शिव्या ही माणसाची सहज प्रव्रुत्ती आहे. पुलं नी वस्त्रहरण नाटकाच्या १७५ व्या प्रयोगाच्या निमित्ताने केलेलं अध्यक्षिय भाषण मिळाल तर बघा..

"इचिभन" म्हणजे नक्की काय? "शाळा" या चित्रपटात बर्‍याच वेळा सुर्‍या च्या तोंडात हा शब्द आलेला आहे.

इचि- त्याच्या/त्याच/, भन म्हणजे बहिण.

तसं असेल तर शाळेच्या ग्रूपमध्ये जायलाच नको!! ;)

गधेगाळींमधली नेहमीचे तेहाची माय..सोडून इतर वेगळी शापवाचाने टंकू काय? ;)

कुठल्या, कुठे, आणि कधी द्यायच्या एवढं कळलं; तर शिव्या दिल्या म्हणून बिघडत नाही. एक मत आपलं. बाकी चालूदे.

मित्रांनो, बडा प्रधान सेवक, न. मो. यांनी आज अशी हाक दिली की हे सर्व भारतीय नागरिकांनो, आपण आपल्या कामातून आठवड्यातील 2 तास सफाई अभियाना देऊ शकणार नाही काय... त्याच प्रकारे मी सुचवतो हे मिपा मित्रांनो आठवड्यातील 2 तास आपण जिव्हाशुद्धी करता देऊ शकत नाही काय ... ज्यांना नाही द्यायचे त्यांना हे आवाहन नाही. पण जे राष्ट्र निर्मितीच्या विधायक कामात आपला सहभाग असावा असे कळकळीने मानतात व सक्रीय भाग घेतात त्यांनी काही तास आपल्या जिव्हेवर ताबा ठेवायला काय हरकत आहे... विचार व्हावा....

काका ...शिरियस मोड ऑन >>>> माझ्या मते शिव्या देण्याचे दोन प्रकार आहेत , एक म्हणजे लेव्हलच्या माणसाबरोबर लाडिक संवादात , उदा. काय रे भाड्या कुठे आहेस दोन दिवस ? या करिता लेव्हल लागतेच . उद्या मी जर हे पेठकर काकांशी बोलताना वापरल तर काका माझी छानशी रेसीपी तयार करुन घुबडांना खायला घालतील...शिवाय माझ्यासाठी जे आदरार्थी आहेत त्यांना अशी भाशा वापरायची माझी मजल देखील जात नाही.. .हे वरील वाक्यातील भकाराने सुरु होणारा शब्द मी तुमच्याशी, पका काकाशी पिंडा काकांशी बोलताना वापरु शकत नाही, मजल जात नाही ..पण समवयस्क , आणि गहरा दोस्ताना असलेल्याशी मात्र बोलु शकतो ..उदाहरणे खुप आहेत , आणि त्यांना मनसोक्त शिव्या ही द्यायच्या आहेत , त्यातही फरक आहे ...खानदेशी, कोल्हापुरचे ( जे एकमेकांशी जवळ आहेत ) त्यांच्या ऐकाल तर घाम फुटेल .. पण उद्या एखादा पुणेकर मला 'बैल रान्डीच्या' म्हटल्यावर मला आश्चर्य वाटेल ( अर्थात माझ्या सारख्याला बैल म्हणने म्हणजे तो बैल नक्की दुष्काळग्रस्त भागातला असावा ;) पहिल्यांदा जेव्हा ही शिवी ऐकली तेव्हा ....असो ) ...या झाल्या कॅज्युल गोष्टी .. आता दुसरा प्रकार म्हणजे रागा-रागात शिव्या देणे ( मान्य आहे की या प्रकारात शिव्या देण्याने भो* पडत नाहीत ) पण मानसिक व्हेन्टिलेशन होते ..म्हणजे जिव्हा अशुध्द होत असली तरी मन शुध्द होते की !! मग कशाल अडचण ...बर्‍याच जेव्हा असे होते त्याला आपल्याला शारिरिक दुखापत करु शकत नाही, त्याच्यांकरिता हा शेवटचा पर्याय आहे ... असो प्रेमचंद मुन्शी ची एक कथा आठवली ... एक माणुस आपल्या बॉस च्या वागण्याने खुप परेशान असतो ..बॉसचा राग दिवस-रात्र बायका-पोरांवर , कधी मित्रांवर काढत असतो ...त्याच्या एक मित्र त्याला शेवटी विचारतो काय रे बाबा का चिड चिडा झाला आहेस हल्ली ? कारण सांगीतल्यावर मित्र आयडिया देतो ...याच वागणं बदलत ...शांत होतो ..बायकोशी आनि -पोराबाळांशी व्यवस्थित वागायला लागतो ...बायको ला कळत नाही ..ती जरा लक्ष देते ..तर समजते की हा दररोज अर्धा तास उशीरा येतो आहे ...एक दिवस ती त्याचा पिच्छा करते ...हा ऑफिसमधुन सरळ एक एकांताच्या ठिकाणी जातो अजिबात कुणी नसत ...एका झाडाला त्याच्या बॉस चा फोटो लावलेला असतो ...त्याच्या बॉस ला तो जे दणकुन शिव्या देत असतो फोटोवर दगड फेकत असतो ...सरते शेवटी पायातला जोडादेखील मारतो ..अर्धा तास खंड शिव्या दिल्यावर चेहर्‍यावर शातंता आणि हास्य दिसते ....बायकोला कारण कळत त्याच्या घरी शांत वागण्याच !! असो ..बाकी आपकी मर्जी शिरीयस मोड ऑफ

मित्रांनो, सलगी युक्त संभाषणातून असे अर्वाच्य शब्द वापरायची आपल्याला सवय झाली आहे, ठीक आहे, पण ती अन्य लोकांना संबोधित करण्यासाठी योग्य नाही याचे भान आपल्या कडून राखले जाते... मित्रा `सवय` ही सबब होऊ शकत नाही. अयोग्य सवय सोडणे केंव्हा ही हितकर...

आम्हीच लिहिलेल्या एका लेखाची लिंक इथेच डकवतो आहे. विषयाला अनुसरौन असल्याने तेवढीच स्वतःच्या धाग्याची प्रसिद्धी करुन घेतो ;)