✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

मो(गा) बाईल अर्थात प्रेमळ बायको

विनायक प्रभू यांनी
 ·  लेख
लेख
लेखनविषय (Tags)
धोरण
लेखनप्रकार (Writing Type)
प्रकटन
काहीही लिहीले तरी क्रिप्टीक म्हणायची स्टाइल आहे म्हणुन शिर्षकातच खुलासा. "हा मोबाइल चार्ज झालाच नाही" बटन दाबलेत का? बटन दाबल्याशिवाय तो चार्ज कसा होइल? कधी जाणार तुमचा धांदरट्पणा? मो(गा) बाइल "असु दे हां" आता बसा चरफडत.मो(गा)बाइल "बॅट्री जुनी आहे. चार्ज व्हायला कमीत कमी एक तास. ऑफिस मधे तसे विषेश काही नाही. पण एक तास काय करु?" सहा महीने सांगतेय. बॅट्री बदला म्हणुन. उगाच चार्जींग मधे वेळ का घालवायचा माणसाने? मो(गा)बाइल) "आजच बदलतो. पण आता वेळ कसा घालवु." मनाचे श्लोक म्हणा. आणि जरा महागाची खरेदी करा. वर्षभर तरी यायला पाहीजे.मो(गा)बाइल. "त्या पेक्षा असे करु या का? मी बेल बंद करतो. आपण "भिकार सावकार" खेळु. त्यात तु केंव्हाही जिंकतेस". नको.मो(गा)बाइल "अस काय करतेस? "सात आठ" तरी खेळुया." नको.मो(गा)बाइल "कमीत कमी "बदाम सात" तरी." पुरे झाला हां चहाटळपणा. ही काय वेळ पत्ते खेळायची? निघा आता.मो(गा)बाइल. आता ही वर्षभर चालणारी महागाची बॅट्री शोधायची कुठे? त्या पेक्षा चार्जींग ला थोडा वेळ लागला तर काय बिघडते.? पण हे मो(गा)बाइल ला सांगुन उपयोग नाही. सांगुन कळायचे नाही. जाता जाता: वरील लेखन मिपा'श्रोमनी' टारझन आणि माझे परममित्र परिकथेतील राजकुमार याना समर्पित.
4330 वाचन
💬 प्रतिसाद (14)

प्रतिक्रिया

आनंद
Sat, 06/18/2011 - 12:24 नवीन
दुसरा अर्थ लक्षात आल्या सारखा वाटतो आहे पण पहिला अर्थ काही कल्ला नाय.

विसुनाना
Sat, 06/18/2011 - 11:41 नवीन
माजे रानी, माजे मोगा - तुजे दोल्यांत सोधता ठाव ! -हे गाणं माहिती असल्यानं मोगा म्हणजे लाडकी वगैरे असावे असे वाटत होते. असो. संवाद आवडला. "पुरे झाला हां चहाटळपणा. ही काय वेळ पत्ते खेळायची? निघा आता" मुले मोठी झाल्यावर असे घरगुती प्रेमळ संवाद व्हायचेच घरात. ;) याला 'आवरा आता' असेही म्हणतात.

परिकथेतील राजकुमार
Sat, 06/18/2011 - 12:21 नवीन
मुले मोठी झाल्यावर असे घरगुती प्रेमळ संवाद व्हायचेच घरात. याला 'आवरा आता' असेही म्हणतात.
येच बोल्ता है ;) पण गुर्जी कणखर कंबरेचे असल्याने इतके दिवस बोलायचे टाळत होतो.
↩ प्रतिसाद: विसुनाना

चिरोटा
Sat, 06/18/2011 - 15:26 नवीन
छान क्रिप्टिक. ईनायक परबू मोबाईल वेडे नाहीत एवढे कळले.

भारी समर्थ
Sat, 06/18/2011 - 20:03 नवीन
व्वाह! बहारदार लेखन. लेखकाने लेखनाची जी उत्तुंग पातळी गाठली आहे ती पाहून मान कलली आणि पटका पडला. या क्षणी लेखनात अतिशय सहजतेने गुंफलेल्या अन्वयार्थालाही दाद दिली पाहिजे. सारे लेखन कसे अगदी खासच! ज्या रा.रा.प.रा. व श्री.श्री.श्री.टारझन (हेमंतराव) यांना हा लेख समर्पित आहे, त्यांनी दर्शनाची वेळ जाहीर करावी, आम्हासही आपणाकडून कडकडून प्रेरणा घ्यावयची आहे. भारी समर्थ