हा गडी कोणाला तरी धरून दर्शकांच्या डोळ्यांचे पारणे फेडणारे उत्तम ड्राईव्ह मारून मोकळा झाला असेल, सचिनच्या व्यक्तिमत्त्वाशी एक शॉट जोडता येत नाही, पंटरच्या केसमध्ये पूल जोडता येतो पंटर मुजोर अन् हलकट होता ह्यावर अर्थात दुमत नाही पण ह्याचे हेच शॉट्स अन् खेळ २००३ फायनलमध्ये पाहून "पाँटिंग च्या फळीत स्प्रिंग असल्याचे" प्रवाद प्रसिद्ध झाले होते.

चला, चावट कुठले

म्हणजे भांडणं नऊनंतर नसतात?

स्माइली?

=)) आमचे एक मित्रही असेच कायम यमकात बोलत असतात.

चला, चावट कुठले

म्हणजे भांडणं नऊनंतर नसतात?

स्माइली?

=)) आमचे एक मित्रही असेच कायम यमकात बोलत असतात.

ह्या गोष्टीला अशीही कलाटणी मिळेल असं वाटलं नव्हतं. जबरदस्त एकदम.

बाबौ !

बाबौ !

जव्हेरभाऊ अ‍ॅट हीज बेश्ट... कीपीटप! सं - दी - प

वाचताना मला प्रश्न पडला होता की नक्की मिपा ओपन केलंय का ? पण , आई शप्पथ !! शेवटी जबरी धक्का .

कसल्ले खतरी आहे हे . लै भारी. जव्हेरभाउ

मस्त ..

मिपा वयात आलंय. पण कथेची कलाटणी अगदीच टिपिकल आहे. :)

होय सगा, आता जव्हेरभाऊंच्या कथा वाचुन शेवट काय होणार याचा थोडा अंदाज येतो.

जबरदस्त !

लॉक डाऊन सार्थकी लागला ! जव्हेर भौ _/\_

खास जव्हेरगंज कलाटणी! अप्रतिम!

बाकी हिचं नाव शितली ठेवायला पाहिजे होतं. लई याद येते शितलीची.

मिपावर हैदोस नावाचा धागा पाहून जरा गडबडलो, पण लेखकाचे नाव वाचून सावरलो. कथा वाचायला सुरुवात केल्यावर परत हडबडलो. पण शेवटची गुगली पार दोन पाय अन् ब्याटच्या मधून स्टंपवर बॉल आदळावा तशी...

जव्हेरशेठ जबरी कथा..

ह्यामुळेच मला भुतकथा आणि भुतसिनेमे आवडत नाहित. नायक नायकिणीचा प्रेमालाप रंगात यायच्या अगोदरच रसभंग करुन टाकते मेले भुत. थोडं उशीरा स्वत:च्या असण्याची जाणिव करुन दिली असती तर अनेक शक्यतांचा जन्म होऊ शकत होता.

लॉकडाऊनच्या काळात जरा अशी कथा बरे वाटते. चांगली कथा. आवडली. -दिलीप बिरुटे

जबरदस्त जव्हेरभाई! ललना डोळ्यांसमोर उभी राहिली

काय ती शब्दसंपदा अन काय ते अश्लील तरीही बीभत्स न वाटणारे लिहायची कला कलीजा खल्लास भाई!.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

_/\_

कितीतरी दिवसानंतर हैदोस आठवले. होस्टेल संपल्यापासून बंदच झाले होते. शेवटी काहीतरी भूताचा मामला असणार याचा अंदाज आला होता. नक्की भूत कोण असेल हे समजत नव्हते. पुढच्या वेळेला तुमच्या अशाच एखाद्या कथेत पुरुषाला भूत बनवा.

जव्हेरभौ स्टाईल कथा. आवडली. एक निरिक्षण आहे. एकाही स्त्री आयडीने प्रतिसाद दिला नाही आहे कथेला.!

कलाटणी तर भारी आहेच! पण मधले पंचेस पण जबरी! _/\_

मस्त कथा!

भारी लिहिली आहे...जव्हेरभाऊ मस्त लिखाण!

ह्या गोष्टीला अशीही कलाटणी मिळेल असं वाटलं नव्हतं. जबरदस्त एकदम.

बाबौ !

बाबौ !

जव्हेरभाऊ अ‍ॅट हीज बेश्ट... कीपीटप! सं - दी - प

वाचताना मला प्रश्न पडला होता की नक्की मिपा ओपन केलंय का ? पण , आई शप्पथ !! शेवटी जबरी धक्का .

कसल्ले खतरी आहे हे . लै भारी. जव्हेरभाउ

मस्त ..

मिपा वयात आलंय. पण कथेची कलाटणी अगदीच टिपिकल आहे. :)

होय सगा, आता जव्हेरभाऊंच्या कथा वाचुन शेवट काय होणार याचा थोडा अंदाज येतो.

जबरदस्त !

लॉक डाऊन सार्थकी लागला ! जव्हेर भौ _/\_

खास जव्हेरगंज कलाटणी! अप्रतिम!

बाकी हिचं नाव शितली ठेवायला पाहिजे होतं. लई याद येते शितलीची.

मिपावर हैदोस नावाचा धागा पाहून जरा गडबडलो, पण लेखकाचे नाव वाचून सावरलो. कथा वाचायला सुरुवात केल्यावर परत हडबडलो. पण शेवटची गुगली पार दोन पाय अन् ब्याटच्या मधून स्टंपवर बॉल आदळावा तशी...

जव्हेरशेठ जबरी कथा..

ह्यामुळेच मला भुतकथा आणि भुतसिनेमे आवडत नाहित. नायक नायकिणीचा प्रेमालाप रंगात यायच्या अगोदरच रसभंग करुन टाकते मेले भुत. थोडं उशीरा स्वत:च्या असण्याची जाणिव करुन दिली असती तर अनेक शक्यतांचा जन्म होऊ शकत होता.

लॉकडाऊनच्या काळात जरा अशी कथा बरे वाटते. चांगली कथा. आवडली. -दिलीप बिरुटे

जबरदस्त जव्हेरभाई! ललना डोळ्यांसमोर उभी राहिली

काय ती शब्दसंपदा अन काय ते अश्लील तरीही बीभत्स न वाटणारे लिहायची कला कलीजा खल्लास भाई!.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

त्या घरमालकाने थोडी घाईच केली. काही महिने थांबला असता तर आपल्याला, द मा मिरासदारांना टांंग मारून झालेला भुताचा जन्म बघायला मिळाला असता.

_/\_

कितीतरी दिवसानंतर हैदोस आठवले. होस्टेल संपल्यापासून बंदच झाले होते. शेवटी काहीतरी भूताचा मामला असणार याचा अंदाज आला होता. नक्की भूत कोण असेल हे समजत नव्हते. पुढच्या वेळेला तुमच्या अशाच एखाद्या कथेत पुरुषाला भूत बनवा.

जव्हेरभौ स्टाईल कथा. आवडली. एक निरिक्षण आहे. एकाही स्त्री आयडीने प्रतिसाद दिला नाही आहे कथेला.!

कलाटणी तर भारी आहेच! पण मधले पंचेस पण जबरी! _/\_

मस्त कथा!

भारी लिहिली आहे...जव्हेरभाऊ मस्त लिखाण!

हाहाहा. कित्ती दिवसांनी हिकडं येणं केलंत राव.

कित्ती दिवसांनी बातमी आली जव्हेरभौ. बाकी सगळ ठीकाय ना? सं - दी - प

झक्कास लिवलंय, जव्हेर भाऊ.. आम्हीपण सकाळी सात वाजता अतिनील किरणांमुळे उपग्रहातून सुटणारा वायू, जो फक्त भारतदेशावर पसरणार होता, तो बघायला गॅलरीत यायचा मन्सुबा केला होता.. पण अलार्म नाही लावला स्साला. एका ऐतिहासिक क्षणाला (जे आजकाल दर दोन दिवसांनी येतात) मुकल्याची खंत करत पांघरुण ओढून झोपत राहीलो मग..

हॅ हॅ हॅ लय भारी. मिरासदारांची आठवण झाली

रीपोर्ट भारी लिवलाय पैजारबुवा,

मस्त!

लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

येणं केलं भाऊसायेब.. मी काल रात्रीच वैतागून चार ग्रुप सोडलेत. उपग्रह, विमान, औषध, अमावस्या, डोकं फिरल नायतर काय! बातम्या, इंटरनेट, मिपा, व्हॉटसअप, हापिसतला (ई)मेल, दुसरा विषयच नाय.

जव्हेरभाऊ, लैच भारी! आता तर 'ईमायनं' येण्याची खात्रीच पटली बरं का! :) - ('ईमायनं' येण्याची वाट बघणारा) सोकाजी

अक्षी वरचा सोत्रींचा प्रतिसाद 'चिटकवावासा' वाटतोय

झकास!!

आवडली गोष्ट मजेशीर

हाहाहा. कित्ती दिवसांनी हिकडं येणं केलंत राव.

कित्ती दिवसांनी बातमी आली जव्हेरभौ. बाकी सगळ ठीकाय ना? सं - दी - प

झक्कास लिवलंय, जव्हेर भाऊ.. आम्हीपण सकाळी सात वाजता अतिनील किरणांमुळे उपग्रहातून सुटणारा वायू, जो फक्त भारतदेशावर पसरणार होता, तो बघायला गॅलरीत यायचा मन्सुबा केला होता.. पण अलार्म नाही लावला स्साला. एका ऐतिहासिक क्षणाला (जे आजकाल दर दोन दिवसांनी येतात) मुकल्याची खंत करत पांघरुण ओढून झोपत राहीलो मग..

हॅ हॅ हॅ लय भारी. मिरासदारांची आठवण झाली

रीपोर्ट भारी लिवलाय पैजारबुवा,

मस्त!

लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

येणं केलं भाऊसायेब.. मी काल रात्रीच वैतागून चार ग्रुप सोडलेत. उपग्रह, विमान, औषध, अमावस्या, डोकं फिरल नायतर काय! बातम्या, इंटरनेट, मिपा, व्हॉटसअप, हापिसतला (ई)मेल, दुसरा विषयच नाय.

जव्हेरभाऊ, लैच भारी! आता तर 'ईमायनं' येण्याची खात्रीच पटली बरं का! :) - ('ईमायनं' येण्याची वाट बघणारा) सोकाजी

अक्षी वरचा सोत्रींचा प्रतिसाद 'चिटकवावासा' वाटतोय

झकास!!

आवडली गोष्ट मजेशीर