मातेचे स्वप्न

जालावर फिरता फिरता अ मदर्स ड्रीम नावाची कविता वाचनात आली. त्या कवितेवर आधारीत खालील कथा आहे. या कथेचा मुख्य मतीतार्थ हा आहे की भौतिक जगात जरी आपल्या प्रियतम व्यक्तीपासून ताटातूट झाली तरी शोक टाळावा. आपल्याकरता किंवा पुढे गेलेल्या व्यक्तीकरता, कोणाकरताही, शोक हा वाईटच. ___________________________________________________ उदासवाण्या रात्रीच्या अशाच एका प्रहरी, अर्धवट नीद्रीस्त-अर्धवट जागृत अशा अवस्थेत पडलेल्या एका दु:स्वप्नाने मी अस्वस्थ होऊन, घामाघूम होऊन गेले. काय होते बरे ते स्वप्न? मी पाहीले की एका काळोख्या, नीबीड अरण्यात मी एकटी प्रवेश करत आहे. पुढे पुढे जात जात मी अधिकच रस्ता हरवत चालले आहे. माझे परत जायचे मार्ग बंद होत चालले आहेत. आतामात्र मी खरोखरच कंपायमान झाले. माझे काळीज भीतीने धडधडू लागले. पायात गोळे आल्याने माझ्याच्याने एकही पाउल पुढे टाकवेना. घशाला तर अगदी कोरड पडली. तसेच धैर्य एकवटून मी त्या जंगलात पुढे निघाले आणि पहाते तो काय समोरच लहान लहान मुलांची रांग कुठेशी निघालेली मला दिसली. हिरव्या पाचूच्या रंगांचे सदरे अंगावर चढवलेली ही मुले कोठे बरे जात असावीत मी मनाशीच विचार करू लागले. पहाते तो काय प्रत्येकाच्या हातात एकेक तेजस्वी पणती होती. आणि त्या पणतीच्या प्रकाशात एकमेकांच्या मागे आगगाडीच्या डब्यांसारखी ही रांग संथ लयीत, गूढपणे आणि तितक्याच गंभीरपणे पुढे पुढे पुढे सरकत होती. कोणालाच या मुलांच्या गंतव्य स्थानाचा पत्ता नव्हता. रांग खूप लाब होती. विचारात गुरफटले असतानाच माझी नजर याच रांगेतील माझ्या बाळावर पडली. तो बराच मागे होता तसेच त्याच्या हातातील पणती विझलेली होती आणि त्यामुळे तो ठेचकाळत , इतरांच्या तुलनेत हळूहळू चालत होता. त्याला पाहील्याबरोबर मी व्याकुळ होऊन त्याच्याकडे धाव घेतली. त्याला कुशीत घेऊन विचारले "माझ्या बाळा, मला असं एकटं टाकून या अरण्यात का आलास रे? तुझ्यापासून दुरावून मी रात्रंदिवस तळमळते आहे. माझ्या अश्रूंना खळ नाही रे पिल्ला. तुला माझी दया आली नाही का रे मला असं सोडून जाताना? हीच का तुझी आईवरची माया?" माझे ओक्साबोक्शी रडणे ऐकून माझा बाळ मला म्हणाला, "आई आपल्या ताटातुटीमुळे , तू हे जे रडतेस, त्याचा माझ्यावर अनिष्ट प्रभाव पडतो आहे याची तुला कल्पना येणार नाही." थोडा वेळ शांत, स्तब्ध राहून तो मला म्हणाला "आई ही पणती पाहतेस? तुझ्या अश्रूंमुळे ही विझली आहे." ___________________________________________________ ती कविता पुढीलप्रमाणे - As I slept one night I saw this dream Which further increased my vexation I dreamt I was going somewhere on the way Dark it was and impossible to find the way Trembling all over with fear I was Difficult to take even a step with fear was With some courage as I forward moved I saw some boys as lined in nice array Dressed in emerald-like raiment they were Carrying lighted lamps in their hands they were They were going quietly behind each other No one knew where they were to go Involved in this thought was I When in this troupe my son saw I He was walking at the back, and was not walking fast The lamp he had in his hand was not lighted Recognizing him I said "O My dear! Where have you come leaving me there? Restless due to separation I am Weeping every day for ever I am You did not care even a little for me What loyalty you showed, you left me"! As the child saw the distress in me He replied thus, turning around to me "The separation from me makes you cry Not least little good does this to me" He remained quiet for a while after talking Showing me the lamp then he started talking "Do you understand what happened to this? Your tears have extinguished this"!