श्री. तरुण विजय यांचे टाइम्स ऑफ इंडियावरील ब्लॉग्ज हल्ली वाचनात आले व मला आवडले. श्री. तरुण विजय यांचा परिचय करून दिला जातो तो असा: सिंधु नदीवरची झुळूक, कैलास पर्वतावरचा शिवमंत्र, चुशुलमधील सफर, गोठलेल्या झंस्कारवर चादर पांघरून मारलेली चक्कर. या सर्वांची गोळाबेरीज म्हणजे श्री तरुण विजय! ते श्यामाप्रसाद मुखर्जी रीसर्च फाऊंडेशनचे संचालक असून भाजपाचे राष्ट्रीय प्रवक्ते आहेत. त्यांचे ब्लॉग्ज भारतमातेभोवती आणि तिच्या समस्यांभोवती फेर्‍या घालतात. अलीकडेच त्यांनी टाइम्समध्ये एक छान लेख लिहिला आहे त्याचा दुवा आहे http://blogs.timesofindia.indiatimes.com/indus-calling/entry/whose-man-is-that-soldier-fighting-in-kashmir हा लेख सर्व मिपाकरांनी जरूर वाचावा अशी मी शिफारस करतो. भाजपावाल्याचा आहे. पण कुणी लिहिला आहे यापेक्षा त्याने काय लिहिले आहे याला महत्व द्यावे अशीही विनंती! या लेखाचा शेवट ते एका कवितेने करतात. ते म्हणतात कीं दिल्लीच्या निधर्मी सुलतानशाहीतील सत्तेच्या दलालांच्या दृष्टीने एक सैनिक हा सुद्धा एक कारकून (बाबू), एक साधा-सुधा कर्मचारीच असतो, ज्याची "एक-पद-एक-सेवानिवृत्तीनंतरचा-पगार" (पेन्शन) अशी साधी मागणीही पुरी होत नाहीं. पण हेच राजकीय नेते स्वतःचे पगार एका क्षणात तिप्पट करून घेतात. वर मीडियासुद्धा या सैनिकालाच झोडत असते. एका (बहुदा अली नावाच्या) सैनिकाने लिहिलेली ही कविता तरुण विजयनी कुठल्याशा ब्लॉगवर पाहिली असे त्यांनी लिहिले आहे. या कवितेचे मी केलेले (वाकडे-तिकडे) भाषांतर खाली देत आहे. शिवाय मूळ कविता खाली देत आहेच. वाचा तर.... भारतमाते, मी तुझी अजूनही सेवा कां करतो? (एका सैनिकाची खंत!) तू आमच्याशी कशी खेळतेस ते कधी पाहिले आहेस? सातव्या वर्षी मी ठरविले होते... कीं मी तुझी शेवटपर्यंत सेवा करेन तुझ्या सार्‍या सीमांचे रक्षण करेन अन् आता मी मूर्खासारखा आहे हे दाखवितेस सतरा वर्षांचा झालो आणि शाळेबाहेर पडलो ’मुलांना पुरूष’ बनविणार्‍या शाळेत गेलो खडतर आयुष्य जगलो अनेक सुखांना मुकलो तेंव्हां मी माझ्या मुलकी मित्रांना भेटायचो कॉलेजकुमारांच्या सोनेरी दिवसात ते छानछोकीत रहायचे, मजा करायचे आणि मी उन्हात आणि धुक्यात घाम अन् रक्त गाळायचो, पण मी कधीही "कां, कुठे आणि काय" विचारले नाहीं वेळ आली कीं मरायला सिद्ध एवढेच मला माहीत होते एकवीस झालो आणि मला कमीशन मिळाले बँडच्या तालात आणि परेड करत जमीनीवर, हवेत आणि समुद्रात रक्षण करायची वेळ येताच अंतिम त्याग करायची शपथ घेतली मी तिथे ऐटीत उभा होतो पण त्यादिवशी धोक्याची घंटी ऐकायला नाहीं मिळाली. कारण जेंव्हां मी प्राणर्पण करेन तेंव्हां तूच म्हणशील, "त्यात काय मोठा तीर मारलास?" खूप पूर्वी तू मला आरामशीर आयुष्याची खात्री दिली होतीस मी आसपास नसताना माझ्या कुटुंबाची काळजी घेणार होतीस तू येऊन आमच्या अडचणी पाहिल्या होत्यास आणि मी तुला डायरीत लिहितानाही पाहिले आशा होती कीं तुला माझी किंमत कळली असेल आता मला कळले आहे कीं तुला कधीच दिसणार नाहींय् कारण तुला आमचे दैदिप्यमान रूपच दिसते तुला कधी मरण टपून बसलेले दिसले आहे? तुला कधी हिमवृष्टीत पहारा करणारा दिसलाय्? त्याने अद्याप न पाहिलेल्या त्याच्या अर्भकाचे नाव माहीत आहे? विशाल समुद्रावर गस्त घालताना ज्याचे वडील वारले त्या नौसैनिकाला तू भेटली आहेस? तू जाणतेस कीं मी कधी आवाज चढवणार नाहीं मी खडा राहीन आणि सगळीकडे तुझे रक्षण करेन आणि तुझ्यासाठी मीच आहे उन्हातान्हात उभा! आणि आता चोविसाव्या वर्षी मी नवा विचार करतोय् माझ्या सात वर्षापूर्वीच्या जुन्या निर्णयांचा मी दुसरे कुठले कार्यक्षेत्र निवडायला हवे होते? माझ्या मुलाला मी सैन्यात घालेन? त्याला सांगेन की सैन्यात सार्‍या गरजा भागतात? या देशाची सेवा तू करशील आणि हा देश तुला त्या (उच्च) योग्यतेनुसार सारे कांही देईल? "भारत चमकतोय्" असे जगाला सांगितलेले मी ऐकले मग मी जवानांना सांगितले की आपला देश महान होतोय् य़ाच महान देशाचे आपण रक्षण करणार आहोत पण माते हे सांग कीं कधीपर्यंत हे सोंग मी वठवू शकेन? तू तुझ्या मनात येतील ती सारी आश्वासने देत रहा पण तू तुझ्याच सैनिकांच्या आत्म्याशी प्रतारणा करतेस आपले कांहीं यशस्वी नागरिक आमच्याबद्दल कसे तुच्छतेने लिहितात आणि टर उडवतात ते ऐकलेस? तू ये इथे आणि पहा मी काय करतोय् ते ये इथे आणि मी काय-काय सोसतो आहे ते पहा एक दिवस माझे आयुष्य तू जगून पहा मग कदाचित् तुझ्या तोंडून कांहीं बरे बाहेर पडेल? मी अजूनही माझे प्राण पणाला लावीन कारण तुझा ध्वज दिमाखात फडकला पाहिजे पण तरी आता मनात येतच रहाते..... हे भारतमाते, मी तुझी सेवा अजून कां करतोय्? ====================================== The breeze from Indus, a Shiva mantra at Kailas, a trek in Chushul and a chadar walk on frozen Zanskar. All this put together describes Tarun Vijay. He is director of Dr Syama Prasad Mookerjee Research Foundation and national spokesman of the BJP. The blog revolves around everything that is Mother India and her concerns. In the secular sultanate of Delhi’s power brokers, a soldier is just another babu, another employee to be denied a justifiable demand of "one rank-one pension" by those politicians who raise their salaries 300% in a jiffy. And in the media he is a punching bag. Just read a poem an Indian soldier wrote (saw it on a blog; Ali, perhaps, was his name). Why do I still serve you? How you play with us, did you ever see? At Seven, I had decided what I wanted to be; I would serve you to the end, All these boundaries I would defend. Now you make me look like a fool, When at seventeen and just out of school; Went to the place where they made "men out of boys" Lived a tough life …sacrificed a few joys… In those days, I would see my "civilian" friends, Living a life with the fashion trends; Enjoying their so called "college days" While I sweated and bled in the sun and haze… But I never thought twice about what where or why All I knew was when the time came, I'd be ready to do or die. At 21 and with my commission in hand, Under the glory of the parade and the band, I took the oath to protect you over land, air or sea, And make the supreme sacrifice when the need came to be. I stood there with a sense of recognition, But on that day I never had the premonition, that when the time came to give me my due, You'd just say, "What is so great that you do?" Long back you promised a well-to-do life; And when I'm away, take care of my wife. You came and saw the hardships I live through, And I saw you make a note or two, And I hoped you would realise the worth of me; but now I know you'll never be able to see, Because you only see the glorified life of mine, Did you see the place where death looms all the time? Did you meet the man standing guard in the snow? The name of his newborn he does not know... Did you meet the man whose father breathed his last? While the sailor patrolled our seas so vast? You still know I'll not be the one to raise my voice I will stand tall and protect you in Punjab Himachal and Thois. But that's just me you have in the sun and rain, For now at twenty-four, you make me think again; About the decision I made, seven years back; Should I have chosen another life, some other track? Will I tell my son to follow my lead? Will I tell my son, you'll get all that you need? This is the country you will serve This country will give you all that you deserve? I heard you tell the world "India is shining" I told my men, that's a reason for us to be smiling This is the India you and I will defend! But tell me how long will you be able to pretend? You go on promise all that you may, But it's the souls of your own men you betray. Did you read how some of our eminent citizens Write about me and ridicule my very existence? I ask you to please come and see what I do, Come and have a look at what I go through Live my life just for a day Maybe you'll have something else to say? I will still risk my life without a sigh To keep your flag flying high but today I ask myself a question or two… Oh India…. Why do I still serve you?