स्त्रीधन " भेंडीच्या भाजीत कांदा ?? " ठेवणीच्या स्वरातील प्रश्न वजा नावड दर्शवणारे वाक्य "तिला " उद्देशुन तोंडातून निघून गेले, आता संसार सुरु झाला अस आईचे खोचक ( की सूचक ?) वाक्य आणि तिची अतीव प्रेमाच्या नजरेला एकाच वेळेस तोंड द्यावा लागलं. पुढच्या गंभीर परिणामांची कल्पना घेवून थोडा मावळ सूर आवळला आणि उसन (धाडसी ) अवसान आणून " हि अशी भाजी मी आजपर्यंत खाल्लीच नाही ” असा स्वत: चा बचाव केला. " पण आमच्याकडे अशीच करतात हो " ( बिटवीन द लाईन : खावून घ्या असा धमकी वजा प्रेमळ सल्ला ) मिळाला. अरे खा की तिनं तिच्या पद्धतीने केलीये टेस्ट तर कर . इति आई शरणागती पत्कारून "मुकाट्याने" उदरभरण सुरु केला पण एक शब्द मात्र पिच्छा सोडत नव्हता. " तिची पद्धत " लग्नानंतर बऱ्याच नवीन गोष्टी अनुभव येतो. २५-३० वर्ष घराच्या पद्धतींच्या साच्यामध्ये त्यात बरेचसे नवीन addition होत असतात. पण नवीन गोष्टीना स्विकारायला वेळ लागतो, रोजच्या सध्या सध्या सवयी मध्ये बदल करणं / स्विकारायला मन सहसा तयार होत नाही. मनात नवीन आणि जुनं अशी तुलना कायम सुरूच असते. नवीन गोष्टींसाठी आपण आपली जुनी पद्धत का सोडावी असा प्रश्न जेव्हां दोन्ही बाजूला पडतो तेव्हां आपल्या पिढ्यांच्या पद्धतीत " add - on " कसे होत गेले याचे उत्खनन करणे महत्वाचे होते . आपण आत्ता पर्यंत ज्या साच्यात जगत आलोय त्यात अनेक पिढ्यांकडून ओतीवकाम झालं आहे. मुळात घराणं अथवा परंपरा पुढे चालावी म्हणून जी साथीदार आलेली असते ती रिकाम्या हाताने कधीच नाही. तिची आजवरची जडण घडण, संस्कार, आवड निवड हे स्त्रीधन घेवूनच ती येते. काही गोष्टी अनवधानाने, काही गैरसमजातून, तर काही धाकाने बदलल्या अथवा लादल्या जातात. आहे त्यात भर घालण्याची स्त्री ची उपजत वृत्ती, अनेक वर्षापासून हे चालूच आहे नी रहाणार ही. हे होत असताना जुन्या गोष्टीही जपल्या गेल्या पहिजे. घरात आलेली काकू, मामी, वाहिनी , बायको तिचं असं आपल्यासाठी आणते, हळूहळू त्याची सवय हि जडते, हे स्त्रीधन स्वीकारताना सासू आणि सून या दोन परड्या कडे त्रयस्थ पणेच पहावं नि समतोल साधलाच पाहिजे, जुनं जपून नव्याचाही स्विकार केला पाहिजे