इतनीसी उमरमे ये शौक? गल्ल्यावरचा बनियाने डोळे विस्फारून विचारले .... झाले असे होते कि छोटा वसंता लाहोरला आपल्या मामांकडे सुट्टीमध्ये म्हणून गेला होता. दिवसभर खेळणे वगैरे करता करता एक दिवस शोध लागला कि जवळच्या मशिदीत एक अवलिया गाण्याचा शौकीन होता आणि स्वत: चीजा बांधत असे ...मग काय वसंता रोज संध्याकाळी वही पेन्सिल घेऊन मशिदीत जाऊ लागला ... इतरांबरोबर तो हि त्या दिवसाची बंदिश लिहून घेई व आनंदाने परत येई ...पण थोड्याशा रितेपणाने .. एक दिवस संध्याकाळी परत आल्यावर मामांनी विचारले हम्म मग, काय वसंता काय म्हणताहेत तुमचे खांसाहेब ? वसंताने मोठ्या उत्साहाने आपली वही समोर ठेवली ..थोडी पाने चाळून मामा म्हणाले...अरे पण नुसत्या चीजांनी काय होणार ..त्यांनी काही शिकवले का नाही ? ..वसंता बिचारा हिरमुसून नाही म्हणाला ... कौतुकाने मामा म्हणाले ..बर बर आज आता जेव उद्या मी सांगतो ते कर ... दुसर्या दिवशी मामांनी आपल्या लाडक्या भाच्याला जवळ बोलावले आणि तब्बल एक रुपया दिला आणि वर एक कान मंत्र ...मुळच्याच चलाख भाच्याने ते उमजून मान डोलावली व तडक कोपर्यावरच्या बनियाकडे गेला .. थोडे लाह्या बत्तासे, धूप, थोडी फुले असे पैशा दोन पैशाचे खरेदी केले व तो रुपया गल्ल्यावर ठेवला ..बनिया ते पैसे उचलायला लागल्यावर म्हणाला "और बाकी पैसोन्का गांजा"....तेव्हा हे सगळे सर्रास मिळायचे ...बनियाचे डोळे खोबणीतून बाहेर यायच्या बेताला आले आणि तो जवळपास ओरडलाच ...इतनीसी उमर मे ये शौक? ... वसंता काहीच बोलला नाही...शेवटी वाण्याने दिलेला मोठ्ठा पुडा घेऊन झपझप मशिदीकडे निघाला ...आज नाही म्हटले तरी थोडं उशीरच झाला ...सूर्य कलायला लागलेला आणि लोक परतायला लागलेले ... तो कलंदर फकीर ...त्यांचे नाव आसदखान ..आपल्या शागीर्दन्बारोब्र आवराआवरी करू लागलेले .. तेवढ्यात वसंता समोर येऊन बसला ... "क्योन बेटा आज कॉपी नाही लाये ? ... बंदिश नाही लीख के लोगे?"... वसंताने एक शब्दही नं बोलता हातातला पुडा समोर ठेवला आणि नम्र पणे उघडून त्यांच्या समोर सादर केला ...समोरचा तो अलिबाबाचा खजिना पाहून सगळ्यांचेच डोळे विस्फारले .... असदखान म्हणाले .."बोलो बेटा क्या चाहते हो ?"... "गाना सिखना है".... त्या निरागस बालकाच्या नजरेतले ते तेज, गाणे शिकण्याची असोशी सगळे सगळे त्या अवलियाने क्षणार्धात जोखले आणि किंचित हसला .. "चलो तो फिर आजसे हि शुरू करते है ... अम्म ..शाम का वख्त है मारवा से शुरू करते है" ... उस्ताद आपल्या शागीर्दांना घेऊन मशिदीतल्या विहिरीपाशी गेले मग .. छोट्या वसंताला बाजूला उभे करून सगळे विहिरीत झुकले आणि असदखान मारव्याचा रिषभ धैवत लाऊ लागले ..विहिरीतला घुमलेला त्यांचा स्वर ....त्यांनी हलकेच बाकीच्या शिष्यांकडे बघितले ...आता त्यांनी स्वर लावले ... मग हळूच छोट्या वसंताच्या खांद्यावर थोपटले .. आता वसंताने पण स्वर लावला ...सगळेच चमकले ..सुभानल्ला ...क्या सूर पाया है लौंडेने ...आणि मग सुरु झाला एक प्रवास ...मारव्याचा ...

हे मदमाती चली भामिनी ..

... ....उणे पुरे ६ महिने ..फक्त फक्त आणि फक्त मारवा.... बोटाला धरून मारव्यातल्या कित्येक खाचा खोचा ..उस्ताद सांगतोय हा नवा शागीर्द ते टिपतोय ..मधून स्वत:चे पण रंग हळूच टाकतोय ..उस्ताद ते पारखून ..हिण ते जाळून ..अस्सल ते उजळून.. कणाकणाने मारवा पुढे जातोय ...हळूहळू शिकणे शिकवणे हा फरकच जणू लोप पावत चाललेला ...आणि मग एक दिवस गाता गाता वसंताने थोडी उसंत घेताच आसदखां एक्दम थांबले ...म्हणाले ...'अब बस हो गया बेटे ..इथून पुढचा मारवा तुला आपोआप सापडेल...जाओ ..खुदा तुम्हे सलामत रखे ..' ... आणि मग त्या अवलीयाचा तो आशीर्वाद खरा ठरला ... (संकलित)