मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

कविता

(वडा तळलाच आहे तर...)

चतुरंग ·

सत्यजित... 21/04/2017 - 00:41
खासंच जमले आहे हे खवय्या विडंबन! जरा घाईत पोस्टलेत का?की विडंबन म्हणून फारच लाईटली घेतलेत?अजून खुस-खुशीत,रस-रशीतपणे खुलवता आले असते सहज! मतल्यात, नका रांधू असे उसणे,मला खवळून खाऊ द्या.. नंतरच्या शेरात, मुलायम लागतो हलवा...(नुसताच खाल्ला तर!)पुरी कवळून खाऊ द्या! केक खाता येईल,काॅफी प्यावी लागेल! शेर ढेर! 'तर्री + करी'ने फिकेपणाच येईल! फिक्या,बेरंग खाण्याची कुठे उरते खूण मागे? तांबडी तेज तर्री..भाकरी मिसळून खाऊ द्या! खाऊ द्या या रदिफेस 'उधळून' हा काफिया न्याय देत नाही असे वाटते!'खवळून' पुन्हा वापरला असता तरी चालले असते! लस्सीच्या शेरांत वृत्त भंगते आहे! नको काजू?नको पिस्ते? पुरे डाएट,जाऊ द्या जरा आईस्क्रीम-लस्सी,मला मिसळून खाऊ द्या! असो!पण एक छान विडंबन दिलेत वाचायला! त्यातही माझ्या गझलेचे! हा अनुभव 'मिपा'वरच पहिल्यांदा अनुभवायला मिळाला! पण याआधीच्या एक-दोन रचना 'विडंबन' म्हणावे अश्याही वाटल्या नव्हत्या मला! हे विडंबन मात्र झक्कासंच!

चतुरंग 21/04/2017 - 21:34
मूळ विडंबन केवळ दहा मिनिटात केले होते. साफसफाई जरा अधिक करायला हवी होती हे खरे म्हणजे वृत्तभंग टाळता आला असता.... वृत्तबद्ध विडंबन, वानगीदाखल सुमंदारमालेतल्या एका गजलेचे हे विडंबन बघा ... http://www.misalpav.com/node/10819

वेल्लाभट 21/04/2017 - 11:56
आमची भर :) कसा यावा स्वाद गाडीचा घरातील भोजनाला हायजिनची घोर चिंता जरा नकळून खाऊ द्या होऊदे जेवण तुडुंब तडस लागू दे जराशी एक मोदक शेवटाचा जरा विव्हळून खाऊ द्या अन्न देव, भक्त आम्ही, सेवनातच पूजन भक्तिभावे घास घास जरा चघळून खाऊ द्या - वेल्लाभट

सत्यजित... 21/04/2017 - 00:41
खासंच जमले आहे हे खवय्या विडंबन! जरा घाईत पोस्टलेत का?की विडंबन म्हणून फारच लाईटली घेतलेत?अजून खुस-खुशीत,रस-रशीतपणे खुलवता आले असते सहज! मतल्यात, नका रांधू असे उसणे,मला खवळून खाऊ द्या.. नंतरच्या शेरात, मुलायम लागतो हलवा...(नुसताच खाल्ला तर!)पुरी कवळून खाऊ द्या! केक खाता येईल,काॅफी प्यावी लागेल! शेर ढेर! 'तर्री + करी'ने फिकेपणाच येईल! फिक्या,बेरंग खाण्याची कुठे उरते खूण मागे? तांबडी तेज तर्री..भाकरी मिसळून खाऊ द्या! खाऊ द्या या रदिफेस 'उधळून' हा काफिया न्याय देत नाही असे वाटते!'खवळून' पुन्हा वापरला असता तरी चालले असते! लस्सीच्या शेरांत वृत्त भंगते आहे! नको काजू?नको पिस्ते? पुरे डाएट,जाऊ द्या जरा आईस्क्रीम-लस्सी,मला मिसळून खाऊ द्या! असो!पण एक छान विडंबन दिलेत वाचायला! त्यातही माझ्या गझलेचे! हा अनुभव 'मिपा'वरच पहिल्यांदा अनुभवायला मिळाला! पण याआधीच्या एक-दोन रचना 'विडंबन' म्हणावे अश्याही वाटल्या नव्हत्या मला! हे विडंबन मात्र झक्कासंच!

चतुरंग 21/04/2017 - 21:34
मूळ विडंबन केवळ दहा मिनिटात केले होते. साफसफाई जरा अधिक करायला हवी होती हे खरे म्हणजे वृत्तभंग टाळता आला असता.... वृत्तबद्ध विडंबन, वानगीदाखल सुमंदारमालेतल्या एका गजलेचे हे विडंबन बघा ... http://www.misalpav.com/node/10819

वेल्लाभट 21/04/2017 - 11:56
आमची भर :) कसा यावा स्वाद गाडीचा घरातील भोजनाला हायजिनची घोर चिंता जरा नकळून खाऊ द्या होऊदे जेवण तुडुंब तडस लागू दे जराशी एक मोदक शेवटाचा जरा विव्हळून खाऊ द्या अन्न देव, भक्त आम्ही, सेवनातच पूजन भक्तिभावे घास घास जरा चघळून खाऊ द्या - वेल्लाभट
प्रेरणा? खायला कशाला हवी प्रेरणा?
कविता
विडंबन
गझल

तू येता

चांदणशेला ·
तू येता फुलांत गंध रुतला पाना फुलांत रानवारा नाचू लागला कंपने उठली अधरांच्या देहावरी सुखाचा हिंदोळा झुलतो ह्रदयावरी अधीर रातीचा रंग परि हसला तवं पंथावर झाले डोळे चांदण्यांचे चरणी दरवळे आभास स्पर्शांचे हूरहूर बावरी जाई वेटाळूनी जीवाला ओंजळीत मी चांदणे घेऊनी तुझ्या रेशमी केसांत माळूनी झाडाच्या डोईवर खेळतो चांद आपुला
कविता
कविता माझी

..........पाठीशी नाही.

अरूण गंगाधर कोर्डे ·
चालला मार्गावरूनी तो तोच माझा मार्ग आहे त्याच्याच पाठी चाललो मी तोच माझा दीप आहे दाखवी प्रकाश मजला राहुनी माझ्यापुढे पाठीचे संकट त्याने आधीच निवारलेले असे पाठराखण कशास हवी तो मार्गदर्शक असता जरी पाठच्या वारांची आता तमा न बाळगे मी तरी तव पावलावरी पाऊल ठेवुनी नि:शंक झालो मी उरी दर्शनाची आस माझी भागवी जन्मांतरी.
कविता
भावकविता

लॉन-वरचं लगीन!

अत्रुप्त आत्मा ·

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 20/04/2017 - 18:35
वा वा....काय सुंदर जमलिये हो कविता. लग्नाचा हंगाम आला की गुर्जींना कविता व्हायलाचं पाहिजे. रच्याकने त्या आइश्क्लिम वाल्या कार्ट्याला काही दिलतं की नाही ;)!!

यशोधरा 20/04/2017 - 19:01
गुर्जींच्या सगळ्या लिखाणात, खफ पोस्टीत वगैरे हल्ली लहान बाळांचा फार उल्लेख असतो, नै? =))

अभ्या.. 21/04/2017 - 16:14
कशा गुदगुल्या होतेत एका माणसाला....अं..अं..अं.... कसं खिदळतंय एक माणूस मनातल्या मनात....अं...अं...अं... . कसं बसतंय एक मानूस अ‍ॅक्टिव्हावर मांडी घालून. अं..

नूतन सावंत 21/04/2017 - 10:06
> लायटिंगच्या माळा स्टेजची फूल सजावट! लॉन वरच्या लग्नांची सगळी ही दिखावट! भकास , रूक्ष व्यवहारांच्या वरातीत कर्ते सोडून क्रीयापदांची वजावट!blockquote छान आहे कविता, जास्त आवडलं. तेवढं क्रीया पद मात्र क्रियापद असायला हवं होतं.

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 20/04/2017 - 18:35
वा वा....काय सुंदर जमलिये हो कविता. लग्नाचा हंगाम आला की गुर्जींना कविता व्हायलाचं पाहिजे. रच्याकने त्या आइश्क्लिम वाल्या कार्ट्याला काही दिलतं की नाही ;)!!

यशोधरा 20/04/2017 - 19:01
गुर्जींच्या सगळ्या लिखाणात, खफ पोस्टीत वगैरे हल्ली लहान बाळांचा फार उल्लेख असतो, नै? =))

अभ्या.. 21/04/2017 - 16:14
कशा गुदगुल्या होतेत एका माणसाला....अं..अं..अं.... कसं खिदळतंय एक माणूस मनातल्या मनात....अं...अं...अं... . कसं बसतंय एक मानूस अ‍ॅक्टिव्हावर मांडी घालून. अं..

नूतन सावंत 21/04/2017 - 10:06
> लायटिंगच्या माळा स्टेजची फूल सजावट! लॉन वरच्या लग्नांची सगळी ही दिखावट! भकास , रूक्ष व्यवहारांच्या वरातीत कर्ते सोडून क्रीयापदांची वजावट!blockquote छान आहे कविता, जास्त आवडलं. तेवढं क्रीया पद मात्र क्रियापद असायला हवं होतं.
https://scontent-lax3-2.xx.fbcdn.net/v/t31.0-8/fr/cp0/e15/q65/17991585_1325052557581027_2522918732284372163_o.jpg?efg=eyJpIjoiYiJ9&oh=87b7fe7cee10ef8de3ed78cb4dfac684&oe=59985CF0 नाटकापेक्षा आमच्या धंद्यात, नेमका उलटा खेळ आहे. तिथे भेळेला खाणारा आहे. इथे खाणाय्राला-भेळ "आहे! " स्टेज लागून तयार आहे. नेपथ्यंही सज्ज आहे. वधूपार्टी येऊन गरम, आणी .. वरंपार्टी थंड आहे.
संस्कृती
कविता
समाज
मौजमजा
कविता माझी
जिलबी
शांतरस

निखारा

सागरलहरी ·
सावली ही लांबली चौकटीशी थांबली दूर दिसते मेघमाला वीज कोठे गुंतली धग पून्हा निखा-याला राख ज्याची राहिली .. सागरलहरी
कविता

पानगळती

ज्ञानदेव पोळ ·
जुन्यातला खाशा म्हातारा मेला तेव्हा स्मशानात फसफस करून काही क्षणात जळून गेलेला त्याचा मेंदू पाहून त्या रात्री मी प्रचंड अस्वस्थ झालो लाकडाच्या ढिगाखाली कित्येक नव्या जुन्या आठवणी सोबत जळणारा त्याचा मेंदू पाहून निषेध केला मी सबंध पृथ्वीतलावरच्या भिकार तंत्रज्ञानाचा. त्याच्या मेंदूचं मेमरी कार्ड बनवून जुन्या आठवणी विकणारं दुकान या देशात अजून कुणी उघडलंच नाही. न्हवे, डोक्यावर बांधलेल्या मंडवळ्या सुटायच्या आधीच नवरा मेल्यावर त्याच्या अश्या कोणत्या आठवणीवर हौसा म्हातारी सत्तर वर्षे नांदली मला माहित नाही इथल्या गावगाडयातल्या पिढ्यानाही ते माहित नाही पण आयुष्यभर पुरुष स्पर्श न झालेला तिचा देह तडतड जळ
कविता

वसंत केला आयुष्याचा,बहर वेचले पानझडीचे!

सत्यजित... ·
कितीक वेळा पाठ फिरवली..खेळ-खेळले डाव रडीचे वसूल केले आयुष्याने..कर्ज दिलेले दोन घडीचे! खडू-फळा खुर्चीही नाही,अता न पाढे तसे राहिले धूळ-जमा झाले डस्टर अन् छम-छमणारे बोल छडीचे! मला न शिकता आली तेंव्हा,व्यवहाराची खरी कसोटी नोट बनावट हाती आली,मोल कळाले मग दमडीचे! अनवाणी फिरल्यावर कळली ऊब मातीच्या स्पर्शामधली खुशाल बनवा मी मेल्यावर,पायताण माझ्या चमडीचे! वारे फिरले लाख परंतू,ऋतू बदलणे जमले नाही वसंत केला आयुष्याचा,बहर वेचले पानझडीचे! —सत्यजित
कविता
गझल
gajhal
gazal
मराठी गझल

आठवणी

संदीप-लेले ·
आठवणी क्षणांच्या क्षणातील भावनांच्या भावनातील स्पंदनांच्या स्पंदनातील आवेगाच्या आठवणी पावसाच्या, पावसातील प्रवासाच्या, प्रवासातील गाण्याच्या गाण्यातील प्रेयसीच्या आठवणी थंडीच्या थंडीतील शेकोटीच्या शेकोटीतील हुरड्याच्या हुरड्यातील गोडीच्या आठवणी उन्हाळ्याच्या उन्ह्याळ्यातील सुट्टीच्या सुट्टीतील पुस्तकांच्या पुस्तकातील जादूच्या आठवणी खेळाच्या खेळातील भांडणाच्या भांडणातील मैत्रीच्या मैत्रीतील ओलाव्याच्या आठवणी कधीकधीच्या आठवणी कुणाकुणाच्या आठवणी कशाकशाच्या साठवणी मनामनांच्या - संदीप लेले
कविता
जीवनमान
मौजमजा
भावकविता
शांतरस

वणवा

पद्म ·
ज्वाळा या वणव्याच्या, स्पर्शिती रान सारे बापाविना जन्मला हा, कोण त्यास आवरे.... भासती भ्रमितांना, मुखवटे हिरवळीचे धीरास जाण आहे, हे खेळ दिखाव्याचे.... बागडे पैलतीरी, पाहून आक्रोश बीज आहे तेथेही, आंधळा सत्यास.... उडुनी जावे दूर, मार्ग एक आहे हृदयग्रंथी जपून, निवाराच अंत पाहे.... अंधकार ज्ञानाचा, मी मात्र उरेन भस्मसात जाहले ते, तरी एकटा जगेन.... मेघ येती घेऊन, आशा नव्या युगाची मंदभाग्य ते थोर, ज्यांना जाच स्वातीची.... करुणा थोर आहे, फिकीर त्या जीवांची कल्पातही दुर्मिळ, प्रतीक्षा 'त्या' घनाची...
कविता

चारू-वाक १

माहितगार ·
निद्रेपरी ना निद्रा, जागेपणी ना जाग मनास अशांत जुंपणे, कोण हा अभाग \\१\\ शक्यतेचा थांबवून शोध, मनास नुसती गवसणी मिळेल कोणसी माया, ना केलीस जरी मागणी \\२\\ ना करिसी, परी आपले बरे करिसी शक्य तरी शांती सूख पाविसी \\३\\ चाराचे होता एक गूण, पाहसी डोळ्यात डोळे दोन हरवले जरा पाहुणेपण, भेदास सार्‍या हरवून \\४\\ मधूर ते मिष्ठान्न , लोभ घेता मेळवून क्षोभ टाकावा झाकून, होतसे शांत चित्त मन \\५\\ नको करूस हाव, परी हवी संपन्नतेसी धावे ज्ञान-विज्ञान घेऊन पाव, देशो देशी जावे \\६\\ चारू-वाक २ नावारूपास यावे, आनंदे जगावे, साजेसे सजवावे, सुखी समाधानी व्हावे \\७\\ जनसागरी कोठे भेद, मेळवावे एकात
कविता
कविता माझी
कालगंगा
शांतरस
Subscribe to कविता
© 2026 मिसळपाव