कविता

चार भिंतींच्या आड लावून कवाड मी करतो कविता .. विद्रोहाच्या...! खिडकीतून पाउस बघत आजिबात नाही भिजत मी करतो कविता.. पावसाच्या...! टेबल ल्यांम्पचा प्रकाश पंखा डोक्यावर मी करतो कविता लोडशेडिग वर...! अशी माझी संवेदना मी परीट घडीत जपतो अन् संवेदनशील कवि म्हणुन नावारुपास येतो.....!

शिवसेनेचा दसरा सोहळा निमित्ताने छोटा डॉन यांनी लिहीलेल्या लेखा वर अनेकांनी उद्धव आणि राज यांनी एकत्र काम करावे अशी अपेक्षा व्यक्त केली आहे. त्या सर्वांसाठी ही कविता समर्पित........!

येणार आज म्हणूनी, डंका पिटून गेले ते मेघ पावसाळी चोरून अंग गेले. चकवे दहा दिशांचे उसने हसून गेले वेळूत रानवारे फुंकून दंभ गेले. दिनरात वंचनेचे पेले भरून प्याले हिरवे पडाव त्यांचे करपून खाक झाले. कमळात सावल्यांच्या अडकून भृंग झाले कित्येक रामदासी कुळवंत रंक झाले.

( अनुवादीत. कवी--मजरू ) हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे एकावेळी शंभर शंभर उतरती गगनामधूनी तुझ्याच अंगावरती मोत्यापरी थेंब नभातूनी दमकत येती वा कभिन्न रात्री काजवे चमकती जसे पदरामधे शिरती तुफान वारे हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे जवळी बसून मला तू सुंदर दिसशी हाताच्या विळख्यात तू तस्वीर होशी जसे प्रतिबिंबामधे दिसती अनेक चेहरे हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे श्रीकृष्ण सामंत

कृतार्थ जोडी ==================== त्या तिकडच्या ग्रहमालेत एक सूर्य विझायला आलाय जळून जळून फुललेला निखारा अंमळ जरा पसरलाय. आतापर्यंत जळतच राहिलो आतापर्यंत जाळतच राहिलो मनातल्या मनात उजळणी करतोय गरगर फिरणारी पृथ्वी कौतुकाने पहातोय. त्याच्याच वयाची म्हातारी ती चाल तिची ही मंदावलीये खूप फिरले म्हणत तीही जरा टेकलीये तुझ्या भोवती फिरणारी मी ही भिंगरीच होते एक फेरा घेता घेता शेकडो वेळा गरगरले म्हणत कबुली देतीये. पिल्ल पाखरं उडून गेली त्यांनी त्यांची दिशा धरली कृतार्थ जोडी बोलतीये उरले सुरेल क्षण संगतीने जगतीये त्या तिकडच्या सूर्यमालेतली रात्र केव्हाच मागे पडलीये. ===================== स्वाती फड

आई जगात सगळीकडे जिचा निवास देवापुढे जिला आद्य स्थान प्रसिद्ध आहे जी जगाची राणी ती म्हणजे तुमची -माझी आई कधी डोळयातील अश्र होऊन भिजुन जाईल. कधी तलवारीची धार बनून चमकून जाईल. कधी ढगातून वीज होऊन गरजेल. तर कधी चंदन होऊन झिजेल. पण आपल्या पिल्ल्याच्या सुखासाठी झटेल अशी तुमची-माझी आई.......... तिची माया व्यापणार नाही सागरातील पाणी . तिची सर नाही अंधारातुन प्रकाशाकडे नेण्यार्‍या ज्योतीला तिच्या हदयाची उपमा नाही झाडावर उमललेल्या फुलाला ती जवळी नसते तेव्हा मोल वाटत तिच्या नसण्याचं सागरतील अमर्याद लाटांची गणना होईल पण आईचे ऋण ना फेडता येईल. अशी धन्य धन्य ती त

मी प्रेम केलय तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर या वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर संपुर्ण तन-मन-धन लावून तुला लिहिल मनातल्या विचाराना व्यासपीठ दिधल फक्त एका वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर लिहिन ही तुला वाचीन ही तुला आठवणीत साठवीन ही तुला तु फक्त एकदा हसून दाखव मला मी प्रेम केलय तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर या वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर सुरुवात ही तूच जीवन ही तूच शेवट ही तूच अशीच