माझं खोबार... भाग ३

बिप्पीन भौ .. या भागात खरं तर मी तुमचे विक पॉइंट बघुन तुम्हाला जरा पॉझिटीव्ह कम निगेटिव्ह रिस्पाँस देणार होतो .. पण आय कुडंट .. ज ह ब ह र्‍या .... एयरपोर्ट वरून रीटर्न आल्यावर शेजार्‍यांसमोर कसलं बेक्कार फीलींग आलं असेल .. नाकं मुरडणारे हळूच .. "आला ग बाइ परत .. विमान चुकलं वाट्ट, जाताना मारे मिरवत होता .. आता बस्स म्हणा तेल लावत " असं कुजबुजताहेत असं उगाच वाटतं ... बाकी हा अनुभव पण बेष्ट आमची कनेक्टींग फ्लाईट होती इथोपिया वरून , तिथे माझा असाच गोंधळ... आणि एकदा नैरोबी एयरपोर्टावर तुमच्या पोर्टर सारखं मला पण एक कल्लु भेटलेलं .. साला आय ऍम युवर फ्रेंड म्हणत इमिग्रेशन पार केल्याचे ५० डॉलर मागत होता ... मी त्याला असला चुना लावला ना ... त्याला म्हणालो ब्र्दर यु हेल्प मी समबडी स्टिल माय वॉलेट .. मी मायसेल्फ शॉर्ट ऑफ मनी . . तो इतका इमोशनल झालेला की मलाच केनियन शिलींग्स देत होता .. म्हंटलं राहु दे राजा कंपनीचा माणूस आलाय ... -- ( टारझन ऊर्फ खवीस ) आजकाल ... डोकं नापीक झालं आहे ...

बिपिनराव, तिन्ही भाग आत्ताच वाचले. बेहद्द आवडले. तुम्ही खूप छान लिहिता. एखादा चित्रपट पाहतो आहे असे वाटले. अतिशय ओघवती व रसाळ शैली आहे. फारच आवडले. पुढील भाग लवकर टाका..

मस्तच !!!!!!!

मी जेव्हा सर्वप्रथम अमेरिकेला मुलाला घेऊन एकटी आले ना, तेव्हा माझीही अवस्था काहीशी अशीच झाली होती. विमानाने रनवे वरून टेक ऑफ घेतल्यानंतर.. माझा माझ्या मातीशी संबंध तुट्ला... ही भावना खूप ओरखडे करून गेली हृदयावर.

तो क्षण, विशेषतः पहिल्या प्रवासाच्या वेळचा, काहितरी विचित्रच असतो. ज्ञात सोडून अज्ञाताकडे निघालो असतो आपण. आपलं घर सोडून जायचं त्याची हूरहूर असते, त्याच बरोबर नविन जगाबद्दल उत्सुकता, कुतूहल, भिती असं काहितरी मिश्रण असतं. छ्या: ..... तू ओरखडा शब्द छान वापरला आहेस. ओरखडा हा नेहमी असा असतो की त्यामुळे खूप मोठी जखम तर होत नाही पण एक सेकंदाकरता का होईना पण थेट डोक्यापर्यंत कळ जाते. बिपिन.

हा भाग देखील सुरेख. ओघवते वर्णन. हेच म्हणतो.... बिपिनशेठ, छानच लिहिताय तुम्ही. लगे रहो.... तात्या.

सहमत..

मग इतके दिवस फक्त वाचन मात्र का?

काही खास कारण नाही हो मास्तर. लिहावसं वाटलं म्हणून लिहिलं... बिपिन.

देखणा... मस्तच. मी असं म्हणेन की एअर इंडिया / इंडियन एयरलाईन्स असेल तर हवाई काका / काकू आणि इतर कुठलीही असेल तर हवाई सुंदरी / देखणा. बिपिन.

नकोरे, मग हिंदीत 'हवाईचाचा!' म्हणावे लागेल!! अर्थाचा अनर्थ ;) चतुरंग

अहो... ती फक्त मला सोडायला आली होती विमानतळावर. मी एकटाच गेलो होतो सुरवातीला. आणि तिथे काहिही झाले तरी त्या क्षणी कोणाच्याही मनात एकच भावना असते, भयंकर घाबरल्याची. पहिल्यांदा सौदीला जाताना प्रत्येक जण घाबरलेला असतो जाम. :) बिपिन.

तुमच्या पत्नी सुरुवातीला विमानतळावर होत्या व नंतर विमानातून उतरताना नव्हत्या हे काही कळले नाही. त्यांच्या पत्नी पोटूश्या होत्या ना. विमानतळावर बिपिनदा ला बाय बाय करायला आल्या होत्या.. त्यामुळे बाय बाय झाल्यावर घरी परतल्या आणि विमानातून उतरताना बिपिनदा एकटाच होता.. सोप्प आहे हो.. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

खोबरागडचे बिपीनचंद्रराजे, लवकर टाका हो पुढचे भाग!

आणि दर पंधरा पंधरा मिनिटांनी कच्चे पीठ खाणारीची तर दया येते हो! अपचन झालं असेल दुसर्‍या दिवशी!! नशीब ते 'हि॑गाष्टक चूर्ण' नव्हते ! :)