जाळ्यावर विणले जाळे शब्दांनी कसंरतं केली. मी काहि केले नाही अन्,सहजी कविता झाली. ना शब्द रंग रस गंध ना प्रतिकांचे प्रतिबंध. तालातून जुळता सांधा लाभला तिला स्वच्छंद! मी आशा का ठेवावी? की कविता ऐशिच व्हावी! जाणून अलंकारांची का प्रीती मी तीज द्यावी??? तिज वहात जाणे आहे त्या संथ नदीच्या काठी. शब्दांच्या लाटा येता मग पडती सहजी गाठी. भेटेल तिलाही कधितरि.. तो समुद्र..वहाता वहाता.. कवितेचा सिंधूसागरं शब्दांचा प्राक्तन दाता. तोवरी तिच्याही नशिबी हे वहाणे निश्चित आहे. या वाहात्या शाश्वततेचा मी सहप्रवासी आहे. ============== . अतृप्त..